分享

19

last update publish date: 2026-08-13 12:19:41

“ร้านราเม็งร้านนี้ อร่อยอย่างที่เซริวบอกจริงๆ ด้วยล่ะ”

          “ใช่ไหมล่ะครับ ผมบอกแล้ว ว่าร้านอร่อยในตำนานเลย เห็นอะไรตรงนี้ไหม?”

เขาขยิบตาให้เธออย่างซุกซน แล้วชี้ตรงผนัง เธอเขม้นตามอง มันเป็นเหมือนรูปวาดเล็ก ๆ ติดอยู่ตรงนั้น

          “อะไรคะ?”

          “ผมมือบอนน่ะครับ แหะ ๆ เคยมาแอบเอาสีเมจิกเขียนไว้ตรงนี้ กับโกคุงเพื่อนของผม แล้วตาเฒ่าจุนก็เลยจับพวกเราอบรมและทำโทษ สีของผมมันลบไม่ออก จนถึงทุกวันนี้ จุนซังบอกไว้ว่ามันก็เหมือนความผิดของคนเรา ที่ทำลงไปแล้ว ลบไม่ได้ แต่เรายอมรับและปรับปรุงมันให้ดีขึ้นได้”

          “ลุงแกสอนดีจังเลยค่ะ”

เธอลูบภาพเล็กๆ นั้น แล้วเอ่ยพึมพำกับตนเอง

“จริงสินะคะ ความผิดของคนเรา ทำลงไปแล้วก็ลบไม่ได้”

          “ทุกอย่างนั่นแหละ ไม่ใช่แค่แต่ความผิด”

เสียงทุ้มแหบดังขึ้นด้านหลังเธอ สาวน้อยสะดุ้ง ขณะที่เซริวมองขึ้นไปสบตากับคนพูด แล้วยิ้มกว้าง พลางค้อมศีรษะให้

          “สวัสดีครับจุนซัง”

          “สวัสดีพ่อเด็กดื้อ ยังไงถึงแวะมากินแถวนี้ได้ล่ะ”

          “หนีพ่อมาน่ะครับ”

เขาเอ่ยเสียงกลั้วหัวเราะ จุนส่ายหน้าน้อยๆ พลางหัวเราะหึ ๆ เขามองดูแม่สาวที่มากับพ่อเด็กหนุ่มของเขา แล้วเอียงคอ พลางเลิกคิ้ว

          “ใครล่ะนี่ แม่หนูที่น่ารักคนนี้”

          “ทสึมะ(ภรรยา)ของผมครับ”

เซริวเอ่ยอย่างภาคภูมิใจ ขณะที่คนโดนแอบอ้างทำตาโตใส่เขา จุนหัวเราะเสียงดัง เขาตะโกนเรียกเด็กในร้าน ให้ตักไข่มาเติมให้กับสองหนุ่มสาว

          “เอ้า...บริการพิเศษ ของพิเศษของฉัน ยินดีด้วยนะ เด็กดื้อของฉันเมื่อวันก่อน จะมีครอบครัวแล้วหรือนี่”

          “ครับจุนซัง ผมอยากจะเชิญจุนซังไปงานของเราจริง ๆ ”

          “โอย...อย่าเลย งานของระดับเจ้าพ่อแบบนั้น กลัวจะมีอะไรตื่นเต้น เปรี้ยงปร้าง ไม่คาดฝัน เหมือนรุ่นของเคนซังเข้าน่ะสิ หนนั้นวิ่งกันเกือบตาย ฮ่า ๆ ขอฉันทำ      ราเม็งอยู่สงบ ๆ แบบนี้ดีกว่า”

จุนโบกมือ เขาเดินกลับไปยังห้องครัว ท่าเดินของเขากระเผลกน้อย ๆ บทสนทนานั้นทำให้ฟ้าใหม่นึกสนใจ กับสัมพันธ์ของเจ้าของร้านและชายหนุ่ม

          “เอ...นี่คุณลุงเค้ารู้จักคุณเคนจิด้วยหรือคะ?”

          “รู้จักสิ...รู้จักมาตั้งแต่ก่อนผมเกิดอีกนะ ฟินว่าแกอายุเท่าไหร่แล้วละนั่น จุนซังมีความเชื่อที่แบบ...ชวนอี๋อย่างหนึ่ง ว่ากินฉี่มันจะทำให้อายุแกยืนยาว แต่ไม่น่าเชื่อ จุนซังก็ยังแข็งแกร่ง แข็งแรงมาจนถึงทุกวันนี้ ตาเฒ่าร้อยปีชัด ๆ หนเดียวที่จุนซังต้องเข้าโรงพยาบาล ก็ตอนงานแต่งของพ่อผมนั่นแหละ”

          “หืม?”

เธอทำตาโต เซริวเลยตัดสินใจเล่าเรื่องของบิดาและมารดาให้เธอฟัง เขาไม่ค่อยจะเล่าเรื่องของพวกท่านให้เธอฟังเท่าไหร่นัก ค่าที่มันผาดโผน เหลือเชื่อเหลือเกินในบางเรื่อง ฟ้าใหม่ยิ่งคิดมากอยู่ด้วยสิ เรื่องที่ว่าเธอเป็นคนธรรมดา ๆ ไม่เหมือนกับมารดาของเขา

          “งานแต่งงานของพ่อกับแม่มีเหตุเกิดขึ้นน่ะครับ พวกท่าน...แต่งงานกันท่ามกลางความขัดแย้ง ตอนนั้นพ่อของผม จะสละตำแหน่ง และยกให้กับลูกบุญธรรมของปู่แทน เพราะท่านต้องการจะไปอยู่อย่างสงบกับแม่ เอ่อ...แต่มีเรื่องราวกันระหว่างแก๊ง ทำให้พ่อของผมสละตำแหน่งไม่ได้ และในงานแต่งงาน หัวหน้าอีกสองแก๊งก็ตั้งใจจะฆ่าพ่อผม ให้มือปืนมาบุกยิงกันเอาดื้อ ๆ นั่นแหละครับ จุนซังเองก็โดนลูกหลงไปด้วย เพราะตอนงานแต่งงาน พ่อของผมให้จุนซังไปออกร้าน ราเม็งของจุนซังคือราเม็งประจำแก๊งโซเรียวโดยแท้ ชุดวิวาห์ของพ่อกับแม่เต็มไปด้วยเลือดและการสูญเสียของสมาชิกแก๊ง แต่แม่ก็ทำให้ทุกคนในแก๊งประทับใจ ด้วยการควงปืน ไล่ยิงพวกมือปืนจนตายเกลี้ยง...นั่นตำนานของแก๊งเราเลยครับ    

อิชิกาวะเคยวาดภาพของพ่อและแม่ในงานแต่งงานไว้ด้วย ไว้ผมว่าถึงเวลา แม่ผมจะต้องเอามาอวดคุณแน่นอนเลย”

          “...”

          ฟังแล้วฟ้าใหม่ก็ได้แต่อ้าปากค้าง เซริวมองหน้าของเธอแล้วก็อดขำไม่ได้ เขาใช้นิ้วจิ้มจมูกเธอเบา ๆ ทำให้หญิงสาวสะดุ้ง และเอ่ยออกมาเป็นคำแรก หลังจากที่ฟังเรื่องตื่นเต้นขนาดนั้นเข้าไป

          “โอ้โห!

          “ก็น่าจะโอ้โหอยู่หรอกครับ พวกท่านไม่ธรรมดากันทั้งคู่”

          “แล้วตอนนี้...มันจะมีปงมีปืน มียิงอะไรกันไหมคะ งานแต่งของเราน่ะ มีคนไม่ชอบหรือเปล่า”

ฟังแล้วก็เริ่มระแวง เธอยิงปืนไม่เป็น ยิงหนังสะติ๊กยังไม่เป็นด้วยซ้ำ งานเข้าแล้ว...

          “ไม่มีหรอกครับ” เซริวหัวเราะ

“ยุคหลัง ๆ มาวงการมันเปลี่ยนไปเยอะนั่นแหละครับ แต่...ก็อันตรายอยู่ดี รู้ไหมว่าฟินน่ะมีคนชอบ คนเอ็นดูเยอะเลยนะครับ เพราะฝีมือทำอาหารของฟินนั่นแหละ แล้วก็รำโดบุที่อิชิกาวะให้คุณทำนั่นแหละครับ ทำให้มีแต่คนชอบและเอ็นดู หึ ๆ มันเป็นรำที่ผมเคยแสดงต่อหน้าพวกเขามาก่อนตอนงานเลี้ยงครั้งแรก จริง ๆ แล้วรำโดบุคือการรำของเด็ก ๆ อิชิกาวะคิดให้คุณทำเพราะอยากให้คุณดูน่ารักแบบเด็ก ๆ ตามแบบที่คุณเป็นนั่นแหละครับ”

          “แหม...”

เธออดหน้าแดงไม่ได้ พลางยิ้มเขินแล้วใช้ช้อนคน ราเม็งในชามเล่น

“ฉันน่าประทับใจขนาดนั้นเลยหรือคะ”

          “แน่นอนสิครับ ฟินไม่รู้ตัวหรอก ว่าตัวเองน่ารักขนาดไหน”

          “เดี๋ยวนี้เริ่มรู้แล้วละค่ะ”

เธอย่นจมูกน้อยๆ

“ก็เซริวชมเกือบทุกชั่วโมง”

          “หึ ๆ แนะ ๆ มาแซวผมนะ ก็ฟินน่ารักจนผมหยุดชมไม่ได้นี่นา”

          “ฟินจนจะเหลิงหมดละค่ะ อย่าชมมากเลย ถ้าเซริวพูดชมมาก ๆ ฟินจะชมเซริวบ้างนะ จะพูดเลี่ยน ๆ หวาน ๆ ให้เซริวเขินทำอะไรไม่ถูกเอาทุกห้านาทีเลย”

          “เอาสิ ผมชอบนะ มีความสุขจะตายเวลาที่คนที่เรารักชื่นชมเราน่ะ ไหนลองสิครับว่าจะทำให้ผมเขินแบบไหนได้”

          “เซริวหล่อมาก”

เธอเริ่ม พลางจ้องมองเขา เขาชอบทำให้เธอเขิน ดูสิว่าเธอจะทำให้เขาเขินเธอบ้างได้ไหมหนอ แต่คนตรงหน้ายิ้มกว้างให้กับเธอ พร้อมกับพยักหน้า

          “ครับ”

          “เป็นผู้ชายที่น่าเป็นเจ้าของที่สุดในโลก”

          “ครับ”

          “ฟินหลงรักทุกนาทีที่อยู่กับเซริว”

เลี่ยนขนาดคนพูดเองยังเริ่มหน้าแดงเอง ขณะที่คนฟังหัวเราะชอบใจแล้วพยักหน้า

          “ครับ”

          “หล่อขนาดนี้อย่าเป็นคนเลยค่ะที่รัก เป็นเทพบุตร...อี๋...ไม่ไหวแล้วอะ จะอ้วกเอง”

ฟ้าใหม่สั่นหน้า เซริวหัวเราะก๊ากอย่างชอบใจ พร้อมกับแสร้งทำหน้าผิดหวัง

          “ว้า...อะไรกัน หึ ๆ ปล่อยให้ผมทำคนเดียวดีกว่าที่รัก หึ ๆ อะไรแบบนี้น่ะ”

          “นั่นสิ ไม่เอาละ กินราเม็งกันต่อดีกว่า เซริวจะว่าอะไรไหม ถ้าฟินจะขอต่ออีกสักชามน่ะค่ะ”

          “อื้อหือ...ไหวหรือนั่น”

เขาว่า ฟ้าใหม่ชักจะเขินกับความตะกละของตนเอง ต้องโทษเขานั่นแหละ ที่ทำให้วันนี้ของเธอรวนไปหมด เขาชวนเธอหนีเที่ยวกันสองต่อสองน่ะสิ โดยการติดสินบนการ์ดอีกตามเคย เธอที่กำลังลงมือจะทำอาหารเช้าให้กับเขาและเคนจิ เลยจำต้องวิ่งหลบ ๆ ออกมากับเขาด้วย ข้าวเช้าไม่ได้กิน พากันเดินเที่ยวสนุกจนเกือบบ่าย เขาถึงพาเธอมาที่ร้านราเม็งของจุน

          “แหม...ก็หิวนี่นา”

          “โอเค ๆ ผมจะสั่งเพิ่มให้อีกชาม”

เขาลุกไปสั่งราเม็งชามใหม่ให้เธอ ฟ้าใหม่นั่งรอสักพัก เซริวก็กลับมาพร้อมกับชามราเม็งควันกรุ่น กลิ่นหอม

          “นี่ผมมีราเม็งหมูทงคัตสึให้ลอง อร่อยติดอันดับเหมือนกัน ฟินกินไปก่อนนะ เดี๋ยวผมขอไปร้านสีตรงโน้นนิดหน่อย ผมอยากได้สีไปวาดภาพเพิ่ม”

          “ค่ะ ฟินจะรอที่นี่นะ”

          ชายหนุ่มเดินออกจากร้านราเม็ง ข้ามถนนตรงไปยังฝั่งตรงกันข้าม ซึ่งเป็นร้ายขายอุปกรณ์ศิลปะ เขายืนเลือกสีโปสเตอร์ และดินสอร่างแบบอย่างเพลิดเพลิน จนไม่ได้สนใจอะไรรอบข้าง

          รถเข็นขายขนมโมจิผ่านหน้าเขาไป เซริวตะโกนเรียกคุณลุงไว้ ร้านนี้เป็นร้านเข็นดั้งเดิมตั้งแต่เขาเป็นเด็ก ไม่คิดเลยว่าวันนี้จะได้มีโอกาสรับประทานอีกหน คุ้มมากเลยจริง ๆ กับการหนีเที่ยวของเขาในวันนี้

          ขณะที่เซริวกำลังยืนรอคุณลุงร้านโมจิจัดการขนมให้เขาตามสั่ง พูดคุยล้อเล่นกันตามประสาคนเคยคุ้น การที่ไม่เคยมีอันตรายใด ๆ มาในระยะเวลาหนึ่งกับเขา มันทำให้เซริวย่ามใจ และละเลยเรื่องความปลอดภัยไปอย่างไม่รู้ตัว

          ความเผอเรอเป็นการเปิดโอกาสอย่างดีให้คนที่กำลังจับจ้อง...

          ผู้ชายกลุ่มหนึ่งกำลังเดินเข้าไปในร้านราเม็งที่เขาเดินออกมาเมื่อครู่

          และสักพักพวกเขาก็เดินกลับออกมาพร้อมกับผู้หญิงร่างเล็กที่มีสีหน้าซีดเผือด

          ทั้งหมดนั้นเซริวไม่ได้เห็นเหตุการณ์เลยสักนิด

在 APP 繼續免費閱讀本書
掃碼下載 APP

最新章節

  • คืนรัญจวน   ตอนพิเศษ

    อิชิกาวะ vs ยูกะ หนุ่มใหญ่ร่างยักษ์ ปะทะ สาวแสบแสนฮอต ยูกะเม้มริมฝีปาก มองดูเนื้อตัวที่แดงเป็นจ้ำ ๆ เพราะ...เพราะทั้งฝีมือ และฝีปากของใครบางคน แล้วก็ให้ขัดเคืองยิ่งนัก ทั้งเคืองทั้งเต็มอิ่มไปทั้งร่างกาย โอ... ทำไมเธอจะต้อง... คิดแล้วสาวแสบก็หน้าแดงซ่าน เธอเป็น ไบเซ็กซ์ชวล รสนิยมของเธอได้ทั้งเพศหญิงและชาย แต่จะค่อนไปทางผู้หญิงเสียมากกว่า เพราะยูกะชอบสิ่งอ่อนนุ่ม สวยงาม ซึ่งไม่มีในเพศชาย เธอไม่ค่อยชอบผู้ชายตัวแข็ง ขนยุ่บยั่บ กลิ่นตัวแบบผู้ชายเป็นสิ่งที่ยูกะไม่เคยคิดจะชอบมันมาก่อน ขนาดลูกน้องของเธอที่ติดตามเธอ พวกเขาก็ได้รับมอบน้ำหอมประจำตัว แน่นอนกว่ากลิ่นของมันหวาน หอมฟุ้งเลยละ ผู้ชายที่เธอเลือกจะมาขึ้นเตียงด้วย ส่วนใหญ่ตัวบาง อ้อนแอ้น หน้าสวย ใช่...ผู้ชายเดี๋ยวนี้หน้าสวยจนผู้หญิงยังอาย คนโปรดที่สุดของเธอก็คือเค เขา...เอ่อ...ถึงจะศัลยกรรมมามากก็เถอะ แต่หมอก็หน้าสวย มองเพลิน แถมยังตัวบาง ผิวเนียนละเอียด กลิ่นหอม ไม่มีขนาดที่ใหญ่โตมากมายอะไรจนเธอสะพรึงหรือเจ็บปวด ใช่...เธอไม่เคยชอบผู้ชายที่มีอาวุธประจำตัวใหญ่โตอะไร เธอชอบเป

  • คืนรัญจวน   21

    “ฟิน ฟิน ไม่เป็นอะไรแล้วนะที่รัก ที่รัก” ฟ้าใหม่โผผวาเข้ากอด คนที่มาปลดปล่อยเธอจากพันธนาการ เขากอดเธอแน่น เธอเองก็เช่นกัน “ไม่เป็นอะไรแล้วค่ะ ฮือ ๆ กลัวแทบตาย กลัวมาก” เธอพึมพำกับอกกว้าง เขาอุ้มเธอออกมาจากห้องเล็ก ๆ ที่ขังเธอไว้ เซริวมาช่วยเธอไว้ก่อนที่เธอจะทันถูกเจ้าผู้ชายคนนั้นจับเธอเปลี่ยนชุดนางแมวอะไรนั่น ดีเท่าไหร่แล้วนะที่เธอไม่ถูกผู้หญิงด้วยกัน...โอยคิดแล้วก็ขนลุกอย่างไรพิกล ผู้ชายอีกคนก็ได้รับการช่วยเหลือเช่นกัน จากลูกน้องของเซริว เขาถูกนำส่งโรงพยาบาลทันที เพราะอาการค่อนข้างหนัก เรื่องนี้คงจะต้องสืบกันอีกยาวเลยทีเดียวละ ว่าทำไมลูกชายของแก๊งคัทซึเนะถึงตกอยู่ในสภาพแบบนี้ ยกเว้นจะคุยกันได้เท่านั้น ฟ้าใหม่ถูกนำไปตรวจที่โรงพยาบาล เธอมีเพียงอาการฟกช้ำในบางที่และขวัญเสียเล็กน้อย นอกนั้นเป็นปรกติดี ทำให้เซริวโล่งใจมาก อิชิกาวะเป็นฮีโร่จริงๆ ที่จัดการทุกอย่างได้เรียบร้อยแบบนี้ พวกผู้ใหญ่ไม่มีใครรู้ว่ามีอะไรเกิดขึ้น แต่ลูกน้องมือขวาของเคนจิถือเป็นเรื่องที่จะต้องไปรายงาน เขาบอกทุกอย่างกับเคนจิ เล่นเอาเคนจิถึงกับเครียด แต่ประโยคท้ายของ

  • คืนรัญจวน   20

    ฟ้าใหม่ยังคงตัวสั่นด้วยความหวาดกลัว หลังจากที่เธอถูกบังคับพามาจากร้านราเม็งนั่น ปืนถูกจี้เข้าที่สีข้างของเธอ และผู้ชายที่รายล้อมเธอแต่ละคนตัวใหญ่หน้าตาน่ากลัวทั้งนั้น พวกเขาพาเธอออกมาจากร้าน และตรงมาขึ้นรถ การกระทำเป็นไปอย่างรวดเร็ว จนแทบไม่มีคนสังเกต เธอถูกจับพันธนาการและถูกปิดตา ผ้าเปิดตาตอนนี้ยังไม่ถูกปลดออก เธออยู่ในความเงียบ หูได้ยินเสียงครางเบาๆ จากมุมห้อง ห้องนี้ชื้นและมีกลิ่นอับ ไม่ได้มีเพียงแค่เธอคนเดียวแน่ ๆ ที่ถูกจับมาแบบนี้ แต่ว่าใครอีกคนกันนะ คนพวกนี้จับเธอมาทำไมหนอ หญิงสาวพยายามทำสมาธิ รวบรวมสติไว้ การมีสติจะทำให้เรารับมือกับเหตุการณ์ต่างๆ ได้ดีขึ้น แม้ว่ามันจะเลวร้ายมากขนาดไหน ใครจับเธอมากันนะ? เรื่องเล่าเกี่ยวกับงานวิวาห์ของบิดาและมารดาของเขาแวบเข้ามาในห้วงนึก หรือว่าจะมีพวกที่อยากจะขัดขวางงานแต่งงานของพวกเขากันหนอ? มันจะมีเหตุการณ์ขนาดของงานพวกท่านอีกไหมนะ แล้วเธอ...จะรอดหรือเปล่า เฮ้อ...ชีวิตหนอชีวิต เสียงประตูเปิด ทำให้หญิงสาวนั่งตัวแข็งเกร็ง หูพยายามจับฟังเสียง มีคนเข้ามาและกำลังเดินตรงมาที่เธอ ไปยังมุมห้องเธอถูกหิ้วขึ้นมาฟ้

  • คืนรัญจวน   19

    “ร้านราเม็งร้านนี้ อร่อยอย่างที่เซริวบอกจริงๆ ด้วยล่ะ” “ใช่ไหมล่ะครับ ผมบอกแล้ว ว่าร้านอร่อยในตำนานเลย เห็นอะไรตรงนี้ไหม?” เขาขยิบตาให้เธออย่างซุกซน แล้วชี้ตรงผนัง เธอเขม้นตามอง มันเป็นเหมือนรูปวาดเล็ก ๆ ติดอยู่ตรงนั้น “อะไรคะ?” “ผมมือบอนน่ะครับ แหะ ๆ เคยมาแอบเอาสีเมจิกเขียนไว้ตรงนี้ กับโกคุงเพื่อนของผม แล้วตาเฒ่าจุนก็เลยจับพวกเราอบรมและทำโทษ สีของผมมันลบไม่ออก จนถึงทุกวันนี้ จุนซังบอกไว้ว่ามันก็เหมือนความผิดของคนเรา ที่ทำลงไปแล้ว ลบไม่ได้ แต่เรายอมรับและปรับปรุงมันให้ดีขึ้นได้” “ลุงแกสอนดีจังเลยค่ะ” เธอลูบภาพเล็กๆ นั้น แล้วเอ่ยพึมพำกับตนเอง “จริงสินะคะ ความผิดของคนเรา ทำลงไปแล้วก็ลบไม่ได้” “ทุกอย่างนั่นแหละ ไม่ใช่แค่แต่ความผิด” เสียงทุ้มแหบดังขึ้นด้านหลังเธอ สาวน้อยสะดุ้ง ขณะที่เซริวมองขึ้นไปสบตากับคนพูด แล้วยิ้มกว้าง พลางค้อมศีรษะให้ “สวัสดีครับจุนซัง” “สวัสดีพ่อเด็กดื้อ ยังไงถึงแวะมากินแถวนี้ได้ล่ะ” “หนีพ่อมาน่ะครับ” เขาเอ่ยเสียงกลั้วหัวเราะ จุนส่ายหน้าน้อยๆ พลางหัวเราะหึ ๆ เขามองดูแม่สาวที่มากับพ่

  • คืนรัญจวน   18

    ด้วยดี ทำให้เซริวและฟ้าใหม่โล่งใจไปเปลาะหนึ่ง และยิ่งข่าวดีจากนพสุดาที่บอกว่าไฟเขียวจากบิดาให้จัดงานหมั้นและงานแต่งงานให้กับพวกเขาในเวลาไม่เกินสามเดือนนี้ มันยิ่งทำให้เซริวโล่งใจจริงจัง ว่าเขาจะพ้นจากบ่วงอันแสนจะน่ากลัวของยูกะแล้วถาวร ไม่มีการติดต่ออะไรมาจากทางนั้น นอกจากการแสดงความยินดีกลาย ๆ เสียด้วย ข่าวดีกว่านี้จะมีอีกไหมนะ? ฟ้าใหม่มีห้องพักส่วนตัวของเธอที่บ้านใหญ่ ที่ นพสุดาจัดให้พักต่างหาก เซริวค้านท่านบ่นออดว่าท่านทำให้ห่างจากผู้หญิงที่รัก แต่นพสุดาก็บอกเหตุผลว่าเป็นการ ‘ทำโทษ’ ข้อหาชิงสุกก่อนห่าม ทำให้ผู้ใหญ่วุ่นวาย ท่านว่ามาแบบนั้น เกือบจะมีเรื่องวุ่นวายอีกก็ตอนที่ นพสุดาจะให้พาฟ้าใหม่ไปตรวจครรภ์ เล่นเอาพวกเขาถึงกับหน้าเจื่อน เพราะคิดข้ออ้างไม่ทัน ดีที่ได้อิชิกาวะที่แก้ตัวแทนว่า เป็นความผิดพลาด เข้าใจไปเองของเซริวกับฟ้าใหม่ ที่ตื่นตูมกันไปเอง แล้วยืนยันให้ฟ้าใหม่ตรวจให้นพสุดาดู นั่นแหละ...เรื่องก็จบลงอย่างสวยงาม เพราะนพสุดาไม่ได้ติดใจอะไร ดีใจด้วยซ้ำที่ไม่มีการท้อง เธอเห็นแก่หน้าของพ่อแม่ของฝ่ายหญิง เนื่องจากเข้าใ

  • คืนรัญจวน   17

    ยาวนานจนกว่าที่เซริวจะอดกลั้นอดทนได้แล้ว เนื่องจากน้ำที่เขาดื่มเข้าไปมาก ผัดกะเพราของฟ้าใหม่รสชาติค่อนข้างเผ็ดร้อน แม้จะไม่อยากปล่อยยูกะไว้กับฟ้าใหม่ แต่ข้าศึกที่โจมตีเข้ามาแบบนั้น มันก็ทำให้เซริวต้องจำถอยชั่วคราว “อย่าไปฟังที่ยูกะพูดนักนะฟิน” เขาไม่วายอดกระซิบสั่งเธอไว้ ก่อนจะหายแวบไปเข้าห้องน้ำ ในที่สุด ยูกะ ผู้หญิงที่ทำให้เซริวหนีการแต่งงานหัวซุกหัวซุนก็อยู่กับเธอตามลำพัง...จนได้ “คุณทำอาหารอร่อยมาก เอ...ดูแล้ว ฉันจะต้องเรียกตัวเองว่า พี่ยูกะหรือเปล่า” ฝ่ายนั้นเอ่ยชวนเธอคุย หน้าตายิ้มแย้ม แม้ใจจะระแวงบ้าง เพราะเซริวบอกไว้ แต่ก็อดคุยโต้ตอบด้วยไม่ได้ ตามแบบคนมีมนุษยสัมพันธ์ดี “ขอบคุณค่ะ เอ่อ...ฟินอายุ 22 ค่ะ ก็คงจะเป็นรุ่นน้องคุณยูกะจริง ๆ” “ตายล่ะ...” ยูกะเอามือทาบอก แล้วทำตาโต ยิ้มเปี่ยมเสน่ห์ส่งมาให้กับฟ้าใหม่ ตอนนี้ร่างเพรียวสมาร์ตของเธอเขยิบเข้ามาใกล้กับฟ้าใหม่ จนไหล่แทบจะชนกัน เธอโน้มใบหน้าจนแทบจะชิดหน้าของฟ้าใหม่ ทำให้สาวน้อยถึงกับตกใจแล้วผงะหนี เล่นเอายูกะหัวเราะชอบใจเลยทันที “พี่นึกว่าจะสัก 15- 16 เสียอีก หน้าเด็กมาก ผิวดี

更多章節
探索並免費閱讀 優質小說
GoodNovel APP 免費暢讀海量優秀小說,下載喜歡的書籍,隨時隨地閱讀。
在 APP 免費閱讀書籍
掃碼在 APP 閱讀
DMCA.com Protection Status