LOGIN“เจ็บไหม” คนตัวเล็กเอ่ยถามเสียงเบา
“ฉันจะทำเบา ๆ”
คำถามนี้ของพลับจีนพอจะเป็นคำตอบได้หรือเปล่าว่าไม่ปฏิเสธ ไม่รู้เป็นเพราะบรรยากาศมันพาไปหรือว่าความต้องการอยากรู้อยากลองของพลับจีนเองที่ทำให้ชั่งใจอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะพยักหน้ารับ
เกิดมายี่สิบหกปีพลับจีนไม่เคยผ่านมือชายใด หรือนัวเนียกับสาวคนไหนมาก่อน นี่จะเป็นประสบการณ์ครั้งแรกของเขา และไม่แน่ว่ามันอาจจะเป็นครั้งสุดท้าย เอาเถอะมาถึงขนาดนี้แล้ว ลองสักหน่อยก็คงไม่เป็นไร ให้ได้รู้ว่ามันเป็นยังไง เพราะยังไงหลังผ่านคืนนี้ไปเคนก็คงทำเป็นไม่มีอะไรเกิดขึ้น และเขาก็จะทำแบบนั้นเหมือนกัน หลังจากนี้เราคงไม่มีเรื่องบังเอิญเจอกันบ่อยเหมือนช่วงนี้
“แต่ขอบอกไว้ก่อนว่าฉันไม่จูบ”
“ครับ”
“แน่ใจใช่ไหมว่าให้ฉันทำจริง ๆ ปฏิเสธตอนนี้ก็ยังไม่สาย เพราะถ้าเริ่มแล้วฉันจะไม่หยุดกลางคัน ต่อให้เธอขอร้องอ้อนวอนยังไงก็ตาม”
“พะ พลับแน่ใจ พลับอยากลอง”
นับว่าเป็นคนกล้าได้กล้าเสียพอสมควร เคนไม่คิดเลยว่าเด็กคนนี้จะกล้าทำเรื่องอย่างว่ากับตน ตอนแรกก็แค่จะขอดูเฉย ๆ ถ้าได้ก็ดี ไม่ได้ก็ไม่เป็นไร แต่ไม่คิดว่าพลับจีนจะตอบตกลงง่าย ๆ แบบนี้
ที่ผ่านมาเคนไม่ใช่คนติดเซ็กซ์ไม่ได้มีอะไรกับใครไม่ทั่ว ต้องเป็นคนที่ถูกใจจริง ๆ เท่านั้น ซึ่งนับแล้วไม่เกิน 5 คน และไม่เคยซ้ำใครสักคน กับคนนี้เคนคิดว่าก็คงจะเหมือนกับคนอื่น ๆ ทุกอย่างจะจบแค่คืนนี้ พรุ่งนี้เขากับพลับจีนก็ยังคงเป็นเพียงคนรู้จักกันเหมือนเคย
เคนคิดว่ามันจะเป็นอย่างนั้น…
ลมหายใจร้อนรดลงบริเวณผิวแก้มยามที่คนบนร่างโน้มใบหน้าลงมาใกล้กันจนระยะห่างลดหลั่นลงเรื่อย ๆ ฝ่ามือหนาลูบไล้ผิวกายนุ่มลื่นแผ่วเบาคล้ายกับกำลังทะนุถนอมกัน ปลายจมูกร้อนจรดลงบนแก้มนวลเลื่อนลงไปจนถึงลำคอขาว ก่อนจะกระซิบถามข้างหูเจ้าของร่างเล็กอีกครั้ง
“แน่ใจใช่ไหมว่าจะทำ”
เสียงเต้นของหัวใจดังพอที่จะทำให้เคนได้ยินอย่างชัดเจน หากไม่ได้เกิดจากความตื่นเต้นก็คงเป็นความตื่นกลัว ซึ่งเขาไม่อยากฝืนใจหากพลับจีนไม่อยากทำจริง ๆ อย่างที่พูด
“พลับแน่ใจ..”
ครั้นได้ยินคำยืนยันจากพลับจีน เคนก็ไม่คิดที่จะห้ามความต้องการของตัวเองอีกต่อไป ฝังใบหน้าลงกับซอกคอสูดดมกลิ่นกายของเจ้าของร่าง ไม่มีกลิ่นน้ำหอมฉุน ๆ อย่างคนก่อน ๆ ที่เขาเคยนอนด้วย น่าแปลกพลับจีนใช้แค่สบู่แต่กลับหอมจนทำให้เขามีอารมณ์ได้ ราวกับคนถูกมอมเมาอย่างไรอย่างนั้น
“คุณเคน.. พะ พลับจั๊กจี้” พลับจีนเอ่ยพลางย่นคอหนี ครั้นถูกปลายลิ้นเปียกชื้นแลบเลียลำคอ กระนั้นก็ไม่ได้มีการตอบกลับมา หรือคิดที่จะหยุดการกระทำเหล่านั้น
พลับจีนหลับตาปี๋พยายามปล่อยตัวปล่อยใจให้สบาย ยกมือขึ้นจับลำแขนแกร่งเอาไว้ รู้ตัวอีกทีกางเกงขาสั้นก็ถูกถอดไปกองอยู่ที่พื้นเสียแล้ว ตามด้วยกางเกงชั้นในสีขาวคาที่อยู่ตรงข้อเท้า
ฝ่ามือหนาจับเรียวขาคนใต้ร่างให้อ้าออก โดยที่เอาตัวเองไปแทรกอยู่หว่างขา สอดแขนอีกข้างรองหัวให้พลับจีน ผละหน้าขึ้นมามองคนไร้ประสบการณ์เพียงครู่หนึ่ง ก่อนจะเลิกเสื้อยืดขึ้นไปจนเห็นเนินอกเล็ก หัวนมสีแดงขึ้นเป็นตุ่มไตแข็ง อีกทั้งแก่นกายขนาดเล็กพอดีกับเจ้าของร่างกำลังแข็งตัวขึ้นมาพร้อม ๆ กัน บ่งบอกว่ามีอารมณ์ร่วมกับความวาบหวิวมากเพียงใด
“ลืมตา” เสียงทุ้มเข้มสั่งคนที่เอาแต่นอนหลับตาให้ลืมขึ้นมามองกัน “กัดเอาไว้”
คนถูกสั่งลังเลเล็กน้อยก่อนจะยอมอ้าปากกัดชายเสื้อตัวเอง เคนคิดว่าห้องแถวติดกันแบบนี้อีกคงไม่เก็บเสียงสักเท่าไร หากทำกันเสียงดังคงจะรบกวนห้องข้าง ๆ เพราะนี่ก็เกือบตีสองกว่าเข้าไปแล้ว
พลับจีนหลุบตาลงมองชายหนุ่มที่กำลังทาบทับตัวเองอยู่ด้านบน แม้ว่าใบหน้าหล่อนั้นจะเรียบนิ่ง ทว่าสายตากลับเต็มไปด้วยความหื่นกระหาย และในเสี้ยววินาทีนั้นราวกับว่าสติที่มีได้หลุดลอยหายไปเมื่อเคนครอบปากดูดดุดหัวนมทั้งสองข้างสลับกัน
ความรู้สึกเสียดเสียววูบวาบในท้องน้อยไม่เคยเกิดขึ้นกับเขามาก่อน เป็นความรู้สึกแปลกใหม่แต่มันดีอย่างบอกไม่ถูก
“อื้อ” เสียงหวานครางอื้ออึ้งอยู่ในลำคอ กัดชายเสื้อแน่นขึ้นครั้นของสงวนที่ไม่เคยมีใครได้เห็นมาก่อนกำลังถูกกอบกุมด้วยฝ่ามือหนา พร้อมกับชักรูดขึ้นลงเป็นจังหวะช้า ๆ ไม่เร่งรีบ
“เบาหน่อยเดี๋ยวข้างห้องได้ยิน”
ปกติแล้วเคนไม่ใช่คนที่จะถนอมคู่นอนเท่าไรนัก แต่ที่กำลังทำกับพลับจีนตอนนี้ไม่ใช่เพราะอีกฝ่ายพิเศษกว่าใคร เพียงแค่กลัวว่าเสียงจะดังรบกวนคนอื่นก็เท่านั้น
ได้ยินอย่างนั้นพลับจีนจึงปล่อยมือออกจากบ่าของเคนเพื่อมาปิดปากตัวเองเอาไว้
แก่นกายน่ารักกระตุกหงึกอยู่ในมือหนา ร่างกายเล็กบิดเร้าเข้าหาคนบนร่างราวกับลูกแมวตัวน้อย ๆ ที่กำลังหาที่พึ่ง เรียวขาพยายามจะหุบเข้าหากันทว่าติดลำตัวของเคนที่ทาบทับอยู่ตรงกลาง
นัยน์ตากลมหยาดเยิ้มเงยหน้ามองเคนอย่างออดอ้อน เป็นครั้งแรกที่เคนได้เห็นสีหน้าแววตาแบบนี้จากพลับจีน ก่อนหน้านี้มีแต่ชักสีหน้าใส่กัน อีกทั้งเขายังจำวันที่อีกฝ่ายเมาจนเผลอพูดจาตำหนิตนเองได้เป็นอย่างดี คิดแล้วก็ถือโอกาสเอาคืนนี้เลยก็แล้วกัน เคนปล่อยมือออกจากแก่นกายเล็ก ไล้ปลายนิ้วมาเคล้นคลึงรูจีบแคบ
น้ำเหนียวหนืดจากภายในเริ่มเฉอะแฉะเลอะออกมารอบ ๆ รูเล็ก ช่วยให้เคนสอดนิ้วเข้าไปได้ง่ายขึ้น
“อ๊ะ! คะ คุณเคน เจ็บครับ” พลับจีนรู้สึกคับแน่นระคนเจ็บอยู่กลาย ๆ รีบเอ่ยปากบอกอีกคนอย่างไม่รีรอ ทำให้เสื้อที่กัดเอาไว้หลุดออกจากปาก
“อยากให้ข้างห้องได้ยินหรือไง กัดเอาไว้” เคนเงยหน้าขึ้นสบตาคนตัวเล็ก พลางดึงเสื้อไปจ่อที่ปากพลับจีนอีกครั้ง “แค่นิ้วยังทนไม่ไหว คิดว่าตอนฉันเอาของฉันเข้าไปจะทนหรือไงพลับจีน”
เขาไม่ได้ใจร้าย นี่ถือว่าใจดีมากแล้วด้วยซ้ำที่ทำเบามือขนาดนี้ ครั้งแรกมันก็เจ็บอยู่หรอกพอจะเข้าใจได้ แต่มาถึงขนาดนี้แล้วหากจะมาถอดใจก็คงไม่ได้
ฟันสวยกัดเสื้อเอาไว้แน่น ข่มตาสนิทปล่อยหยาดน้ำตาไหลออกมา แม้มันจะเจ็บทว่ากลับรู้สึกเสียดเสียวคละเคล้ากันไป เป็นความรู้สึกดีแบบแปลก ๆ
“อื้อ อึก!”
สะโพกอวบลอยหวือขึ้นจากโซฟา ตอดรัดเรียวนิ้วทั้งสองที่กระหน่ำกระแทกเข้ามาลึกขึ้น พลับจีนยกแขนโอบคอเคนเอาไว้ด้วยความผวา เสียงครางอื้ออึงในลำคอสลับกับเสียงสะอึกสะอื้นทำให้คนฟังรู้สึกพอใจอยู่ไม่น้อย
“ดีไหม”
คนถูกถามทั้งส่ายหน้าทั้งพยักหน้า ไม่รู้ว่าควรตอบยังไงดี เขาไม่รู้ว่ามันดีหรือเปล่าแต่ทว่ามันก็ไม่ได้แย่
“อ๊ะ! ตรงนั้น อื้อ ตรงนั้น พะ พลับรู้สึกแปลก ๆ อึก!”
เอ่ยพูดทั้งน้ำตา เงยหน้าขึ้นสบตากับคนที่ตัวเองกอดอยู่ สติของพลับจีนตอนนี้เริ่มน้อยลงจนแทบไม่เหลือ
“จะเสร็จเหรอ”
“พะ พลับไม่รู้” รั้งตัวคนบนร่างมากอดเอาไว้แน่น พร้อมกับยกสะโพกรับแรงกระแทก จนในที่สุดก็ปลดปล่อยน้ำขาวขุ่นออกมาเลอะหน้าท้องตัวเอง รวมไปถึงเสื้อผ้าที่เคนใส่อยู่
เรียวนิ้วถูกถอดออกมาแทบจะทันทีที่พลับจันเสร็จสม ร่างเล็กกระตุกเกร็งนอนหอบหายใจอย่างคนหมดแรง ดวงตาปรือปรอยมองเจ้าของร่างสูงที่กำลังถอดเสื้อผ้าตัวเองออกอย่างรวดเร็ว ก่อนจะตามลงมาคร่อมตัวเขาไว้อีกครั้ง เรียวขาสวยถูกถ่างออกกว้าง ไม่มีถ้อยคำใด ๆ หลุดออกมาจากปากของเคน มีเพียงท่อนเอ็นแข็งขืนขนาดใหญ่ที่กำลังแทรกเข้ามาในรูคับแคบที่อีกฝ่ายเพิ่งใช้นิ้วช่วยให้เขาเสร็จสมเมื่อครู่นี้
“มะ ไม่ได้ ใส่ไม่ได้ คุณเคนพลับเจ็บ อึก!” ไอ้ที่ใส่เข้ามาตอนนี้ใหญ่กว่าสองนิ้วของเคนเป็นไหน ๆ หากฝืนยัดเข้ามารูของเขาได้แหกกันพอดี
“ทนหน่อย ฉันก็เจ็บเหมือนกัน” แม้จะเป็นฝ่ายสอดใส่ก็ใช่ว่าจะไม่เจ็บ ครั้นรูแคบ ๆ นี่กำลังตอดรัดเขาจนลูกชายแทบจะขาดเป็นสองท่อน “ผ่อนคลายหน่อยพลับ”
“พลับ ฮึก! พลับเจ็บ” ยิ่งพยายามใส่เข้าไปเท่าไรพลับจีนก็ยิ่งร้องไห้ออกมาหนักขึ้น
“แม่งเอ๊ย!”
เคนหลุดสบถคำหยาบคายออกมาเบา ๆ ไม่รู้ว่าเขาคิดผิดหรือเปล่าที่มาขอเด็กไร้เดียงสาคนนี้มีอะไรด้วย เสียงร้องไห้นั่นน่ารำคาญชะมัด!
สุดท้ายคนที่เคยออกกฎเหล็กว่าจะไม่มีทางจูบกับคู่นอนเด็ดขาดกลายเป็นคนทำผิดกฎเสียเอง ครั้นทนฟังเสียงร้องไห้ไม่ไหว จนต้องโน้มตัวลงไปประกบริมฝีปากเล็ก สอดแทรกเรียวลิ้นเข้าไป พยายามเบี่ยงเบนความสนใจอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะกระแทกช่วงล่างเข้าไปครั้งเดียวจนสุดโคน
พลับจีนจิกเล็บลงบนไหล่หนาเพื่อระบายความเจ็บ ปล่อยให้น้ำตาไหลลงมาหยดแล้วหยดเล่า ทว่าปากก็ยังคงตอบรับจูบจากอีกฝ่ายอย่างเก้ ๆ กัง ๆ
ความสดใหม่ที่เคนไม่เคยเจอมาก่อนทำให้เคนแอบหงุดหงิดเล็กน้อย แต่ก็เป็นประสบการณ์ที่ดี รสชาติของยาสีฟันจาง ๆ ในปากเล็กทำให้เคนคล้ายกับถูกมอมเมาจนแทบไม่อยากผละออก
ไม่คิดเลยว่าตัวเองจะทำเช่นนี้ลงไปทั้งที่ไม่เคยทำกับใครมาก่อน เพียงเพราะคิดว่าการจูบเป็นสิ่งที่พิเศษมาก เขาจึงอยากเก็บเอาไว้ให้คนที่ตัวเองรัก แต่แล้วกลับเป็นคนทำความตั้งใจตัวเองพังเพราะเด็กคนนี้คนเดียว
เมื่อเห็นว่าพลับจีนผ่อนคลายขึ้นแล้ว ช่วงล่างจึงเริ่มขยับเข้าออกเร็วขึ้น ใบหน้าหล่อเหลาผละออกมามองคนใต้ร่าง พลางยกมือขึ้นเช็ดน้ำตาที่เลอะแก้มนวลเบา ๆ ก่อนจะยืนตัวขึ้นมา จับขาทั้งสองข้างพาดบ่าตัวเอง กระหน่ำกระแทกใส่จนคนตัวเล็กจนโยกคลอนไปตามแรงส่ง
โซฟาตัวเล็กกลายเป็นที่ร่วมรักเร้าร้อน เสียงฝนจากด้านนอกดังคละเคล้าไปกับเสียงครวญครางของพลับจีน แบบนี้ค่อยน่าฟังกว่าเสียงร้องไห้หน่อย
“พลับจะเสร็จอีกแล้ว อ๊ะ! คุณเคนเบาหน่อย อ๊า!”
ยิ่งห้ามเหมือนยิ่งยุ เคนไม่คิดจะฟังกัน นอกจากไม่เบาแรงลงแล้วยังกระแทกกระทั้นเข้ามาเร็วขึ้นกว่าเดิม ปลายหัวบานโดนจุดกระสันทุกครั้งที่กระแทกเข้ามา ทำเอาคนตัวเล็กตาเหลือกตาลอยคล้ายกับคนใกล้จะหมดแรง สะโพกอวบลอยขึ้นเกร็งกระตุกปลดปล่อยออกมาอีกครั้ง
ร่างกายที่เหนื่อยล้ามาจากงานทั้งวันทิ้งตัวลงนอนเรียบไปกับโซฟา หอบหายใจหนักอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะหลับไปทั้งอย่างนั้น ปล่อยให้เคนเป็นฝ่ายกระทำต่อไปอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย แม้ว่าแขนข้างซ้ายจะเจ็บอยู่ก็ไม่ใช่อุปสรรคใด ๆ
.
.
ในคราแรกเพียงต้องการระบายความต้องของตัวเอง ทำให้จบ ๆ ไปก็เท่านั้น แต่ทว่าทำไมกว่าจะหยุดก็เกือบฟ้าสว่าง ราวกับติดอกติดใจของบริสุทธิ์ที่เพิ่งเคยลิ้มลอง
แอบเสียดายนิดหน่อยที่หลังจากนี้คงไม่มีอะไรให้เกี่ยวข้องกันอีก อีกอย่างเขาเองก็ไม่เอาคู่นอนซ้ำด้วยเหมือนกัน…
“อยากให้ข้างห้องได้ยินหรือไง กัดเอาไว้”
tbc.
คุยกับนักเขียน
แม่ยาย : อย่าให้มีครั้งที่สอง
เคน : ถ้ามีครั้งที่สองล่ะ?
แม่ยาย : อย่าให้มีครั้งที่สามเด็ดขาด
เคน : แล้วถ้ามีครั้งที่สามละ?
แม่ยาย : ครั้งที่สี่นี่ไม่ควร!!
ตอนไหนที่พ่อกับแม่เป็นห่วงลูกที่สุด?เป็นคำถามที่เคนไม่เคยถามตัวเอง และไม่เคยรู้มาก่อน จนกระทั่งได้เป็นพ่อคนถึงได้รู้ว่าเวลาลูกต้องห่างออกไปจากอกเราจะเป็นห่วงและกังวลมากที่สุด เพราะไม่รู้ว่าเขาต้องเจอกับอะไรบ้าง ยามที่อยู่กับเรา เรายังสามารถดูแลเขาได้ แต่เมื่อเขาต้องไปใช้ชีวิตตามช่วงวัยโดยที่ไม่มีเราอยู่ข้าง ๆ ตลอดเวลา คนเป็นพ่อเป็นแม่ถึงได้นึกเป็นกังวล เป็นห่วงจนไม่เป็นอันกินอันนอนเคนแอบมาร้องไห้ในห้องน้ำคนเดียว เพราะพรุ่งนี้ลูกชายต้องไปโรงเรียนวันแรก ความกังวลใจเกิดขึ้นมากมาย กลัวว่าลูกจะเข้ากับเพื่อนไม่ได้ กลัวว่าเพื่อนจะรังแก กลัวว่าคุณครูจะใจร้าย กลัวว่าลูกจะใช้ชีวิตเองไม่ได้ก๊อก ก๊อก ก๊อก!“พี่เคน เป็นอะไรหรือเปล่า”พลับจีนออกมาตามเคนที่ชั้นล่าง เพราะนอน ๆ อยู่เคนก็บอกว่าจะมาเข้าห้องน้ำ แต่กลับลงมาชั้นล่างทั้งที่ในห้องก็มีห้องน้ำอยู่ในตัว หายไปนานหลายนาทีก็ยังไม่กลับขึ้นมาแกร๊ก!เสียงปลดกลอนประตูดังขึ้น พร้อมกับประตูที่ค่อย ๆ เปิดออก เผยให้เห็นร่างชายหนุ่มวัยสามสิบกว่าที่ยืนตาแดงก่ำ ใบหน้าเปรอะเปื้อนไปด้วยน้ำตา“เป็นอะไรครับ ร้องไห้ทำไม” พลับจีนเอ่ยถามด้วยความตกใจ“พี่เป็นห่ว
หลังจากผ่านพ้นงานวันเกิดลูกชายไปเมื่อห้าเดือนที่แล้ว เคนก็เสนอให้พลับจีนทำขนมมาขายที่ร้าน โดยมีน่านน้ำเป็นคนช่วยอีกแรง มีการปรับปรุงต่อเติมแยกออกมาเป็นเหมือนคาเฟ่เล็ก ๆ ข้าง ๆ ร้านอาหาร ยกเคาน์เตอร์บาร์มาไว้ที่นี่ ส่วนในร้านก็เพิ่มโต๊ะเพื่อรองรับลูกค้ามากขึ้น พนักงานเสิร์ฟลาออกเพราะเรื่องส่วนตัวกระทันหัน วันนี้เคนเลยมาช่วยงานที่ร้าน ส่วนเด็ก ๆ ก็ไปอยู่กับคุณปู่คุณย่า หากพามาที่นี่มีหวังไม่เป็นอันทำอะไรน่านน้ำปลีกตัวไปช่วยเคนรับออร์เดอร์ ส่วนพลับจีนช่วยพนักงานจัดการพวกเครื่องดื่ม เพราะเพิ่งต่อเติมได้ไม่นาน เรื่องของพนักงานเลยยังไม่ลงตัว ตอนนี้ได้มีการประกาศรับสมัครไปแล้ว ระหว่างนี้เจ้าของก็ต้องมาช่วยงานไปก่อนพลับจีนคิดว่าที่ลูกค้าได้เยอะแบบนี้คงเป็นเพราะทำเลที่เคนเลือกดี ป้ายหน้าร้านก็เด่นหรา ใครผ่านไปผ่านมาก็ต้องเห็น แถมระแวกนี้ ไม่มีเสียงรบกวน เหมาะแกการนั่งทานอาหารชิล ๆ ถ่ายรูปสวย ๆ อัปลงโซเชียลในช่วงเช้าพวกกาแฟกับขนมจะขายดี ตอนเที่ยงพวกพนักงานหรือคนที่สัญจรไปมาก็จะแวะพักทานข้าว ตกเย็นก็จะมีเด็กวัยรุ่น หนุ่ม ๆ สาว ๆ มานั่งเล่นทุก ๆ วันที่พลับจีนได้เห็นภาพนี้ไม่เคยรู้สึกเบื่อเลย
23 เมษา ชื่อร้านอาหารที่ถูกตั้งขึ้นโดยพลับจีน หลังจากได้ร้านอาหารมาพลับจีนก็ใช้เวลาคิดอยู่ไม่นานก็ได้ชื่อร้านมา ตั้งตามวันเกิดของมาวิน เพราะไม่ว่าอ่านชื่อร้านกี่ครั้งก็จะมีเราทั้งสามคนรวมอยู่ในนั้น มันอาจจะดูลึกซึ้งนิดหนึ่ง แต่ไม่ได้เข้าใจยากเลยสักนิดเปิดร้านมาได้สามดือนกว่า ทุกอย่างก็เข้าที่เข้าทางจนคล่องมือ เคนจ้างพนักงานให้มาคอยช่วยที่ร้าน อีกทั้งยังมีเชฟชื่อดังถึงสองคน นับวันลูกค้าเริ่มเยอะขึ้น พลับจีนก็ไม่เคยขี้เกียจเลยสักวัน หลังจากส่งเคนไปทำงานแล้ว ก็พาลูกชายมาที่ร้านอาหารขลุกตัวอยู่ที่นี่ทั้งวันจนเลิกงานเคนถึงมารับภายในร้านยังมีมุมเล็ก ๆ ไว้ให้พลับจีนได้นั่งวาดภาพเล่นตามที่เจ้าตัวชอบ เคนทำทุกอย่างไว้ละเอียดตามที่สเก็ตช์ภาพเอาไว้จริง ๆ ส่วนมาวินก็มีเพื่อนเล่นถึงสองคน นอกจากมีคุณแล้วยังมีมีเธอ ลูกชายคนเล็กของน่านน้ำที่มีอายุห่างกับมาวินเพียงปีเดียว แม้ว่ามาวินจะอายุมากกว่ามีเธอ แต่มีเธอมีศักดิ์เป็นพี่เพราะพ่อของมีเธอเป็นพี่ชายของพ่อมาวิน แบบนี้จึงเหมือนกับว่ามาวินเป็นน้องเล็กสุดพี่ชายคนโตอย่างมีคุณนอกจากจะพาน้องเล่นแล้ว ยังต้องคอยดูแลน้อง ๆ ไปด้วย กระนั้นก็ยังมีน่านน้ำที่เป
คืนวันผ่านไป ย่างเข้าปีที่สองของอายุลูกชาย เด็กน้อยในวันนั้น ตอนนี้เดินเตาะแตะได้แล้ว แถมยังกินเก่งขึ้นทุกวัน คนเป็นพ่อก็ดูจะเห่อลูกยิ่งกว่าเดิม เมื่อก่อนเคนไม่เคยเข้าใจคินทร์เลยว่าทำไมต้องตามใจลูกทุกอย่างขนาดนั้นไม่ว่าลูกอยากได้อะไรก็หามาให้ พอเจอกับตัวถึงได้รู้ว่าไม่ใช่แค่สิ่งของที่ให้ได้เพราะแม้แต่ชีวิตก็ยอมแลกมันเพื่อลูกได้เช่นกัน“มาวินของป๊า”พอชีวิตเริ่มมีสิ่งที่ต้องรับผิดชอบมากขึ้น เคนจึงผันตัวจากคนรักอิสระมาเป็นหัวหน้าอย่างแท้จริง ผับ Black butterfly ถูกปิดเป็นตัวลง แม้ว่าธุรกิจจะรุ่งเรือง แต่เคนคงทำต่อไม่ได้ คงไม่มีเวลามากพอเข้าไปดูแลที่นั่น เหลือเพียงร้านอาหารที่ขยายสาขาไปแล้วถึงห้าจังหวัดคนที่บอกว่าไม่อยากทำงานบริษัท ไม่อยากรับช่วงต่อจากที่บ้านตอนนี้กลับเริ่มเรียนรู้งานจากพี่ชาย อย่างน้อยก็เป็นอีกทางที่ทำให้มีรายได้อย่างมั่นคง และตอนนี้กำลังวางแผนจะสร้างร้านอาหารให้พลับจีน ซึ่งเป็นความฝันของที่เจ้าตัวเคยพูดเอาไว้กับน้อง เคนเลยอยากเป็นส่วนหนึ่งที่ทำให้ความฝันนั่นสำเร็จ“น้ำครับ”“ขอบคุณครับ”ร่างสูงอุ้มลูกชายเอาไว้ด้วยมือข้างเดียว ก่อนจะรับแก้วน้ำจากคนรักพร้อมทั้งโน้มไปหอม
ตื่นเช้ามาพลับจีนก็เห็นเคนกำลังนั่งทำอะไรสักอย่างที่ตู้เสื้ออยู่นานสองนาน ก่อนจะเข้าห้องน้ำล้างหน้าล้างตา ออกมาก็ตรงไปที่เคนนั่งอยู่“ทำอะไรอยู่ครับ”ครั้นลุกขึ้นเดินไปดูก็เห็นว่าอีกคนนั่งดูรูปคู่ของเจ้าตัวกับเพื่อนสนิท หรือที่ไม่เคยพูดคำนั้นออกมาเลย เพราะยังไม่ลืมรักแรก เผลอ ๆ คงยังรักอีกฝ่ายอยู่หรือจริง ๆ เขาไม่ควรหวังอะไรไปตั้งแต่แรก ในเมื่อเคนก็เคยพูดว่าจะทำหน้าที่พ่อให้ลูก มันก็คงจะแค่นั้น ไม่มีอะไรมากไปกว่านั้นได้คนตัวเล็กเดินกลับไปอุ้มลูกชายที่ตื่นแล้วลงไปด้านล่าง ปล่อยให้เคนมองตามหลัง เมื่อรู้สึกตัวก็รีบตามลงมา“พลับ”“หิวแล้วครับ รบกวนตั้งโต๊ะให้หน่อย”พลับจีนอุ้มลูกมานั่งที่โต๊ะกินข้าว เลิกเสื้อขึ้นเพื่อให้ลูกกินนม ส่วนตัวเองก็นั่งรอเคนเอาข้าวต้มที่ตื่นมาทำตั้งแต่เช้ามาให้คนที่รู้ตัวว่าทำให้อีกฝ่ายระแคะระคายใจพยายามที่จะอธิบาย ทว่าพลับจีนไม่แม้แต่จะมองหน้ากัน เพียงแต่ตักข้าวกินเงียบ ๆ ทั้งที่บอกว่าหิวแต่กินไปไม่กี่คำก็วางช้อนไปเสียแล้ว ก่อนจะอุ้มลูกชายไปอยู่ที่ห้องนั่งเล่น เคนหยิบเอาถ้วยไปจัดการล้างเสร็จเรียบร้อยถึงได้ตามมานั่งอยู่ใกล้ ๆ“พลับ”“...”“เธอโกรธฉันเหรอ”“เปล
มาวิน เมธาวิน วิรุฬห์โยธิน เด็กน้อยที่เพิ่งลืมตาออกมาดูโลกเป็นวันแรกในวันที่ 23 เมษายน 2566 หลานชายคนที่สองของตระกูล ทุกคนดูจะเห่อหลานไม่ต่างจากคนแรก แม้แต่มีคุณเองก็ดูจะตื่นเต้นไม่น้อยที่รู้ว่าตัวเองได้น้องชาย จะได้มีเพื่อนเล่นเพิ่มตั้งแต่ออกจากห้องคลอดพลับจีนก็สลบไสลไปเพราะความเจ็บ โดยที่มีพ่อของลูกนั่งอยู่ข้าง ๆ ไม่ห่าง ฝ่ามือใหญ่วางลงบนหน้าท้องพลับจีนแผ่วเบาเกลี่ยนิ้วลูบผ่านเสื้อ น้ำตาเอ่อรื้นขึ้นมาด้วยความสงสาร แผลผ่าคลอดคงทำให้พลับจีนเจ็บมากถึงได้นอนหลับไปนานจนพยาบาลเอาลูกมาให้ พลับจีนก็ยังไม่ตื่นขึ้นมา“คืนนี้เดี๋ยวน่านเฝ้าพลับให้เองครับ”“ไม่เป็นไร เฮียอยู่ได้ เฮียอยากอยู่กับพลับ”“เอางั้นเหรอครับ แล้วเฮียจะดูลูกได้เหรอครับ”“อือ พยาบาลสอนไว้แล้ว เฮียทำได้”“ก็ได้ครับ แต่ถ้าไม่ไหวรีบโทรหาน่านนะ”“ครับ”น่านน้ำนึกเป็นห่วง ไม่รู้ว่าเคนจะทำได้อย่างที่พูดจริง ๆ หรือเปล่า แต่ถึงอย่างนั้นก็ไม่อยากขัดใจคนเป็นพ่อ“งั้นกลับกันก่อนดีไหมครับป๊าม๊า พรุ่งนี้ค่อยมาใหม่”“ถ้าอย่างนั้น ป๊ากับม๊ากลับก่อนนะเคน”“ครับ”“พรุ่งนี้ปู่กับย่ามาหาใหม่นะครับมาวิน”หญิงชราเอ่ยกับหลานชายด้วยใบหน้าอิ่มเอ
หลังกินข้าวเสร็จพลับจีนเก็บจานไปล้าง เสร็จแล้วก็กลับมาที่เตียงเตรียมตัวนอน ครั้นหันไปมองเคนที่นั่งอยู่ตรงโซฟาปลายเตียงก็นึกสงสารขึ้นมา หากปล่อยให้นอนตรงโซฟาจะดูใจร้ายไปหรือเปล่า“คุณเคน.. ขึ้นมานอนบนเตียงด้วยกันไหมครับ” แค่นอนเฉย ๆ คืนเดียวคงไม่เป็นอะไรหรอกใช่ไหมนะ.. “เตียงอาจจะไม่ใหญ่ แต่พลับตัวเล
ตั้งแต่รู้ว่าเคนเป็นเจ้าของผับ Black butterfly ก็กลายเป็นว่าพลับจีนได้เจอบ่อยขึ้น ทั้งที่ทำงานที่นี่มาตั้งนานแต่ไม่เคยเจอกันมาก่อนเลยสักครั้ง ครั้นอยากหลบหน้าก็ทำไม่ได้ ในเมื่ออีกฝ่ายเป็นเจ้านายของตัวเองสืบเนื่องจากเหตุการณ์ครั้งที่แล้วที่โดนวางยา ผู้จัดการที่ได้รับคำสั่งมาอีกทีให้พลับจีนหยุดรับลู
เจ้าของร่างสูงทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟาหนังสีน้ำตาล-ทองราคาแพงจากแบรนด์ชั้นนำในต่างประเทศ ความนุ่มของมันทำให้รู้สึกผ่อนคลายอย่างน่าเหลือเชื่อ ศีรษะทุยเอนพิงไปกับพนักโซฟา หลับตาลง คิดทบทวนสิ่งที่เกิดขึ้นในวันนี้ หลายสิ่งที่เขายังไม่เข้าใจ และยังหาคำตอบไม่ได้ปกติแล้วเคนมักจะหลับนอนที่ชั้นบนสุดของผับตัวเอง
“ลองชิมดูไหมครับ”“ไม่ ฉันท้องเสียขึ้นมาใครจะรับผิดชอบ”คนฟังกลอกตามองบน พลางถอนหายใจออกมาอย่างเอือม ๆ ไม่ชิมก็ไม่ต้องชิมสิ ไม่เห็นต้องพูดอะไรแบบนี้ เขาไม่ได้บังคับสักหน่อยหลังจากเล่นกับเด็ก ๆ มาเกือบสองชั่วโมง พลับจีนจึงขอไปช่วยทำมื้อเย็นในครัว เคนที่ไม่รู้ว่าจะไปไหนก็เลยทำได้แค่เดินตามมาเงียบ ๆ



![อุบัติรักฟีโรโมน [Omagaverse]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)



