ผู้หญิงแสนดี 10.1

หลังส่งโรสแล้วจึงกลับมาที่บ้าน ทิพย์อาภานั่งนิ่งๆ บนโซฟา ภาพที่สามีอุ้มอดีตคนรักเข้าโรงแรมทำเธอผิดหวัง ข้อความเย้ยหยันด่าทอของเมริกายาวเหยียด มาพร้อมกับคำสาปแช่งให้พี่กฤษณ์ทิ้งเธอยังวนเวียนในหัว ถ้าเขาได้สมหวังกับโรส ก็ไม่มีทางที่เธอจะแทรกระหว่างสองคนได้

"มานั่งรอลุ้นเหรอ เสียใจด้วยนะ พี่ช่วยโรสออกมาทัน ไม่ได้ถูกทำลายสมใจทิพย์" 

ทิพย์อาภาทำสีหน้ามึนงง ไม่เข้าใจว่าเหตุใดกฤษณ์จึงเข้าใจว่า เธอจะเสียใจที่เขาช่วยโรสได้ แล้วยังพูดจากับเธอด้วยน้ำเสียงเหน็บแนม สีหน้าแววตาดูเกลียดชัง ยิ่งกว่าที่ผ่านมาเสียอีก

"สมใจทิพย์ พี่หมายถึงอะไรคะ? "

เธอลุกขึ้นจากโซฟาเดินเข้าหาสามี เขากัดฟันด้วยความโกรธเคือง กระชากเธอเข้ามาแนบกับอก

"ว้าย! "

"อย่ามาทำไขสือตีหน้าซื่อนะทิพย์ จิตใจเธอทำด้วยอะไร! ยังมีความเป็นคนอยู่ไหม ริก้าบอกพี่ และเอาหลักฐานแชทให้พี่ดูหมดแล้ว ว่าทิพย์มีส่วนในแผนการจับโรสไปให้นายวิโรจน์ ต้องเลวขนาดไหนถึงได้คิดทำลายผู้หญิงด้วยกัน ทำได้ยังไงห๊า!? "

เขาถลึงตาใส่ บีบต้นแขนเล็กเต็มแรง ทิพย์อาภาปวดร้าวถึงกระดูก น้ำตาคลอเจ็บใจที่ถูกกล่าวหา ในสิ่งที่เลวร้ายเหลือเกิน ทั้งที่เธอเป็นคนมีเมตตา แม้กระทั่งสัตว์ตัวเล็กตัวน้อย หากพบมันบาดเจ็บข้างถนนเธอก็ช่วยเหลือพามันไปรักษา แต่นี่อะไรกัน เธอถูกใส่ร้ายว่าต้องการทำลายชีวิตคนทั้งคน

"ไม่ใช่นะคะ ถ้าทิพย์ร่วมแผนจะบอกให้พี่ไปช่วยทำไม ริก้าใส่ร้ายทิพย์" "พี่เชื่อหลักหลักฐานมากกว่า"

"พี่กฤษณ์! ทิพย์ไม่ได้มีส่วนจริงๆ นะคะ แค่ทำเป็นไม่คัดค้าน เพื่อจะได้รู้แผนของริก้าเท่านั้นเอง" / "เท่านั้นเองหรือ! เท่านั้นเองของทิพย์ ทำให้โรสเกือบถูกทำร้าย "

"โอ๊ย! ปล่อยนะทิพย์เจ็บ... "  ยิ่งไม่ยอมรับก็ยิ่งทำให้อีกฝ่ายโกรธ จับร่างเล็กเหวี่ยงเข้ากับผนังห้อง โถมกายเข้ากระแทก

"ผู้ร้ายก็ปากแข็งแบบนี้แหละ"

ทิพย์อาภาส่ายหน้าไปมา น้ำตาที่พยายามห้ามเอาไว้ไม่อาจอดกลั้นอีกต่อไป

"คิดหรือว่าถ้าโรสเป็นอะไรไปจริงๆ พี่จะเปลี่ยนใจ ของที่เรารัก ไม่ว่าจะเป็นแค่ตุ๊กตาหมีเน่าตัวหนึ่ง มันก็มีคุณค่าเสมอ แต่ไอ้ของที่ไม่ได้รักนั้น... ต่อให้ใหม่แกะกล่อง มันก็ไร้ค่า! เข้าใจไหม! "

ทิ้งท้ายด้วยการเขย่าเธอเข้ากับแผ่นปูน แล้วหันหลังเดินขึ้นบันได ไม่ไยดีต่อความรู้สึก ไม่สงสารเห็นใจคนกำลังร้องไห้

"พี่ต้องการหย่า ถ้าทิพย์พร้อมเมื่อไหร่ ก็บอกมาแล้วกัน"

จบประโยคอันโหดร้าย ก็ตามมาด้วยเสียงประตูปิดลง หญิงสาวเลื่อนกายลงนั่งกับพื้น ร่ำไห้อย่างห้ามไม่ได้ สมเพชตัวเองเหลือเกิน พยายามช่วยคนรักของเขาแท้ๆ แต่กลับถูกกล่าวผู้สมรู้ร่วมคิดไปได้ อธิบายไปก็ไร้น้ำหนัก เขาเกลียดชังเธอถึงขั้นเชื่อคำเมริกามากกว่า เมื่อไม่เห็นคุณค่ากัน ก็คงไม่อยู่เกะกะเขาที่นี่อีกต่อไปแล้ว

"ให้อภัยพี่ด้วยนะโรส" เพราะรักของเขา ทำให้โรสต้องเป็นอันตราย ทำร้ายจิตใจด้วยการแต่งงานตามที่มารดาจัดหาให้ แล้วยังทำลายความรักครั้งใหม่ของเธออีก เรียนจบก็สูงแต่เรื่องรักช่างโง่เขลา น่าจะรู้ว่าโรสไม่เหลือเยื่อใยให้ตัวเอง ช่วงเวลาที่แอบติดตามชีวิตเธอ ก็เห็นแล้วว่าโรสดูมีความสุขแค่ไหน ตอนที่ผู้ชายคนนั้นคอยรับคอยส่ง

ในหัวของกฤษณ์คิดวนเวียนถึงแต่อดีตคนรัก ไม่ได้รับรู้ว่าทิพย์อาภาออกไปจากบ้านแล้ว จวบจนค่ำจึงรู้สึกว่าบ้านเงียบเฉียบ เขาล้มตัวนอนคิดหาทางแก้ปัญหาที่ตัวเองก่อ ต้องไปบอกผู้ชายคนนั้นว่าเขาโกหกเรื่องมีอะไรกับโรส แต่ขอเวลาทำใจเสียก่อน

กฤษณ์คิดหนักจนต้องกินยาคลายเครียด แต่เขามาสะดุ้งตื่นตอนห้าทุ่มเศษเพราะสายเรียกเข้าจากมารดา ทันทีที่รับสายนางเด่นดวงต่อว่าบุตรชายเสียงดัง จนต้องถือโทรศัพท์ให้ห่างหู

มารดาร่ายยาว ยกยอภรรยาของเขาว่าประเสริฐ นางหาสะใภ้งดงามทั้งกายวาจาใจมาให้ แต่กลับไม่เห็นค่า นางถูกพ่อของทิพย์อาภาถอนหงอก ฝ่ายนั้นบอกจะให้ทนายมาเจรจาหย่าขาด แต่มารดากลับทิ้งท้ายว่า ถ้าหย่ากับสะใภ้ของนางจะได้เห็นดีกัน ตกลงตอนนี้เขาสามสิบสองปี หรือแค่สิบขวบกันแน่

จากที่คิดว่าจะไปชี้แจงข้อเท็จจริงต่อเอเดรียน กฤษณ์เปลี่ยนใจ ประสานกับเจ้าหน้าที่ตามหาตัวคนร้ายที่จับโรสไปให้นายวิโรจน์ ทั้งหมดให้การรับสารภาพซัดทอดผู้ว่าจ้างคือเมริกา แต่ครั้นจะให้เป็นข่าวก็ไม่ดีนัก จำต้องปล่อยผู้บงการลอยนวล

"โรสเปิดประตูให้พี่ด้วย" เสียงเรียกหน้าห้อง ปลุกโรสให้ตื่น นอนไม่หลับทั้งคืน เพิ่งได้งีบไปไม่นาน เธอเปิดประตูต้อนรับกฤษณ์เข้ามาในห้อง แม้จะไม่เต็มใจ

"พี่มีธุระอะไรหรือ? " ถามด้วยน้ำเสียงตึงใส่ พร้อมกับเบนสายตามองไปด้านข้าง โกรธเกลียดจนหน้าเขายังไม่อยากจะมอง

"พี่เอาโทรศัพท์มาให้ ไอ้โจรพวกนั้นมันขายไม่ได้เลยยอมคืน"

"แค่นี้ใช่ไหมคะ" หยิบมือถือจากมือชายหนุ่ม แล้วถามเหมือนไล่กลายๆ

"พี่จะไปขอโทษเขาเอง ระหว่างเรามันไม่มีอะไรเกิดขึ้นจริงๆ โรส ให้อภัยพี่เถอะนะ"

 ยิ่งเห็นสภาพเธอผมเผ้ารุงรัง สีหน้าแววตาปวดร้าว ก็ยิ่งรู้สึกผิดมาก โรสจ้องกฤษณ์อย่างแค้นเคือง สารภาพเอาตอนนี้ช่วยอะไรได้

"พี่มาบอกโรสในวันนี้ แล้วมันจะได้อะไร ในเมื่อเอเดรียนเข้าใจผิดไปแล้ว พี่เดินเข้าไปหาเขา ก็เท่ากับไปตายเท่านั้น! " เธอต่อว่าเสียงดัง

"ถ้าหมดรักพี่แล้ว ถ้าโกรธเกลียดกันถึงขนาดนี้ ทำไมไม่ปล่อยให้เขาฆ่าพี่ซะเลย ปกป้องพี่จนเขาโกรธแบบนี้ทำไม"

น้ำเสียงเต็มไปด้วยความน้อยใจ ดีนะที่เขาไม่ทำอะไรเธอจริงๆ ไม่เช่นนั้นเธอคงเหมือนตกนรก เพราะโกรธเกลียดเขา ไม่มีความรักจากเธออีกแล้ว