13

        “อาหารเช้าที่บ้านของผม ส่วนใหญ่ก็...อันนี้ล่ะ”

เขาเลื่อนชามบะหมี่ให้กับเธอ กลิ่นของมันโชยกรุ่นแบบนั้น รสชาติดั้งเดิมจากเมืองไทยแน่นอน

          “นี่มัน มาม่าต้มยำกุ้ง?”

เธอมองหน้าเขาแล้วทำตาโต ชายหนุ่มหัวเราะเบา ๆ พลางพยักหน้า

          “หนึ่งในอาหารโปรดของผมเลยละ แม่ผมสั่งมาให้ทีเป็นลัง ถึงจะบ่นว่ามันไม่มีประโยชน์ก็ตามที แล้วก็ต้องมาซื้อเนื้อสัตว์ ไข่ ผักสดบ้าง ทิ้งไว้ให้ผมในตู้เย็น เพราะกลัวว่าผมจะอดอาหารตาย”

          “ของโปรดของฟินเหมือนกันค่ะ”

เธอใช้ช้อนคนแล้วซดน้ำของมัน พลางทำหน้าเคลิ้ม

“อร่อยมาก...ไม่ได้กินมาตั้งนานแล้ว”

          “กินง่ายจัง”

เขาว่า มองเธออย่างเอ็นดู มันเป็นเช้าแรก ที่เขาตื่นไว เพราะไม่คุ้นกับการที่มีคนมานอนด้วย มันเป็นเช้าแรกที่เขาต้องใช้เวลาในห้องน้ำ...นาน....นิดหนึ่ง เพราะอะไร ๆ มันต้องจัดการให้หายคึกคักบ้าง เฮ้อ...

          เป็นเช้าแรกที่เขาลุกขึ้นมาทำอาหาร ถึงจะเป็นอาหารง่าย ๆ ก็เถอะ ตอนแรกอยากจะทำอย่างอื่นให้เธอกิน แต่ก็จนปัญญาเพราะบ้านของเขามีแค่นี้จริง ๆ เขาไปเที่ยวเมืองไทย มารดาเลยไม่ได้มาซื้อของสดไว้ให้ มีเพียงอาหารกระป๋อง และบะหมี่กึ่งสำเร็จรูป แต่เธอก็ดูจะอร่อยกับมันจริง ๆ เสียด้วย

          “จริง ๆ แล้วที่บ้านกินยากนะคะ”

เธอย่นจมูกน้อย ๆ แก้มแดงหน่อย ๆ อย่างนึกผิดนิด ๆ ที่นินทาบิดากับมารดาให้กับเขาฟัง

          “อาหารเช้าจะต้องมีสารอาหารครบถ้วนค่ะ พ่อสั่งไว้ และแม่ก็เป็นคนทำกับข้าวเองด้วย บ้านฟินน่ะ อาหารครบห้าหมู่ เต็มโต๊ะ ทั้ง เช้า กลางวัน เย็นด้วยนะจะบอกให้ กว่าจะได้แอบกินอะไรแบบนี้ก็นาน ๆ หน ต้องอาศัยเวลาพ่อเผลอ แม่ไม่อยู่ หรือไปนอนหอกับเพื่อนนั่นแหละค่ะ ถึงจะได้กิน แม่บอกว่ามันไม่มีประโยชน์ แต่ของไม่มีประโยชน์ มันดันอร่อยมากเลย”

          “หึ ๆ นั่นสิ แม่ผมก็บ่นเรื่องของกินประจำ ไล่ให้ผมไปกินที่บ้านโน้นบ้าง ให้คนเอามาให้ที่นี่บ้าง แต่ผมเห็นว่ามันวุ่นวายเยอะแยะ เลยไปบ้าง ไม่ไปบ้าง คนเรากินก็แค่อิ่มในบางมื้อ มีประโยชน์บ้างปนๆ ไปในวันหนึ่ง ก็พอล่ะเนาะ”

          “คนเรา วุ่นวายที่สุดก็เรื่องกิน ๆ นี่ละค่ะ”

เธอว่า พลางอมยิ้ม เมื่อนึกถึงหน้าตาของอิชิกาวะ และบรรดาลูกน้อง คนรับใช้ของเขา เวลาเธอทำอาหารไทยให้รับประทาน

          “คุณถึงใช้ไม้นี้กับคุณอิชิกาวะใช่ไหมล่ะ เขากลายเป็นสาวกคุณไปแล้วนะนั่น”

          “แหม”

เขาเอ่ยถึงคนที่เธอกำลังคิดถึงพอดี ทำให้ฟ้าใหม่ถึงกับหัวเราะคิกออกมาเพราะกลั้นไม่ไหว

“ไม่ได้ตั้งใจสักหน่อยนี่คะ คุณอิชิกาวะบอกว่าอยากลองกินผัดกะเพราดู ก็เลยทำให้กิน ก็เท่านั้นเองค่ะ”

          “เลยกลายเป็นไปเปิดเทศกาลอาหารไทยที่นั่น แล้วก็ได้สาวกไปเพียบเลย”

          “ไม่ถึงขนาดนั้นหรอกค่ะ”

เธอมองหน้าเขา แล้วพากันหัวเราะ ชายหนุ่มเอ่ยเย้า ๆ

          “อนุญาตให้มาเปิดที่บ้านโน้นด้วยนะครับ หึ ๆ เผื่อว่าจะได้สาวกอีก”

          “แต่คุณเคนจิ คงจะไม่สมัครเป็นสาวกฟินแน่นอนค่ะ”

เผลอพาดพิงถึงบิดาเขาแล้ว ก็เอามือปิดปากแทบไม่ทัน เซริวมองหน้าเธอก่อนจะยิ้มแหย แล้วพยักหน้า

          “คนนั้นคงจะ...”

          “เพราะแบบนี้หรือเปล่าคะ...ถึงต้องให้ฟินมาเล่นละครอะไรแบบนี้ ดูแล้วคุณพ่อของคุณ ไม่ค่อยจะมีความสุขกับการปฏิเสธการแต่งงานของคุณกับทางนั้นสักเท่าไหร่ เพราะเวลามองหน้าฉัน แหะ ๆ ท่านดูเคร่งขรึม แล้วก็เคร่งครัดมากเลยนะคะ”

          “ครับ”

เซริวถอนใจน้อย ๆ เขาเอื้อมมือไปจับมือเธอไว้แล้วบีบเบา ๆ

“แต่ผมไม่เหมือนพ่อของผมนะ ผมเต็มใจมาก ๆ ที่จะทำให้งานของเรา เป็นงานจริง ๆ ขึ้นมาไม่ใช่งานลวงโลก”

          “...”

เธอเพียงได้แต่ทำตาโตใส่เขา แล้วก็อายม้วน เซริวหัวเราะน้อย ๆ เขาปล่อยมือจากเธอ แล้วชวนเธอรับประทานอาหารต่อ ก่อนที่เธอจะอายเขาไปกว่านี้แล้วพานไม่ยอมกินอะไรเลย

          กินเสร็จแล้ว ฟ้าใหม่รับหน้าที่ทำความสะอาด เธอยังคงสวมชุดสวยกรุยกรายเมื่อคืน แต่ถอดเสื้อตัวนอกออก เหลือเพียงชุดด้านใน ที่ทำให้เจ้าตัวดูสวยน่ารัก เหมือนตุ๊กตาบาร์บี้ สีชมพูยิ่งขับผิวผ่องให้ดูหวานไปทั้งเนื้อทั้งตัว เขาได้แต่กลืนน้ำลาย แล้วข่มใจตัวเอง มันเหมือนการทดสอบสินะ เซริวคิดในใจขำ ๆ ทดสอบว่ากับหล่อนแล้ว มันแค่ปฏิกิริยาทางร่างกาย หรือว่าอะไรกันแน่

          หญิงสาวเก็บล้างเสร็จ ก็เดินตรงมาหาเขา ซึ่งกำลังกึ่งนั่งกึ่งเอนดูโทรทัศน์อยู่ เธอคุกเข่าข้าง ๆ เขา ความยาวของชุดทำให้เธอต้องรวบมันให้เรียบร้อย

“ฉันอยากจะเปลี่ยนชุดจังเลยค่ะ”

เธอว่าพลางย่นจมูกน้อย ๆ ก้มลงมองตัวเองในชุดสวยแล้วยักไหล่

“มันเหมือนไม่ใช่ตัวฉันเลย ใส่แล้วเขิน ๆ พิกล”

“มีร้านชอปออนไลน์ ของเพื่อนผม ส่งของไวมาก เพราะบ้านอยู่ตรงแถวนี้เอง”

เขาว่าแล้วหยิบโทรศัพท์มือถือของตนมาเปิดอินสตาแกรมของร้าน ส่งให้กับฟ้าใหม่ได้ดู

“ชอบไหม?”

เขากระแอมพลางเอ่ยถาม เขาไม่ได้บอกเธอว่า ผลงานบางชุดนั้น มันคือผลงานที่เขาออกแบบเอง ร่วมกับเพื่อน

จริง ๆ แล้วเขาก็มีความฝันของเขา หนึ่งในนั้นก็คือการทำเสื้อผ้าแบรนด์ของตัวเอง และเขาชอบการร้องเพลง เซริวแต่งเพลงเอง อัปเพลงลงในยูทูบ มีช่องยูทูบของตัวเอง แต่เขาสวมหน้ากากหมาจิ้งจอกไว้อำพรางหน้า โด่งดังพอสมควรในฐานะหน้ากากหมาจิ้งจอก มันคือสิ่งที่เขาทำความภูมิใจแต่ต้องปกปิดจากคนที่รักทุกคน อ้อ...ไม่ทุกคนหรอก มีอยู่หนึ่งคนละที่รู้

“สวยดีนะคะ”

เธอมองลายเสื้อยืดอย่างพินิจ ลวดลายกราฟฟิกสวยมาก บางลายเป็นลายเส้นแบบแรงเงา สกรีนลงบนเสื้อยืดสีขาวและสีดำ มีเพียงสองสีเท่านั้น เสื้อผ้าร้านนี้มีเพียงแค่สองสี ดูเป็นเอกลักษณ์มาก และมีคนติดตามจำนวนมากเลยทีเดียว

“ฉันชอบเจ้าหมาจิ้งจอกตัวนี้ละค่ะ”

เธอจิ้มนิ้วไปที่เสื้อแขนกุดมีฮู้ดตัวยาวแบบเดรส สกรีนลายหมาจิ้งจอกแบบขาวดำที่เป็นลายเส้นแบบแรงเงา หน้าของมันดูใจดีและยิ้มแฉ่ง มีดอกไม้ทัดตรงหูของมันด้วย เซริวกลั้นยิ้ม แบบเสื้อตัวนี้เป็นฝีมือของเขาเอง มันเป็นเสื้อชุดที่ออกแบบให้เป็นหมาจิ้งจอกแฟมิลี่

“โอเคครับ ผมจะจัดการให้”

“วันนี้ฉันจะต้องทำอะไรอีกหรือเปล่าคะ?”

เธอถามเสียงอ้อมแอ้ม เธอถูกดึงไปโน่นนี่ ให้เรียนรู้อะไรหลายอย่าง ชีวิตว้าวุ่นไปหมดจนชักจะเหนื่อย...

“เราจะไปเดตกันครับ”

เขาเงยหน้าขึ้นมาจากโทรศัพท์ แล้วยิ้มตาหยีส่งให้เธอ ฟ้าใหม่ถึงกับทำตาโตกับคำตอบนั้น

“คะ?”

“เราควรจะเรียนรู้กันมากๆ เพราะเราลัดขั้นตอนกันมามากแล้วระหว่างคุณกับผม ฟิน...วันนี้ไปเดตกันนะ”

        ท้องฟ้าในฤดูใบไม้ผลิของญี่ปุ่น ช่างสดใสนัก วันนี้ท้องฟ้าโปร่ง ต้นไม้ดอกไม้ประจำฤดูกำลังแข่งกันผลิบานอวดความงามของมัน ต้นซากุระ ต้นไม้ที่ฟ้าใหม่ชอบมาก ตอนนี้ก็เหมือนกำลังทักทายแขกต่างเมืองอย่างเธอ บางต้นยังคงมีดอกสวยสะพรั่ง แม้บางส่วนจะร่วงโรยไปบ้างแล้วเพราะเป็นปลายฤดูการออกดอกของมัน

          บ้านเมืองที่แปลกตา และอิสรภาพที่เพิ่งจะได้รับ มันทำให้ฟ้าใหม่ตื่นตา มองสำรวจไปรอบๆ อย่างมีความสุข ไม่เหมือนตอนออกมากับอิชิกาวะ ที่แทบไม่ได้มีเวลามองซ้ายมองขวา มัวแต่จับกิโมโนบ้าง มัวแต่ระแวง กลัว กังวลไปหมด ว่าเธอจะถูกพาไปทำอะไร ไปฝึกอะไร จะมีอะไรอีกไหมนะ แค่พวกการ์ดที่สูงกว่าตัวเธอก็ล้อมกรอบจนเธอมองไม่เห็นอะไรสักอย่างแล้ว

        เธอเคยมาทัวร์ญี่ปุ่นในระยะเวลาสั้น ๆ กับเพื่อนของเธอ หนนั้นเต็มไปด้วยความประทับใจ หนนี้การมาญี่ปุ่นของเธอแม้จะทุลักทุเล แปลกประหลาดไปบ้าง แต่ก็...

          มือของเธออยู่ในอุ้งมือใหญ่ของเขา เซริวสวมเสื้อยืดสีขาวเหมือนเธอ ลายสกรีนของเขาเป็นหมาจิ้งจอกสวมหมวก และสวมแว่น มีดินสอทัดที่หู เข้ากันกับลายหมาจิ้งจอกของเธอที่เป็นตัวผู้หญิง

เสื้อคู่! ผู้ชายคนนี้หาเสื้อคู่มาสวมกับเธอ! ถึงจะไม่เคยมีแฟนมาก่อน แต่จากการเห็นเพื่อนและคนรอบตัวที่มีคนรัก ผู้ชายจะเป็นเพศที่ไม่ค่อยละเอียดอ่อนกับอะไรน่ารัก ๆ หวาน ๆ แบบนี้จะเป็นผู้หญิงเสียส่วนมาก ที่เป็นฝ่ายหามาและแทบจะบังคับให้แฟนของตัวเองสวม

          แต่ดูเขาสิ...

          ชุดของเธอเป็นเดรสยาวเลยเข่า ตัวหลวมใส่สบาย เขามีรองเท้าผ้าใบมาให้เธอด้วย และมันก็พอดีเป๊ะ เขาเองก็สวมผ้าใบเหมือนกัน แถม...จ้ะ...สีเดียวกับเธออีกแล้ว ทำไมจะต้องทำอะไรมุ้งมิ้ง กุ๊กกิ๊กขนาดนี้ด้วยนะ

          สายตาสำรวจของเธอ และแก้มที่แดงขึ้นนิด ๆ ของเธอ ทำให้คนข้าง ๆ แอบหันไปยิ้ม เขาสังเกตว่ามีคนสะกิดให้ดูเขาและเธออย่างชื่นชม ก็แน่ละ สวมชุดคู่กันแบบนี้ เดินจับมือกันแบบนี้ ในย่านนี้ แถมหน้าตาของเขาและเธอก็ดึงดูดให้คนมองอยู่แล้วอีกด้วย

          เธอจะชอบไหมนะ?

          เขาไม่เคยทำอะไรแบบนี้มาก่อน เห็นว่ามันดูน่าอายด้วยซ้ำ ต้องมาประกาศว่าเป็นคนรักกันแบบนี้ให้ใครต่อใครได้รู้ แต่กับฟ้าใหม่ เขาเต็มใจและภูมิใจเอามากด้วย เวลาที่มีใครมองเธอด้วยสายตาชื่นชม

          แฟนเขาสวยและน่ารักขนาดนี้ ก็ต้องประกาศ ต้องอวด และ...บอกใบ้กลาย ๆ สิ ว่าคนนี้ของฉันนะ เออน่ะ...เขาชักจะเข้าใจละ ว่าทำไมสาว ๆ ถึงชอบซื้อเสื้อแบบนี้ไปให้แฟนของตัวเองใส่ และบังคับให้สวมเดินด้วยกัน มันเหมือนประกาศว่า นี่ของฉัน

          แล้วนี่ก็ของเขา...

          “จะว่าอะไรไหมถ้าผมจะพาคุณขึ้นรถไฟ เราจะไปกันแบบง่าย ๆ ผมอยากให้คุณรู้ว่าผมชอบอะไรบ้าง นี่คือวันว่าง ๆ ของผม ถ้า...ไม่ได้ทำงาน”

เขาย่นจมูกน้อย ๆ คำว่าทำงานที่พูด ฟังดูเหมือนกับยาขมสำหรับเซริว

          “ยังไงก็ได้ค่ะ ฉันว่ามันสนุกกว่าขึ้นรถอีก ไปกับคุณอิชิกาวะที เหมือนไปกับขบวนแห่อะไรสักอย่าง”

เธอเอามือปิดปาก เมื่อคิดได้ว่าเผลอนินทามือขวาของบิดาของเซริว ชายหนุ่มหัวเราะร่วนอย่างถูกใจ

          “จริง ๆ แล้วหึ ๆ ถ้าเวลาปรกติ หรือเวลาที่ผมต้องไปกับครอบครัว ไปทำงาน เราก็ต้องไปกับขบวนแห่น่ะครับ”

          “อื้อหือ”

เธอทำเสียงแบบหนึ่ง ที่ทำให้เซริวยักไหล่ บีบมือเธอแน่นเข้าอีกนิด

          “ผมเลือกเกิดไม่ได้นี่ ผมไม่ได้อยากมาเป็นลูกชายหัวหน้าแก๊ง”

          “แล้วคุณจะเลือกอะไรที่คุณชอบไม่ได้หรือคะ เลือกทำงานแบบที่ตัวเองชอบ หรือว่าเลือกมีชีวิตแบบที่ตัวเองชอบ”

          “ถ้าคุณเป็นทายาทคนเดียว คุณไม่มีสิทธิ์เลือกนักหรอกครับ”

ชายหนุ่มถอนใจน้อย ๆ รู้ว่าการไปเดินเที่ยวกับเธอมันไม่ใช่การไปสองต่อสองหรอก ทำไมเขาจะไม่รู้ ไอ้กล้องที่รายงานความเคลื่อนไหวของเขานั่นละ บิดาคงจะจัดลูกน้องไม่ต่ำกว่าสามคน เดินสะกดรอยอารักขาเขาและเธออยู่ห่าง ๆ อย่างห่วง ๆ เขาพยายามคิดว่าวันนี้เป็นเวรของใครกันนะ แล้วค่อยปรายตามองไปทางด้านหลัง นั่นไง...เขาคิดไม่ผิดจริง ๆ

          “เอ่อ...ฉันเคยอ่านการ์ตูน แล้วก็คิดว่ามันเท่มากเลยพระเอกเป็นยากูซ่าอะไรแบบนี้ แต่พอมา...เห็นคุณแล้ว ทำไมฉันรู้สึกว่า มันไม่น่าจะเป็นชีวิตที่คุณมีความสุขสักเท่าไหร่เลย”

ฟ้าใหม่มองเขาพลางเม้มปาก เซริวยิ้มให้กับเธอนัยน์ตาของเขาเศร้าหม่นลง จนเธอต้องบีบมือเขาเบา ๆ ความเห็นอกเห็นใจนั้น ทำให้เขาอดไม่ได้ ที่จะดึงเธอมาจุ๊บเบา ๆ ที่ปาก

          “ตอนนี้ชีวิตผมมีความสุขนะเพราะมีคุณ”

          “เซริว”

เธอหน้าแดงก่ำ หัวใจเต้นรัวขึ้น แล้วก้มหน้าลงอย่างขัดเขิน กับการแสดงความรักกลางที่สาธารณะของเขาแบบนั้น ชายหนุ่มปลายจมูกเธออย่างนึกเอ็นดู เขาพาเธอเดินเรื่อย ๆ ชี้ชวนให้ดูธรรมชาติข้างทาง และเล่าเรื่องราวต่าง ๆ เกี่ยวกับเมืองของเขาให้เธอฟัง ฟ้าใหม่ฟังเขาเพลินไปเลยทีเดียว

          ไม่รู้ว่าเดินกันมานานเท่าไหร่ แต่คงได้ระยะพอสมควร เพราะเธอถึงกับเหงื่อออก และหายใจแรงนิด ๆ ก็ถึงสถานีรถไฟ เขาขอตัวไปซื้อตั๋วและซื้อน้ำมาให้เธอ 

ฟ้าใหม่นั่งรอเขาที่ม้านั่ง ดูบรรยากาศและผู้คนไปด้วยอย่างเพลิน ๆ

          “อะแฮ่ม!”

เสียงกระแอมทำให้ ผู้ชายในชุดลำลองสี่คนที่กำลังมองจ้องไปยังฟ้าใหม่ถึงกับสะดุ้งเฮือก ยืนนิ่งและตัวแข็งค้าง

          “วันนี้ขอวันหนึ่งได้ไหมครับ ทาคุมะซัง”

ชื่อของหัวหน้ากลุ่ม ทำให้ชายเจ้าของชื่อหันมา แล้วยิ้มแหยส่งให้นายน้อยของเขา ก่อนจะขยับอ้าปากปฏิเสธ

          “ผมอยากมีเวลาส่วนตัวกับคู่หมั้นนะครับ ตามผมไป ตามผมมาแบบนี้ มันไม่โอเคเลย”

          “ไม่ได้หรอกครับนายน้อย...คือว่านายท่าน...เอ่อ...”

          “ผมไม่บอก พวกทาคุมะซังไม่พูด ก็ไม่มีใครรู้หรอกครับ พ่อไม่ได้ฝังชิปติดตัวเสียหน่อย จะได้รู้ว่าเราอยู่คนละที่กัน”

          “แต่...”

          “ฟิกเกอร์ลูฟี่ ชุดซามูไร แถมด้วยเพโรน่า เอางี้ดีกว่า ผมใจป้ำ เอาไปเลยสาว ๆ ครบทีม ครบเซต”

          “นาย...น้อย”

ทาคุมะตอนนี้หน้าแดง เขาปราดมายืนใกล้กับเซริว พร้อมกับกระซิบเสียงสั่น

          “นี่นายน้อยรู้ได้ยังไงว่าผม...”

          “คลั่งเลยล่ะใช่ไหม?”

เซริวขยิบตา สีหน้าของเขาเจ้าเล่ห์

“ไม่มีสมาชิกแก๊งคนไหนที่ผมไม่รู้ประวัติ และไม่มีคนไหนที่ผมไม่รู้ความลับ”

          “บิงโก”

ทาคุมะตบหน้าผาก แล้วสั่นหน้าน้อย ๆ

“นายน้อยนี่เจ้าเล่ห์เป็นบ้า ผมก็คงจะต้องตกลงตามนั้นละครับ”

          “ผมมีค่าน้ำใจเล็ก ๆ น้อย ๆ แถมให้ทาคุมะซังและลูกน้อง ไปหาอะไรกิน หาอะไรดื่มรอผมกับฟิน พรุ่งนี้เราจะกลับมา แล้วค่อยเดินกลับเข้าไปพร้อมกัน โอเคนะครับ ส่วนสินบนผมจะส่งให้หลังจากนี้หนึ่งอาทิตย์”

          “ถ้ามีอะไรเกิดขึ้นระหว่างนี้ละครับ”

เกือบจะตกลงไปด้วยแล้วละ แต่ทาคุมะก็ยังลังเล มันไม่คุ้มเท่าไหร่ถ้าเกิดมีอะไรเกิดขึ้นกับเซริวขึ้นมา

          “หึ ๆ ไม่มีอะไรหรอกครับ ผมจะไม่ให้ตัวเองมีริ้วรอยแม้แต่แมวข่วน รับรองเลย”

          “แต่...”

          “ฟิกเกอร์...”

          “โอเคครับผม ผมกับลูกน้อง จะหายไปภายในสิบนาที แบบไร้ร่องรอย ก่อนเข้าบ้านก็โทรบอกเราด้วยนะครับ นายน้อย”

          “ตามนั้นครับ”

          เซริวขยิบตาให้กับทาคุมะ ที่หันหลังกลับแล้วไปกระซิบกระซาบกับลูกน้อง เขาหันมาอีกที พวกการ์ดของบิดา ก็หายไปอย่างรวดเร็วตามที่บอกเขาไว้

          “ไปกันเถอะ”

เธอหันมาตามเสียงทุ้มของเขา แล้วยิ้มกว้างให้กับเจ้าของเสียง เซริวยื่นมือให้กับเธอ ฟ้าใหม่ไม่ลังเลเลยที่จะส่งมือให้เขากุมไว้

          เดตแรกของเขาและเธอเริ่มต้นแล้ว มีเพียงเขาและเธอ อย่างแท้จริง