ลงทัณฑ์คนใจร้าย 12.2

หน้าบ้านทิพย์อาภา

"ออกไปให้พ้นบ้านฉัน!ถ้าแกบุกรุกเข้ามาฉันมีสิทธิ์ยิงได้ออกไปเดี๋ยวนี้!! "  

"อย่านะคะคุณ! " / "คุณพ่อวางปืนเถอะนะคะ! "

เกรียงไกรร้องขู่เล็งปลายกระบอกปืนไปที่กฤษณ์ มือไม้แข้งขาลำตัวสั่นเทิ้ม จนน่าห่วงว่านิ้วสั่นๆ จะลั่นกระสุนใส่ ลูกเขยจริงๆ ทั้งคุณขจีภรรยา และทิพย์อาภาต่างก็ตกใจเข่าแทบทรุด ไม่คิดว่าพ่อจะคว้าปืนพกจ่อหน้าผากสามี  แล้วยังเป็นบุตรของผู้มีพระคุณกับตัวเองด้วย แต่บังอาจทำลูกสาวของเขาเสียใจก็คงต้องยอมแตกหัก

โฮ่งๆๆ แฮ่!!! เจ้านายด่าผู้บุกรุก ปีโป้เจ้าหมาแสนรู้ก็เอาด้วย เห่าเสียงดัง แล้ววิ่งเข้าใส่ ดีที่มันเชื่อฟังขจียอมล่าถอย

"ปีโป้อย่าดุสิลูก ไม่น่ารักเลย"

ทิพย์อาภาลูบหัวปีโป้ก่อนจะนั่งลงกอดเจ้าตัวสีน้ำตาลเอาไว้ เธออ่อนโยนแม้กระทั่งดุสุนัข ภรรยาน่ารักขนาดนี้ เขายังทำร้ายจิตใจเธอได้ คิดแล้วให้สำนึกผิด พนมมือไหว้ขอความเมตตาจากพ่อตา

"คุณพ่อครับ ได้โปรดยกโทษให้ผมเถอะนะครับ ผมจะขอรับ เมียกลับบ้าน"  

"ฮึ! ฉันไม่มีทางให้ลูกสาวกลับไปทนอยู่กับแกหรอก"  

ลูกไม่เคยบอกว่าทนกับอะไร ไม่เคยเล่าในสิ่งที่ถูกกระทำ แต่คนเป็นพ่อเจ็บแค้น แค่ทิพย์อาภาบอกว่าสามีขอหย่า ขนของกลับบ้านกอดมารดาร้องไห้ นั่นก็เพียงพอแล้วที่จะไม่ปล่อยให้ลูกสาวกลับไปผู้ชายคนนี้

"พ่อถามลูกก่อนเถอะ ว่าลูกจะกลับไปไหม"  

ขจีเป็นคนใจอ่อน และดูเหมือนทิพย์อาภาจะได้แม่มาเต็มๆ ไม่ได้ดั่งใจเขาเลย เกรียงไกรทำหน้าหงุดหงิด  

"ทิพย์ไม่ไปค่ะแม่" ไม่ได้ตอบเอาใจบิดาแต่เธอยังโกรธกฤษณ์อยู่

"ทิพย์... พี่อยากดูแลทิพย์กับลูกนะ"

 หญิงสาวแปลกใจที่เขารู้เรื่องท้อง เธอเบนสายตาจากสามีไปที่มารดา นางขจีส่ายหัวน้อยๆ เพราะรู้ว่าลูกสาวต้องการถามอะไร

"ที่มาง้อทิพย์ เพราะลูกหรือคะ"  

"ไม่ใช่แค่นั้น แต่เพราะพี่คิดถึงทิพย์มาตลอด พี่เชื่อว่าทิพย์ไม่ โหดร้ายโดยไม่ต้องมีใครอธิบาย เพียงแต่วันนั้นโกรธจนหูหนวกตาบอด พอที่บ้านไม่มีทิพย์ ถึงคิดได้ว่าพี่โคตรโง่ที่ทำร้ายจิตใจเมีย ตอนนี้พี่สำนึกได้แล้ว กลับไปด้วยกันเถอะนะ"   

คำสำนึกผิดพร้อมแววตาระริกไปด้วยน้ำใส แสดงถึงคำพูด ทุกอย่างออกมาจากใจ ทำคนขี้ใจอ่อนสงสาร แต่เธอต้องใจแข็งมากกว่านี้ เพราะที่ผ่านมาเขาใจร้ายกับเธอเหลือเกิน

"พี่กฤษณ์กลับไปเถอะค่ะ"

"ไม่นะทิพย์ ถ้าทิพย์ไม่กลับไปด้วย พี่จะอยู่ที่นี่"

ทิพย์อาภาไม่รับฟังและเดินเข้าไปในบ้าน เจ้าปีโป้แสนรู้วิ่งตามหลังไปติดๆ ก่อนนั้นไม่เคยเห็นความรักจากผู้ชายคนนี้ เวลาเพียงเดือนเดียว เขาจะเปลี่ยนใจมารักเลยหรือ ไม่อยากเป็นทุกข์ใจในห้วงเวลาที่ลูกอยู่ในครรภ์

"ทิพย์! "  ร้องตามและทำท่าจะวิ่งเข้าไปกอด แต่ถูกเกรียงไกรขวางเอาไว้

"คุณพ่อ! " เห็นแววตาเหี้ยมของพ่อตา ก็ถึงกับพูดไม่ออก

"คุณแม่ครับ ผมขอร้องล่ะ ถ้าทิพย์ไม่ไปผมจะอยู่ที่นี่"

 "ถ้าอยากอยู่ ก็มีแต่ห้องไอ้ปีโป้นั่นแหละ ที่จะต้อนรับแก"

"พี่ไกร!" / "ได้ครับ ขอแค่โอกาสที่จะทำให้ทิพย์เชื่อใจ ผมนอน ตรงไหนก็ได้"

ขจีพยายามโต้แย้ง กฤษณ์กลับยินยอม ถึงอย่างไรเขาก็เป็นลูกชายรัฐมนตรี จะให้นอนห้องนอนหมาได้อย่างไร

"ไม่เอาน่าพี่ไกร เจ้าปีโป้ตัวเหม็นจะตาย ห้องรับแขกเราก็มี"

"ถ้านอนไม่ได้ก็ไม่ต้องอยู่"

น้ำเสียงเข้มแฝงไปด้วยความยืนกรานไม่ยอมรับคำคัดค้านของใคร

"ผมอยู่ได้ครับคุณพ่อคุณแม่"

ถ้าจะถามว่าหวังหรือไม่ ให้พ่อตาใจอ่อน ยอมให้เขานอนห้องที่สบายกว่านี้ ก็ตอบได้ว่าหวังมาก เพราะห้องนอนสุนัขมันทั้งคับแคบและกลิ่นตัวเจ้าปีโป้ ทำให้เขาต้องกลั้นหายใจ ตกดึกตื่นขึ้นมาเห่าเสียงดัง ทำคนเพิ่งข่มตานอนสะดุ้งตื่น อีกทั้งห้องนอนเจ้าขนหยิก ยังมีห้องน้ำในตัว และมันตื่นมาปลดทุกข์ตั้งแต่เช้าตรู่

กลิ่นปฏิกูลอันชวนคลื่นไส้เหม็นตลบอบอวล ทำให้กฤษณ์สะดุ้งตื่น วิ่งเข้าไปอาเจียนในห้องน้ำ สักพักพ่อตาจอมโหดก็เดินลงมาจากบนบ้าน สั่งให้เขาเก็บมูลของปีโป้ และทำความสะอาดห้องน้ำ ตอบแทนเจ้าของห้องที่อนุญาตให้ซุกหัวนอน

ทำเช่นนี้นานกว่าหนึ่งสัปดาห์ ก็ยังไม่เห็นทีท่าว่าทิพย์อาภาจะใจอ่อน ทุกๆ วันเธอแพ้ท้องหนักมาก แต่ไม่ยินยอมให้เขาดูแล แม้แต่ลูบหลังยังไม่มีสิทธิ์ เพราะหน้าที่เขาคือคนเลี้ยงสุนัข และทำสวน ทำความสะอาดบ้านเยี่ยงทาส ยอมถูกพ่อตาโขกสับกดขี่ข่มแหง ก็ไม่เคยปริปากบ่น

ปลาคราฟสามตัวในบ่อเลี้ยงสร้างใหม่ เหมือนเขาเคยเห็นที่บ้านเมื่อไม่นาน จำได้ว่าหลังทิพย์อาภา หอบเสื้อผ้าหนี เขาคิดถึงเธอ และไปให้อาหารมัน ภรรยาคงแอบย่องเข้าไปขโมยมันมา

หลังดูแลอ่างปลา ในช่วงบ่ายคล้อย ฝนตกหนักลมพัดกระโชก กฤษณ์เก็บของเข้าบ้าน เขาลืมเครื่องตัดหญ้าไว้ในสวนหลังบ้าน  จึงวิ่งไปเอามัน ทำให้ทั้งคนและเครื่องมืออยู่ในสภาพเปียกโชก หวังว่ามันจะไม่เสียเพราะเพิ่งสั่งซื้อมาใหม่

กลางวันตากแดดหัวค่ำตากฝน ทำให้ไข้หวัดเล่นงาน นอนซมบนฟูกบางๆ มีเพียงปีโป้นอนเฝ้าไข้ อยู่ด้วยกันไม่กี่วัน เขาเอาใจใส่ซื้อตับไก่เข้าล่อ ก็หลงกลเทิดทูนเป็นเจ้านายคนใหม่เสียแล้ว เห็นสามีไม่ตื่นนอน ทิพย์อาภาอดรู้สึกห่วงไม่ได้ เธอมองซ้ายมองขวาไม่เห็นเกรียงไกร เลยย่องเข้าไปในห้องน้องหมา

"พี่กฤษณ์! "

สภาพกฤษณ์หน้าซีดปากซีด กายร้อนผ่าวจนแค่เข้าใกล้ก็สัมผัสได้ เขาส่งเสียงครางแผ่วเบาเป็นการทักทาย หญิงสาวพยุงสามีไปที่ห้องรับแขก รีบจัดการเช็ดตัวหาข้าวหายาให้ จะพาไปหาหมอก็ไม่ยอม

"พี่ไม่ไปจากบ้านนี้ จนกว่าจะได้เมียไปด้วย"

"แกไม่มีทางได้ลูกสาวฉันไปอีกหรอก!"