17

ยาวนานจนกว่าที่เซริวจะอดกลั้นอดทนได้แล้ว เนื่องจากน้ำที่เขาดื่มเข้าไปมาก ผัดกะเพราของฟ้าใหม่รสชาติค่อนข้างเผ็ดร้อน แม้จะไม่อยากปล่อยยูกะไว้กับฟ้าใหม่ แต่ข้าศึกที่โจมตีเข้ามาแบบนั้น มันก็ทำให้เซริวต้องจำถอยชั่วคราว

          “อย่าไปฟังที่ยูกะพูดนักนะฟิน”

เขาไม่วายอดกระซิบสั่งเธอไว้ ก่อนจะหายแวบไปเข้าห้องน้ำ ในที่สุด ยูกะ ผู้หญิงที่ทำให้เซริวหนีการแต่งงานหัวซุกหัวซุนก็อยู่กับเธอตามลำพัง...จนได้

          “คุณทำอาหารอร่อยมาก เอ...ดูแล้ว ฉันจะต้องเรียกตัวเองว่า พี่ยูกะหรือเปล่า”

ฝ่ายนั้นเอ่ยชวนเธอคุย หน้าตายิ้มแย้ม แม้ใจจะระแวงบ้าง เพราะเซริวบอกไว้ แต่ก็อดคุยโต้ตอบด้วยไม่ได้ ตามแบบคนมีมนุษยสัมพันธ์ดี

          “ขอบคุณค่ะ เอ่อ...ฟินอายุ 22 ค่ะ ก็คงจะเป็นรุ่นน้องคุณยูกะจริง ๆ”

          “ตายล่ะ...”

ยูกะเอามือทาบอก แล้วทำตาโต ยิ้มเปี่ยมเสน่ห์ส่งมาให้กับฟ้าใหม่ ตอนนี้ร่างเพรียวสมาร์ตของเธอเขยิบเข้ามาใกล้กับฟ้าใหม่ จนไหล่แทบจะชนกัน เธอโน้มใบหน้าจนแทบจะชิดหน้าของฟ้าใหม่ ทำให้สาวน้อยถึงกับตกใจแล้วผงะหนี เล่นเอายูกะหัวเราะชอบใจเลยทันที

          “พี่นึกว่าจะสัก 15- 16 เสียอีก หน้าเด็กมาก ผิวดีมาก แล้วก็น่ารักมากด้วย แอบเป็นห่วงเซริวนะว่า จะเจอข้อหาพรากผู้เยาว์หรือเปล่า?”

          “ไม่ขนาดนั้นหรอกค่ะ”

ฟ้าใหม่หัวเราะแก้เขิน เป็นปรกติที่สาว ๆ เวลาถูกชมมักจะเขินอาย ฟ้าใหม่ก็ไม่ใช่ข้อยกเว้น นั่นละ...ที่ยูกะเห็นเป็นจุดอ่อนของสาว ๆ

          ก็เธอเป็นผู้หญิง ก็ย่อมเข้าใจผู้หญิงด้วยกันน่ะสิ

          เด็กของเซริว...

          ดูไปดูมาก็น่ารักดีนะ...

          เธอหรี่ตาลง แล้วจับแก้มอีกฝ่ายอย่างเย้า ๆ ดูเหมือนฟ้าใหม่จะตกใจกับกิริยาถือสนิทนั่น ยูกะลืมตัวไปชั่วคราวเมื่อเห็น ‘สิ่งที่’ ตนเองถูกใจ เธอหัวเราะน้อย ๆ แล้วย่นจมูก

          “แหม...พี่ขอจับนิดหนึ่งนะ ผิวนุ่มดีจริง ๆ น่ารักมาก ๆ มิน่าล่ะ...เซริวถึงปฏิเสธพี่ เพราะแฟนน่ารักแบบนี้นี่เอง”

          “เอ่อคือ...”

คำพูดนั้นทำให้ฟ้าใหม่กลืนน้ำลาย ก่อนจะเอ่ยเสียงอุบอิบออกมา เธอรู้สึกผิดกับยูกะนิดหน่อย เพราะตนเองเป็นสาเหตุให้ผู้หญิงสวยเท่คนนี้ต้องผิดหวัง

          “ขอโทษด้วยนะคะ”

          “ขอโทษอะไรจ๊ะ”

ยูกะเอียงคอ มองหญิงสาวข้าง ๆ อย่างพินิจ มองไล่ไปตามเนื้อตัว ผิวพรรณของเจ้าหล่อน แล้วอดทำตาเชื่อมไม่ได้

          “ขอโทษด้วยที่เอ่อ...ฟินกับเซริว”

          “ไม่ต้องขอโทษหรอก พี่ก็แค่...ผิดหวังนิดหน่อยน่ะ ฟินน่ารักมาก ๆ รู้ตัวไหม?”

นัยน์ตาคมสวยนั้นมองเธอแน่วแน่ อ่อนเชื่อม ตายล่ะ...ทำไมเธอถึงหน้าแดง หืม? ก็นี่เป็นผู้หญิงเหมือนกันนะ? อะไรกันน่ะ ยัยฟ้าใหม่

          “คือ...”

          ยูกะสุดจะอดใจไหว กับสิ่งของน่ารักตรงหน้า เธอเป็นโรคใจอ่อนไหว กับของน่ารักน่าใคร่แบบนี้ ลืมตัวไปชั่วคราวจริง ๆ ว่านี่มันของน่ารัก ที่เธออาจจะต้องทุบทำลายทิ้ง เพราะมันดันมาขวางทางเธอน่ะสิ

          เธอเชยคางมนของฟ้าใหม่ขึ้น และอย่างรวดเร็ว   

ยูกะจุ๊บเบา ๆ ตรงริมฝีปากของสาวน้อย เล่นเอาฟ้าใหม่ตัวแข็ง ตาเบิกค้าง อ้าปากหวอกันเลยทีเดียว

          “ขอโทษนะ พี่อดใจไม่ไหวจริง ๆ ฟินจังน่ารักมาก น่ากอดมากด้วย”

ยูกะกระซิบเบา ๆ เซริวโผล่เข้ามาพอดี เหมือนระฆังช่วยฟ้าใหม่ จากอะไร ๆ ที่พิลึกพิลั่นแบบนี้

          ภาพที่เซริวเห็นก็คือผู้หญิงของเขา กำลังทำหน้าซีด อ้าปากค้าง ส่วนยูกะ โบกมือให้กับเขาพลางยิ้มหวานทักทาย และเอ่ยล้อเลียนที่เขาหายไปนาน

          นี่...มัน....อะไรอี๊กกกกกกกกกก

          ฟ้าใหม่กำลังสับสนในใจอย่างหนัก กับการกระทำของผู้หญิง?? ที่ตอนแรกคาดว่าจะมาเป็นศัตรูหัวใจ

          “อารมณ์ดีอะไรน่ะ ยูกะ”

ทาคุวะเปรยลอย ๆ ถามลูกสาวคนเดียว ที่กำลังผิวปากหวือเป็นทำนองเพลงโปรด ตามเพลงที่เปิดไว้ในรถ 

ยูกะเพียงแค่ยิ้มหวานส่งให้กับบิดา ทาคุวะมองเธออย่างไม่เข้าใจ แล้วกระแอมเบา ๆ เขาเองรู้สึกผิดตอนนี้ที่ไปเคี่ยวเข็ญบอกกล่าวบุตรสาวไว้เกี่ยวกับเรื่องของเซริว

          “เอ่อ...แกเห็นว่าทางนั้นเป็นยังไง? พ่อว่าเด็กนั่นก็น่ารักดี แต่สู้ยูกะของพ่อไม่ได้หรอกเนาะ ทางนั้นคงจะเสียใจอยู่ละ แต่ก็ขัดลูกชายไม่ได้ แกไม่ต้องเสียใจไป ลูกพ่อไม่ได้ด้อยไปกว่าใคร”

          คำปลอบใจนั้นทำให้เธอยิ่งยิ้มกว้างกว่าเดิม ยูกะเอนเข้าใกล้บิดาแล้วซบลงกับบ่าของท่าน ยิ่งทำให้ทาคุวะตีความว่า ทำลูกสาวของตนเสียอกเสียใจ

          “ลูกสาวของพ่อไม่มีวันด้อยกว่าใครแน่นอนค่ะ     เดซัง”

เธอเอ่ย พร้อมกับหัวเราะเบา ๆ นัยน์ตายังคงเป็นประกายวาววับเปี่ยมไปด้วยความรู้สึกเปี่ยมล้นในหัวใจ

          เธอเป็นคนชอบของน่ารัก

          ฟ้าใหม่เป็นคนน่ารัก

          แต่เมื่อเธอไม่ได้ครอบครองของน่ารักนั้น แถมเจ้าของสิ่งนั้นยังเป็นปัญหากับเธอ

          นอกจากชอบที่จะครอบครองแล้ว

          เหนือกว่านั้น

          คือทำลายความน่ารักให้ย่อยยับไปกับมือ!

          “ดีไหมคะเคนซัง ถ้าเราจะเร่งให้เร็วขึ้น”

นพสุดามองหน้าสามี ที่มีสีหน้าเหมือนกำลังครุ่นคิดอะไรบางอย่างอยู่ เมื่อแขกกลับไปหมดแล้ว ดูเหมือนว่าทุกคนจะพึงพอใจในตัวของว่าที่คู่หมั้นของบุตรชายของพวกเขาอยู่บ้าง อาจจะเพราะหน้าตาเจ้าหล่อน และฝีมือทำอาหารด้วยประการหนึ่ง แถมยังมีการร่ายรำแบบญี่ปุ่นที่เป็นการแสดงน่ารัก ๆ ของเจ้าตัวตบท้ายอีกด้วย อิชิกาวะมีฝีมือในเรื่องการละลายพฤติกรรมต่อต้านตามเคย เพราะทุกคนดูจะชอบอกชอบใจกับงานวันนี้เป็นอย่างมาก แม้กระทั่งคนที่เขาเกรงว่าจะไม่พอใจที่สุด ก็ยังมีรอยยิ้มรวมถึงคำชื่นชมให้กับฟ้าใหม่

          “เรื่องอะไรหรือ?”

          “เรื่องที่น้องอยากจะจัดงานหมั้นแล้วก็งานแต่งให้รวดเร็วที่สุดน่ะค่ะ ไม่อยากให้ใครมาว่าเรื่องหนูฟินท้องก่อนแต่ง”

          “อืม...”

เคนจิพยักหน้า นพสุดาไม่ทันได้ดู เพราะตั้งใจแต่จะมาหว่านล้อมสามีเกี่ยวกับเรื่องของฟ้าใหม่และเซริว เธอยังคงเอ่ยพล่ามต่อไป

          “เคนซังอย่าพึ่งค้านอะไรน้องเลยนะ ที่น้องต้องเร่งให้จัดน่ะ ก็เพราะเรื่องหน้าตาของเรานั่นละหน้าตาใหญ่เบ้อเริ่มเทิ่มของแก๊งของเคนซังนั่นละ แล้วน้องก็เป็นห่วงเรื่องหลานด้วย เรื่องพ่อแม่ของทางนั้นด้วย เพราะตาริวบอกว่าพ่อแม่ของหนูฟินยังไม่รู้เรื่อง ถ้าแต่งแล้วก็คงจะต้องให้มาอยู่ที่นี่ เคนซังต้องเข้าใจนะคะ ว่าพอแต่งงานแล้วก็ต้องมีเรื่องวุ่นวายตามมาอีก ไหนจะย้ายบ้านมา ไหนจะย้ายสำมะโนครัวมา ไหนเราควรจะตระเตรียมเรื่องหลาน เรื่องเรียนของหนูฟินอีก เคนซังจะมายืดเวลารอนั่นรอนี่ มันจะทำอะไรชักช้าไปหมด...”

          “พี่บอกว่าจัดการได้เลย”

          “เคนซังควรเข้าใจว่า...ว่า...”

เหมือนจะเพิ่งได้ยินถนัดหูว่าสามีบอกว่ายังไง เธอขมวดคิ้ว แล้วมองหน้าเขา เคนจิพยักหน้า พร้อมกับถอนใจน้อย ๆ

          “เราก็เร่งจัดไปได้เลย ของพวกนี้บอกกล่าวแป๊บเดียวก็เรียบร้อย เรามีเงินเสียอย่าง จะทำใหญ่โตแค่ไหนก็ได้ จริงไหม? เอาตามควรที่นาริจังเห็นแก่หน้าอันเบ้อเริ่มเทิ่มของแก๊งของพี่นั่นละ”

อดว่าหยอกภรรยาไม่ได้ในตอนท้าย ส่วนนพสุดาได้แต่ทำตาโต เธอโผเข้ากอดสามี แล้วจุ๊บแก้มซ้ายขวาเขาอย่างดีใจ เคนจิหัวเราะพลางอ้าแขนรับภรรยาไว้ในอ้อมกอด ทั้งสองอยู่กันตามลำพัง จึงแสดงความรักกันได้เต็มที่ ขืนเธอไปทำแบบนี้ต่อหน้า...คนอื่นสิ สามีเธอคงจะไม่หัวเราะแบบนี้หรอก ก็มาดเยอะจะตายไป...แก่แล้วก็ยังไม่วายหนอ...

          “ใจพี่น่ะละลายไปกับความน่ารัก แล้วก็อาหารอร่อย ๆ ของแม่หนูนั่นแล้วละ”

เคนจิบ่นพึมพำ นพสุดาหัวเราะกิ๊ก เธอกอดเขาแน่นอย่างหมั่นเขี้ยว กี่ปี ๆ ความรักที่มีต่อเขา ความเสน่หาที่มีต่อกันก็ยังไม่ลบเลือน แม้จะอยู่กินกันเกือบยี่สิบหกปีแล้วก็ตามที

          “ดีจังที่ละลายเร็วหนนี้ ไม่งั้นสงสารลูกแย่เลย”

          “อืม...ให้สองคนนั่นแต่งงาน แล้วก็มีหลานให้พวกเราเลย พี่กับนาริจะได้มีอะไรทำกันหลังปลดระวางตัวเองจากแก๊ง ให้เจ้าริวมันขึ้นตำแหน่งแทน"

ฟังแล้วเธอก็ได้แต่ทำหน้ายู่ยี่กับอกของสามี ใจมีคำค้าน แต่ก็ไม่ได้พูดอะไรออกมา ตอนนี้เคนจิกำลังอ่อนลง เธอต้องใช้โอกาสนี้เพื่อบุตรชายก่อน

          เขากอดเธอแล้วก็ก้มลงจุมพิตภรรยา นพสุดาพอจะรู้ว่าสามีจะทำอะไรต่อเธอผลักเขาลงนอนกับพื้นเสื่อ แล้วเริ่มให้รางวัลกับความใจดีของเคนจิเสียเอง

          เอาน่ะ...

          นพสุดาคิดในใจเมื่อเสร็จสิ้นการให้รางวัลที่แสนหฤหรรษ์กับสามีสุดที่รักของเธอจนเขาเพลียและหลับไป โดยกอดเธอไว้ในอ้อมแขน

          ยังไงแม่ก็จะช่วยให้มันนานที่สุดนะเซริว...เรื่องสืบทอดตำแหน่งอะไรนั่น