7.1 ตำแหน่งพ่อบ้านของคุณเคน

“ลองชิมดูไหมครับ”

“ไม่ ฉันท้องเสียขึ้นมาใครจะรับผิดชอบ”

คนฟังกลอกตามองบน พลางถอนหายใจออกมาอย่างเอือม ๆ ไม่ชิมก็ไม่ต้องชิมสิ ไม่เห็นต้องพูดอะไรแบบนี้ เขาไม่ได้บังคับสักหน่อย

หลังจากเล่นกับเด็ก ๆ มาเกือบสองชั่วโมง พลับจีนจึงขอไปช่วยทำมื้อเย็นในครัว เคนที่ไม่รู้ว่าจะไปไหนก็เลยทำได้แค่เดินตามมาเงียบ ๆ ยืนกอดอกมองอยู่หน้าประตูห่าง ๆ ไม่ได้คิดที่จะเข้าไปช่วยหรือทำตัวเกะกะคนในครัว แม้ว่าอยากเดินออกไปสูบบุหรี่ก็ทำไม่ได้ เพราะมีป้ายห้ามแทบจะทุกจุด เคนก็เข้าใจอยู่ว่าทำไม

พลับจีนเดินหน้าบึ้งกลับไปในครัว ฝีมือการทำอาหารถ้าให้เทียบกับน่านน้ำเขานี่เทียบไม่ติดเลยสักนิด แค่พอกินได้ก็ดีเท่าไรแล้ว ที่เข้ามาช่วยก็เป็นแค่ลูกมือ คอยหยิบนั่นหยิบนี่ หั่นผัก หั่นเนื้อบ้างเล็ก ๆ น้อย ๆ

เสียงพูดคุย หัวเราะเจี๊ยวจ๊าวของพวกผู้หญิงในครัวทำให้พลับจีนเผลอยิ้มตามไปด้วย แม้จะไม่ได้สนิทสนมกันแต่เพราะเป็นพลับจีนการปรับตัวเข้ากับคนอื่นถึงได้เป็นเรื่องง่าย เพราะเขาจะมีคติเตือนใจตัวเองอยู่เสมอ

‘หากอยากอยู่บนโลกนี้ได้ก็ต้องรู้จักปรับตัวให้เป็น’

ผิดกับอีกคนที่ดูจะขวางโลก เอาตนเป็นที่ตั้งเสียมากกว่าทุกสิ่ง สำหรับพลับจีนอาจจะทำได้ไม่ยาก เคนเองก็ทำได้แต่ทว่าเจ้าตัวไม่คิดที่จะทำ เพียงเพราะคิดว่ามันไม่ได้จำเป็นขนาดนั้น

ปกติแล้วเคนมักจะใช้เวลาอยู่กับตัวเองเสียมากกว่า ไม่ใช่ทุกวันจะออกเที่ยวที่นั่นที่นี่หากไม่มีธุระที่ต้องทำ เพื่อนที่สนิทด้วยก็มีอยู่แค่สองคน พอเรียนจบต่างคนก็ต่างไปใช้ชีวิตตัวเอง ได้เจอกันก็นาน ๆ ครั้ง แต่มีอยู่คนหนึ่งที่ไปไกลถึงต่างประเทศ พอจะบินไปหาก็ถูกห้ามเอาไว้ เคนเองก็ไม่อยากทำให้ลำบากใจจึงได้แต่รอว่าสักวันคงจะกลับมาหากันบ้าง

ความเบื่อหน่ายทำให้เคนเดินหนีออกไปจากห้องครัว กลับไปนั่งอยู่ในรถ เห็นพลับจีนกำลังสนุกกับสิ่งที่ทำอยู่ก็ไม่อยากขัด เพราะยังไงเสียเขาก็เป็นฝ่ายชวนมาเอง หากไปรบเร้าว่าอยากกลับก็คงจะใจร้ายน่าดู จึงเป็นฝ่ายปลีกตัวออกมาอยู่คนเดียวแบบนี้แทน

นึกแล้วก็น่าตลกที่เขาเป็นพวกรักความสงบ ชอบใช้เวลาอยู่กับตัวเองมากกว่าออกไปสังสรรค์ ทว่ากลับเปิดร้านเหล้าที่มีคนคลาคล่ำไปมาเกือบร้อยคนในแต่ละคืน เสียงเพลงที่ดังกระหึ่มจนบางครั้งก็รู้สึกหงุดหงิด พอมานึกดูแล้วแม้แต่ตัวของเขาเองก็ตอบไม่ได้ว่าทำไปทำไม เพื่ออะไร ทั้งที่ไม่ได้ชอบสิ่งที่ตัวเองทำอยู่ตอนนี้เลยสักนิด

เหมือนกับว่าตอนนี้.. ที่เขาตอบตัวเองไม่ได้ว่าทำไมถึงเริ่มเอาตัวเองไปข้องเกี่ยวกับพลับจีนมากขึ้น ทั้งที่เมื่อก่อนไม่เคยเป็นแบบนี้

เขาหาเหตุผลมาตอบตัวเองไม่ได้เลย

.

.

เวลาเกือบหกโมงเย็น หลังจากช่วยในครัวเสร็จ พลับจีนก็รีบตามหาคนที่มาด้วยกัน ก่อนจะเดินกลับมาที่รถ และเห็นว่าเคนอยู่ที่นี่จริง ๆ ดูจากสีหน้าก็รู้แล้วว่าเบื่อ แทนที่จะชวนเขากลับ ทว่าไม่พูดอะไรสักคำ แถมยังมานอนรออยู่อย่างนี้จนเขามาหาเอง

“ขอโทษที่ปล่อยให้รอนะครับ คุณเคนน่าจะบอกพลับว่าอยากกลับแล้ว”

“ตอนนี้กลับได้ยัง” ไม่ได้ถามเพราะประชด แต่เป็นคำถามที่ต้องการคำตอบจริง ๆ หากพลับจีนยังอยากที่จะอยู่ต่อเขาจะได้นอนรออยู่ที่นี่

“ครับ เย็นมากแล้ว กลับกันเลยก็ได้ครับ” พลับจีนดึงเอาสายเข็มขัดนิรภัยมารัดเอาไว้โดยไม่ต้องให้เจ้าของรถบอก

ระหว่างทางภายในรถยังคงเงียบเหมือนกับทุก ๆ ครั้ง แต่ครั้งนี้พลับจีนกลับไม่ได้รู้สึกอึดอัดอย่างเช่นครั้งก่อน ๆ ไม่รู้เป็นเพราะชินแล้วหรือเปล่า

“นี่”

“ครับ?”

จู่ ๆ เคยก็พูดขึ้น ทำเอาพลับจีนขานรับแทบจะทันที พลางหันมองเสี้ยวใบหน้าคมที่กำลังตั้งใจมองทาง ไม่แม้แต่จะเหลือบตามามองกัน

“ปกติเสาร์ อาทิตย์ เธอรับสอนพิเศษเหรอ”

“พลับรับสอนเสาร์เว้นเสาร์ครับ ไม่ได้สอนทุกอาทิตย์ ส่วนวันอาทิตย์เป็นวันหยุดครับไม่มีงาน”

“อยากทำงานหรือเปล่า”

“งาน? งานอะไรครับ”

“พ่อบ้าน”

เคนเห็นว่าพลับจีนทำงานหลายอย่าง ปัจจัยหลักของคนที่ทำงานแทบไม่มีวันหยุดแบบนี้คงหนีไม่พ้นเงิน ยิ่งเรื่องราวชีวิตของพลับจีนที่เขาพอรู้มา กับสภาพแวดล้อมที่พลับจีนอาศัยอยู่ก็พอจะเดาไว้ว่าคงจำเป็นต้องใช้เงิน เคนเลยลองเสนองานให้ จะทำหรือไม่ทำเขาก็ไม่ได้บีบบังคับอะไรอยู่แล้ว ก็แค่ลองถามดูเท่านั้น

“พ่อบ้านที่ไหนครับ”

“แค่ทำความสะอาดคอนโดฯ ให้ฉันทุกวันอาทิตย์ ถ้าอาทิตย์ไหนฉันกลับไปนอนที่นั่นก็แค่เตรียมอาหารเย็นเอาไว้ให้ ฉันให้เดือนละสองหมื่น ไม่รวมค่าอาหาร”

“สองหมื่น!?”

เป็นข้อเสนอที่น่าสนใจ อีกทั้งเงินที่ได้ก็เยอะเกินค่าแรง ทำงานแค่อาทิตย์ละครั้ง แต่ได้เงินต่อเดือนถึงสองหมื่น พลับจีนแทบไม่อยากปฏิเสธ ทว่ากลับลังเลที่จะตอบตกลง เขาไม่แน่ใจว่าจะทำงานกับเคนได้หรือเปล่า หากทำอะไรผิดจนอีกฝ่ายไม่พอใจไม่รู้เลยว่าจะโดนอะไรบ้าง เพราะคนอย่างเคนเขาเดาใจไม่ออกจริง ๆ

อีกอย่าง ก่อนหน้านี้เมื่อสี่เดือนก่อนยังห้ามเขาไม่ให้ยุ่งวุ่นวายเพราะกลัวจะสร้างปัญหาให้ตนเอง แต่แล้วทำไมถึงคิดที่จะเอาเขาไปไว้ใกล้ตัวเสียเอง

ต้องการอะไรจากเขากันแน่...

“พลับขอคิดก่อนได้ไหมครับ”

“เธอคิดว่าฉันจะรอคำตอบเธอได้นานแค่ไหน”

คนที่มีความอดทนต่ำอย่างเคนจะสามารถรอฟังคำตอบที่ต้องการฟังตอนนี้ได้นานแค่ไหนกัน หากให้เจ้าตัวตอบก็คงบอกเลยว่าไม่รอ

“ขอเวลาคิดจนกว่าจะถึงที่พลับอยู่แล้วกันครับ”

พลับจีนขอเวลาแค่น้อยนิด ให้ได้คิดทบทวนความหนักเบาของเหตุผลที่ตีกันอยู่ในหัวจนกว่าจะถึงห้องแถวที่เขาอยู่ ตอนนั้นเขาคงจะให้คำตอบเคนได้โดยไม่ลังเล

หลังจากที่คุยกันเรื่องที่เคนต้องการให้เขาไปเป็นพ่อบ้าน ภายในรถก็เงียบมาตลอดทาง จนกระทั่งมาถึงห้องแถวที่พลับจีนอยู่ คนที่ต้องการคำตอบมองออกไปนอกรถไม่ถามซ้ำแม้จะรอฟังอยู่ก็ตาม

“เรื่องที่คุณเคนเสนอมา” พลับจีนไม่ลืมว่าตัวเองพูดอะไรไว้ก่อนหน้านี้ เขาบอกว่าจะให้คำตอบกับเคน ตอนนี้ก็ถึงเวลาแล้ว “พลับตกลงนะครับ”

สิ่งที่ทำให้เขาลังเลก่อนหน้านี้พลับจีนต้องสะบัดทิ้งไป เพราะสุดท้ายแล้วสำหรับเขาตอนนี้เงินสำคัญกว่า ยิ่งมีหนทางที่เขาสามารถทำเงินได้ งานก็ไม่ลำบาก ไม่ผิดกฎหมาย ก็คงต้องคว้าเอาไว้ ส่วนเรื่องปัญหาที่เคยกังวลเขาจะพยายามไม่ให้มันเกิดขึ้น

น่าตลกอยู่เหมือนกันที่ครั้งนั้นเคยคิดว่าเคนต้องการเอาเงียบฟาดหัวเพื่อปิดบังสิ่งที่เราทั้งคู่กระทำลงไป พอตอนนี้เขากลับยอมทำตามคำสั่ง รับข้อเสนอของเคนเพื่อปิดบังความลับของตัวเอง อีกทั้งยังยอมไปทำงานให้เพื่อเงินที่จะได้

“ดี เริ่มงานพรุ่งนี้เลยแล้วกัน” คิดไว้อยู่แล้วว่าพลับจีนคงไม่ปฏิเสธ ก่อนหน้านี้ก็คงเล่นตัวไม่ยอมตอบตกลง “เอามือถือมา”

พลับจีนหยิบมือถือส่งให้เคน พร้อมทั้งปลดล็อกให้เสร็จสรรพ มองอีกฝ่ายกดข้าแอปพลิเคชันคุ้นตา กรอกไอดีพร้อมกับเพิ่มเพื่อนเข้าไปด้วยตัวเอง ก่อนจะส่งคืนให้เจ้าของ

“ไลน์คุณเคนเหรอครับ”

“ส่งเลขบัญชีเอาไว้ในแชต วันไหนฉันกลับไปนอนที่นั่นฉันจะบอกเอง แล้วก็ไม่ต้องติดต่อมาถ้าไม่มีอะไรสำคัญ”

“ครับ”

ถึงไม่สั่งเขาก็คงไม่ติดต่อไปมั่วซั่วอยู่แล้ว คิดว่าเขาอยากคุยด้วยขนาดนั้นเลยหรือยังไง

“ลงไปได้แล้ว”

เจ้าของรถเอ่ยเสียงห้วน ไล่ให้อีกคนลงจากรถ ไม่ได้สนใจว่าพลับจีนจะมีสีหน้ายังไง ได้ยินเสียงถอนหายใจอยู่เบา ๆ ทว่าเคนก็ยังคงนิ่งเฉยไม่หันไปมอง พอพลับจีนลงไป ก็ถอยรถขับออกไปทันที

“ขอให้มาส่งหรือไง ลากเขาไปเองแท้ ๆ แล้วยังมาไล่อีก เป็นเจ้านายแล้วไงวะ! ไอ้ตาคุณเคนบ้าเอ๊ย!!”

คิดว่าตัวเองมีอำนาจเหนือกว่าแล้วจะทำสีหน้า พูดจายังไงกับเขาก็ได้หรือไง อยากจะหนีก็หนีไม่พ้น เหมือนเป็นเวรเป็นกรรมของเขาที่ไม่รู้ไปสร้างไว้ตั้งแต่ชาติไหน เพราะเท่าที่จำได้ชาตินี้เขาไม่เคยไปทำอะไรให้เลยสักนิด

พอมาคิดดูให้ดีแล้ว เคนต่างหากที่เข้ามาข้องเกี่ยวกับเขา ทั้งที่เป็นฝ่ายสั่งห้าม แต่ก็อาจจะผิดที่เขา หรือไม่ก็ช่วงเวลาที่มันบังเอิญทำให้เขาเจอกับเคนเวลาที่เกิดเหตุการณ์แย่ ๆ พอต้องการความช่วยเหลือคนที่อยู่ตรงหน้าเขากลายเป็นเคนทุกครั้ง สวรรค์กำลังทดสอบความอดทนของเขาที่มีต่อคนปากเสีย มารยาทแย่คนนี้หรือ?

‘หากอยากอยู่บนโลกนี้ได้ก็ต้องรู้จักปรับตัวให้เป็น’

tbc.

คุยกับนักเขียน

ใครน้าาาา ที่เคยบอกว่าไม่อยากให้เขามายุ่งวุ่นวาย ไม่อยากมีปัญหา แล้วนี่มันอะไรกัน ทำไมกลายเป็นคนที่มาวุ่นวายกับเขาเสียเอง หลายครั้งแล้วนะคุณพี่ จะเอายังไงกันแน่จ๊ะ แม่ถามว่าหนูจะอายังไงกับน้อง ตอบ!!