登入“ร้านราเม็งร้านนี้ อร่อยอย่างที่เซริวบอกจริงๆ ด้วยล่ะ”
“ใช่ไหมล่ะครับ ผมบอกแล้ว ว่าร้านอร่อยในตำนานเลย เห็นอะไรตรงนี้ไหม?”
เขาขยิบตาให้เธออย่างซุกซน แล้วชี้ตรงผนัง เธอเขม้นตามอง มันเป็นเหมือนรูปวาดเล็ก ๆ ติดอยู่ตรงนั้น
“อะไรคะ?”
“ผมมือบอนน่ะครับ แหะ ๆ เคยมาแอบเอาสีเมจิกเขียนไว้ตรงนี้ กับโกคุงเพื่อนของผม แล้วตาเฒ่าจุนก็เลยจับพวกเราอบรมและทำโทษ สีของผมมันลบไม่ออก จนถึงทุกวันนี้ จุนซังบอกไว้ว่ามันก็เหมือนความผิดของคนเรา ที่ทำลงไปแล้ว ลบไม่ได้ แต่เรายอมรับและปรับปรุงมันให้ดีขึ้นได้”
“ลุงแกสอนดีจังเลยค่ะ”
เธอลูบภาพเล็กๆ นั้น แล้วเอ่ยพึมพำกับตนเอง
“จริงสินะคะ ความผิดของคนเรา ทำลงไปแล้วก็ลบไม่ได้”
“ทุกอย่างนั่นแหละ ไม่ใช่แค่แต่ความผิด”
เสียงทุ้มแหบดังขึ้นด้านหลังเธอ สาวน้อยสะดุ้ง ขณะที่เซริวมองขึ้นไปสบตากับคนพูด แล้วยิ้มกว้าง พลางค้อมศีรษะให้
“สวัสดีครับจุนซัง”
“สวัสดีพ่อเด็กดื้อ ยังไงถึงแวะมากินแถวนี้ได้ล่ะ”
“หนีพ่อมาน่ะครับ”
เขาเอ่ยเสียงกลั้วหัวเราะ จุนส่ายหน้าน้อยๆ พลางหัวเราะหึ ๆ เขามองดูแม่สาวที่มากับพ่อเด็กหนุ่มของเขา แล้วเอียงคอ พลางเลิกคิ้ว
“ใครล่ะนี่ แม่หนูที่น่ารักคนนี้”
“ทสึมะ(ภรรยา)ของผมครับ”
เซริวเอ่ยอย่างภาคภูมิใจ ขณะที่คนโดนแอบอ้างทำตาโตใส่เขา จุนหัวเราะเสียงดัง เขาตะโกนเรียกเด็กในร้าน ให้ตักไข่มาเติมให้กับสองหนุ่มสาว
“เอ้า...บริการพิเศษ ของพิเศษของฉัน ยินดีด้วยนะ เด็กดื้อของฉันเมื่อวันก่อน จะมีครอบครัวแล้วหรือนี่”
“ครับจุนซัง ผมอยากจะเชิญจุนซังไปงานของเราจริง ๆ ”
“โอย...อย่าเลย งานของระดับเจ้าพ่อแบบนั้น กลัวจะมีอะไรตื่นเต้น เปรี้ยงปร้าง ไม่คาดฝัน เหมือนรุ่นของเคนซังเข้าน่ะสิ หนนั้นวิ่งกันเกือบตาย ฮ่า ๆ ขอฉันทำ ราเม็งอยู่สงบ ๆ แบบนี้ดีกว่า”
จุนโบกมือ เขาเดินกลับไปยังห้องครัว ท่าเดินของเขากระเผลกน้อย ๆ บทสนทนานั้นทำให้ฟ้าใหม่นึกสนใจ กับสัมพันธ์ของเจ้าของร้านและชายหนุ่ม
“เอ...นี่คุณลุงเค้ารู้จักคุณเคนจิด้วยหรือคะ?”
“รู้จักสิ...รู้จักมาตั้งแต่ก่อนผมเกิดอีกนะ ฟินว่าแกอายุเท่าไหร่แล้วละนั่น จุนซังมีความเชื่อที่แบบ...ชวนอี๋อย่างหนึ่ง ว่ากินฉี่มันจะทำให้อายุแกยืนยาว แต่ไม่น่าเชื่อ จุนซังก็ยังแข็งแกร่ง แข็งแรงมาจนถึงทุกวันนี้ ตาเฒ่าร้อยปีชัด ๆ หนเดียวที่จุนซังต้องเข้าโรงพยาบาล ก็ตอนงานแต่งของพ่อผมนั่นแหละ”
“หืม?”
เธอทำตาโต เซริวเลยตัดสินใจเล่าเรื่องของบิดาและมารดาให้เธอฟัง เขาไม่ค่อยจะเล่าเรื่องของพวกท่านให้เธอฟังเท่าไหร่นัก ค่าที่มันผาดโผน เหลือเชื่อเหลือเกินในบางเรื่อง ฟ้าใหม่ยิ่งคิดมากอยู่ด้วยสิ เรื่องที่ว่าเธอเป็นคนธรรมดา ๆ ไม่เหมือนกับมารดาของเขา
“งานแต่งงานของพ่อกับแม่มีเหตุเกิดขึ้นน่ะครับ พวกท่าน...แต่งงานกันท่ามกลางความขัดแย้ง ตอนนั้นพ่อของผม จะสละตำแหน่ง และยกให้กับลูกบุญธรรมของปู่แทน เพราะท่านต้องการจะไปอยู่อย่างสงบกับแม่ เอ่อ...แต่มีเรื่องราวกันระหว่างแก๊ง ทำให้พ่อของผมสละตำแหน่งไม่ได้ และในงานแต่งงาน หัวหน้าอีกสองแก๊งก็ตั้งใจจะฆ่าพ่อผม ให้มือปืนมาบุกยิงกันเอาดื้อ ๆ นั่นแหละครับ จุนซังเองก็โดนลูกหลงไปด้วย เพราะตอนงานแต่งงาน พ่อของผมให้จุนซังไปออกร้าน ราเม็งของจุนซังคือราเม็งประจำแก๊งโซเรียวโดยแท้ ชุดวิวาห์ของพ่อกับแม่เต็มไปด้วยเลือดและการสูญเสียของสมาชิกแก๊ง แต่แม่ก็ทำให้ทุกคนในแก๊งประทับใจ ด้วยการควงปืน ไล่ยิงพวกมือปืนจนตายเกลี้ยง...นั่นตำนานของแก๊งเราเลยครับ อิชิกาวะเคยวาดภาพของพ่อและแม่ในงานแต่งงานไว้ด้วย ไว้ผมว่าถึงเวลา แม่ผมจะต้องเอามาอวดคุณแน่นอนเลย”
“...”
ฟังแล้วฟ้าใหม่ก็ได้แต่อ้าปากค้าง เซริวมองหน้าของเธอแล้วก็อดขำไม่ได้ เขาใช้นิ้วจิ้มจมูกเธอเบา ๆ ทำให้หญิงสาวสะดุ้ง และเอ่ยออกมาเป็นคำแรก หลังจากที่ฟังเรื่องตื่นเต้นขนาดนั้นเข้าไป
“โอ้โห!”
“ก็น่าจะโอ้โหอยู่หรอกครับ พวกท่านไม่ธรรมดากันทั้งคู่”
“แล้วตอนนี้...มันจะมีปงมีปืน มียิงอะไรกันไหมคะ งานแต่งของเราน่ะ มีคนไม่ชอบหรือเปล่า”
ฟังแล้วก็เริ่มระแวง เธอยิงปืนไม่เป็น ยิงหนังสะติ๊กยังไม่เป็นด้วยซ้ำ งานเข้าแล้ว...
“ไม่มีหรอกครับ” เซริวหัวเราะ
“ยุคหลัง ๆ มาวงการมันเปลี่ยนไปเยอะนั่นแหละครับ แต่...ก็อันตรายอยู่ดี รู้ไหมว่าฟินน่ะมีคนชอบ คนเอ็นดูเยอะเลยนะครับ เพราะฝีมือทำอาหารของฟินนั่นแหละ แล้วก็รำโดบุที่อิชิกาวะให้คุณทำนั่นแหละครับ ทำให้มีแต่คนชอบและเอ็นดู หึ ๆ มันเป็นรำที่ผมเคยแสดงต่อหน้าพวกเขามาก่อนตอนงานเลี้ยงครั้งแรก จริง ๆ แล้วรำโดบุคือการรำของเด็ก ๆ อิชิกาวะคิดให้คุณทำเพราะอยากให้คุณดูน่ารักแบบเด็ก ๆ ตามแบบที่คุณเป็นนั่นแหละครับ”
“แหม...”
เธออดหน้าแดงไม่ได้ พลางยิ้มเขินแล้วใช้ช้อนคน ราเม็งในชามเล่น
“ฉันน่าประทับใจขนาดนั้นเลยหรือคะ”
“แน่นอนสิครับ ฟินไม่รู้ตัวหรอก ว่าตัวเองน่ารักขนาดไหน”
“เดี๋ยวนี้เริ่มรู้แล้วละค่ะ”
เธอย่นจมูกน้อยๆ
“ก็เซริวชมเกือบทุกชั่วโมง”
“หึ ๆ แนะ ๆ มาแซวผมนะ ก็ฟินน่ารักจนผมหยุดชมไม่ได้นี่นา”
“ฟินจนจะเหลิงหมดละค่ะ อย่าชมมากเลย ถ้าเซริวพูดชมมาก ๆ ฟินจะชมเซริวบ้างนะ จะพูดเลี่ยน ๆ หวาน ๆ ให้เซริวเขินทำอะไรไม่ถูกเอาทุกห้านาทีเลย”
“เอาสิ ผมชอบนะ มีความสุขจะตายเวลาที่คนที่เรารักชื่นชมเราน่ะ ไหนลองสิครับว่าจะทำให้ผมเขินแบบไหนได้”
“เซริวหล่อมาก”
เธอเริ่ม พลางจ้องมองเขา เขาชอบทำให้เธอเขิน ดูสิว่าเธอจะทำให้เขาเขินเธอบ้างได้ไหมหนอ แต่คนตรงหน้ายิ้มกว้างให้กับเธอ พร้อมกับพยักหน้า
“ครับ”
“เป็นผู้ชายที่น่าเป็นเจ้าของที่สุดในโลก”
“ครับ”
“ฟินหลงรักทุกนาทีที่อยู่กับเซริว”
เลี่ยนขนาดคนพูดเองยังเริ่มหน้าแดงเอง ขณะที่คนฟังหัวเราะชอบใจแล้วพยักหน้า
“ครับ”
“หล่อขนาดนี้อย่าเป็นคนเลยค่ะที่รัก เป็นเทพบุตร...อี๋...ไม่ไหวแล้วอะ จะอ้วกเอง”
ฟ้าใหม่สั่นหน้า เซริวหัวเราะก๊ากอย่างชอบใจ พร้อมกับแสร้งทำหน้าผิดหวัง
“ว้า...อะไรกัน หึ ๆ ปล่อยให้ผมทำคนเดียวดีกว่าที่รัก หึ ๆ อะไรแบบนี้น่ะ”
“นั่นสิ ไม่เอาละ กินราเม็งกันต่อดีกว่า เซริวจะว่าอะไรไหม ถ้าฟินจะขอต่ออีกสักชามน่ะค่ะ”
“อื้อหือ...ไหวหรือนั่น”
เขาว่า ฟ้าใหม่ชักจะเขินกับความตะกละของตนเอง ต้องโทษเขานั่นแหละ ที่ทำให้วันนี้ของเธอรวนไปหมด เขาชวนเธอหนีเที่ยวกันสองต่อสองน่ะสิ โดยการติดสินบนการ์ดอีกตามเคย เธอที่กำลังลงมือจะทำอาหารเช้าให้กับเขาและเคนจิ เลยจำต้องวิ่งหลบ ๆ ออกมากับเขาด้วย ข้าวเช้าไม่ได้กิน พากันเดินเที่ยวสนุกจนเกือบบ่าย เขาถึงพาเธอมาที่ร้านราเม็งของจุน
“แหม...ก็หิวนี่นา”
“โอเค ๆ ผมจะสั่งเพิ่มให้อีกชาม”
เขาลุกไปสั่งราเม็งชามใหม่ให้เธอ ฟ้าใหม่นั่งรอสักพัก เซริวก็กลับมาพร้อมกับชามราเม็งควันกรุ่น กลิ่นหอม
“นี่ผมมีราเม็งหมูทงคัตสึให้ลอง อร่อยติดอันดับเหมือนกัน ฟินกินไปก่อนนะ เดี๋ยวผมขอไปร้านสีตรงโน้นนิดหน่อย ผมอยากได้สีไปวาดภาพเพิ่ม”
“ค่ะ ฟินจะรอที่นี่นะ”
ชายหนุ่มเดินออกจากร้านราเม็ง ข้ามถนนตรงไปยังฝั่งตรงกันข้าม ซึ่งเป็นร้ายขายอุปกรณ์ศิลปะ เขายืนเลือกสีโปสเตอร์ และดินสอร่างแบบอย่างเพลิดเพลิน จนไม่ได้สนใจอะไรรอบข้าง
รถเข็นขายขนมโมจิผ่านหน้าเขาไป เซริวตะโกนเรียกคุณลุงไว้ ร้านนี้เป็นร้านเข็นดั้งเดิมตั้งแต่เขาเป็นเด็ก ไม่คิดเลยว่าวันนี้จะได้มีโอกาสรับประทานอีกหน คุ้มมากเลยจริง ๆ กับการหนีเที่ยวของเขาในวันนี้
ขณะที่เซริวกำลังยืนรอคุณลุงร้านโมจิจัดการขนมให้เขาตามสั่ง พูดคุยล้อเล่นกันตามประสาคนเคยคุ้น การที่ไม่เคยมีอันตรายใด ๆ มาในระยะเวลาหนึ่งกับเขา มันทำให้เซริวย่ามใจ และละเลยเรื่องความปลอดภัยไปอย่างไม่รู้ตัว
ความเผอเรอเป็นการเปิดโอกาสอย่างดีให้คนที่กำลังจับจ้อง...
ผู้ชายกลุ่มหนึ่งกำลังเดินเข้าไปในร้านราเม็งที่เขาเดินออกมาเมื่อครู่
และสักพักพวกเขาก็เดินกลับออกมาพร้อมกับผู้หญิงร่างเล็กที่มีสีหน้าซีดเผือด
ทั้งหมดนั้นเซริวไม่ได้เห็นเหตุการณ์เลยสักนิด
อิชิกาวะ vs ยูกะ หนุ่มใหญ่ร่างยักษ์ ปะทะ สาวแสบแสนฮอต ยูกะเม้มริมฝีปาก มองดูเนื้อตัวที่แดงเป็นจ้ำ ๆ เพราะ...เพราะทั้งฝีมือ และฝีปากของใครบางคน แล้วก็ให้ขัดเคืองยิ่งนัก ทั้งเคืองทั้งเต็มอิ่มไปทั้งร่างกาย โอ... ทำไมเธอจะต้อง... คิดแล้วสาวแสบก็หน้าแดงซ่าน เธอเป็น ไบเซ็กซ์ชวล รสนิยมของเธอได้ทั้งเพศหญิงและชาย แต่จะค่อนไปทางผู้หญิงเสียมากกว่า เพราะยูกะชอบสิ่งอ่อนนุ่ม สวยงาม ซึ่งไม่มีในเพศชาย เธอไม่ค่อยชอบผู้ชายตัวแข็ง ขนยุ่บยั่บ กลิ่นตัวแบบผู้ชายเป็นสิ่งที่ยูกะไม่เคยคิดจะชอบมันมาก่อน ขนาดลูกน้องของเธอที่ติดตามเธอ พวกเขาก็ได้รับมอบน้ำหอมประจำตัว แน่นอนกว่ากลิ่นของมันหวาน หอมฟุ้งเลยละ ผู้ชายที่เธอเลือกจะมาขึ้นเตียงด้วย ส่วนใหญ่ตัวบาง อ้อนแอ้น หน้าสวย ใช่...ผู้ชายเดี๋ยวนี้หน้าสวยจนผู้หญิงยังอาย คนโปรดที่สุดของเธอก็คือเค เขา...เอ่อ...ถึงจะศัลยกรรมมามากก็เถอะ แต่หมอก็หน้าสวย มองเพลิน แถมยังตัวบาง ผิวเนียนละเอียด กลิ่นหอม ไม่มีขนาดที่ใหญ่โตมากมายอะไรจนเธอสะพรึงหรือเจ็บปวด ใช่...เธอไม่เคยชอบผู้ชายที่มีอาวุธประจำตัวใหญ่โตอะไร เธอชอบเป
“ฟิน ฟิน ไม่เป็นอะไรแล้วนะที่รัก ที่รัก” ฟ้าใหม่โผผวาเข้ากอด คนที่มาปลดปล่อยเธอจากพันธนาการ เขากอดเธอแน่น เธอเองก็เช่นกัน “ไม่เป็นอะไรแล้วค่ะ ฮือ ๆ กลัวแทบตาย กลัวมาก” เธอพึมพำกับอกกว้าง เขาอุ้มเธอออกมาจากห้องเล็ก ๆ ที่ขังเธอไว้ เซริวมาช่วยเธอไว้ก่อนที่เธอจะทันถูกเจ้าผู้ชายคนนั้นจับเธอเปลี่ยนชุดนางแมวอะไรนั่น ดีเท่าไหร่แล้วนะที่เธอไม่ถูกผู้หญิงด้วยกัน...โอยคิดแล้วก็ขนลุกอย่างไรพิกล ผู้ชายอีกคนก็ได้รับการช่วยเหลือเช่นกัน จากลูกน้องของเซริว เขาถูกนำส่งโรงพยาบาลทันที เพราะอาการค่อนข้างหนัก เรื่องนี้คงจะต้องสืบกันอีกยาวเลยทีเดียวละ ว่าทำไมลูกชายของแก๊งคัทซึเนะถึงตกอยู่ในสภาพแบบนี้ ยกเว้นจะคุยกันได้เท่านั้น ฟ้าใหม่ถูกนำไปตรวจที่โรงพยาบาล เธอมีเพียงอาการฟกช้ำในบางที่และขวัญเสียเล็กน้อย นอกนั้นเป็นปรกติดี ทำให้เซริวโล่งใจมาก อิชิกาวะเป็นฮีโร่จริงๆ ที่จัดการทุกอย่างได้เรียบร้อยแบบนี้ พวกผู้ใหญ่ไม่มีใครรู้ว่ามีอะไรเกิดขึ้น แต่ลูกน้องมือขวาของเคนจิถือเป็นเรื่องที่จะต้องไปรายงาน เขาบอกทุกอย่างกับเคนจิ เล่นเอาเคนจิถึงกับเครียด แต่ประโยคท้ายของ
ฟ้าใหม่ยังคงตัวสั่นด้วยความหวาดกลัว หลังจากที่เธอถูกบังคับพามาจากร้านราเม็งนั่น ปืนถูกจี้เข้าที่สีข้างของเธอ และผู้ชายที่รายล้อมเธอแต่ละคนตัวใหญ่หน้าตาน่ากลัวทั้งนั้น พวกเขาพาเธอออกมาจากร้าน และตรงมาขึ้นรถ การกระทำเป็นไปอย่างรวดเร็ว จนแทบไม่มีคนสังเกต เธอถูกจับพันธนาการและถูกปิดตา ผ้าเปิดตาตอนนี้ยังไม่ถูกปลดออก เธออยู่ในความเงียบ หูได้ยินเสียงครางเบาๆ จากมุมห้อง ห้องนี้ชื้นและมีกลิ่นอับ ไม่ได้มีเพียงแค่เธอคนเดียวแน่ ๆ ที่ถูกจับมาแบบนี้ แต่ว่าใครอีกคนกันนะ คนพวกนี้จับเธอมาทำไมหนอ หญิงสาวพยายามทำสมาธิ รวบรวมสติไว้ การมีสติจะทำให้เรารับมือกับเหตุการณ์ต่างๆ ได้ดีขึ้น แม้ว่ามันจะเลวร้ายมากขนาดไหน ใครจับเธอมากันนะ? เรื่องเล่าเกี่ยวกับงานวิวาห์ของบิดาและมารดาของเขาแวบเข้ามาในห้วงนึก หรือว่าจะมีพวกที่อยากจะขัดขวางงานแต่งงานของพวกเขากันหนอ? มันจะมีเหตุการณ์ขนาดของงานพวกท่านอีกไหมนะ แล้วเธอ...จะรอดหรือเปล่า เฮ้อ...ชีวิตหนอชีวิต เสียงประตูเปิด ทำให้หญิงสาวนั่งตัวแข็งเกร็ง หูพยายามจับฟังเสียง มีคนเข้ามาและกำลังเดินตรงมาที่เธอ ไปยังมุมห้องเธอถูกหิ้วขึ้นมาฟ้
“ร้านราเม็งร้านนี้ อร่อยอย่างที่เซริวบอกจริงๆ ด้วยล่ะ” “ใช่ไหมล่ะครับ ผมบอกแล้ว ว่าร้านอร่อยในตำนานเลย เห็นอะไรตรงนี้ไหม?” เขาขยิบตาให้เธออย่างซุกซน แล้วชี้ตรงผนัง เธอเขม้นตามอง มันเป็นเหมือนรูปวาดเล็ก ๆ ติดอยู่ตรงนั้น “อะไรคะ?” “ผมมือบอนน่ะครับ แหะ ๆ เคยมาแอบเอาสีเมจิกเขียนไว้ตรงนี้ กับโกคุงเพื่อนของผม แล้วตาเฒ่าจุนก็เลยจับพวกเราอบรมและทำโทษ สีของผมมันลบไม่ออก จนถึงทุกวันนี้ จุนซังบอกไว้ว่ามันก็เหมือนความผิดของคนเรา ที่ทำลงไปแล้ว ลบไม่ได้ แต่เรายอมรับและปรับปรุงมันให้ดีขึ้นได้” “ลุงแกสอนดีจังเลยค่ะ” เธอลูบภาพเล็กๆ นั้น แล้วเอ่ยพึมพำกับตนเอง “จริงสินะคะ ความผิดของคนเรา ทำลงไปแล้วก็ลบไม่ได้” “ทุกอย่างนั่นแหละ ไม่ใช่แค่แต่ความผิด” เสียงทุ้มแหบดังขึ้นด้านหลังเธอ สาวน้อยสะดุ้ง ขณะที่เซริวมองขึ้นไปสบตากับคนพูด แล้วยิ้มกว้าง พลางค้อมศีรษะให้ “สวัสดีครับจุนซัง” “สวัสดีพ่อเด็กดื้อ ยังไงถึงแวะมากินแถวนี้ได้ล่ะ” “หนีพ่อมาน่ะครับ” เขาเอ่ยเสียงกลั้วหัวเราะ จุนส่ายหน้าน้อยๆ พลางหัวเราะหึ ๆ เขามองดูแม่สาวที่มากับพ่
ด้วยดี ทำให้เซริวและฟ้าใหม่โล่งใจไปเปลาะหนึ่ง และยิ่งข่าวดีจากนพสุดาที่บอกว่าไฟเขียวจากบิดาให้จัดงานหมั้นและงานแต่งงานให้กับพวกเขาในเวลาไม่เกินสามเดือนนี้ มันยิ่งทำให้เซริวโล่งใจจริงจัง ว่าเขาจะพ้นจากบ่วงอันแสนจะน่ากลัวของยูกะแล้วถาวร ไม่มีการติดต่ออะไรมาจากทางนั้น นอกจากการแสดงความยินดีกลาย ๆ เสียด้วย ข่าวดีกว่านี้จะมีอีกไหมนะ? ฟ้าใหม่มีห้องพักส่วนตัวของเธอที่บ้านใหญ่ ที่ นพสุดาจัดให้พักต่างหาก เซริวค้านท่านบ่นออดว่าท่านทำให้ห่างจากผู้หญิงที่รัก แต่นพสุดาก็บอกเหตุผลว่าเป็นการ ‘ทำโทษ’ ข้อหาชิงสุกก่อนห่าม ทำให้ผู้ใหญ่วุ่นวาย ท่านว่ามาแบบนั้น เกือบจะมีเรื่องวุ่นวายอีกก็ตอนที่ นพสุดาจะให้พาฟ้าใหม่ไปตรวจครรภ์ เล่นเอาพวกเขาถึงกับหน้าเจื่อน เพราะคิดข้ออ้างไม่ทัน ดีที่ได้อิชิกาวะที่แก้ตัวแทนว่า เป็นความผิดพลาด เข้าใจไปเองของเซริวกับฟ้าใหม่ ที่ตื่นตูมกันไปเอง แล้วยืนยันให้ฟ้าใหม่ตรวจให้นพสุดาดู นั่นแหละ...เรื่องก็จบลงอย่างสวยงาม เพราะนพสุดาไม่ได้ติดใจอะไร ดีใจด้วยซ้ำที่ไม่มีการท้อง เธอเห็นแก่หน้าของพ่อแม่ของฝ่ายหญิง เนื่องจากเข้าใ
ยาวนานจนกว่าที่เซริวจะอดกลั้นอดทนได้แล้ว เนื่องจากน้ำที่เขาดื่มเข้าไปมาก ผัดกะเพราของฟ้าใหม่รสชาติค่อนข้างเผ็ดร้อน แม้จะไม่อยากปล่อยยูกะไว้กับฟ้าใหม่ แต่ข้าศึกที่โจมตีเข้ามาแบบนั้น มันก็ทำให้เซริวต้องจำถอยชั่วคราว “อย่าไปฟังที่ยูกะพูดนักนะฟิน” เขาไม่วายอดกระซิบสั่งเธอไว้ ก่อนจะหายแวบไปเข้าห้องน้ำ ในที่สุด ยูกะ ผู้หญิงที่ทำให้เซริวหนีการแต่งงานหัวซุกหัวซุนก็อยู่กับเธอตามลำพัง...จนได้ “คุณทำอาหารอร่อยมาก เอ...ดูแล้ว ฉันจะต้องเรียกตัวเองว่า พี่ยูกะหรือเปล่า” ฝ่ายนั้นเอ่ยชวนเธอคุย หน้าตายิ้มแย้ม แม้ใจจะระแวงบ้าง เพราะเซริวบอกไว้ แต่ก็อดคุยโต้ตอบด้วยไม่ได้ ตามแบบคนมีมนุษยสัมพันธ์ดี “ขอบคุณค่ะ เอ่อ...ฟินอายุ 22 ค่ะ ก็คงจะเป็นรุ่นน้องคุณยูกะจริง ๆ” “ตายล่ะ...” ยูกะเอามือทาบอก แล้วทำตาโต ยิ้มเปี่ยมเสน่ห์ส่งมาให้กับฟ้าใหม่ ตอนนี้ร่างเพรียวสมาร์ตของเธอเขยิบเข้ามาใกล้กับฟ้าใหม่ จนไหล่แทบจะชนกัน เธอโน้มใบหน้าจนแทบจะชิดหน้าของฟ้าใหม่ ทำให้สาวน้อยถึงกับตกใจแล้วผงะหนี เล่นเอายูกะหัวเราะชอบใจเลยทันที “พี่นึกว่าจะสัก 15- 16 เสียอีก หน้าเด็กมาก ผิวดี







