6.1 แค่คำขอบคุณไม่พอ

เจ้าของร่างสูงยืนพิงหน้าต่างมองดูคนหมดสภาพที่นอนอยู่บนเตียง หลังจากถูกราดน้ำเรียกสติอยู่พักใหญ่กว่าจะหมดฤทธิ์ถึงได้หลับไป ปล่อยให้เคนจัดการเปลี่ยนผ้าให้ทั้งที่ไม่ใช่หน้าที่เลยสักนิด

ความต้องการของคนที่กินยาปลุกเซ็กซ์เข้าไปคือการที่มีความต้องการทางเพศ ซึ่งเคนไม่ได้อยากมีอะไรกับคนที่ขาดสติ วิธีที่พอจะช่วยได้ที่คิดออกก็มีเท่านี้

ระหว่างทางกว่าจะมาถึงห้องพักของพลับจีน เจ้าตัวพยายามที่จะปีนป่ายเข้าหาเคนอยู่หลายครั้ง แต่ก็ถือว่าเก่งมากที่พยายามฝืนตัวเองได้ แม้ว่าจะต้องกัดแขนตัวเองจนเลือดซิบก็ตาม

“เจอตัวยังครับคุณแซน”

[ค่ะคุณเคน เป็นลูกค้าใหม่เพิ่งมาครั้งแรกค่ะ]

“ไม่ว่าจะลูกค้าเก่าหรือลูกค้าใหม่ ผมไม่สนใจ กฎของร้านเป็นยังไงคุณแซนรู้ใช่ไหมครับ”

[รู้ค่ะ แล้วเรื่องที่พนักงานของเราไปฟาดหัวเขาล่ะครับ]

“ผมไม่รับผิดชอบอะไรทั้งนั้น เพราะพนักงานเราไม่ผิดที่ปกป้องตัวเอง”

“ค่ะ เดี๋ยวที่เหลือแซนจะจัดการให้เรียบร้อยค่ะ”

“ฝากด้วยครับ”

เคนกดวางสายจากผู้จัดการร้าน ทอดมองพลับจีนพลางถอนหายใจออกมาอย่างเหนื่อยหน่าย ถึงไม่อยากข้องเกี่ยวด้วยแต่ก็ทำไม่ได้อยู่ดีเพราะยังไงเสียพลับจีนก็ถือว่าเป็นพนักงานในร้านของเขาเหมือนกัน

ที่ร้านไม่ได้มีกฎห้ามพนักงานหากจะไปต่อกับลูกค้า แต่นั่นต้องมาจากความเต็มใจ ไม่ใช่การวางยาแบบนี้ การที่พลับจีนใช้ขวดตีหัวอีกฝ่ายก็ถือว่าสมควรแล้ว นั่นเป็นการป้องกันตัวไม่ใช่การตั้งใจทำร้ายร่างกาย

สุดท้ายแล้วสี่เดือนที่ผ่านมาก็เหมือนไม่มีความหมาย เมื่อเขายังต้องกลับมาข้องเกี่ยวกับเด็กคนนี้อีกครั้ง และลางสังหรก็บอกกับเขาว่าจะมีอีกเรื่อย ๆ ไม่ใช่แค่ครั้งนี้

เคนเดินเข้าไปดึงผ้าห่ม ห่มให้พลับจีนก่อนจะเดินออกไปจากห้อง ไม่ลืมที่จะล็อกกลอนจากด้านในให้เสร็จสรรพ ก่อนจะกลับไปที่รถและขับออกไปทันที

...

พลับจีนตื่นขึ้นมาด้วยความงัวเงีย เขายังสับสนมึนงงอยู่กับตัวเองครู่หนึ่ง ก่อนจะนึกได้ว่าเมื่อคืนเพิ่งเจออะไรมา และยังจำได้อีกว่าคนที่ช่วยเขาไว้คือใคร ไม่รู้ว่าทำไมเคนถึงอยู่ที่นั่น และทำไมทุกครั้งที่เจอกันเขาถึงอยู่ในสภาพที่ดูไม่ได้อยู่ร่ำไป

นิ้วเรียวนวดคลึงขมับเบา ๆ ไอ้ยาที่เขาพูดถึงกันพลับจีนไม่คิดว่ามันจะทำให้คนคนหนึ่งเป็นได้ถึงขนาดนี้ เมื่อคืนหากเขาพลาดทำเรื่องน่าอายแบบนั้นลงไปกับเคนอีกเป็นครั้งที่สองคงเกิดปัญหาตามมาจริง ๆ ก็ได้ แบบนั้นเคนคงคิดว่าเขาตั้งใจให้ท่าหรือเปล่า

“อือ!!”

เจ้าของร่างร้องอื้ออึงด้วยความหงุดหงิด ก่อนจะพยุงร่างตัวเองเข้าห้องน้ำไปล้างหน้าล้างตา โชคดีที่วันนี้เขาไม่ต้องไปทำงานที่ร้านเบเกอรี่ แต่ก็ยังมีสอนพิเศษให้เด็ก ๆ ยังไงเสียก็เลื่อนนัดไม่ได้เด็ดขาด

พลับจีนใช้เวลาจัดการตัวเองไม่ถึงชั่วโมงก็รีบออกมาที่สวนสาธารณะที่เดิม ยังดีที่ไม่ได้มาสาย เด็ก ๆ ที่นัดไว้ก็ยังไม่มีใครมาถึง

ทว่าก่อนออกมาพลับจีนหยิบกระดาษโน้ตที่เคนเขียนทิ้งไว้เอาติดมือมาด้วย เป็นเบอร์โทรของอีกฝ่าย ซึ่งเขาไม่เคยมีช่องทางติดต่อเคนมาก่อน

ชั่งใจอยู่ครู่หนึ่งพลับจีนก็ตัดสินใจกดโทรไป ยังไงเขาก็ควรจะขอบคุณที่ช่วยไว้ ไม่งั้นเคนคงไม่ทิ้งเบอร์เอาไว้ให้

ถือสายรอจนตัดไปถึงสามครั้งก็ยังไม่มีวี่แววว่าอีกคนจะรับสาย พลับจีนจึงเลิกพยายามติดต่อไป ถ้าเห็นคงจะโทรกลับมาเอง.. นั่นแหละมั้ง

.

.

Rrrrr....

ระหว่างที่กำลังสอนเด็กก็มีสายโทรเข้ามา พลับจีนจึงปล่อยให้ทุกคนทำกันเองไปก่อน ปลีกตัวออกมารับสายจากเบอร์ที่เขาเพิ่งพยายามโทรไปก่อนหน้านี้

“สวัสดีครับ”

[ใครครับ]

“เอ่อ.. พลับเองครับ ไม่ทราบว่าใช่คุณเคนไหมครับ”

[อืม มีอะไร]

“พลับเห็นเบอร์ที่คุณเขียนทิ้งไว้ให้ในห้อง คือ.. พลับจะโทรมาขอบคุณน่ะครับ”

[แค่นี้]

“ครับ? แค่นี้ครับ”

[ฉันช่วยเธอแล้ว ยังต้องมาจัดการเรื่องที่เธอทำไว้กับลูกค้าในร้านฉันเมื่อคืนอีก แค่ขอบคุณคิดว่าพอหรือไง]

คิ้วสวยขมวดมุ่นติดกันไม่เข้าใจที่อีกฝ่ายพูดเรื่องลูกค้าที่ร้าน เรื่องที่ช่วยเขาก็ขอบคุณแล้วไง ส่วนเรื่องที่ก่อไว้เมื่อคืนนี้มันเกี่ยวกับคุณเคนยังไง

“หมายความว่ายังไงครับ”

[อยู่ไหน]

“ครับ?”

[ไม่มีหูหรือไง ทำไมชอบให้พูดซ้ำ]

“อยู่สวนสาธารณะครับ”

[ที่ไหนล่ะ ต้องให้ถามละเอียดเลยหรือไง]

“แล้วคุณเคนจะอยากรู้ไปทำไมล่ะครับ”

[อยากขอบคุณเรื่องที่ฉันช่วยไว้ก็บอก ๆ มาเถอะ]

ไอ้ที่อยากขอบคุณก็ควรขอบคุณอยู่หรอก แต่นี่จะอะไรนักหนา แค่คำขอบคุณไม่พอหรือยังไง จะมาเอาอะไรจากเขา ค่าน้ำมันรถที่พาเขามาส่งที่ห้องหรือไง

สุดท้ายความเงียบจากปลายสายก็กดดันจนต้องบอกที่ตัวเองอยู่ตอนนี้ไป เขาละเบื่อจริง ๆ ไอ้ผู้ชายผีบ้าเดี๋ยวดีเดี๋ยวร้ายคนนี้ เดาใจยากจริง ๆ ไม่รู้จะเอาอะไรยังไงกับเขากันแน่

หลังจากวางสายไป ใช้เวลาเพียงสามสิบนาทีเคนก็มาถึงที่พลับจีนอยู่ ทว่าไม่ได้ลงมาจากรถ ทอดมองร่างสมส่วนคุ้นตาที่กำลังตั้งใจสอนเด็ก ๆ อยู่เงียบ ๆ หลายต่อหลังครั้งที่เคนถามตัวเองซ้ำไปซ้ำมากับสิ่งที่ตัวเองทำ แต่กลับตอบไม่ได้สักที

พลันอีกฝ่ายหันมาสบตากันเพียงครู่ด้วยใบหน้าเรียบนิ่ง ก่อนจะหันไปคุยกับเด็ก ๆ ด้วยรอยยิ้ม รอส่งทุกคนกลับไปจนหมดถึงได้เดินมาที่รถของเคน

“คุณเคนมาหาพลับถึงที่นี่มีอะไรหรือเปล่าครับ”

“มาเอาคำขอบคุณ”

“พลับก็ขอบคุณไปแล้วนี่ครับ”

“ไม่พอ”

“ฮะ?” แบบนี้ก็ได้เหรอวะ!?

“ขึ้นรถ”

“ไปไหนครับ”

“ทำไมถึงถามมากจังวะ” คิ้วเข้มขมวดติดกัน เอ่ยเสียงเข้มคล้ายคนรำคาญ

ทำไมถึงชอบบังคับกันอยู่เรื่อย แล้วทำไมเขาถึงต้องยอมทำตามทุกครั้งก็ไม่รู้ แต่ไปด้วยก็ดี เขาเองก็มีเรื่องสงสัยอยากจะถามอยู่เหมือนกัน

พลับจีนเดินถอนหายใจเสียงดังอ้อมมาอีกฝั่ง เปิดประตูรถขึ้นมานั่งข้างคนขับ ใบหน้าบึ้งตึงไม่ได้ทำให้เคนรู้สึกละอายใจที่บังคับให้อีกฝ่ายทำตามแต่อย่างใด

“สรุปจะพาพลับไปไหนครับ?”

“…”

อมหมาไว้ในปากอีกแล้วเหรอ! คำถามเขามันยากถึงขนาดตอบไม่ได้หรือไงกัน ไอ้คุณเคนนี่ทำให้เขาหัวเสียได้ทุกครั้งที่อยู่ด้วยกันจริง ๆ

ถ้าไม่ติดว่ามีบุญคุณที่ช่วยเขาไว้นะ พ่อจะง้างปากให้ฉีกเลย!!

หลังจากเงียบไปพักใหญ่ รถจอดติดไฟแดงพลับจีนจึงเอ่ยถามสิ่งที่สงสัยตอนที่คุยสายกันก่อนหน้านี้

“คุณเคนครับ”

“...”

“ตอนที่คุยสายกัน ที่คุณเคนบอกว่าต้องจัดการเรื่องที่พลับทำกับลูกค้าหมายความว่ายังไงครับ ทำไมคุณเคนถึงต้องมาจัดการอะไรให้พลับ”

“เธอทำงานที่นั้นมานานหรือยัง”

“เกือบปีแล้วครับ”

“ทำงานโดยที่ไม่รู้เลยหรือไงว่าใครเป็นเจ้าของร้าน”

นั่นสิ ที่ผ่านมามีอะไรเขาติดต่อผ่านผู้จัดการทั้งหมด ตั้งแต่วันแรกที่เข้าทำงานจนถึงตอนนี้ ไม่เคยสนใจเลยว่าเจ้าของร้านคือใคร แต่ละวันนึกแค่ว่าไปทำงานเลยไม่ได้ใฝ่ที่จะรู้อะไรมากมายนักนอกจากหน้าที่ของตัวเอง

เดี๋ยวนะ..

“อย่าบอกนะครับว่าคุณเคนคือเจ้าของร้าน”

“ถ้าไม่ใช่แล้วฉันจะไปจัดการเรื่องเมื่อคืนให้เสียเวลาชีวิตฉันทำไม”

ที่ผ่านมาเคนรู้เรื่องเขาอยู่ผ่านเดียวเลยสินะ มีแต่เขาที่ไม่รู้อะไรเลย ไม่รู้แม้กระทั่งว่าอีกฝ่ายเป็นเจ้าของร้านที่ตัวเองทำงานอยู่ด้วยซ้ำ

แบบนี้เรื่องที่เขาไม่อยากให้น่านน้ำรู้เคนจะบอกไปหรือยัง?

“คะ คุณเคนได้บอกน่านเรื่องที่พลับทำงานที่นั่นไหมครับ” เขาไม่อยากให้น่านน้ำรู้ว่าตัวเองทำงานกลางคืน เพราะหากรู้เข้าคงได้ห้ามไม่ให้ไปทำแน่ ๆ และถ้ารู้อีกว่าเขามีความจำเป็นต้องใช้เงิน น่านน้ำก็คงจะเอาเงินที่ตัวเองมีมาช่วยเหลือเขาอย่างเช่นเมื่อก่อน หรือไม่ก็คงขอให้เฮียคินทร์ช่วยรับเขาเข้าทำงานที่บริษัท

เป็นอย่างนั้นคงไม่ดีเท่าไร หากต้องรบกวนน่านน้ำมากเกินไป ที่ผ่านมาช่วงที่เรียนอยู่เวลาเขามีเงินใช้ไม่พอก็ได้น่านน้ำที่คอยหยิบยื่นมาให้ แค่นั้นก็เกรงใจจะแย่ เรื่องส่วนตัวที่คิดว่าตัวเองรับผิดชอบได้เขาก็ไม่อยากเอาไปทำให้เพื่อนต้องหนักอกรกใจไปด้วย

“คุณเคนอย่าบอกน่านเรื่องที่พลับทำงานที่นั่นได้ไหมครับ”

“แล้วฉันจะได้อะไร”

“...” แค่ไม่พูดเรื่องที่ไม่เกี่ยวกับตัวเองต้องเอาอะไรมาแลกด้วยหรือไง “คุณเคนอยากได้อะไรครับ”

“ทุกอย่างหรือเปล่า”

“ถ้าคุณเคนรับปากว่าจะไม่บอกน่าน”

“ฉันไม่บอกก็ได้ แต่แลกกับที่เธอต้องทำตามที่ฉันบอก.. ทุกอย่าง”

“มันไม่มากไปหน่อยหรือครับ”

“หรืออยากให้น่านรู้ล่ะว่าเธอทำงานอะไร”

“...”

แค่เรื่องราวชีวิตของเขาที่น่านน้ำรู้ก็น่าเวทนาพอแล้ว ถ้ารู้ว่าเขาทำงานอะไรน่านน้ำจะรังเกียจเขาไปเลยหรือเปล่า หรือจะทิ้งเขาไปเหมือนคนอื่น ๆ ไหมน่ะ

“ว่าไง ฉันไม่มีเวลารอเธอคิดนานหรอกนะ”

“ก็ได้ครับ ขอแค่อย่าบอกน่าน”

เขาไม่อยากเสียเพื่อนคนเดียวในชีวิตไป... เพราะงั้นแค่ยอมทำตามที่เคนบอกก็คงไม่เหนื่อยบ่ากว่าแรงเท่าไรหรอกมั้ง.. ใช่ไหม?

“ดี”

เอ่ยออกมาสั้น ๆ ด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งทว่าสีหน้ากลับแฝงไปด้วยความพอใจ ถ้าไม่ใช่เพราะอยากปิดบังน่านน้ำเขาคงไม่ยอมรับข้อเสนอนี้ ถ้ารู้ว่าร้านนั้นเป็นร้านของเคนก็คงไม่เข้าทำงานตั้งแต่แรก

“สรุปคุณเคนจะพาพลับไปไหนครับ”

... เงียบกริบ

เมื่อกี้ยังพูดได้อยู่เลย ทำไมตอนนี้ถึงไม่พูดอีกแล้วล่ะ จะเอายังไงผู้ชายคนนี้ดีวะเนี่ย!

“พลับก็ขอบคุณไปแล้วนี่ครับ”

“ไม่พอ”

tbc.

คุยกับนักเขียน

คือ... รู้ตัวได้ยังว่าคนที่วอแวเขาคือใคร กันเอ่ยที่ไปวุ่นวายกับเขา ปัดโธ่บักเคนน้อยยยยย รู้ตัวได้ยังลูก น้องก็อยู่ของน้อง หนูนั่นแหละที่เอาตัวเองไปยุ่งเกี่ยวกับน้องเขาน่ะ