5.1 ความรู้สึกอึดอัด

สารนิโคตินถูกสูบเข้าไปเต็มปอดก่อนจะพ่นควันในปากออกมายาวเป็นสายให้มันค่อย ๆ จางหายไปในอากาศทิ้งไว้เพียงกลิ่นเฉพาะตัวที่คนสูบคุ้นเคยเป็นอย่างดี

ดวงตาคมเรียบนิ่งยากจะคาดเดา เลื่อนสายตาจากทิวทัศน์นอกหน้าต่างมามองคนบนเตียง ร่างกายขาวเนียนบอบบางซุกตัวอยู่ใต้ผ้าห่ม คงจะเหนื่อยจากกิจกรรมที่ทำด้วยกันเมื่อคืนนี้ถึงได้นอนหลับไม่รู้สึกตัวแม้ว่าตอนนี้จะหกโมงเช้าแล้วก็ตาม

ความจริงวันนี้น่าจะเป็นวันที่อีกฝ่ายต้องไปทำงาน แต่ดูท่าแล้วคงจะไม่ไหว เคนเองก็ไม่อยากปลุก เอาแต่คิดทบทวนเรื่องเมื่อคืน พอทุกอย่างจบลงไปแล้วเขาถึงเพิ่งมานึกได้ว่าไม่ควรทำตั้งแต่แรก หากยับยั้งความต้องการสักนิดก็คงไม่เกิดเหตุการณ์อย่างเมื่อคืนขึ้น

เคนไม่รู้ว่าพลับจีนจะยอมรับข้อเสนอหรือเปล่า ไม่รู้ว่าจะยอมง่าย ๆ เหมือนเด็กคนอื่น ๆ ไหม เพราะเขาไม่อยากมีความสัมพันธ์กับใครทั้งนั้น ต่อให้พลับจีนจะเป็นคนที่รู้จักกันมาก่อน และอาจจะผิดใจกันได้ในภายหลัง ซึ่งเขาไมได้สนใจอยู่แล้ว ขอเพียงแค่ไม่มายุ่งวุ่นวายให้เขาต้องปวดหัวภายหลังก็พอ

บุหรี่ม้วนที่สามถูกโยนทิ้งออกไปหน้าต่าง ร่างสูงโปร่งเดินมาหยิบเสื้อยืดของตัวเองที่กองอยู่บนโซฟามาสวมใส่ กำลังชั่งใจว่าควรออกไปเลย หรือว่ารอให้พลับจีนตื่นขึ้นก่อนแล้วค่อยกลับ

ดวงตาคมทอดมองไปรอบห้อง หากระดาษกับปากกาเขียนเรื่องสำคัญที่ต้องการบอกอีกฝ่ายให้รู้ไว้เพียงประโยคเดียวเท่านั้น ไม่ได้รอให้พลับจีนตื่นเคนก็เลือกที่จะกลับไปก่อน

เวลาเกือบแปดโมงกว่าเจ้าของห้องจะรู้สึกตัวตื่นขึ้นมา ความรู้สึกเจ็บแปลบตรงบั้นเอวทำใบหน้าสวยเหยเกบิดเบี้ยว เสียงร้องโอดโอยดังขึ้นแผ่วเบา สุ้มเสียงแหบพร่าราวกับคนเป็นหวัด

ความรู้สึกเหนียวเหนอะหนะตรงหว่างขาที่ไม่ได้ผ่านการทำความสะอาด ทำให้เจ้าของร่างรู้ได้ทันทีว่าเรื่องเมื่อคืนไม่ใช่ความฝัน แต่มันคือสิ่งที่เกิดขึ้นจริง ๆ ทว่าหันไปมองรอบ ๆ กลับไม่เจอคนที่อยู่ด้วยกันเมื่อคืนนี้แล้ว

กลับไปแล้วสินะ...

ร่างเล็กฝืนลุกขึ้นจากเตียงนอน ค่อย ๆ วางเท้าย่างไปบนพื้นอย่างระมัดระวัง อยากจะตีตัวเองให้เขียวโทษฐานที่ทำเรื่องน่าอายลงไป ทั้งที่เรื่องอย่างนั้นไม่ควรเกิดขึ้น อีกทั้งเป็นคนใกล้ตัวด้วยแล้วยิ่งไม่ควร

แล้วแบบนี้เขาจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหนตอนเจอกัน ความอยากรู้อยากลองมันทำให้เขากล้าทำเรื่องอย่างนั้นกับเคนเชียวหรือ

ไม่สิ.. คนที่เริ่มก่อนคือเคนต่างหาก ไม่ใช่เขาเสียหน่อย

ระหว่างที่กำลังเดินไปเข้าห้องน้ำ ก็พลันเหลือบไปเห็นกระดาษใบหนึ่งตั้งอยู่ที่โต๊ะพอดี ซึ่งมันผิดหูผิดตาเพราะปกติแล้วพลับจีนไม่เคยวางของไม่เป็นที่

‘เรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อคืนฉันหวังว่าเธอจะเก็บมันเป็นความลับและไม่มาวุ่นวายกับฉัน’

วุ่นวาย? เขาเนี่ยนะที่จะไปวุ่นวายกับผู้ชายพันนั้น แค่เมื่อคืนนี้หลวมตัวเผลอไผลไปด้วยเขาก็แทบจะเป็นบ้าอยู่แล้ว หากน่านน้ำรู้เรื่องนี้เข้าเขาจะทำยังไง เขาจะอธิบายว่ายังไง

ทำไมถึงเป็นคนแบบนี้เนี่ยพลับจีน!!!

ความบริสุทธิ์ที่เก็บไว้มาอย่างยาวนานนับยี่สิบหกปี ต้องมาเสียให้กับคนอย่างคุณเคนจริง ๆ น่ะเหรอ แต่จะไปโทษใครได้ในเมื่อเป็นคนสมยอมเองตั้งแต่แรก

“ลองบ้าลองบออะไรไอ้พลับ ฮึย!”

ผมสีดำขลับถูกทึ้งอย่างแรงราวกับต้องการดึงสติตัวเอง เรื่องมันเกิดขึ้นแล้วเขาเองย้อนเวลากลับไปแก้ไขอะไรไม่ได้แล้วหมือนกัน จากนนี้เขาก็หวังว่าคงไม่มีเรื่องอะไรที่ต้องเจอกับเคนอีก และก็ภาวนายกมือสาธุเลยว่าขอให้ไม่เจอ ไม่ว่าจะบังเอิญหรือตั้งใจก็ตาม

เป็นครั้งแรกในรอบปีที่พลับจีนเข้างานสาย ไม่ใช่สายนิดหน่อยแต่สายไปมาก เข้างานเจ็ดโมง ทว่ากว่าเขาจะมาถึงที่ร้านก็เก้าโมงกว่าแล้ว แบกร่างกายที่ยังบอกช้ำจากการถูกรังแก อีกทั้งยังต้องเดินทางจากที่พักมาที่ร้านเบเกอรี่ที่อยู่ไกลกันเกือบสิบกิโลทำ เล่นเอาพลับจีนเหงื่อตกอยู่เหมือนกัน โชคดีที่เจ้าของร้านใจดีไม่ได้ต่อว่าอะไรพลับจีนเมื่อได้ฟังเหตุผลที่พลับจีนกุเรื่องขึ้นมาเป็นตุเป็นตะ

พลับจีนฝืนร่างกายตัวเองทั้งวันเพื่อทำงาน รู้สึกปวดร้าวตั้งแต่เอวลงไปถึงสะโพก เย็นนี้เขาคงต้องแวะร้านยาเพื่อซื้อยานวดสักหน่อย รวมไปถึงยาคุมกำเนิดที่จำเป็นต้องกิน หากจำไม่ผิดเมื่อคืนนี้เคนไม่ได้ใช้เครื่องป้องกัน กลัวว่าถ้าพลาดท้องขึ้นมาคงจะเป็นเรื่องใหญ่มากไปกว่านี้

ระหว่างที่กำลังเดินออกมาจากร้านยาก็มีสายโทรเข้ามาพอดี ไม่ใช่ใครที่ไหนแต่เป็นเพื่อนสนิทของเขาเอง

“ฮัลโหลน่าน”

[เลิกงานหรือยัง]

“เลิกแล้ว น่านมีอะไรหรือเปล่า”

[เฮียชวนมาทานข้าวที่บ้าน เดี๋ยวเราไปรับ]

“ตอนนี้เลยเหรอ”

[อือ พลับสะดวกไหม]

พลับจีนก้มมองถุงยาในมือตัวเองอย่างชั่งใจอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบกลับไป

“เราว่าจะกลับไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อน เดี๋ยวเราไปที่บ้านน่านเองดีกว่า ไม่ต้องมารับหรอก”

[เอางั้นเหรอ จริง ๆ พลับทำธุระเสร็จแล้วโทรมาหาเรา เราไปรับได้นะ]

“ไม่เป็นไร เดี๋ยวเราไปเอง”

[ก็ได้ งั้นไว้เจอกันนะ]

“โอเค”

หลังจากวางสายพลับจีนรีบกลับไปที่บ้านจัดการกินยาตาที่เภสัชบอกเสร็จเรียบร้อย เก็บไว้ในลิ้นชักอย่างมิดชิดแม้ว่าจะอยู่คนเดียวไม่มีใครมาเห็นก็ตาม

ใช้เวลาอาบน้ำแต่งตัวราว ๆ สามสิบนาทีพลับจีนถึงได้เดินออกมาหาวินมอเตอร์ไซค์หน้าปากซอย ระยะทางอาจจะไกลนิดหน่อย และด้วยความเร็วของรถอาจจะไม่เทียบเท่ารถยนต์ ทว่าสามารถแทรกไปตามช่องเล็ก ๆ ได้ดีกว่า เพียงไม่นานก็มาถึงหน้าบ้านของน่านน้ำอย่างปลอดภัย

ดวงตากลมเหลือบไปเห็นรถคันหนึ่งซึ่งคุ้นตาแต่นึกไม่ออกว่าเป็นรถของใครที่จอดอยู่หน้าบ้าน จนได้เดินเข้ามาภายในบ้านถึงได้รู้ว่ามีแขกคนอื่นอยู่ด้วยนอกจากเขาแล้ว

จะเรียกว่าแขกได้หรือเปล่า เพราะผู้ชายสองคนที่นั่งอยู่ในห้องนั่งเล่นคือน้องชายคนกลางและคนเล็กของเจ้าของบ้าน คนอื่นคือเขาต่างหาก

ที่คิดเอาไว้ว่าคงไม่ได้เจอกันคงเป็นไปไม่ได้ตั้งแต่แรกแล้วสินะ เมื่อคนที่เขารู้จักและสนิทที่สุดในชีวิตคือน่านน้ำ การที่จะบังเอิญพบเจอกับเคนจึงไม่ใช่เรื่องยาก

เคนเองก็ไม่คิดว่าพลับจีนจะมาที่นี่ด้วย หากรู้ก่อนก็คงไม่มา เขาเองอาจจะเก็บความลับและความรู้สึกได้เก่งประมาณหนึ่ง แต่การที่ต้องมาเผชิญหน้ากันนาน ๆ ก็คงจะอึดอัดอยู่ไม่น้อย สุดท้ายแล้วเขาก็ยังคงรู้สึกคิดผิดที่ทำลงไป ไม่น่าไปเล่นกับคนใกล้ตัวตั้งแต่แรก

“พลับมานั่งนี่ก่อนสิ เราทำขนมเอาไว้เยอะเลย กินเล่นไปก่อนระหว่างรอเฮียทำอาหารเสร็จ” ตั้งแต่แต่งงานมาน่านน้ำก็ดูสดใสเพิ่มขึ้นยิ่งกว่าเดิม อีกทั้งยังพูดเก่งขึ้น ทั้งที่เมื่อก่อนคนที่พูดเยอะที่สุดก็คือเขาเอง “เป็นอะไรหรือเปล่า หน้าตาดูไม่ค่อยดีเลย ไม่สบายเหรอ”

น่านน้ำเอียงหน้ามอง กลอกตาสำรวจเพื่อนสนิท เอ่ยถามพลางอังมือบนหน้าผากมนเบา ๆ ก่อนจะอังมือบนหน้าผากตัวเอง เพื่อวัดอุณหภูมิในร่างกายว่าต่างจากตัวเองหรือเปล่า

“เราสบายดี ไม่ได้เป็นอะไร แค่เหนื่อย ๆ นิดหน่อยน่ะ” พลับจีนไม่ได้โกหก เขาเหนื่อยจริง ๆ เหนื่อยมากด้วย เหนื่อยถึงขั้นลางานที่ผับคืนนี้ เขาคงเก็บสีหน้ายิ้มแย้มบริการลูกค้าได้ไม่เต็มที่เท่าที่ควร คิดไว้ว่ากลับจากบ้านน่านน้ำก็คงจะกลับไปนอนทันที “ว่าแต่น้องคุณอยู่ไหนเหรอ”

“เป็นลูกมือช่วยคุณพ่อเขาอยู่ในครัวนู่น”

“เหรอ งั้นเราไม่ไปกวนน้องคุณดีกว่า”

“พี่พลับมานั่งนี่สิครับ พี่น่านทำขนมไว้เยอะเลย คีนกินอยู่คนเดียวจนพุงป๋องแล้ว เฮียเคนเขาไม่ยอมกินอร่อยจะตาย”

“ก็เฮียเคนไม่ชอบขนมพวกนี้ คีนนั่นแหละกินเยอะ ๆ ชอบไม่ใช่หรือไง”

“ถึงชอบก็กินคนเดียวไม่หมดหรอกพี่น่าน”

เด็กหนุ่มทำหน้ามุ่ยใส่พี่ชายที่นั่งอยู่ข้าง ๆ ไม่ชอบกินขนม ไม่ชอบกินของหวาน ทั้งเฮียคินทร์ เฮียเคน พอน่านน้ำทำขนมที่ไรก็เป็นคีนทุกทีที่ต้องกิน มันก็อร่อยอยู่หรอกแต่ให้กินคนเดียวเยอะขนาดนี้มีหวังน้ำหนักขึ้น ตัวกลมหมดหล่อกันพอดี อุตส่าห์ตั้งใจรักษาหุ่นขนาดนี้

น่านน้ำแอบเห็นท่าทีอึกอักของพลับจีนก็นึกสงสัย ราวกับชั่งใจอะไรบางอย่างครั้นคีนชวนให้ไปนั่งด้วยกัน ตอนแรกก็นึกว่าไม่สบายแต่เจ้าตัวบอกไม่ได้เป็นอะไร ตัวก็ไม่ได้ร้อนแล้วทำไมวันนี้ถึงดูแปลกไปจากทุกที

“เราขอออกไปเดินเล่นรอได้ไหม”

“ไหวไหม ขึ้นไปพักบนห้องก่อนดีไหม”

“ไม่เป็นไร ออกไปสูดอากาศสักหน่อยก็คงจะดีขึ้น”

“แน่ใจนะ”

“ไม่ต้องเป็นห่วง เราโอเคดี”

พลับจีนว่าพลางยกยิ้มกว้างให้น่านน้ำคลายความกังวล เขารู้ตัวเองดีว่าวันนี้ผิดปกติ ไม่ค่อยเป็นตัวเองสักเท่าไร เพราะเวลาอยู่กับน่านน้ำเขาต้องร่าเริงมากกว่านี้ ทว่าตอนนี้ร่างกายกลับรู้สึกเหนื่อยล้าเต็มที แล้วยังต้องมาเผชิญหน้ากับเคนอีกยิ่งทำให้รู้สึกอึดอัดแปลก ๆ อาจเป็นเพราะเรื่องเมื่อคืนยังไม่ได้มีการพูดคุยกันอย่างจริง ๆ จัง ๆ แม้ว่าจะเข้าใจอยู่แล้วก็ตามว่าควรทำตัวอย่างไร

“ก็ได้ งั้นเดี๋ยวเฮียทำอาหารเสร็จแล้วเราไปตามนะ”

พลับจีนพยักหน้าตอบรับ ก่อนจะหมุนตัวเดินออกไป อย่างน้อยก็ขอหลบหน้าสักพักก็ยังดี

‘เรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อคืนฉันหวังว่าเธอจะเก็บมันเป็นความลับและไม่มาวุ่นวายกับฉัน’

tbc.

คุยกับนักเขียน

ยกเพลงนี้ให้พลับจีนเลย เสร็จแล้วเขาเคยกอดเธอไหม เสร็จแล้วเขาบอกรักเธอไหม เสร็จแล้วเขาก็หันหลังให้~ 

บักเคนเอ๊ยยยย แม่พูดได้บ่ลูก ไม่อยากอิด่าเลยหนิ เฮ้อออ ทำไมเป็นคนแบบนี้ แม่ไม่เคยสอนเลยนะ เดี๋ยวเถอะแม่จะลงโทษที่เราทำตัวไม่ดี อย่าให้เห็นว่ามีครั้งที่สองนะ!