อย่าเกลียดกันก็พอ 6.3

โรสแอ่นอกเข้าหาอย่างห้ามตัวเองไม่ได้ แวบหนึ่งก็นึกขึ้นได้ว่ากำลังอยู่บนรถ ขับเคลื่อนกลางกรุงในช่วงเวลาการจราจรแออัด เธอตะแคงหน้าเปิดตามองริมทาง รถแล่นผ่านร้านก๋วยเตี๋ยว ร้านจิ้มจุ่มบนฟุธบาท ผู้คนยืนแออัดตามป้ายรถเมล์ และยิ่งเห็นรถขวักไขว่เต็มท้องถนนยิ่งน่าละอาย แสงจากไฟถนนทำให้ข้างในเห็นหน้ากัน ข้างนอกจะเห็นไหมว่าเอเดรียนกับเธอทำอะไรกัน

"เอเดรียน ฉะ ฉันยอมคุณแต่...อ่ะ ถึงห้องก่อนได้ไหม"

"ไว้ใจเถอะ ไม่มีใครมองทะลุเข้ามาในกระจกรถผมได้" 

"ซันนี่ต้องรู้แน่เลยว่า... " อย่างน้อยก็เกรงใจคนขับรถสักนิดเถอะ

"ไม่เอาน่าโรสที่รัก อย่าระแวงเลย รถคันนี้สมรรถนะดีเยี่ยม ขย่มยังไงซันนี่ก็ไม่รู้สึกหรอก"

"อื้อ" "อย่าทักท้วงอีก ผมหิวเมียจะตายอยู่แล้ว"

การจู่โจมครั้งใหม่ ทำให้โรสลืมทุกสิ่งไปสิ้น เพราะนิ้วร้ายเบื้องล่างแทรกเข้ากลางจุดอ่อนนิ่ม หนึ่งนิ้วก็ครางไม่เป็นภาษาแล้ว ยังมาถูกแทรกเข้าถึงสอง ครานี้เธอดิ้นพล่านใบหน้าแดงซ่านเพราะกระสันรุนแรง ไอร้อนผ่าวแผ่กระจายทั้งตัว รอคอยอย่างจดจ่อในห้วงเวลาที่คนตัวโตถอดกางเกง โรสถูกจับกดกลืนลำท่อนชูตระหง่านเบื้องล่าง เนื้อในอ่อนนุ่มแต่กลับบีบรัดเขาแน่น

"โอว..โรสที่รัก รัดเก่งจัง"

มือน้อยทั้งสองคำยันแผงอกของชายหนุ่ม

"อ่า..มันลึกมาก อา เดรียน โอว ฉะ ฉันยังไม่ได้ขยับเลย"

รู้สึกถนนผิวไม่เรียบ ช่วยโยกโยนตัวเธอ เสียวจนโรสไม่อาจลืมตามองข้างทางได้ การขับเคลื่อนของรถตอนนี้ ใช้ความเร็วแตกต่างจากกลางเมือง สั่นคลอนกายเธอให้เขย่าใส่กายแกร่ง แล้วคนเบื้องล่างส่งแรงเด้งขึ้นสอดรับอีกด้วย เอเดรียนจับยึดบั้นท้ายงอน ควบคุมจังหวะให้เข้ากันได้ดี

"อา เอเดรียน ฉันใจจะขาดแล้ว อ๊า" 

"คุณจะถึงแล้ว แต่ผมบอกก่อนนะว่าหิวคุณมาหลายวัน ไม่มีทางอิ่มหรอก อ่า "

ว่าแล้วก็พลิกร่างระหงลงเบื้องล่าง ตะบันบั้นเอวใส่ถี่ยิบ โรสโอบรอบคอชายหนุ่ม หวีดร้องเสียงแหลมในยามสุขมาเยือน แต่ไม่ได้รับอนุญาตให้พัก ท่อนเนื้ออวบใหญ่และแข็งอย่างกับท่อนเหล็กยังจ้วงกระหน่ำซ้ำๆ ทำไมมันยาวนานไม่ถึงโรงแรมที่พักของเขาสักที แต่เธอก็ไม่มีกะใจจะคิดถาม เอเดรียนทำให้ลืมทุกอย่างแม้แต่คนขับรถกิตติมศักดิ์ ที่ต้องเปิดเพลงเสียงดังกลบเสียงสยิว

ซันนี่ผู้รู้ใจ กำลังขับรถพาเจ้านายไปบ้านพักตากอากาศที่ชะอำ อากาศสดชื่นน่าจะช่วยให้เจ้านายกับหญิงจอมพยศเข้าใจกันในเร็ววัน บอดี้การ์ดคนหล่อเอารถเข้าลานจอดของบ้านพัก แต่ไม่กล้าเรียกเจ้านาย ก็รถจอดแล้วภายในห้องโดยสารยังไม่จอดนี่หน่า สงสัยจะขับเคลื่อนกันยันเช้า ต้องขออภัยธรรมชาติที่นี่ ขอสร้างมลพิษสักวัน สตาร์ทเครื่องยนต์ให้เจ้านายจนรุ่งสาง

"เกิดอะไรขึ้น"

วิโรจน์ถามเสียงขรึม ได้ยินคร่าวๆ ว่าพนักงานบริษัทและแขกเหรื่อ ไปมุงเหตุวิวาทในห้องน้ำ พอได้ฟังเรื่องราวจากผู้ติดตามก็ถึงกลับโกรธควันออกหู เขาเป็นคนอยากได้อะไร มักจะมีความต้องการรุนแรงผิดธรรมชาติเสมอ ถ้าใครกล้าแย่งคนคนนั้นอาจต้องถึงแก่ชีวิต ตอนนี้เขากำลังสนใจโรส และต้องได้เธอ นึกแล้วให้เจ็บใจ 

"เอเดรียนกับโรสเหรอ แล้วนี่เมริกาอยู่ไหน เรียกมาพบฉันด่วน"

เมริกาเดินเข้าห้องชายสูงวัยด้วยสีหวาดหวั่น กลัวว่าหลังพลาดหวังจากเอเดรียน จะต้องย้อนกลับไปบำเรอกามให้คุณลุงไม่แท้คนนี้

"ตกลงเธอเอาเอเดรียนไม่อยู่" เสียงตวาดลั่นห้อง นอกจากถูกชิงโรสไปแล้ว แผนการล้วงข้อมูลโครงการสร้างโรงแรมเมืองท่องเที่ยวทางภาคใต้ยังมีแววจะพังครืน 

"ริก้า คือ ริก้าก็ทำตามแผนของคุณลุงทุกอย่างนะคะ แต่ถ้าเอเดรียนไม่เรียก ริก้าก็เข้าหาเขาไม่ได้"

สาวสวยแก้ตัวทั้งบีบน้ำตาตีหน้าเศร้า ต้องขอบคุณเทคนิคโรงเรียนสอนการแสดงที่วิโรจน์จ่ายค่าเรียนให้เธอจริงๆ พยายามอะไรกัน ใครอยากล้วงความลับให้ล่ะ เธอวางตัวน่ารักว่าง่าย หวังให้เอเดรียนพอใจ เผื่อจะเป็นตัวจริงของเขา เพราะถ้าเป็นผู้หญิงของเอเดรียนแล้ว อิทธิพลของนายวิโรจน์ก็ทำอะไรเธอไม่ได้ 

"แล้วตอนที่มันกำลังหลง เธอมัวทำอะไรอยู่ ทำไมไม่รีบเก็บข้อมูลให้ได้ว่ามันจะไปเจรจากับเจ้าของที่ดินวันไหน"

"ริก้าพยายามแล้วนะคะ"

มีหน้าถามมาได้ ว่าวันที่เอเดรียนหลงทำอะไรอยู่ ใหม่ๆ เขาเรียกหาบ่อยจริงแต่ทุกครั้ง ก็ถูกกระหน่ำรักเข้าใส่จนสลบเหมือดคาอก ทำซะจนเธอหลงใหลติดอกติดใจ แต่สุดท้ายก็ทิ้งในเวลาอันรวดเร็ว เพราะนังโรสแท้ๆ เลย 

"ไปให้พ้นหน้าฉันก่อนที่ฉันจะขย้ำเธอตายคาเตียง"

ได้ฟังคำแก้ตัวแล้วหงุดหงิด ไม่อยากนอนกับเมริกาในเวลาที่กำลังโกรธแบบนี้ เพราะเขาอาจจะพลั้งมือฆ่าเธอได้

"ค ค่ะคุณลุง ริก้าไปก่อนนะคะ"

ปาดน้ำตาแล้วลากลับอย่างลนลาน พอหันหลังให้วิโรจน์ก็ทำเบะปาก ถูกเอเดรียนฉีกสัญญาแล้ว เธอไม่มีข้ออ้างหลีกเลี่ยงชายสูงวัยคนนี้ได้อีก แต่ไม่ว่ายังไงเธอก็ไม่ยอมแพ้ จะต้องชิงเขากลับมาให้ได้ น่าแค้นใจแผนการปล่อยให้ท้องกับเขาไม่สำเร็จ เพราะเอเดรียนระวังตัวดีเยี่ยม 

เมริกา เธอคือเมรี เป็นลูกสาวเจ้าหน้าที่เทศกิจของกรุงเทพฯ ในวัยเด็กก็น่ารักดี วันหยุดก็ช่วยงานแม่ทำความสะอาด เก็บขยะ กวาดถนน ช่วงวัยรุ่นเป็นจุดเปลี่ยนสำคัญของชีวิต ได้เห็นเด็กรุ่นเดียวกันมีเสื้อผ้า ข้าวของแบรนด์เนมใช้อวดกัน เธอเคยซื้อกระเป๋าลายลอกเลียนแบบ ถูกเพื่อนล้อแล้วยังเอาไปนินทาอีก 

ด้วยความทะเยอทะยาน อยากหลีกหนีความลำบาก จึงยอมขายความบริสุทธิ์ให้ชายสูงวัยคนนี้ เมรีหน้าตาสวยอยู่แล้ว แต่เธอได้ชีวิตใหม่ ทำหน้าใหม่ไฉไลกว่าเดิม ถูกดันเข้าวงการนางแบบ ในฐานะหลานสาวของวิโรจน์ จนมีชื่อเสียงพอประมาณ ไม่นานเขาก็สั่งให้เธอไปเป็นผู้หญิงของเอเดรียน แม้จะเป็นเพียงที่รองรับอารมณ์ในยามเขาต้องการ แต่เธอก็มีความสุข และต้องทำทุกอย่างเพื่อไม่กลับมาเป็นของวิโรจน์อีก

​