บทที่ 1

หากบอกว่าชีวิตของคนเราอาจคล้ายนิทานปรัมปราที่ดำเนินวนเวียนอยู่อย่างนั้นซ้ำแล้วซ้ำเล่า...

สำหรับกนกนารี เธอคิดว่าตัวเองคงไม่ต่างจาก The Little Mermaid นางเงือกน้อยที่แสนโง่เขลา ยอมแลกเสียงของตนเองกับแม่มดเพื่อจะได้เปลี่ยนจากครีบหางเป็นขาสองข้างเยี่ยงมนุษย์ และใช้มันก้าวย่างเข้าไปสู่โลกของเจ้าชาย ถ้าได้รับความรักตอบกลับมาเธอจะกลายเป็นเจ้าหญิงผู้แสนโชคดี

หากไม่...ก็จะกลายเป็นเพียงฟองอากาศแล้วสลายไปในท้องทะเลอย่างโดดเดี่ยว

บางครั้งกนกนารีก็อยากรู้ว่าสี่ปีที่อยู่ด้วยกันมา นอกจากเซ็กส์รสชาติเผ็ดร้อน เจ้าชายของเธอเคยมีสักวูบของความหวั่นไหวหรือเข้าใกล้ในสิ่งที่เรียกว่าความรักบ้างหรือเปล่า

หญิงสาวสลัดห้วงของความคิดล่องลอย พับปลายแขนเฟรนช์คัฟฟ์สีขาวขึ้นมาไว้ที่พอดีข้อมือ จากนั้นกลัดคัฟฟ์ลิงก์เรียบ ๆ สีเงินยวงก็เพื่อยึดแขนเสื้อเอาไว้ให้ กนกนารีหยิบคัฟฟ์ลิงก์อีกอันมาทำอย่างเดียวกันกับแขนอีกข้าง อยู่กับผู้ชายคนนี้มาสี่ปี ทำไมเธอจะไม่รู้ความชื่นชอบและรสนิยมของเขา ทุกอย่างที่ประกอบหรืออยู่รอบตัวของ ‘ภัทร พงศ์พีระ’ ต้องดีที่สุดจากหัวจดเท้า แม้แต่กระดุมกลัดแขนเสื้อก็ต้องแพงระยับ

ทำหน้าที่กลัดแขนเสื้อไม่พอ มันต้องเป็นเครื่องประดับชั้นดีที่ส่งเสริมบุคลิก ไม่เช่นนั้นคงไม่มีโอกาสเฉียดกรายอยู่บนตัวเขา หรือถ้าจะอยู่ ก็ต้องอยู่แบบซ่อนเร้นเช่นเดียวกับเธอ

หญิงสาวตรวจดูความเรียบร้อยอีกครั้งแล้วเงยหน้าขึ้นยิ้มพราวแบบคนขี้เล่นและอ่อนโยนตามนิสัย

“หล่อแล้วค่ะคุณภัทร”

“อืม ผมไปล่ะ” ชายหนุ่มร่างสูงใหญ่ ผิวขาวสะอาดคว้าสูทสีเข้มเฉดเดียวกับกางเกงสแล็กส์มาสวม ยิ่งทำให้ไหล่หนาดูกว้างกว่าเดิม แต่บุคลิกสูงส่งเย็นชาอาจจะเป็นเนื้อแท้ที่ต่อให้คนอย่างภัทรลงมาแต่งตัวปอน ๆ บางอย่างในตัวเขาก็ยังทำให้เหมือนคุณชายผู้เย่อหยิ่งอยู่ดี

กนกนารีหยิบกระเป๋าสะพายเดินตามไปที่ประตูเพนต์เฮาส์ ภัทรหมุนตัวกลับมาและมองหญิงสาวที่อยู่กับเขามายาวนานที่สุด ยาวนานแบบไม่น่าเชื่อว่าจะเป็นไปได้

“คุณจะไปไหน” แม้กนกนารีจะเด็กกว่าภัทรหลายปี และสถานะก็อยู่ในลักษณะที่อธิบายยากพอสมควร ไม่ใช่แฟน แต่ก็ไม่ใช่เด็กที่เขาเลี้ยงดู เพราะเธอไม่เคยใช้เงินเขา บางอย่างบอกกับภัทรว่ากนกนารีเป็นคนที่พิเศษในช่วงเวลาหนึ่ง เพียงแต่เธอธรรมดาเกินไปสำหรับคนที่ชื่นชอบความสมบูรณ์แบบในทุกมิติแบบเขา และก็ไม่มีผลประโยชน์อะไรที่จะเกื้อกูลกันได้

“เฟิร์นก็จะไปเรียนเหมือนกันค่ะ” เขาถามเพราะช่วงนี้เธอได้เริ่มฝึกงานตามสถานพยาบาลต่าง ๆ ตามแผนการเรียนของนักศึกษาเภสัชศาสตร์ปีสุดท้าย

“สาวสวยในเสื้อกาวน์ เร้าใจดีนะ” ภัทรรั้งเอวบอบบางของหญิงสาวตัวหอมเข้ามาใกล้ กระชับต้นคอระหงด้วยมือเรียวยาวของเขาก่อนจะประกบริมฝีปากของตนเองลงไป คลึงเคล้าเบา ๆ พอกนกนารีตอบสนอง สองร่างที่กอดเกี่ยวกันอยู่ก็เหนี่ยวนำกันไปที่ผนังของโถงลิฟต์สำหรับเพนต์เฮาส์ส่วนตัว

บั้นท้ายเด้งแน่นในกระโปรงสีดำทรงเอสั้นเหนือเข่าขึ้นมาเล็กน้อยถูกกดแนบกับหินอ่อนเย็นเฉียบในท่ายืน อยู่ใกล้กันแบบเนื้อตัวแนบชิด อารมณ์ตื่นตัวของชายหนุ่มที่ดุนดันหน้าขาชัดเจนแจ่มแจ้ง ตอนที่ภัทรปล่อยให้เธอหายใจแต่เขาเองกลับก้มลงสูดกลิ่นหอมสะอาดเหมือนอากาศหลังฝนตกจากข้างแก้ม ไซ้ลงไปยังซอกคอขาวเหมือนน้ำนม

“คุณภัทรประชุมเช้า” กนกนารีจิกเล็บลงไปบนบ่ากว้างของเขาอย่างลืมตัว มันก็ไม่ได้ทำให้ชายหนุ่มสะดุ้งสะเทือนนักหรอกในเมื่อเขามีกล้ามเนื้อแข็งแกร่งเหมือนเหล็กกล้า อีกอย่างเล็บของเธอตัดสั้นสะอาดตามแบบของนักศึกษาในสายวิทยาศาสตร์สุขภาพส่วนใหญ่

“แต่คุณร้อนแล้ว ผมไม่อยากปล่อยให้ค้าง” ภัทรกระซิบข้างหูที่เริ่มขึ้นสีเรื่อ นิ้วมือเรียวยาวของเขาใช้งานได้อย่างเจนจัด ยิ่งในพื้นที่ซ่อนเร้นลึกลับของกนกนารี เขายิ่งรู้ว่าต้องการแบบไหน ทุกสัมผัสและทุกจังหวะที่จะทำให้เธออ่อนเหลวละลายเป็นขี้ผึ้งลนไฟ การขยับลึกล้ำแค่ไหนที่จะทำให้เธอมีความสุข

กนกนารีเคยบอกว่าเธอเหมือนนางเงือกน้อย สิ้นเสียงเพื่อแลกกับการเดินด้วยเท้าเข้าหาความรัก...ภัทรรู้สึกไม่ชอบตำนานบ้า ๆ นี่เลย แม้เธอจะพูดน้อยสงบเสงี่ยม แต่เสียงครวญครางหวานหูเย้ายวนใจเป็นการยืนยันให้เขารู้ว่าเธอไม่ได้สูญเสียสิ่งใดนอกจากความสาวเพื่อแลกกับความสุขสมระหว่างชายหญิง

“พกถุงยางไว้ไหม คุณเภสัชกร” นอกจากกดคลึงที่ติ่งเนื้อกลางกายสาว นิ้วยาวของภัทรยังสอดใส่เข้าไปยังช่องทางเยิ้มฉ่ำอันแสนอบอุ่น หยอกเอินยั่วเย้าจนเธอตัวสั่นสะท้านหนักกว่าเดิม เสียงครางอ่อนเหมือนลูกแมวหลุดออกมาให้ได้ยิน ทั้งน่าแกล้งรังแกและกระตุ้นเร้าสัญชาตญาณดิบของผู้ชายให้ยิ่งเหิมเกริม

“เปล่าค่ะ” หญิงสาวตาอ่อนเชื่อม ผิวแก้มแดงซ่านตามอุณหภูมิของร่างกายที่สูงขึ้น ภัทรรู้จักร่างกายของเธอดีกว่าที่ตัวเองรู้จักเสียด้วยซ้ำ และเป็นตัวเขาเองที่หยิบซองฟอยล์มาฉีกออกเพื่อสวมเครื่องป้องกัน อีกสองชิ้นก็ถือวิสาสะสอดไปในกระเป๋าสะพายของเธอ

“ยืมกระถางต้นไม้ปลอมนี่หน่อยนะ” คนขายาวเกี่ยวกระถางแบบหวายสานที่กำลังเป็นที่นิยมมาใกล้ตัว ยกขาข้างหนึ่งของหญิงสาวให้วางบนขอบกระถาง เปิดทางให้ตัวตนของเขาดำดิ่งลงไปในความชุ่มฉ่ำอันแสนหวานของหญิงสาว

“คุณภัทร...” หลังเรียกชื่อก็กลายเป็นเสียงครางออดอ้อนมาแทนที่ กนกนารีซบซีกหน้าลงบนไหล่ของเจ้าชายที่เธอหลงรัก เนื้อตัวสั่นไหวจากแรงเร่งด่วน เผ็ดร้อน รุนแรง ภัทรเป็นคนทำทุกอย่างตามแบบแผน ในขณะที่เซ็กส์ของเขากลับผาดโผนและไร้กฎเกณฑ์แตกต่างจากอย่างอื่นในชีวิตของเขาสุดขั้ว

“เฟิร์น” เสียงคำรามต่ำพร่าของเขาดังขึ้นเมื่อต่างพากันไปถึงจุดหมาย แต่ดูเหมือนชายหนุ่มจะยังไม่ยอมหยุด

“คุณภัทร เฟิร์นมีเรียน” หญิงสาวตัวสั่นระริก แข้งขาอ่อนปวกเปียกจนต้องเกาะร่างหนาแกร่งของเขาไว้เป็นหลักยึด

“ผมยังไม่จุใจเลย” ภัทรหมายความตามนั้นจริง ๆ ทั้งที่แค่เซ็กส์ แต่เขาดันติดใจจนเกินเหตุ

“คืนนี้นะคะ” กนกนารีอ้อนวอนอยู่กับแผ่นอกกว้าง เธอตามใจเขาทุกอย่าง พอ ๆ กับที่เขาเอาแต่ใจกับเธอทุกทางเหมือนกัน เพียงแต่เช้านี้เธอต่อกับเขาไม่ไหว ขืนยอมมีหวังเธอไม่ได้ไปเรียนแน่ ๆ

ภัทรเชยคางของหญิงสาวที่ซุกอยู่กับอกขึ้นมอง ดวงตาสีดำเงากระจ่างใสของเธอยังไม่ต่างกับคราวที่เขาได้เจอกับเธอเป็นครั้งแรก เมื่อย้อนนึกถึงเขาก็มักจะอมยิ้มด้วยความประหลาดใจเสมอ

“บางครั้งผมก็งงนะว่าเด็กแบบคุณ หลงมาอยู่กับผมได้ยังไง”