อย่าเกลียดกันก็พอ 6.4

"ฮืมมม..."

เสียงครางฮัมเพราะรำคาญ พลางปัดมือน้อยที่กำลังเช็ดซอกคอให้ ทิพย์อาภานั่งขอบเตียง เช็ดเนื้อตัวให้สามีหลังจากถอดเสื้อและกางเกงขายาวออกให้ ร่างกำยำได้ส่วนกับความสูงร้อยเจ็ดสิบแปดเซนติเมตร อยู่ในสภาพสวมกางเกงบ๊อกเซอร์เพียงตัวเดียว เธอไม่กล้าเอื้อนเอ่ยคำใดๆ ในช่วงที่เขางัวเงีย เกรงว่ากฤษณ์จะโกรธ ที่เธอมาแตะต้องตัวเขา

หลังเหตุวุ่นวายที่ห้องน้ำ เขาออกจากงานไป แต่กลับมาในสภาพเมาหนักมาก ใบหน้าหล่อในยามหลับ และไม่มีแว่นสายตากีดขวางช่างเกลี้ยงเกลา หล่อเหลา สำหรับเธอพี่กฤษณ์ดูรูปงามยิ่งกว่าผู้ชายคนไหนๆ น่ามองยิ่งกว่าหนุ่มลูกครึ่งที่ฉุดแฟนเก่าของเขาไปเสียอีก แอบจ้องยามหลับนี่ก็ดีนะ เพราะมันทำให้ไม่เห็นแววตาเย็นชาคู่นั้น แววตาที่เปลี่ยนไปหลังแต่งงานกัน

เพราะเมื่อก่อนเขาคือพี่ชายใจดี คอยให้กำลังใจเธอเสมอ อย่างในเหตุการณ์ครั้งหนึ่ง ระหว่างที่ร่วมงานเลี้ยงครอบครัว ทิพย์อาภาเห็นนกเอี้ยงถูกไฟฟ้าช็อตตกจากสายไฟ กฤษณ์ช่วยขับรถพาไปหาหมอ รักษาได้สามวันจนรู้สึกผูกพัน สุดท้ายนกก็ตายไป หญิงสาวร้องไห้เพราะสงสาร เขายังใจดีช่วยปลอบใจให้รู้สึกดีขึ้น

"เขาไปดีแล้วอย่าได้เสียใจไปเลย ถ้ารอดมานกตัวนั้นก็พิการบินไม่ได้ คงเหมือนตายทั้งเป็น ทิพย์ต้องเข้มแข็งนะ เดี๋ยววันหลังพี่จะพาไปรู้จักกับโรส เผื่อจะได้มุมมองอะไรดีๆ แฟนพี่น่ะเข้มแข็งมากเลย เก่งมาก เพิ่มอีกอย่างสวยมากด้วย"

พูดทั้งรอยยิ้ม เป็นแบบนี้ทุกครั้งที่เอ่ยถึงคนรัก พี่กฤษณ์ในวันนั้นมีแต่ความสดใส ในเวลานี้แปรเปลี่ยนไปเป็นคนเศร้าหมอง  คำพูดคำจามีแต่ร้ายๆ อยู่ใกล้เพียงเอื้อมมือคว้า แต่มันช่วงดูแสนไกลห่างกัน เขากำลังตอบโต้เอาคืนเธอ ที่ดันเสนอตัวมาแต่งงานเพื่อช่วยให้ดอกเตอร์เด่นดวงแยกเขากับโรสได้สำเร็จ

"พี่กฤษณ์รู้ไหมคะ ว่าทิพย์เองก็จำเป็นต้องมาแต่งงานกับพี่เหมือนกัน เพื่อตอบแทนคุณลุงเกริกพล กับคุณป้าเด่นดวงที่ให้ความช่วยเหลือกับครอบครัวทิพย์"

บอกเล่าในสิ่งที่เขาไม่เคยถาม ทั้งที่รู้ว่าชายหนุ่มไม่ได้ยินและไม่อยากรับฟัง เมื่อหกปีก่อนธุรกิจครอบครัวเคยล้มละลาย บิดาเธอพยายามจบชีวิต กินยาคลายเครียดเกินขนาดดีที่ล้างท้องไว้ได้ทัน ในวันนั้นถ้าไม่ได้ท่านเกริกพลกับภรรยาช่วยให้เงินทุน และเปิดทางลัดในการค้าให้ คงไม่มีวันนี้ หนี้บุญคุณบวกกับความรัก ถึงได้ยอมทำในสิ่งที่เห็นแก่ตัวลงไป

"พี่กฤษณ์จะไม่รักทิพย์ ไม่ใส่ใจทิพย์ก็ไม่เป็นไร แต่อย่าเกลียดทิพย์นะคะ ทิพย์รักพี่" พูดแล้วก็น้ำตารื้น ไม่ให้เขาเกลียดหรือ ในเมื่อเธอทำลายความรักของเขา

"พี่ก็รัก"  คนเมาเคลื่อนไหวใบหน้า พึมพำเสียงแผ่วจนอีกฝ่ายจับใจความไม่ได้

"พี่กฤษณ์ว่ายังไงคะ จะเอาอะไรหรือเปล่า" โน้มหน้าลงไปกระซิบถาม แล้วเอียงหูเข้าใกล้ริมฝีปากของสามี

"พี่ยังรัก รักมาก"

ชายหนุ่มลืมตาอันพร่ามัวขึ้นมอง เขาไม่ได้หมายถึงเธอ ทิพย์อาภารู้อยู่แก่ใจ แต่ขอทำให้สามีได้หลับฝันดี จึงอ้างตัวเป็นผู้หญิงของเขา

"หลับพักผ่อนนะคะ โรสรักพี่เสมอ เอ๊ะ! พี่กฤษณ์! อืม." 

วงแขนแกร่งโอบรัดร่างเล็กม้วนลงกลางเตียง ประกบจูบลงมาแนบริมฝีปากบาง ทิพย์อาภาตกใจ และกลิ่นแอลกอฮอล์จากเขาฉุนแรงจนคนไม่เคยดื่มเวียนหัว

"พะ พี่กฤษณ์ ปะ อื้อ.."

กำลังแตกต่างเกินจะขัดขืนไหว อีกทั้งเธอมึนเมาไปกับจุมพิตเชี่ยวชาญของเขา ลิ้นร้อนฉกเข้าไปดูดชิมความหวานในโพรงปากนิ่ม ถ่ายทอดความรักผ่านจังหวะจูบที่อ่อนโยน ทำทิพย์อาภาอ่อนระทวยตอบรับทุกสัมผัส ในหัวเธอหมุนติ้ว สติกระเจิดกระเจิง มือหนาลูบคลำตามเนื้อตัวถอดชุดนอนออกจากคนตัวเล็ก คลอเคลียหน้าคมเข้ากับเนินเนื้อคู่สวย 

"อะ พี่กฤษณ์ อา"

ครั้งแรกที่ถูกสัมผัสเนินเต่งตึง สองมือจับแคล้น ลิ้นร้อนทั้งดูดทั้งดุนผลเชอรี่สีสด ทิพย์อาภาจิกนิ้วเข้าไปในดงผมสั้น ขยำเพื่อระบายออกต่อความสยิวที่เกิดขึ้น ลมหายใจอุ่นเป่ารดขึ้นมาที่ซอกคอ หญิงสาวขนกายลุกซู่ หดคอหนีบศีรษะคนรุกราน แต่ท้ายที่สุดก็ถูกความหวามหวิวครอบงำ เชิดหน้าแหงน เปิดซอกคอระหงให้ชายหนุ่มซุกไซ้

"โรสของพี่ หอมเหลือเกินคนดี"

เสียงกระซิบกระเส่าข้างหู ทำคนใต้ร่างน้ำตาร่วง ถ้าบอกว่าไม่ใช่โรสเขาคงหยุดทุกอย่าง เธอควรปล่อยให้เขาเดินหน้า อดทนฟังคำพร่ำถึงหญิงอื่นตลอดการร่วมรัก หรือบอกเขาว่าเธอไม่ใช่ เพื่อให้ทุกอย่างยุติตอนนี้จะดีกว่าไหม ถ้ารู้ว่าเป็นเธอแล้วผละตัวออกห่างก็คงเจ็บปวดไม่ต่างกัน แต่ถ้าสมอ้างเป็นหญิงที่เขารัก พรุ่งนี้เช้าพี่กฤษณ์อาจจะเกลียดเธอมากกว่าเดิมอีก นั่นคือสิ่งที่รับไม่ได้ เธอต้องหยุดเขา

"พะ พี่กฤษณ์คะ นี่ ทะ ทิพย์ โอว..พี่กฤษณ์! .."

เอื้อนเอ่ยเสียงกระท่อนกระแท่น แล้วก็ต้องครางหวิวดิ้นพล่าน สองมือน้อยคว้าจับศีรษะของสามีที่กำลังซุกเข้าหว่างขา เกสรกลางกายถูกรุกรานด้วยลิ้นใหญ่ ตวัดเลียแผล็บรัวเร็ว ยิ่งร่างกายขับน้ำใสไหลหยาด กฤษณ์ยิ่งดูดเลียกลืนกินราวกับอร่อยหนักหนา ที่เขาทำมันซ่านทรวงอย่างที่ทิพย์อาภาไม่เคยพบพาน จิกนิ้วเท้าครูดลงกับเตียงนอน  ปากครางร่ำหยุดตัวเองไม่ได้ ทรมานและต้องการความเป็นชายของเขา แทบไม่เหลือสติให้คิดถึงเรื่องอื่นใด