6.2 นกกระดาษ

ภายในรถเงียบสนิทไม่มีบทสนทนาใด ๆ เกิดขึ้นระหว่างพวกเขาสองคน จนกระทั่งรถเลี้ยวมาจอดหน้าร้านขายของชำที่พลับจีนเองก็เคยมาอยู่หลายครั้ง

“ลงสิ”

พลับจีนหันมองเจ้าของรถด้วยความสงสัย ทว่าไม่ทันได้ถามอะไรอีกฝ่ายก็ลงจากรถไปเสียแล้ว ดวงตากลมกลอกมองบนพลางเป่าลมออกจากปากจนผมหน้าม้าเสียทรง

ร่างสมส่วนเดินตามหลังคนอายุมากกว่าเข้ามาในร้านขายของชำ หันไปยิ้มทักทายเจ้าของร้านเล็กน้อย

“ช่วยเลือกซื้อของที่เด็ก ๆ ชอบหน่อย”

“เด็กที่ไหนครับ”

“บ้านเด็กกำพร้าที่เธอเคยไป”

พลับจีนไม่เข้าใจเคนจริง ๆ ว่าเป็นคนแบบไหนกันแน่ ครั้งก่อนบอกไม่ชอบเด็ก ทว่าครั้งนี้กลับพาเขามาช่วยเลือกซื้อของให้เด็ก ๆ น่ะเหรอ

แต่ถึงสงสัยยังไงพลับจีนก็ไม่อยากถามอะไรให้มากนัก เดินไปหยิบตะกร้าใบใหญ่มาใบหนึ่ง เลือกซื้อพวกขนมและของใช้ที่คิดว่าจำเป็น จำพวกของเดิมๆ ที่เคยซื้อเหมือนทุกครั้งเวลาไปที่นั่น เคนเดินตามหลังมาเงียบ ๆ ไม่พูดไม่ขัด ไม่ว่าพลับจีนจะเลือกซื้ออะไร แม้ว่าของบางชิ้นจะราคาแพงก็ตาม

“แค่นี้ก็น่าจะพอแล้วนะครับ”

“มีเด็กเยอะไม่ใช่หรือไง แค่นี้จะพออะไร”

“แต่นี้ก็หลายบาทแล้วนะครับ” คนที่มีงบน้อยอย่างพลับจีนแม้ว่าจะอยากช่วยเหลือคนอื่น แต่ก็ต้องนึกถึงคุณทรัพย์ของตัวเองด้วยเป็นหลัก

“ฉันมีเงิน” ไม่ใช่การอวดโอ้แค่พูดความจริงเท่านั้น

“ค้าบ.. รู้แล้วครับว่ารวย”

ถึงจะรู้ว่ารวยจริงอย่างที่พูดมาแต่ก็อดหมั่นไส้ไม่ได้ มีเงินแล้วยังไง คิดจะซื้ออะไรราคาเท่าไรก็ได้หรือยังไง ก็รู้อยู่หรอกว่าทำอย่างนั้นได้

คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันราวกับคนไม่สบอารมณ์ นับตั้งแต่ครั้งสุดท้ายที่คุยกันเมื่อสี่เดือนก่อนพลับจีนก็ดูเหมือนจะกล้าต่อปากต่อคำกับเขามากขึ้น แม้แต่น่านน้ำที่อยู่ด้วยกันมาเป็นสิบปียังไม่กล้าขนาดนี้ แล้วเด็กคนนี้คิดว่าตัวเองเป็นใครกัน

เคนยืนรออยู่ตรงเคาน์เตอร์คิดเงินเกือบสิบนาที อีกคนก็เดินกลับมาพร้อมกับตะกร้าขนมสามสี่ตะกร้าราวกับประชดกันอย่างไรอย่างนั้น เคนเพียงเหลือบมองอีกฝ่ายด้วยหางตาก่อนจะรอเจ้าของร้านคิดเงิน จ่ายเสร็จสรรพไม่มีอิดออดหรือคำบ่นออกมาจากปากแม้แต่คำเดียว ถุงขนม ของใช้ถุงใหญ่ ๆ สามถุงถูกหอบหิ้วมาใส่ไว้ท้ายรถ

“ขึ้นรถ ต้องให้บอกทุกอย่างเลยหรือไง”

“ครับคุณเคน”

เด็กหนุ่มตอบรับเสียงยาน กลอกตามองพลางทอดถอนหายใจอย่างเหนื่อยหน่าย กลับขึ้นมานั่งเป็นตุ๊กตาหน้ารถให้อีกฝ่ายพาไปนั่นทีนี่ที

พอมานึกดูแล้วไม่รู้คิดผิดหรือคิดถูกที่ไปรับปากผู้ชายคนนี้ว่าจะเชื่อฟังทุกอย่างแลกกับเก็บความลับของเขา แค่ตอนนี้ยังขนาดนี้ ต่อไปต้องมีอะไรมากกว่านี้รอเขาอยู่แน่ ๆ เพราะคนอย่างคุณเคนพลับจีนเดาไม่ออกเลยจริง ๆ ว่าจะทำอะไรยังไงกับเขาบ้าง

พลับจีนช่วยถือถุงขนมที่เพิ่งซื้อมาฝากเด็ก ๆ เดินนำเคนมาอย่างคุ้นชินกับสถานที่ ตรงไปยังห้องพักของครูใหญ่ ก่อนจะพากันมาที่ห้องของเด็กพักของเด็ก ๆ

ครั้นหันไปมองหน้าเคนพลับจีนก็เชื่อสุดใจเลยว่าอีกฝ่ายไม่ชอบเด็กจริง ๆ อย่างที่พูด ทว่ากลับยอมเดินตามเข้ามานั่งลงบนพื้นอย่างไม่นึกถือตัว เห็นว่าปากเสีย ทำตัวไร้มารยาทกับเขา แต่พอคุยกับผู้ใหญ่ก็ดูจะปรับตัวได้ดี ทั้งน้ำเสียง ทั้งรอยยิ้ม สิ่งที่เขาไม่เคยเห็นเคนกลับทำมันได้อย่างง่ายดายต่อหน้าครูใหญ่

ภายในห้องมีแต่เด็กเล็กอายุไม่เกินหกขวบวิ่งเล่นกันเสียงดังเจี๊ยวจ๊าว บ้างก็วิ่งมาลากพลับไปเล่นด้วยอย่างเช่นทุกครั้งเพราะความสนิทสนม ส่วนเด็กชายที่ซนหน่อยก็พากันไปปีนตักขี่คอเคนราวกับสนิทสนมกันมานาน

พลับจีนอดขำกับภาพตรงหน้าไม่ได้ ที่เห็นตอนนี้คือเคนนั่งนิ่งเป็นหิน ใบหน้าเรียบนิ่งนั้นคงกำลังเก็บความรำคาญไม่ให้แสดงออกมา ปล่อยให้เด็กคนนั้นดึงไปทางนั้นทีทางนี้ที ทั้งที่รู้อยู่แล้วว่าหากมาที่นี่โอกาสที่จะเจอกับเด็กซนแบบนี้มีมากนัก แต่กลับยังเลือกที่จะมา พลับจีนไม่เข้าใจเลยจริง ๆ ว่าทำไปทำไม

แต่ก็ถือว่าเป็นเรื่องที่ดีหรือเปล่า การที่โดนลากมาที่นี่ อย่างน้อยเขาก็ได้มีโอกาสได้มาเจอกับเด็ก ๆ หลังจากที่หาเวลาว่างให้ตัวเองไม่ได้ พอได้หยุดพักวันอาทิตย์พลับจีนก็ต้องไปอยู่ที่โรงพยาบาล

“คุณเคน มานี่สิครับ”

เจ้าของชื่อเงยมองหน้าคนตัวเล็กนิ่ง ไม่ขยับเขยื้อนร่างกายตามคำสั่ง จนพลับจีนต้องถือวิสาสะดึงแขนให้ลุกขึ้นเดินมาหน้าห้อง กดไหล่ให้อีกฝ่ายนั่งลงบนเก้าอีกตัวเล็กใกล้ ๆ ที่ตัวเองยืนอยู่

“เด็ก ๆ มีใครอยากพับนกบ้างเอ่ย?”

“หนู”

“ผมครับ”

เสียงตอบรับเจี๊ยวจ๊าวของพวกเด็ก ๆ ทำให้พลับยกยิ้มด้วยความเอ็นดู ก่อนจะบอกให้ทุกคนนั่งให้เป็นระเบียบ เดินไปหยิบเอากระดาษมาแจก

“คุณเคนอยากลองพับด้วยไหมครับ”

“ไม่” ตอบปฏิเสธกลับไปทันที

“เอาน่า ไหน ๆ ก็ไหน ๆ แล้วลองพับดูหน่อยเถอะครับ เดี๋ยวพลับสอน” ว่าพลางยื่นกระดาษให้กับอีกฝ่าย ดูก็รู้ว่าไม่พอใจแต่ก็ยอมรับไปแต่โดยดี

พลับจีนคอย ๆ สอนการพับนกทีละขั้นตอนอย่างละเอียด ไม่เร่งรีบ ไม่ใจร้อน อีกทั้งยังคอยเหลือบมองเคนอยู่เป็นระยะ ตอนแรกก็นั่งถอนหายใจทิ้งอยู่เฉย ๆ ไม่ยอมทำตาม ทว่าไม่นานก็เริ่มพับกระดาษตามที่พลับจีนสอน

“ทำไมต้องมาทำอะไรแบบนี้ด้วยวะ!” เอ่ยพึมพำด้วยความรำคาญใจกับตัวเองแผ่วเบา เขาไม่เข้าใจเลยจริง ๆ ว่าทำไมต้องมาทำเรื่องไร้สาระพวกนี้

“ผิดแล้วครับ ต้องพับมุมนี้ลงมาให้เป็นสามเหลี่ยมก่อนครับ” พลับจีนเดินสอนเด็ก ๆ จนครบทุกคนแล้วจึงกลับมาหาเคนที่ยังวุ่นอยู่กับขั้นตอนแรก

“ยากขนาดนี้ใครเขาจะทำเป็น แล้วจะมานั่งพับนกกระดาษนี่ไปเพื่ออะไร!” เอ่ยถามด้วยความหงุดหงิด คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันจนแทบจะผูกเป็นปม เดี๋ยวนี้ใครเขามานั่งพับกระดาษเล่นกัน อย่าว่าแต่สมัยนี้เลย ตั้งแต่เขาเกิดมาไม่เห็นเคยมาทำอะไรแบบนี้

“นกกระดาษก็เหมือนของเล่นอย่างหนึ่งนั่นแหละครับ”

“ถ้าอยากได้ของเล่นก็ซื้อสิ ฉันซื้อให้ก็ได้”

“ไม่ใช่ว่าทุกคนจะได้ทุกอย่างตามที่ต้องการนะครับคุณเคน” พลับจีนนั่งลงข้าง ๆ พลางพับนกกระดาษไปด้วย “พ่อแม่ของคุณอาจจะมีเงินซื้อของเล่นทุกอย่างบนโลกนี้ที่คุณอยากได้ให้ได้ง่าย ๆ แต่เด็กที่นี่ไม่มี ถ้าไม่มีคนหยิบยื่นมาให้พวกเขา คุณคิดว่าจะได้เล่นของเล่นดี ๆ อย่างที่คุณเคยเล่นเหรอครับ”

“…”

“มันอาจจะดูไม่มีค่าในสายตาคุณ แต่ดูเด็ก ๆ สิครับ แค่นกกระดาษตัวเดียวที่พวกเขาพับขึ้นมาเองได้มันก็ทำให้เขามีความสุข สนุกไปกับมันต่อให้ไม่มีราคาเหมือนของเล่นที่คุณมีก็เถอะ”

พลับจีนไม่รู้ว่าเคนเข้าใจสิ่งที่เขาพูดหรือเปล่า แต่สำหรับเขาที่เคยอยู่ในบ้านเด็กกำพร้ามาก่อน กว่าจะได้ของเล่นสักชิ้นไม่ง่ายเลย ไม่ใช่ว่าจะมีผู้ใหญ่ใจดีมอบให้ทุกปี ของที่เคยมีก็สึกหรอไปตามสภาพอายุ การได้ประดิดประดอย หรือทำอะไรเล็ก ๆ น้อย ๆ ขึ้นมาเล่นเองก็เป็นอีกทางหนึ่งที่พลับจีนเคยทำในตอนนั้น

กระดาษที่ใช้แล้วทิ้งไว้พลับจีนสามารถพับให้เป็นรูปต่าง ๆ ได้เพื่อเอามาเล่นกับน้องสาว อาจจะดูไม่มีค่าในสายตาคนอื่น แต่สำหรับเด็กคนหนึ่งที่ไม่เคยมีอะไรเป็นของตัวเองเลยกลับมีค่ายิ่งกว่าของราคาแพง

“แล้วทำไมต้องเป็นนกกระดาษ” เคนแค่สงสัยว่าทำไมพลับจีนถึงต้องสอนพับนกกระดาษ แทนที่จะสิ่งอย่างอื่นที่แข็งแรง และเล่นได้นานกว่านี้

“เพราะมันเป็นสิ่งแรกที่พลับทำเป็นตอนนั้น”

“…”

“พลับคิดว่านกกระดาษมันเหมือนกับพลับ”

“ยังไง?”

“ได้ชื่อว่านก แต่ก็บินไม่ได้..”

รูปร่างของมันเหมือนนก แต่ก็เป็นได้แค่นกกระดาษ โบยบินอย่างอิสระไม่ได้เหมือนนกจริง ๆ เป็นแค่สิ่งบอบบางที่หากปล่อยทิ้งตากฝนก็คงเปื่อยและขาดไป หากถูกขยำก็คงยับจนไม่เหลือเค้าโครงเดิม ในอดีตพลับจีนเคยเป็นอย่างนั้น ไม่ต่างจากนกกระดาษเลยสักนิด ต่อให้อยากโบยบินอย่างอิสระมากแค่ไหนก็ทำไม่ได้

“เสร็จแล้วครับ ตัวนี้พลับให้คุณเคน”

“…”

นกกระดาษตัวสีฟ้าถูกวางลงตรงหน้าของเคน ดวงตาคมทอดมองมันอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะเงยหน้าขึ้นไปมองพลับจีนที่มองกันอยู่ก่อนแล้ว รอยยิ้มนั้นปิดบังความเศร้าบางอย่างในตาไม่ได้เลยสักนิด

“ถือว่าเป็นของขวัญวันเกิดแล้วกันครับ”

พลับจีนเพิ่งนึกขึ้นมาได้ว่าวันนี้เป็นวันเกิดของเคนเพราะเมื่อปีที่แล้วน่านน้ำชวนเขาไปฉลองวันเกิดเคนด้วยกัน จริง ๆ น่านน้ำส่งภาพตอนไปทำบุญที่วัดเมื่อเช้ามาให้ดูต่างหากพลับถึงนึกได้ ที่ไม่รับสายเขาก็เพราะไปกับครอบครัวนี่เอง

เคนแค่นหัวเราะในลำคอหนึ่งคำ มุมปากกระตุกยิ้มขึ้นน้อย ๆ ของขวัญวันเกิด นกกระดาษเนี่ยนะ?

ไม่ทันออกจากที่นี่ ไม่ขาดก็คงหายก่อนกลับถึงบ้านพอดี

คิดว่าเขาจะเก็บของแบบนี้เอาไว้หรือไง?

“ได้ชื่อว่านก แต่ก็บินไม่ได้..”

tbc.

คุยกับนักเขียน

ไม่ชอบเด็ก? แต่พาเขามาหาเด็ก ๆ แค่อยากทำบุญวันเกิด หรือมีจุดประสงค์อะไรจ๊ะ เอาให้แน่จ้าาา มีคนจับตาดูอยู่เยอะเด้อออ อย่าให้ต้องทุบหลังก่อนถึงจะคิดได้ 

น้องพลับคือมีชีวิตที่น่าสงสารมาก แต่กลับเติบโตมาได้อย่างดี แค่นี้ก็โคตรจะเก่งแล้ว ไอ้ลูกชายแกจงฟังแม่ อย่าทำให้น้องเสียใจ!