12

เจอกัน หลังจากที่ไม่ได้เจอกันมาเกือบอาทิตย์ เขาคิดถึงเธอเหลือเกิน คิดถึงจนอยากจะดึงมากอดไว้แน่น ๆ แต่ก็ได้เพียงแค่จับมือไว้... ฟ้าใหม่ดูน่ารักมาก และในขณะเดียวกันในความน่ารักนั้น นัยน์ตาของเจ้าตัวที่มองสบเขาบางที มันก็ทำให้เซริวรู้สึกใจมันเต้นสะดุดไปบ้าง...ด้วยความหวาด

          หวาด...เอาเป็นว่ากลัวเลยก็แล้วกัน

          กลัวว่าเจ้าหล่อนจะทำให้เสียฤกษ์ ที่กำลังดูท่าจะเป็นไปด้วยดี เขาโม้กับมารดาไว้เยอะเรื่องของเธอ นพสุดาอุทานด้วยความชื่นชมเมื่อเห็นว่าที่ภรรยาของลูกชายของเธอ และความที่เป็นคนไทยเหมือนกัน ทำให้ท่านยิ่งเข้ากับฟ้าใหม่ได้เร็วมาก และกลายเป็นความเอ็นดู หลงในความน่ารักของฟ้าใหม่ไปแล้วตอนนี้

          ส่วนบิดาได้เพียงแค่มอง ไม่ถาม ไม่พูดเลยสักคำอย่างไว้ฟอร์ม ซึ่งนั่นก็เป็นการดีนัก เพราะเขาจะได้ทำบาปน้อยลงไปอีกหน่อย

          เฮ้อ...

          วางใจได้หรือยังหนอ เรื่องระหว่างเขากับยูกะ

          การพาเธอมาแนะนำกับครอบครัววันนี้ เหมือนจะเป็นไปด้วยดี พวกเขารับประทานอาหารเย็นด้วยกัน เป็นอาหารญี่ปุ่นทั้งหมด ตามคำสั่งของเคนจิ โดยถูกภรรยาค้อนเอาเล็กน้อยเมื่อสั่งคนครัวไปแล้วว่าให้หาอาหารไทยมาขึ้นโต๊ะบ้าง

          เจ้าหล่อนดูเหมือนได้รับการอบรมมาดี รับประทานอาหารเรียบร้อย ใช้ตะเกียบเป็น พูดคำว่า อิตะดะคิมัส ก่อนกินเสียด้วย ทำให้เขารู้สึกพอใจขึ้นมานิดหนึ่ง แต่…เขาเพิ่งจะรู้ว่าไอ้เจ้าลูกชายคนเดียวมีสเปกแบบนี้ เมื่อเห็นหน้าเจ้าหล่อนแวบแรก เจ้าพ่อยากูซ่าก็ถึงกับเคลิ้มไปกับความน่ารักน่ามองแบบตุ๊กตานั่น แล้วต้องรีบดึงสติกลับมาทำหน้าเก๊กให้สุดแบบเดิม

          เคนจิขอตัวไปที่ห้องทำงาน หลังมื้ออาหาร เขาไม่พูดอะไรกับลูกชาย ภรรยา และฟ้าใหม่ เพียงทำหน้านิ่งใส่ทุกคนตลอดมื้ออาหาร บรรยากาศมื้อแรกจึงอึดอัดเล็กน้อย แต่เอาเถอะ...มันก็ไม่ล่มกลางครัน ไม่มีคำพูดที่ทำให้มีคนวอล์กเอาต์ หรือทะเลาะอะไรกัน แค่นี้เซริวก็รู้สึกว่าผ่านด่านแรกได้ด้วยดีแล้วละ

นัยน์ตาของเขามองตามร่างเล็กของฟ้าใหม่ ที่ถูกมารดาจับจูงไปทางนั้นทางนี้ ตอนนี้ท่านกำลังมีความสุขกับการพาเจ้าหล่อนชมบ้าน แถมด้วยนัดหมายวันพรุ่งนี้อีกต่างหาก

          “แม่น่ะคิดถึงอาหารไทยมาก”

นพสุดาเอ่ยอย่างร่าเริง

“แต่จนปัญญาเพราะบางอย่างก็ทำยากเกินไป ที่นี่มีขาย แต่ก็ไม่เหมือนบ้านเรา จะทำเองก็น่ะ...ทำได้ไม่กี่อย่าง พรสวรรค์ด้านนี้ของแม่บกพร่องจริง ๆ อิชิกาวะมาคุยว่าหนูน่ะทำอาหารอร่อยมาก พวกนั้นน้ำหนักขึ้นกันตั้งหลายกิโลไปละ”

          “ไม่ถึงขนาดนั้นหรอกค่ะ ฟินพอทำได้บ้าง แม่ของฟินชอบทำอาหารน่ะค่ะ ก็เลยสอนมาหลายอย่าง”

เธอตอบอย่างถ่อมตัว

          “ลาภปากของแม่ละ พรุ่งนี้มาทำครัวที่นี่กันนะ จริงสิ คืนนี้เราสองคนจะนอนที่ไหน?”

นางหันมาถามบุตรชาย

“นอนบ้านนี้หรือจะนอนบ้านโน้น”

          “กะว่าจะนอนที่โน่นครับ”

เซริวตอบ เขาเดินเข้าใกล้กับฟ้าใหม่ ที่หันมามองเขาตาโต แล้วเอ่ยถามเบา ๆ

          “บ้านไหนคะ? บ้านคุณอิชิกาวะหรือเปล่า”

          “บ้านของผมครับ บ้านของเรา”

เขาก้มลงตอบ คำว่าบ้านของเราทำเอาฟ้าใหม่หน้าแดง นพสุดาเห็นอาการของบุตรชายและผู้หญิงที่ตอนนี้เธอเข้าใจไปแล้วว่าเป็นคนรักของลูกชายเธอ ถึงกับอมยิ้ม

          “แหม...กลัวใครกวนเราหรือยังไงกัน เอาเถอะ แม่ไม่ว่าอะไรหรอก ที่นี่คนเยอะไปหมดคงจะไม่ค่อยสะดวกใจเท่าไหร่”

เธอย่นจมูกน้อย ๆ คนเยอะแยะที่ว่าก็คือพวกลูกน้องของสามี เซริวมีบ้านส่วนตัวอีกหลัง แยกต่างหากจากที่นี่ แต่อยู่ใกล้  ๆ กัน เป็นบ้านที่ส่วนตัวจริง ๆ เพราะไม่มีคนอารักขา ไม่มีคนรับใช้ เขาแค่อนุญาตให้คนของบิดาดูความปลอดภัยผ่านกล้องวงจรปิดยี่สิบสี่ชั่วโมง เพราะต้องการความเป็นส่วนตัว การเป็นลูกชายหัวหน้าแก๊งยากูซ่า มันไม่ได้ง่ายเลยสำหรับเซริว และทำให้เขากดดันหลายอย่าง แทบไม่มีความเป็นส่วนตัว เมื่อบิดาเอ่ยปากให้รางวัล ความเป็นส่วนตัว เลยเป็นสิ่งที่เขาต้องการมากที่สุด

          “ดูแลหลานแม่ด้วยล่ะ”

นพสุดาเอ่ยหยอก ๆ แล้วแตะที่เอวของฟ้าใหม่ หญิงสาวได้แต่มองหน้าเธออย่างงง ๆ เซริวรีบโอบฟ้าใหม่เข้ามาหาตัว แล้วเอ่ยตอบมารดา

          “ดูแลดีแน่นอนครับแม่ ไปกันเถอะฟิน ไปบ้านของเรา”

          นัยน์ตาสองคู่มองสบกันอีกหนเมื่อเขาเอ่ยคำนั้น ฟ้าใหม่ถึงกับก้มหน้างุด ประกายตาระยับของเขาทำให้เธอไม่อาจจะมองสบด้วยได้นาน มันทำให้เธอใจเต้นแรง และรู้สึกราวกับว่าเขากำลังจะกินเธอเข้าไปได้

          เอ...

          บ้านของเราที่เขาว่านี่...

          เธอต้องนอนกับเขาหรือเปล่านะ? คืนนี้

          แว้กกกก!

        ต้นไม้ที่ถูกปลูกไว้อย่างหนาแน่น แทบจะบดบังบ้านหลังเล็กไว้ทำให้เกือบจะมองไม่เห็นจากภายนอก บ้านของเซริวอยู่ใกล้กับบ้านของบิดามารดาซึ่งเป็นคฤหาสน์หลังใหญ่ แต่ลักษณะบ้านต่างกันลิบลับ คฤหาสน์ของตระกูลยามาชิโนะ กินเนื้อที่เกือบทั้งซอยเลยก็ว่าได้ และบ้านแถบนั้นก็เป็นบ้านของลูกน้องของ      แก๊งโซเรียวทั้งนั้น รวมถึงอะพาร์ตเมนต์อีกหนึ่งหลัง ซึ่งเป็นคล้ายสวัสดิการให้กับคนในแก๊ง

          รุ่นที่สามของแก๊งโซเรียว อย่างเซริวเอง กลับปิดตัวเอง ไม่ค่อยออกงานกับบิดาเลยก็ว่าได้ แก๊งโซเรียวมีธุรกิจหลายอย่าง ตั้งแต่สีขาว ไปจนถึงสีขาวแก่เกือบเทา สีเทา และสีดำมืดตื๋อ ไอ้อันสุดท้ายนี่แหละ ที่เขาอยากจะโละและให้บิดาเลิก

          แต่อย่างว่านั่นแหละ เขาจะทำอะไรได้ เขาเลือกเกิดได้ที่ไหนกันเล่า?

          ฟ้าใหม่มองบ้านหลังเล็กของเขาอย่างแปลกใจ มันไม่เหมือนกับอะไรที่เธอเจอมาตลอดเวลาหลายวันจากการอยู่ที่นี่ บ้านของอิชิกาวะก็หลังใหญ่โอ่อ่า ตกแต่งด้วยของดีราคาแพง คฤหาสน์ที่เธอเพิ่งจากมาก็ยิ่งไม่ต้องพูดถึง แต่นี่คือบ้านของเซริว? ชายหนุ่มผู้เป็นทายาทแห่ง     โซเรียว บ้านของเขาหลังนิดเดียว พื้นที่ส่วนใหญ่ของบ้านนี้เป็นที่ของต้นไม้ แปลงผัก เอ...เธอเห็นโรงเรือนอะไรบางอย่างด้านหลังบ้านของเขาด้วย แต่ตอนนี้มืดเกินจะมองเห็นอะไรได้ชัดนัก

          “เชิญครับผม”

เขายื่นมือส่งให้เธอ

“ยินดีต้อนรับสู่บ้านของเรา”

          “ค่ะ”

เธอปล่อยมือไว้ในอุ้งมืออุ่น เซริวเปิดประตูบ้าน มีเสียงติ๊งเบา ๆ เป็นการเปิดระบบไฟอัตโนมัติ บ้านของเขาแทบจะไม่มีเฟอร์นิเจอร์อะไรเลย มันเป็นบ้านที่มีห้อง   โล่ง ๆ หนึ่งห้อง มีทีวีขนาดยักษ์ เครื่องเสียง ชั้นวางหนังสือแบบฝังกับผนังซึ่งมีหนังสือเต็มไปหมดแสดงว่าเขาเป็นนักอ่านตัวยง โน้ตบุ๊ก อุปกรณ์เกี่ยวกับคอมพิวเตอร์ ถูกจัดวางไว้มุมหนึ่งอย่างง่าย ๆ

          ส่วนข้างในกั้นเป็นครัวขนาดเล็ก มีเครื่องอำนวยความสะดวกครบครัน ทุกอย่างสะอาดเอี่ยม เหมือนไม่ค่อยได้ใช้งานเท่าไหร่ เขาหาเบาะมาให้เธอนั่ง แล้วทรุดลงนั่งข้าง ๆ เธอ ก่อนจะหันมายิ้มให้เธอ

          “ผิดคาดหรือเปล่า? บ้านของผม มันหลังเล็กไปหน่อย แต่ไม่มีใครกวนใจ ไม่มีคนมาคอยอารักขา ให้วุ่นวายมากมาย ให้เหมือนรู้สึกว่าตัวเองเป็นของมีค่าเดินได้ หรือว่านักโทษ”

ประโยคหลังเหมือนเขาบ่นพึมกับตนเองอย่างลืมตัว ฟ้าใหม่ฟังแล้วก็เอียงคอ เธอมองบุรุษรูปงามข้าง ๆ เธออย่างพินิจ

          เขาซบหน้ากับเข่าเอียงหน้า มองหน้าเธออยู่เช่นกัน พลางยิ้มน้อยๆ เมื่อเห็นว่าเธอกำลังมองสำรวจเขา

          “เห็นอะไรที่ไม่พอใจไหมครับ?”

          “เห็นอะไรที่น่าประหลาดใจมากกว่าค่ะ”

คำตอบของเธอ ทำให้เขาหัวเราะ แล้วนั่งตัวตรง พลางจับมือเธอมากุมไว้ ฟ้าใหม่ไม่ได้ดึงมือออกจากมือเขา เธอชอบความอบอุ่นระหว่างกัน เวลาที่เขาจับมือเธอไว้แบบนี้

          “ประหลาดใจ ? แบบไหนคนดี”

          “ตกลงว่าคุณทำไมจะต้องแต่งงานล้างหนี้”

นั่นยังไงเล่า คำถามแรกมาแล้ว เซริวกัดริมฝีปาก เขาไม่ใช่นักโกหก มัน...ถึงเวลาที่เขาควรจะเล่าเรื่องจริง

          “ผมจะต้องแต่งงานจริง ๆ นั่นแหละครับ”

เขาเริ่มเรื่อง ฟ้าใหม่มองเขาเขม็งอย่างตั้งใจฟัง

“แต่...เอาจริง ๆ คุณอย่าโกรธผมนะฟิน”

          “นาทีนี้...ฉันก็ไม่รู้จะโกรธคุณไปทำไมล่ะ”

คำตอบของเธอทำให้เขาอมยิ้มอย่างอดไม่ได้ แล้วเริ่มเล่า ‘ความจริง’

        “ผมต้องแต่งงานกับยูกะ คู่หมาย พวกเราทั้งสองคนเป็นทายาทคนเดียว ของแก๊งโซเรียวและโอริว ผู้ใหญ่ของพวกเราชอบพอกันมาก เอ่อ...นั่นแหละครับคือสัญญาแต่งงานของเรา”

          “แล้ว...”

ฟ้าใหม่ขมวดคิ้ว

“คุณไม่อยากแต่งงานกับคุณยูกะอะไรนี่? ใช่ไหมคะ”

          “ครับ”

          “ก็เลย...อ้อ...ฉันพอจะเข้าใจละ”

ฟ้าใหม่เรียบเรียงเรื่องราวอย่างรวดเร็ว มันเข้าใจไม่ยากว่าทำไมเขาถึงจะต้องสร้างสถานการณ์เพื่อจะได้รอดพ้นจากงานแต่งงาน

          “คุณก็เลยให้ฉันเป็นเจ้าสาวกำมะลอ เพื่อจะได้พ้นจากเรื่องงานแต่งงานกับคุณยูกะไปเสีย อย่างนั้นหรือคะ”

          “คุณเก่งมากเลย”

เซริวปรบมือรัว ๆ ให้กับฟ้าใหม่ ที่ตอนนี้เริ่มค้อนเขา พร้อมกับถอนหายใจ ตกลงว่าเธอไปอยู่ในสถานการณ์ตกกระไดพลอยโจนสิหนอ

          “แล้ว...ฉันจะได้กลับบ้านเมื่อไหร่?”

เธอถามเขาตรง ๆ พร้อมกับกอดอก

“ฉันจะยอมช่วยเป็นเจ้าสาวกำมะลอให้คุณ ไปจนกว่าเรื่องของคุณจะเรียบร้อย แต่คุณจะต้องไปส่งฉันกลับบ้าน ก่อนเปิดเทอม ก่อนที่พ่อแม่ฉันจะกลับมา”

          “คือ...”

เซริวมองหน้าเธอ ด้วยสายตาชนิดหนึ่ง ที่ทำให้ฟ้าใหม่แก้มแดงเรื่อ เขาไม่ชอบโกหก...ใช่...เขาชอบพูดความจริง

          เขาค่อยเคลื่อนเข้าใกล้เธอ จนโอบร่างน้อยนั้นไว้ในอกกว้าง ฟ้าใหม่ทำตาโตกับการกระทำของเขา เธอเพียงตัวแข็ง ใจเต้นแรง ไม่ได้ผลักไสอะไรเขาเลย

          ทำไมไม่ผลักหว่า...

          “ผมไม่ได้อยากให้คุณเป็นเจ้าสาวกำมะลอ”

          “คะ?”

ใจเธอเต้นรัว ๆ ถี่ ๆ จนแทบจะกระดอนออกมาอยู่แล้ว มือของเขาเชยคางมน ให้เธอมองสบตากับนัยน์ตาคมวาว หวานระยับนั่น

          “ไม่รู้ว่าคุณเชื่อในเรื่องรักแรกพบหรือเปล่า? ฟิน...แต่ผมไม่ได้อยากให้คุณเป็นเพียงเจ้าสาวกำมะลอ ผมอยากให้เราแต่งงานกันจริง ๆ ผมเป็นสามีคุณจริง ๆ”

          “เอ่อ...”

          ริมฝีปากได้รูป ค่อยกดบดเคล้าคลึงเหมือนล้อเล่น เพื่อให้เธอยอมเปิดปากให้กับเขา ได้ทำการสำรวจวาบหวิวมากยิ่งขึ้น เซริวจูบแล้วจูบเล่า จนฟ้าใหม่เผลอครางออกมาเสียงแผ่ว กับความหวามระทึกอกที่เขาเป็นคนสอนเธอ...หนนี้เธอไม่ได้เมา...ไม่ได้คิดว่าตัวเองฝัน มันเต็มไปด้วยความรู้สึก...และความรู้สึกนั้น มันก็ดีมาก...

          มือร้อนค่อยไต่ไปตามด้านหลังแล้วรูดซิปลงจนหมดสาย พอสาบเสื้อคลายเขาสอดมือเข้าไปลูบไล้ผิวเนื้อละเมียด มันค่อยลูบเลยไปจนถึงด้านหน้า เมื่อมือของเขากอบกุมความอวบอูมไว้ ฟ้าใหม่ก็สะดุ้ง แล้วลืมตามองเขาทั้งที่ยังจุมพิตกัน

          นัยน์ตาคู่คมราวกับจะหลอมละลายเธอ

          ไฟร้อนบางอย่างถูกจุดขึ้นกลางกาย ส่งความร้อนแล่นไปตามผิวผ่อง ยามเขาแตะต้องสัมผัส ไฟนั้นปะทุทวีความร้อนผ่าว

          “เซริว”

          “ผมพูดจริงๆ นะ ฟิน”

เขากระซิบแนบปากอิ่ม ที่ถูกบดจูบจนแดงก่ำ นิ้วมือของเขากำลังไล้ไปมาบนยอดตูมเต่ง ร่างน้อยสะท้านขึ้นทั้งตัว

          สติน้อยนิดของเธอทำให้เธอยันอกเขาไว้ แล้วเอ่ยห้ามเสียงแผ่ว...

          “อย่า...ฉัน...ยังไม่พร้อม”

          “คุณชอบผมบ้างไหม?”

คำถามนั้นทำให้ฟ้าใหม่ ปรือตามองเขา เซริวกำลังมองจ้องเธออยู่ สายตานั้น ทั้งคมกริบ เร่าร้อน และคาดคั้น

          มองกันแบบนี้ ก็ตายสิคะ...

          “ค่ะ”

คำตอบนั้นทำให้คนฟังยิ้มกริ่ม ส่วนคนพูดก้มหน้างุด เธอพยายามดึงมือเขาออกจากเต้าเต่งแต่เขาก็ขืนไว้ไม่ยอมปล่อย แต่เป็นการจับเฉย ๆ ไม่ได้ลูบไล้อะไรเพิ่มอีก เหมือนกับว่าเขากำลังหยุดทุกอย่าง เพื่อจะได้พูดคุยกัน ก่อนที่จะพากันเตลิด

          “ชอบแล้ว ก็คงจะรักได้ใช่ไหมคนดี”

          “เอ่อ...”

ตอนนี้เธอซุกหน้ากับอกเขาไปแล้วเพราะเขินจัด เสียงหวานเอ่ยอู้อี้

“มันเร็วเกินไป แล้วก็ประหลาด วุ่นวาย บ้าบอมาก ฉันตั้งตัวไม่ทันจริง ๆ นะคะ”

          “ผมเข้าใจ...ฟิน”

เขาก้มลงจุ๊บแก้มนวลเบา ๆ แล้วยิ้มน้อย ๆ เพียงแค่นี้อกใจปลาบปลื้มไปหมด ความสัมพันธ์ระหว่างเขาและเธอ มันรวดเร็วว่องไวเสียยิ่งกว่าฟ้าผ่าเสียอีก และเธอ...ก็เป็นสาวไม่เดียงสา จนเขาทำลายความไร้เดียงสานั่นลง

          เขารอได้...

          “เราอย่าเพิ่งทำอะไรกันได้ไหมคะ”

ฟ้าใหม่ตัดสินใจเงยหน้าถามเขาตรง ๆ หน้าแดงไปหมดแล้วจนลามไปทั้งตัว บอกไม่ได้หรอกว่าเธอรักเขาไหม? เพราะอะไรต่อมิอะไรมันสับสนไปหมด แต่เธอไม่ได้เกลียดเขา เธอชอบเขา และรวมถึงสัมผัสของเขาด้วย แต่เธอยังกลัว...ตามประสาสาวบริสุทธิ์

          “ครับ...ผมจะยังไม่ทำอะไร ผมจะรอฟินพร้อมก่อน”

เขาเอามือออก แล้วรูดซิปคืนให้เธอ ประคองหน้านวลแล้วจุ๊บเธอที่ริมฝีปากไว ๆ

          “แต่คืนนี้ ผมขอกอดคุณนอนนะ”

          “เอ่อ...”

          คืนนั้น เธออบอุ่นในอ้อมแขนของผู้ชายที่สารภาพว่ารักเธอตั้งแต่แรกพบ

          ถึงเขาจะนำพาความวุ่นวายสับสนมาให้เธอ ปล้นพรหมจรรย์เธอไปแบบไม่รู้ตัว

          แต่เธอก็ไม่ได้รู้สึกเกลียดเขาเลยสักนิด ที่ทำให้ตารางชีวิตของเธอเปลี่ยนไปแบบนี้

          คืนนั้นเป็นคืนแห่งความแปลกใหม่ของคนทั้งคู่ ที่เพิ่งจะเคยมีคนนอนข้าง ๆ และหลับไปด้วยกันแบบนั้น

          คนหนึ่งมีความสุข อบอุ่นอย่างบอกไม่ถูก ความรู้สึกบางอย่างกำลังก่อร่างสร้างขึ้นในหัวใจ

          ส่วนอีกคนหนึ่งมีความสุขสุด ๆ แต่ก็ปะปนไปด้วยความทรมานแบบผู้ชาย ที่ฮอร์โมนพุ่งปราดมากกว่าเพศหญิง ยิ่งรู้ว่ารัก เขาก็ยิ่งอยากกอด อยากพาเธอไปถึงไหนต่อไหน อยากแก้ตัว ว่าความสัมพันธ์แบบนั้น มันมีความสุขเพียงใด แต่ก็ต้องได้แต่ข่มใจและข่มอารมณ์

          เป็นคืนที่มีความสุขลอยฟุ้งระหว่างพวกเขาทั้งคู่ เมื่อได้มาเจอะเจอหน้ากันอีกครั้ง คนแปลกหน้าที่มาเจอะเจอกันด้วยสถานการณ์อันหลอกลวง