ถ้าเธอยังรัก 12.3

อยากให้ลูกคืนดีกัน แต่อยากเอาคืนด้วย ผู้พ่อสะใจซะเหลือเกินที่ลูกสาวได้ดั่งใจ ไม่ใจอ่อนง่ายๆ มีแต่คุณแม่ขจีที่คอยส่งสายตาอาทรลูกเขย ทิพย์อาภายิ้มเจื่อน ถ้าพ่อรู้ว่าเธอใจอ่อนตั้งแต่วันแรก พ่อคงผิดหวัง ได้แต่ทำเป็นไม่สนใจสามี แต่เขาป่วยแบบนี้จะให้ไม่สนใจได้ยังไง

หลังเที่ยงคืนบ้านเงียบสงัด พ่อแม่หลับแล้ว ทิพย์อาภาย่องลงมาเช็ดตัวให้สามี กฤษณ์หลับตาให้เธอซับผ้าไปตามใบหน้ารักแร้แผงอก ได้แต่บอกตัวเองว่าถ้าลืมตาตื่นภรรยาคงรีบหนีไป เขาแกล้งหลับต่อ จนหญิงสาวอังมือที่หน้าผากของเขา

"ตัวเย็นลงแล้ว พรุ่งนี้คงหายป่วยแล้วล่ะ" พูดแล้วก็ลุก แต่ถูกจับข้อมือเอาไว้

"ยังทิพย์ พี่ยังร้อนมาก จับดูสิ"

"พี่กฤษณ์ จะทำอะไร"

ทิพย์อาภาโวยวายเสียงกระซิบ เพราะเขาดึงมือเธอไปจับที่แท่งเนื้ออุ่นในร่มผ้า พยายามถกมือกลับ แต่คนไข้ลุกขึ้นนั่นกอดรัดร่างเล็กลงที่ตัก กระซิบเสียงพร่าข้างหู

"พี่ยังร้อน จริงหรือเปล่าล่ะทิพย์"

"อื้อ พี่กฤษณ์ ปล่อยนะ อืม"  

เธอไม่ได้ดิ้นรนขัดขืนอะไรมาก และอ่อนระทวยไปกับจูบของเขา กฤษณ์บดขยี้ริมฝีปากร้อนเข้ากับเรียวปากสวย กดเธอลงเบื้องล่าง ใช้แววตาหยาดเยิ้มมองสบตาแป๋วของหญิงสาว

"พี่รักทิพย์นะ"

เสียงบอกรักแผ่วเบา แต่กลับมีอานุภาพมหาศาลต่อใจดวงน้อย น้ำตาแต่ความตื้นตันรื้นขึ้นมา

"รักหรือคะ? "

มากมายคำถามในหัว รักจริงหรือ รักแค่ไหน รักเมื่อใหญ่ รักกว่าโรสหรือไม่ เธอยังไม่ไว้ใจและไม่เชื่อใจเขา ผู้ชายใจร้ายคนนั้นจะเปลี่ยนป็นคนละคนจริงหรือ

"ไม่เชื่อ! วันที่พี่ไล่ทิพย์ พี่ยังเปรียบเทียบทิพย์ไร้ค่ากว่าตุ๊กตาหมีเน่าอยู่เลย"

 เธอย้อนคำพูด ทำกฤษณ์สะเทือนใจ เขาปากร้ายจังเลย ทำไมถึงคิดคำแบบนั้นขึ้นมาเหยียบย่ำจิตใจเมียได้ ทั้งที่ก่อนจะเกิดเรื่องจับตัวโรส เขาก็เริ่มมีใจให้เธอแล้ว

"ทิพย์จ๋า พี่ขอโทษ"

หน้าด้านเข้าไว้ไม่อด ถือคตินี้เผด็จศึกเธอก่อน ถ้าภรรยายอมอภัยเสีย พ่อตาก็คงหมดท่าที่จะกลั่นแกล้งให้เขานอนห้องหมาต่อไป ทางแม่ยายก็พร้อมกำราบสามีให้เขาอยู่แล้ว

"พี่กฤษณ์ปล่อยนะ อืม" 

กฤษณ์ตะโบมจูบหนักหน่วง ไม่สนคำคัดค้าน

"พะ  พี่ กฤษณ์ อา อย่านะ" 

กางเกงชุดนอนเป็นสิ่งแรกที่ถูกจู่โจมถอดทิ้ง ใบหน้าคมซุกลงที่เกสรกลางกายของเธอ รัวลิ้นเข้าใส่ จนร่างเล็กอ่อนปวกเปียก ยอมให้สามีถอดเสื้อผ้าออกทั้งหมด แอ่นกายรับสัมผัสของเขาด้วยความถวิลหา

กลางความเป็นหญิงอันแสนบอบบางฉ่ำไปด้วยน้ำแห่งความปรารถนา ต้องการให้เขาเติมเต็มเป็นที่สุด คิดถึงร่างกายนี้ คิดถึงสามีของเธอ เขากำลังง้อ และเธอกำลังใจอ่อน

"ทิพย์จ๋า เมียพี่ คิดถึงรู้ไหมคนดี"  

"อา พี่กฤษณ์"

จะง้อสำเร็จหรือไม่ไว้ทีหลัง  เพราะเวลานี้สามีก็เข้ามาในกายเธอแล้ว กระแทกกระทั้นเข้าใส่ จนหญิงสาวครางไม่เป็นภาษา  เพราะเขารู้ว่าคนอ่อนหวานอย่างเธอ เร่าร้อนบนเตียงแค่ไหน รู้ว่าทิพย์อาภาพร้อมจะตอบสนองเขาทุกเมื่อ เพราะเธอรักเขา

"ดีไหม บอกพี่สิทิพย์ คิดถึงไหมหืม? "

"ค่ะ พี่กฤษณ์คะ อา เสียวจัง"  กฤษณ์ได้พิสูจน์ตัวเองแล้วว่าเขาต้องการเธอ จากการมาทนอยู่ที่บ้าน

ครึ่งชั่วโมงผ่านไป เสียงในห้องยังดังไม่หยุด เกรียงไกรเดินไปเดินมาอยู่หน้าห้องอย่างแค้นใจ แต่ทำอะไรไม่ได้ กว่าจะเอะใจย่องลงมาดูที่ห้องลูกเขย ก็มาได้ยินเสียง ฟาดฟันกันออกรสออกชาติเสียแล้ว กลัวลูกสาวอายเลยต้องปล่อยไป ไม่ได้ตั้งใจแอบฟังหรอก แต่มันโกรธที่ลูกไม่เป็นใจเอาเสียเลย

เช้าวันต่อมากฤษณ์รีบขนข้าวของทิพย์อาภาขึ้นรถ ชวนภรรยาไปปรับความเข้าใจที่บ้านต่อ นี่สินะที่เขาว่าสามีภรรยาทะเลาะกันเราเข้าไปยุ่งสุดท้ายก็เป็นหมา

กลับถึงบ้านกฤษณ์เก็บของใช้ของภรรยาเข้าที่เข้าทาง โดยให้เธอนั่งสั่งเท่านั้น ทั้งที่เมื่อวานเขายังไข้ขึ้นสูง

"หายป่วยแล้วจริงๆ หรือคะ" 

"หายแล้วจ้ะ ก็เมื่อคืนเมียรีดพิษไข้ให้แล้ว พี่ห่วงกลัวทิพย์จะติดหวัดมากกว่า แล้ววันนี้ไม่เวียนหัวเหรอ" 

ปากหวานอย่างที่ไม่เคยพูด แววตาอบอุ่นละมุน แบบที่ไม่เคยแสดงออกต่อเธอ

"ไม่เวียนหัวค่ะ ไม่ติดหวัดด้วย ทิพย์ฉีดวัคซีนไข้หวัดรวมแล้ว"  

"ดีจัง"

ชายหนุ่มหอมแก้มภรรยา ก่อนนั่งลงโอบกอดเธอขึ้นมาบนตัก มือหนาโอบศีรษะภรรยามาแนบกับหน้า

"ทิพย์จ๋า พี่ขอโทษกับเรื่องที่ผ่านมา พี่เสียใจเหลือเกินที่เคยทำร้าย ทั้งร่างกายและจิตใจ จากนี้ไปพี่จะไม่ทำอีกแล้ว" 

"ทิพย์อภัยให้ แต่ถ้าใจร้ายอีก จะไม่ยกโทษให้เลยค่ะ" 

"ไม่มีแน่นอน พี่รู้ตัวแล้วว่ารักทิพย์มากขนาดไหน เราจะช่วยกันเลี้ยงลูก และรีบมีลูกอีกสักสองสามคนนะ" 

"ไม่รับปากนะคะ เพราะพี่ยังพิสูจน์ตัวเองไม่เต็มร้อย" 

"พี่จะพิสูจน์เดี๋ยวนี้แหละ"

พูดแล้วกดหญิงสาวลงบนเตียงกว้าง มอบจูบแสนหวานให้แก่เธอ ความผิดพลาดในอดีต คือบทเรียนสำหรับเขา การผิดหวังในครั้งนั้น ทำให้ได้คนรักที่แสนดีมาแทน โรสอาจงามสง่าน่าหลงใหล แต่เธอไม่ได้เกิดมาเพื่อเขาจึงแคล้วคลาดกัน

จากนี้ไปเขาจะมีแค่ปัจจุบันและอนาคตกับทิพย์อาภา อยู่อย่างมีความสุข และจะเดินหน้าปั๊มลูกสักสามคนให้ปู่ย่าตายายสมใจ และลูกๆ จะได้เป็นเพื่อนกัน ไม่เหมือนเขาที่ไม่มีพี่มีน้อง เลยถูกตั้งความหวังไว้สูง ไม่ชอบเรียนกฎหมาย ไม่ชอบงานการเมือง หรือแม้แต่งานบริหารมหาวิทยาลัยที่ทำอยู่ตอนนี้ แต่ไม่มีสิทธิ์เลือกชีวิตตามเส้นทางของตัวเอง