4.2 เบาหน่อยเดี๋ยวข้างห้องได้ยิน

“เจ็บไหม” คนตัวเล็กเอ่ยถามเสียงเบา

“ฉันจะทำเบา ๆ”

คำถามนี้ของพลับจีนพอจะเป็นคำตอบได้หรือเปล่าว่าไม่ปฏิเสธ ไม่รู้เป็นเพราะบรรยากาศมันพาไปหรือว่าความต้องการอยากรู้อยากลองของพลับจีนเองที่ทำให้ชั่งใจอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะพยักหน้ารับ

เกิดมายี่สิบหกปีพลับจีนไม่เคยผ่านมือชายใด หรือนัวเนียกับสาวคนไหนมาก่อน นี่จะเป็นประสบการณ์ครั้งแรกของเขา และไม่แน่ว่ามันอาจจะเป็นครั้งสุดท้าย เอาเถอะมาถึงขนาดนี้แล้ว ลองสักหน่อยก็คงไม่เป็นไร ให้ได้รู้ว่ามันเป็นยังไง เพราะยังไงหลังผ่านคืนนี้ไปเคนก็คงทำเป็นไม่มีอะไรเกิดขึ้น และเขาก็จะทำแบบนั้นเหมือนกัน หลังจากนี้เราคงไม่มีเรื่องบังเอิญเจอกันบ่อยเหมือนช่วงนี้

“แต่ขอบอกไว้ก่อนว่าฉันไม่จูบ”

“ครับ”

“แน่ใจใช่ไหมว่าให้ฉันทำจริง ๆ ปฏิเสธตอนนี้ก็ยังไม่สาย เพราะถ้าเริ่มแล้วฉันจะไม่หยุดกลางคัน ต่อให้เธอขอร้องอ้อนวอนยังไงก็ตาม”

“พะ พลับแน่ใจ พลับอยากลอง”

นับว่าเป็นคนกล้าได้กล้าเสียพอสมควร เคนไม่คิดเลยว่าเด็กคนนี้จะกล้าทำเรื่องอย่างว่ากับตน ตอนแรกก็แค่จะขอดูเฉย ๆ ถ้าได้ก็ดี ไม่ได้ก็ไม่เป็นไร แต่ไม่คิดว่าพลับจีนจะตอบตกลงง่าย ๆ แบบนี้

ที่ผ่านมาเคนไม่ใช่คนติดเซ็กซ์ไม่ได้มีอะไรกับใครไม่ทั่ว ต้องเป็นคนที่ถูกใจจริง ๆ เท่านั้น ซึ่งนับแล้วไม่เกิน 5 คน และไม่เคยซ้ำใครสักคน กับคนนี้เคนคิดว่าก็คงจะเหมือนกับคนอื่น ๆ ทุกอย่างจะจบแค่คืนนี้ พรุ่งนี้เขากับพลับจีนก็ยังคงเป็นเพียงคนรู้จักกันเหมือนเคย

เคนคิดว่ามันจะเป็นอย่างนั้น…

ลมหายใจร้อนรดลงบริเวณผิวแก้มยามที่คนบนร่างโน้มใบหน้าลงมาใกล้กันจนระยะห่างลดหลั่นลงเรื่อย ๆ ฝ่ามือหนาลูบไล้ผิวกายนุ่มลื่นแผ่วเบาคล้ายกับกำลังทะนุถนอมกัน ปลายจมูกร้อนจรดลงบนแก้มนวลเลื่อนลงไปจนถึงลำคอขาว ก่อนจะกระซิบถามข้างหูเจ้าของร่างเล็กอีกครั้ง

“แน่ใจใช่ไหมว่าจะทำ”

เสียงเต้นของหัวใจดังพอที่จะทำให้เคนได้ยินอย่างชัดเจน หากไม่ได้เกิดจากความตื่นเต้นก็คงเป็นความตื่นกลัว ซึ่งเขาไม่อยากฝืนใจหากพลับจีนไม่อยากทำจริง ๆ อย่างที่พูด

“พลับแน่ใจ..”

ครั้นได้ยินคำยืนยันจากพลับจีน เคนก็ไม่คิดที่จะห้ามความต้องการของตัวเองอีกต่อไป ฝังใบหน้าลงกับซอกคอสูดดมกลิ่นกายของเจ้าของร่าง ไม่มีกลิ่นน้ำหอมฉุน ๆ อย่างคนก่อน ๆ ที่เขาเคยนอนด้วย น่าแปลกพลับจีนใช้แค่สบู่แต่กลับหอมจนทำให้เขามีอารมณ์ได้ ราวกับคนถูกมอมเมาอย่างไรอย่างนั้น

“คุณเคน.. พะ พลับจั๊กจี้” พลับจีนเอ่ยพลางย่นคอหนี ครั้นถูกปลายลิ้นเปียกชื้นแลบเลียลำคอ กระนั้นก็ไม่ได้มีการตอบกลับมา หรือคิดที่จะหยุดการกระทำเหล่านั้น

พลับจีนหลับตาปี๋พยายามปล่อยตัวปล่อยใจให้สบาย ยกมือขึ้นจับลำแขนแกร่งเอาไว้ รู้ตัวอีกทีกางเกงขาสั้นก็ถูกถอดไปกองอยู่ที่พื้นเสียแล้ว ตามด้วยกางเกงชั้นในสีขาวคาที่อยู่ตรงข้อเท้า

ฝ่ามือหนาจับเรียวขาคนใต้ร่างให้อ้าออก โดยที่เอาตัวเองไปแทรกอยู่หว่างขา สอดแขนอีกข้างรองหัวให้พลับจีน ผละหน้าขึ้นมามองคนไร้ประสบการณ์เพียงครู่หนึ่ง ก่อนจะเลิกเสื้อยืดขึ้นไปจนเห็นเนินอกเล็ก หัวนมสีแดงขึ้นเป็นตุ่มไตแข็ง อีกทั้งแก่นกายขนาดเล็กพอดีกับเจ้าของร่างกำลังแข็งตัวขึ้นมาพร้อม ๆ กัน บ่งบอกว่ามีอารมณ์ร่วมกับความวาบหวิวมากเพียงใด

“ลืมตา” เสียงทุ้มเข้มสั่งคนที่เอาแต่นอนหลับตาให้ลืมขึ้นมามองกัน “กัดเอาไว้”

คนถูกสั่งลังเลเล็กน้อยก่อนจะยอมอ้าปากกัดชายเสื้อตัวเอง เคนคิดว่าห้องแถวติดกันแบบนี้อีกคงไม่เก็บเสียงสักเท่าไร หากทำกันเสียงดังคงจะรบกวนห้องข้าง ๆ เพราะนี่ก็เกือบตีสองกว่าเข้าไปแล้ว

พลับจีนหลุบตาลงมองชายหนุ่มที่กำลังทาบทับตัวเองอยู่ด้านบน แม้ว่าใบหน้าหล่อนั้นจะเรียบนิ่ง ทว่าสายตากลับเต็มไปด้วยความหื่นกระหาย และในเสี้ยววินาทีนั้นราวกับว่าสติที่มีได้หลุดลอยหายไปเมื่อเคนครอบปากดูดดุดหัวนมทั้งสองข้างสลับกัน

ความรู้สึกเสียดเสียววูบวาบในท้องน้อยไม่เคยเกิดขึ้นกับเขามาก่อน เป็นความรู้สึกแปลกใหม่แต่มันดีอย่างบอกไม่ถูก

“อื้อ” เสียงหวานครางอื้ออึ้งอยู่ในลำคอ กัดชายเสื้อแน่นขึ้นครั้นของสงวนที่ไม่เคยมีใครได้เห็นมาก่อนกำลังถูกกอบกุมด้วยฝ่ามือหนา พร้อมกับชักรูดขึ้นลงเป็นจังหวะช้า ๆ ไม่เร่งรีบ

“เบาหน่อยเดี๋ยวข้างห้องได้ยิน”

ปกติแล้วเคนไม่ใช่คนที่จะถนอมคู่นอนเท่าไรนัก แต่ที่กำลังทำกับพลับจีนตอนนี้ไม่ใช่เพราะอีกฝ่ายพิเศษกว่าใคร เพียงแค่กลัวว่าเสียงจะดังรบกวนคนอื่นก็เท่านั้น

ได้ยินอย่างนั้นพลับจีนจึงปล่อยมือออกจากบ่าของเคนเพื่อมาปิดปากตัวเองเอาไว้

แก่นกายน่ารักกระตุกหงึกอยู่ในมือหนา ร่างกายเล็กบิดเร้าเข้าหาคนบนร่างราวกับลูกแมวตัวน้อย ๆ ที่กำลังหาที่พึ่ง เรียวขาพยายามจะหุบเข้าหากันทว่าติดลำตัวของเคนที่ทาบทับอยู่ตรงกลาง

นัยน์ตากลมหยาดเยิ้มเงยหน้ามองเคนอย่างออดอ้อน เป็นครั้งแรกที่เคนได้เห็นสีหน้าแววตาแบบนี้จากพลับจีน ก่อนหน้านี้มีแต่ชักสีหน้าใส่กัน อีกทั้งเขายังจำวันที่อีกฝ่ายเมาจนเผลอพูดจาตำหนิตนเองได้เป็นอย่างดี คิดแล้วก็ถือโอกาสเอาคืนนี้เลยก็แล้วกัน เคนปล่อยมือออกจากแก่นกายเล็ก ไล้ปลายนิ้วมาเคล้นคลึงรูจีบแคบ

น้ำเหนียวหนืดจากภายในเริ่มเฉอะแฉะเลอะออกมารอบ ๆ รูเล็ก ช่วยให้เคนสอดนิ้วเข้าไปได้ง่ายขึ้น

“อ๊ะ! คะ คุณเคน เจ็บครับ” พลับจีนรู้สึกคับแน่นระคนเจ็บอยู่กลาย ๆ รีบเอ่ยปากบอกอีกคนอย่างไม่รีรอ ทำให้เสื้อที่กัดเอาไว้หลุดออกจากปาก

“อยากให้ข้างห้องได้ยินหรือไง กัดเอาไว้” เคนเงยหน้าขึ้นสบตาคนตัวเล็ก พลางดึงเสื้อไปจ่อที่ปากพลับจีนอีกครั้ง “แค่นิ้วยังทนไม่ไหว คิดว่าตอนฉันเอาของฉันเข้าไปจะทนหรือไงพลับจีน”

เขาไม่ได้ใจร้าย นี่ถือว่าใจดีมากแล้วด้วยซ้ำที่ทำเบามือขนาดนี้ ครั้งแรกมันก็เจ็บอยู่หรอกพอจะเข้าใจได้ แต่มาถึงขนาดนี้แล้วหากจะมาถอดใจก็คงไม่ได้

ฟันสวยกัดเสื้อเอาไว้แน่น ข่มตาสนิทปล่อยหยาดน้ำตาไหลออกมา แม้มันจะเจ็บทว่ากลับรู้สึกเสียดเสียวคละเคล้ากันไป เป็นความรู้สึกดีแบบแปลก ๆ

“อื้อ อึก!”

สะโพกอวบลอยหวือขึ้นจากโซฟา ตอดรัดเรียวนิ้วทั้งสองที่กระหน่ำกระแทกเข้ามาลึกขึ้น พลับจีนยกแขนโอบคอเคนเอาไว้ด้วยความผวา เสียงครางอื้ออึงในลำคอสลับกับเสียงสะอึกสะอื้นทำให้คนฟังรู้สึกพอใจอยู่ไม่น้อย

“ดีไหม”

คนถูกถามทั้งส่ายหน้าทั้งพยักหน้า ไม่รู้ว่าควรตอบยังไงดี เขาไม่รู้ว่ามันดีหรือเปล่าแต่ทว่ามันก็ไม่ได้แย่

“อ๊ะ! ตรงนั้น อื้อ ตรงนั้น พะ พลับรู้สึกแปลก ๆ อึก!”

เอ่ยพูดทั้งน้ำตา เงยหน้าขึ้นสบตากับคนที่ตัวเองกอดอยู่ สติของพลับจีนตอนนี้เริ่มน้อยลงจนแทบไม่เหลือ

“จะเสร็จเหรอ”

“พะ พลับไม่รู้” รั้งตัวคนบนร่างมากอดเอาไว้แน่น พร้อมกับยกสะโพกรับแรงกระแทก จนในที่สุดก็ปลดปล่อยน้ำขาวขุ่นออกมาเลอะหน้าท้องตัวเอง รวมไปถึงเสื้อผ้าที่เคนใส่อยู่

เรียวนิ้วถูกถอดออกมาแทบจะทันทีที่พลับจันเสร็จสม ร่างเล็กกระตุกเกร็งนอนหอบหายใจอย่างคนหมดแรง ดวงตาปรือปรอยมองเจ้าของร่างสูงที่กำลังถอดเสื้อผ้าตัวเองออกอย่างรวดเร็ว ก่อนจะตามลงมาคร่อมตัวเขาไว้อีกครั้ง เรียวขาสวยถูกถ่างออกกว้าง ไม่มีถ้อยคำใด ๆ หลุดออกมาจากปากของเคน มีเพียงท่อนเอ็นแข็งขืนขนาดใหญ่ที่กำลังแทรกเข้ามาในรูคับแคบที่อีกฝ่ายเพิ่งใช้นิ้วช่วยให้เขาเสร็จสมเมื่อครู่นี้

“มะ ไม่ได้ ใส่ไม่ได้ คุณเคนพลับเจ็บ อึก!” ไอ้ที่ใส่เข้ามาตอนนี้ใหญ่กว่าสองนิ้วของเคนเป็นไหน ๆ หากฝืนยัดเข้ามารูของเขาได้แหกกันพอดี

“ทนหน่อย ฉันก็เจ็บเหมือนกัน” แม้จะเป็นฝ่ายสอดใส่ก็ใช่ว่าจะไม่เจ็บ ครั้นรูแคบ ๆ นี่กำลังตอดรัดเขาจนลูกชายแทบจะขาดเป็นสองท่อน “ผ่อนคลายหน่อยพลับ”

“พลับ ฮึก! พลับเจ็บ” ยิ่งพยายามใส่เข้าไปเท่าไรพลับจีนก็ยิ่งร้องไห้ออกมาหนักขึ้น

“แม่งเอ๊ย!”

เคนหลุดสบถคำหยาบคายออกมาเบา ๆ ไม่รู้ว่าเขาคิดผิดหรือเปล่าที่มาขอเด็กไร้เดียงสาคนนี้มีอะไรด้วย เสียงร้องไห้นั่นน่ารำคาญชะมัด!

สุดท้ายคนที่เคยออกกฎเหล็กว่าจะไม่มีทางจูบกับคู่นอนเด็ดขาดกลายเป็นคนทำผิดกฎเสียเอง ครั้นทนฟังเสียงร้องไห้ไม่ไหว จนต้องโน้มตัวลงไปประกบริมฝีปากเล็ก สอดแทรกเรียวลิ้นเข้าไป พยายามเบี่ยงเบนความสนใจอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะกระแทกช่วงล่างเข้าไปครั้งเดียวจนสุดโคน

พลับจีนจิกเล็บลงบนไหล่หนาเพื่อระบายความเจ็บ ปล่อยให้น้ำตาไหลลงมาหยดแล้วหยดเล่า ทว่าปากก็ยังคงตอบรับจูบจากอีกฝ่ายอย่างเก้ ๆ กัง ๆ

ความสดใหม่ที่เคนไม่เคยเจอมาก่อนทำให้เคนแอบหงุดหงิดเล็กน้อย แต่ก็เป็นประสบการณ์ที่ดี รสชาติของยาสีฟันจาง ๆ ในปากเล็กทำให้เคนคล้ายกับถูกมอมเมาจนแทบไม่อยากผละออก

ไม่คิดเลยว่าตัวเองจะทำเช่นนี้ลงไปทั้งที่ไม่เคยทำกับใครมาก่อน เพียงเพราะคิดว่าการจูบเป็นสิ่งที่พิเศษมาก เขาจึงอยากเก็บเอาไว้ให้คนที่ตัวเองรัก แต่แล้วกลับเป็นคนทำความตั้งใจตัวเองพังเพราะเด็กคนนี้คนเดียว

เมื่อเห็นว่าพลับจีนผ่อนคลายขึ้นแล้ว ช่วงล่างจึงเริ่มขยับเข้าออกเร็วขึ้น ใบหน้าหล่อเหลาผละออกมามองคนใต้ร่าง พลางยกมือขึ้นเช็ดน้ำตาที่เลอะแก้มนวลเบา ๆ ก่อนจะยืนตัวขึ้นมา จับขาทั้งสองข้างพาดบ่าตัวเอง กระหน่ำกระแทกใส่จนคนตัวเล็กจนโยกคลอนไปตามแรงส่ง

โซฟาตัวเล็กกลายเป็นที่ร่วมรักเร้าร้อน เสียงฝนจากด้านนอกดังคละเคล้าไปกับเสียงครวญครางของพลับจีน แบบนี้ค่อยน่าฟังกว่าเสียงร้องไห้หน่อย

“พลับจะเสร็จอีกแล้ว อ๊ะ! คุณเคนเบาหน่อย อ๊า!”

ยิ่งห้ามเหมือนยิ่งยุ เคนไม่คิดจะฟังกัน นอกจากไม่เบาแรงลงแล้วยังกระแทกกระทั้นเข้ามาเร็วขึ้นกว่าเดิม ปลายหัวบานโดนจุดกระสันทุกครั้งที่กระแทกเข้ามา ทำเอาคนตัวเล็กตาเหลือกตาลอยคล้ายกับคนใกล้จะหมดแรง สะโพกอวบลอยขึ้นเกร็งกระตุกปลดปล่อยออกมาอีกครั้ง

ร่างกายที่เหนื่อยล้ามาจากงานทั้งวันทิ้งตัวลงนอนเรียบไปกับโซฟา หอบหายใจหนักอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะหลับไปทั้งอย่างนั้น ปล่อยให้เคนเป็นฝ่ายกระทำต่อไปอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย แม้ว่าแขนข้างซ้ายจะเจ็บอยู่ก็ไม่ใช่อุปสรรคใด ๆ

.

.

ในคราแรกเพียงต้องการระบายความต้องของตัวเอง ทำให้จบ ๆ ไปก็เท่านั้น แต่ทว่าทำไมกว่าจะหยุดก็เกือบฟ้าสว่าง ราวกับติดอกติดใจของบริสุทธิ์ที่เพิ่งเคยลิ้มลอง

แอบเสียดายนิดหน่อยที่หลังจากนี้คงไม่มีอะไรให้เกี่ยวข้องกันอีก อีกอย่างเขาเองก็ไม่เอาคู่นอนซ้ำด้วยเหมือนกัน…

“อยากให้ข้างห้องได้ยินหรือไง กัดเอาไว้”

tbc.

คุยกับนักเขียน

แม่ยาย : อย่าให้มีครั้งที่สอง

เคน : ถ้ามีครั้งที่สองล่ะ?

แม่ยาย : อย่าให้มีครั้งที่สามเด็ดขาด

เคน : แล้วถ้ามีครั้งที่สามละ?

แม่ยาย : ครั้งที่สี่นี่ไม่ควร!!