ผู้หญิงแสนดี 10.4

โล่งอกไปทีนึกว่าจะเจอสามีเธอเสียแล้ว เคยเอาปืนตบปากเขา แล้วยังมากับภรรยาเขาอีก กฤษณ์คงไม่ต้อนรับแน่ หญิงสาวพาหนุ่มต่างชาติตัวล่ำ เข้าไปทักทายมารดาของเธอ นางออกมาต้อนรับพูดคุยซักถามกันสักพัก ซันนี่สัมผัสได้ว่า มารดาของทิพย์อาภาดูอบอุ่น พูดจากันอ่อนหวาน มิน่าล่ะเธอจึงดูอ่อนโยนมีเมตตา แม้แต่เจ้าปีโป้สุนัขเพศผู้ของเธอยังต้อนรับเขา ไม่มีเห่าเลยสักโฮ่ง

"นี่ยาของคุณค่ะ เดี๋ยวจะลืม" ทิพย์อาภาเปิดรถหยิบถุงยาให้ชายหนุ่ม

"คุณอ่านภาษาไทยออกใช่ไหมค่ะ"

หนุ่มต่างชาติส่ายหน้า ชื่อยาภาษาอังกฤษเขารู้ แต่ซองยากำกับด้วยภาษาไทย แม้พูดได้แต่จะดีกว่าถ้าเจ้าของภาษาบอกให้เข้าใจ ข้อกำกับบนซองยาทั้งหมด

"ฉันจะอ่านให้ฟัง คุณต้องจำให้ได้นะ แผงนี้เป็นยาฆ่าเชื้อต้องกินติดต่อกันจนหมดนะ ไม่อย่างนั้นคุณจะดื้อยา ยาแก้ปวดกินเมื่อมีอาการ ส่วนซองนี้เป็นยาแก้อักเสบลดบวม คุณต้องกินยาหลังอาหารทันทีนะคะ ไม่อย่างนั้นมันจะกัดกระเพาะ คุณต้องไปล้างแผลทุกวัน จนกว่าแผลจะแห้ง และต้องรับวัคซีนป้องกันบาดทะยัก วัคซีนพิษสุนัขบ้าอีกสองเข็ม"

"ผมจะมาใช้คุณช่วยล้างแผล แลกกับพาคุณไปหัดขับรถ" 

พูดจบรถตู้คันงามก็จอดหน้าบ้าน แววตาคมกริบจ้องหน้า ทำทิพย์อาภาเหมือนโดนสะกด เขาไม่ละสายตาจากเธอจนขึ้นรถไป

"บายครับ พรุ่งนี้เจอกัน" ซันนี่ก้าวขึ้นรถแล้วยังขยิบตาหนึ่งข้างให้หญิงสาว ทิพย์อาภาถอนหายใจ ไม่ได้คิดว่าเขาจะจีบหรอก แต่การไปกับเขามันคงดูไม่ดี เพราะเธอมีสามีแล้ว แม้ว่าจะรอวันหย่าก็เถอะ

"เป็นอะไรไปลูก ไม่สบายใจอะไรอีกเหรอ"

คุณแม่ขจีลูบศีรษะบุตรสาว นางเข้าใจว่าลูกทำใจเรื่องสามีได้แล้ว แต่ทำไมเหมือนกำลังคิดมาก

"คุณซันนี่จะมาให้ทิพย์ล้างแผล แล้วพาไปฝึกขับรถ ถ้าเกิดคนที่รู้จักเราเห็นเข้า คงจะดูไม่ดี"

"แม่ก็มองว่าอย่างนั้น"

 "แต่เขาเจ็บตัว ถูกหมากัดเพราะช่วยทิพย์นะคะ"

บอกมารดาอย่างลังเล หรือว่าเธอจะไปฝึกขับรถกับเขา ไม่ต้องสนใจว่าใครจะมองอย่างไร

"งั้นก็อย่าคิดมาก ใครจะมาสนใจเรื่องของเราก็ช่างเขา แม่ขอแค่ว่า ถ้าทิพย์จะเปิดใจมองใคร ต้องหย่ากับคุณกฤษณ์เสียก่อน"

"ทิพย์จะมองใครได้คะแม่...ทิพย์คิดถึงเขาอึก! "

พูดแล้วร้องไห้ซุกกับอกมารดา ได้กลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ จากลำคอผู้เป็นแม่ ถึงกลับชะงักท้องไส้ปั่นป่วน

"ทิพย์เป็นอะไรลูก! "

นางขจีรีบเดินตามบุตรสาวเข้าห้องน้ำ เธออาเจียนหนักมาก

"แม่คะออกไปก่อน! หนูเหม็นกลิ่นน้ำหอมที่แม่ฉีด"

"อ้าวก็ลูกเป็นคนซื้อมาฝาก บอกว่าชอบไม่ใช่หรือ"

"อ้วก! ไม่แล้วค่ะแม่" ร่างเล็กโก่งคออาเจียนหนักมาก จนคนเป็นแม่ต้องอาบน้ำใหม่ แล้วค่อยมาดูแล ตอนเข้ามืดทิพย์อาภาตื่นขึ้นมาอาเจียนจนหมดแรง เธอไม่รู้สึกอยากกินอะไร ยกเว้นบ๊วยห้ารสที่เคยซื้อไว้ทานเล่น มารดาดูออกว่าอาการนี้เป็นอย่างอื่นไปไม่ได้ นางเลยไปสอยมะยมหน้าบ้านมาให้ลูกสาว ทิพย์อาภาจิ้มเกลือเล็กน้อย แล้วเคี้ยวอย่างกินอย่างกับไม่รู้สึกเปรี้ยว

จนช่วงสายหนุ่มบอดี้การ์ดคนหล่อมาที่บ้าน คนรับผิดชอบทำแผลให้กลับเป็นคุณขจี ซันนี่ชะเง้อคอมองหาทิพย์อาภา แต่ไม่เห็นเธอออกมาต้อนรับ หรือว่าเมื่อวานขยิบตาให้ เลยทำให้หญิงสาวไม่อยากเข้าใกล้

"ขอบคุณครับ"  

"ยินดีจ้ะพ่อ มาล้างแผลทุกวันก็ได้นะ แต่ทิพย์คงไม่สะดวกออกไปหัดขับรถ"

"คุณทิพย์เธอเป็นอะไรหรือครับ? "

"ไม่สบายหลับอยู่ แต่ไม่ได้เป็นอะไรมากหรอก แค่เป็นอาการคนตั้งครรภ์เท่านั้นเอง"

คุณแม่ขจียิ้มมุมปาก แววตานางดูเป็นสุขเมื่อคิดถึงหลาน

"ยินดีด้วยนะครับ" 

ซันนี่ยิ้มแสดงความยินดี ซ่อนความรู้สึกเห็นใจหญิงสาวแสนดีไว้ เธอบอกเขาว่ากำลังรอหย่ากับดอกเตอร์กฤษณ์ ตอนนี้ผู้ชายคนนั้นคงไม่รู้ว่าภรรยาตัวเองกำลังมีเบบี๋

วันต่อมาบอดี้การ์ดหนุ่มแวะเวียนมาทำแผลตามคำเชิญ เขาซื้อของบำรุงสำหรับหญิงมีครรภ์ และของเปรี้ยวที่เธอพอจะทานได้ เพราะทิพย์อาภาแพ้ท้องรุนแรงอย่างน่าสงสาร

"ตั้งแต่พรุ่งนี้ไป ผมคงไม่ได้มาแล้วนะครับ เพราะคุณเอเดรียนจะกลับมาแล้ว"

"ขอบคุณสำหรับของฝากนะคะ เยอะแยะเลย"

"ยินดีอย่างยิ่งครับ" ซันนี่ยิ้มหวานขณะวางมือจากของฝากที่ส่งให้หญิงสาว

"เจ้าบราวนี่แข็งแรงแล้วนะครับ เธอเป็นสุนัขมีเจ้าของ ตอนนี้ได้กลับบ้านแล้ว"

"ขอบคุณมากเลยนะคะที่ส่งข่าว ถ้าไม่ได้คุณฉันคงช่วยน้องหมาไม่ได้แน่"

"ยินดีครับ ผมคงต้องขอตัวกลับแล้ว ลาก่อนคุณทิพย์คนสวย"

แววตาที่เอ่ยคำลาของเขามีความหวั่นไหวอยู่ในนั้น และมันกระแทกใจเธอเข้าอย่างจัง เธอไม่ได้หวั่นไหว หัวใจยังมีเพียงพี่กฤษณ์ แต่ดูออกว่าซันนี่รู้สึกเช่นไร และเขาคงต้องการตัดไฟแต่ต้นลม

"โชคดีนะคะคุณซันนี่"

เธอยิ้มหวานส่งท้ายจนชายหนุ่มลับตาไป เป็นแค่คนที่ผ่านมาให้รู้จักแล้วจากไป ทิ้งไว้แต่สิ่งดีๆ ต่อกัน ต่างจากสามีเธอเอง ที่จบกันเพราะความเกลียดชัง ตอนนี้ชีวิตได้สิ่งที่มีค่าแล้ว ควรเอาเวลามาคิดถึงแต่เรื่องลูก และหย่าขาดจากเขาเสียที