ตอนที่ 9 ข้อตกลงระหว่างเรา

ก๊อก...ก๊อก...ก๊อก...เสียงเคาะประตูที่ดังขึ้นทำให้พีรวิทย์ที่กำลังจมอยู่ในภวังค์จำต้องหลุดออกมาสู่โลกความเป็นจริง ก่อนจะเอ่ยอนุญาตด้วยเสียงเรียบ

“เชิญครับ”

ประตูห้องทำงานบานใหญ่ค่อยๆ เปิดออก พร้อมกับร่างระหงในชุดนักศึกษาที่ก้าวเข้ามาอย่างประหม่า เสื้อสีขาวพอดีตัวเน้นย้ำความอวบอิ่มที่ซ่อนอยู่ภายใน กระโปรงพีทที่สะบัดไหวตามจังหวะก้าวเดินทำให้เธอดูเย้ายวนใจ

“สวัสดีค่ะ...” วินาทีที่เจ้าของเสียงหวานนั้นเงยหน้าขึ้นมาสบตา หัวใจของพีรวิทย์กลับกระตุกวูบอย่างรุนแรง ลมหายใจสะดุดกึกเมื่อพบว่าผู้หญิงที่เขารังเกียจนักหนา และเคยตั้งฉายาให้เธอว่ายัยอ้วนดำจอมขี้แย บัดนี้กลับมีใบหน้าเดียวกับหญิงสาวที่ตบหน้าเขาเมื่อวันก่อน!

“หนูมนต์!!! เป็นอะไรหรือเปล่าลูก ทำไมหน้าซีดๆ ล่ะ” คุณหญิงประภาศรีที่เดินตามเข้ามาติดๆ รีบเข้าไปประคองมนต์นภาที่บัดนี้หน้าซีดเผือดราวกับกระดาษ

ชายหนุ่มนิ่งอึ้งไปครู่หนึ่ง สมองประมวลผลอย่างรวดเร็ว... นี่น่ะเหรอมนต์นภา? ยัยเด็กอ้วนดำขี้แยคนนั้นหายไปไหน ทำไมกลายเป็นสาวสวยสะพรั่งไปได้ขนาดนี้

“เอ่อ!!... มนต์หน้ามืดนิดหน่อยค่ะคุณป้า” เธอพยายามบังคับเสียงไม่ให้สั่น แต่มันช่างยากเหลือเกินเมื่อต้องตกอยู่ภายใต้สายตาคมกริบที่จ้องเขม็งมาราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ

“อ้อ!!!... นี่พี่พีร์นะลูก หนูมนต์พอจะจำพี่เขาได้ไหม” คุณหญิงประภาศรีแนะนำยังไม่ทันจบ เสียงโทรศัพท์ในกระเป๋าก็ดังขึ้นเสียก่อน

“เดี๋ยวป้าขอตัวไปรับสายแป๊บนะลูก หนูมนต์รอป้าก่อนนะจ๊ะ”

ทันทีที่ผู้เป็นมารดาก้าวพ้นประตู พีรวิทย์ก็ไม่รอช้า เขาพุ่งตัวไปที่ประตูแล้วจัดการล็อกทันที ทำเอาคนตัวเล็กถึงกับสะดุ้งสุดตัวและถอยกรูดไปจนชิดโต๊ะทำงาน

“ไม่คิดเลยนะว่าโลกจะกลมขนาดนี้...” พีรวิทย์ก้าวเท้าเข้าหาอย่างช้าๆ ร่างสูงแกร่งแผ่ซ่านไปด้วยรังสีแห่งการคุกคาม

“ที่แท้เธอก็เป็นลูกสาวอาเพ็ญศรีนี่เอง สวยขึ้นจนฉันจำไม่ได้เชียว... แต่รสสัมผัสของเธอเมื่อคืนก่อน ฉันยังไม่ลืมหรอกนะ”

“หยุดพูดเรื่องนั้นได้แล้ว!” มนต์นภาเค้นเสียงลอดไรฟัน ดวงตาคู่สวยเต็มไปด้วยความโกรธปนอับอาย

“ทำไมจะพูดไม่ได้ล่ะ ก็ในเมื่อตอนนี้เธอเป็นเด็กฝึกงานของฉัน” เขายื่นหน้าเข้าไปใกล้จนสัมผัสได้ถึงลมหายใจหอมละมุน

“ต่อไปนี้เธอควรจะรู้ว่าบทลงโทษของฉันมันจะเร่าร้อนแค่ไหน” ชายหนุ่มกระตุกยิ้มร้าย ขณะที่มือหนาเลื่อนไปวางบนขอบโต๊ะทำงาน ขังร่างบางไว้ในอ้อมแขนอย่างสมบูรณ์ มนต์นภาใจเต้นรัวประหนึ่งกลองรบ เธอหันหน้าหนีแต่กลับถูกนิ้วแกร่งเชยคางขึ้นมาสบตาอย่างผู้เหนือกว่า

“ทำไมอะไร ๆ มันช่างลงตัวแบบนี้เนี่ย...หืิม์!!!” พีรวิทย์ ทำท่าลูบคางแล้วยิ้มหวานส่งสายตัวเจ้าเล่ห์ให้มนต์นภา ที่กำลังยืนคุมสติของตัวเองอยู่ นี่เธอไม่ได้ฝันไปใช่มั้ย?

“คุณจะทำอะไร”

“ก็เปล่านี่ครับ..ว่าแต่มาฝึกงานเลขาฯ ผมเนี่ย คุณก็ต้องตามใจผมนะครับ”

“ถ้าเรื่องงานฉันไม่เกี่ยงค่ะ” มนต์นภารีบตอบทันที

“มันก็ต้องมีทั้งเรื่องงานและก็เรื่องอย่างว่าด้วยสิ” พีรวิทย์พูดเป็นนัย ๆ จนให้มนต์นภาเดือนดาล เพราะคราวที่แล้วเธอก็ยังไม่ได้คิดบัญชีกับเขาเลย

“หยุดความคิดบ้าๆ ของคุณซะ... ที่ฉันยอมมาฝึกงานที่นี่ก็เพราะเห็นแก่คุณป้า!”

มนต์นภาเอ่ยเสียงสั่นพร่าขณะพยายามดันแผงอกแกร่งที่ขยับเข้ามาใกล้จนสัมผัสได้ถึงไอความร้อนจากร่างกายเขา แต่พีรวิทย์กลับไม่สะทกสะท้าน เขายังคงประดับรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ไว้ที่มุมปาก

“ไม่เอาสิ... อย่าพูดจาห่างเหินแบบนั้น เราสองคนก็ไม่ใช่คนอื่นคนไกลสักหน่อย เรามีเรื่องที่ลึกซึ้งกันตั้งมากมายคุณจำไม่ได้เหรอ”

“คุณจะให้ฉันเริ่มงานได้หรือยังคะ!” เธอรีบตัดบทพลางปรับสีหน้าให้ดูจริงจังที่สุดเท่าที่จะทำได้

“และกรุณาหยุดรุ่มร่ามกับดิฉันค่ะ!”

พีรวิทย์มองริมฝีปากอิ่มที่กำลังขยับต่อว่าเขา ในใจของชายหนุ่มบัดนี้ไม่ได้โกรธเคืองที่เธอพยศ แต่มันกลับกระหายที่จะบดจูบลงไปบนความอ่อนนุ่มนั้นอีกสักครั้งเพื่อสั่งสอนเธอ

“ทำไมครับ? หรือคุณอยากให้ผมเดินออกไปบอกท่านประธานตอนนี้เลยดีล่ะ... ว่าเราสองคนเคยมีอะไรกันแล้ว”

“อย่า! อย่าทำแบบนั้นนะ!” มนต์นภาอุทานออกมาด้วยความตกใจ ใบหน้าสวยตื่นตระหนกจนพีรวิทย์ได้ใจ เขาโน้มใบหน้าลงไปซุกไซ้ที่ซอกคอขาวกรุ่น กลิ่นหอมสะอาดที่โชยเข้าจมูกทำให้ชายหนุ่มแทบคลั่ง

“อื๊อออ! อย่า!!!...” หญิงสาวเบี่ยงหน้าหนีพัลวัน ตกเป็นรองเขาอย่างสมบูรณ์ท่ามกลางกรงแขนแกร่งที่ล็อกเธอไว้กับโต๊ะทำงาน

“ถ้าไม่อยากให้พูด ก็มีค่าปิดปากกันหน่อย” เขาหยุดการจู่โจมชั่วคราวแต่ยังคงคลอเคลียอยู่ไม่ห่าง

“ตกลงค่ะ... คุณต้องการค่าปิดปากเท่าไหร่ว่ามาเลย” มนต์นภาละล่ำละลักถาม หวังจะใช้เงินแก้ปัญหาให้จบๆ ไป

“ถ้าคุณคิดจะใช้เงินปิดปากผมละก็ มันไม่ง่ายขนาดนั้นหรอก” เขายักไหล่ยียวน

“เงินผมมีเหลือเฟือแล้ว และสิ่งที่ผมต้องการมันก็มากกว่านั้น”

“แล้วคุณต้องการอะไร!”

“ผมอยากเป็นแฟนกับคุณ”

“ฝันไปเถอะ!!!!” หญิงสาวอุทานเสียงหลง ดวงตาเบิกกว้าง

“แฟนคุณมีเป็นโหลๆ จะมาต้องการฉันไปทำไมกัน!”

“ใครบอกคุณล่ะครับ ผมน่ะ โสดสนิท ไม่เชื่อถามคุณแม่ผมหรือคุณแม่ของคุณดูก็ได้” เขาโกหกหน้าตายพลางเลื่อนหน้าเข้าใกล้จนจมูกโด่งแทบจะชนกัน

“และผมเชื่อว่าถ้าคุณยอมเป็นแฟนกับผม ทั้งแม่ของคุณและแม่ของผมคงจะพอใจอยู่ไม่น้อย เพราะมันเป็นความต้องการของพวกท่านอยู่แล้ว และนี่ก็เป็นสาเหตุที่คุณต้องถูกส่งมาฝึกงานกับผมไง... ถูกไหมล่ะครับ?”

มนต์นภานิ่งอึ้ง สมองประมวลผลอย่างรวดเร็ว เธอไม่มีทางเลือกอื่น ในเมื่อความลับของเธอก็คือระเบิดเวลาที่พร้อมจะทำลายชื่อเสียงของครอบครัวหากเขาพูดออกไป

“ก็ได้ๆ! ถ้าคุณยอมปิดปากสนิท... ฉันจะยอมเป็นแฟนกับคุณ” เธอเค้นเสียงตอบอย่างจำยอมก่อนจะรีบยื่นเงื่อนไข

“แต่ว่าระหว่างนี้เราต้องไม่มีเรื่องเกินเลยกันอีกเด็ดขาด! ... คุณตกลงไหม!” พีรวิทย์กระตุกยิ้มอย่างผู้ชนะ แววตาคมเข้มฉายแววเจ้าเล่ห์

“ตกลงครับ... ที่รัก” น้ำเสียงทุ้มต่ำทำเอาคนฟังถึงกับใบหน้าร้อนผ่าว เธอรีบขยับตัวถอยห่างจากพันธนาการของเขาจนแผ่นหลังพิงสนิทกับขอบโต๊ะทำงาน

“หยุดนะ! อย่ามาเรียกฉันแบบนี้ ฉันไปเป็นที่รักของคุณตอนไหนไม่ทราบ!” เธอตวาดเสียงสั่น พยายามรวบรวมความกล้าเพื่อเผชิญหน้ากับสายตาคมกริบที่ดูเหมือนจะล่วงล้ำเข้าไปใต้เสื้อผ้าของเธอได้ทุกวินาที

พีรวิทย์ไม่ได้ถอยหนี เขากลับก้าวล้ำเข้ามาอีกหนึ่งก้าว มือหนาข้างหนึ่งยกขึ้นเท้าขอบโต๊ะคร่อมร่างบางเอาไว้ แววตาของเขาพราวระยับอย่างผู้ถือไพ่เหนือกว่า

“อ้าว!!... ก็เราตกลงเป็นแฟนกันแล้วไม่ใช่เหรอครับ?” เขาเลิกคิ้วถามพลางแสร้งทำหน้าสงสัยอย่างยียวน

“คนเป็นแฟนกัน... จะเรียกว่าที่รักไม่ได้เหรอไง หรือคุณอยากให้ผมเรียกว่า เมีย แทนดีล่ะ?”

“ไอ้คนบ้า! ไอ้คนทุเรศ!”

“ชู่ววว!!!... เบาเสียงหน่อยสิครับ เดี๋ยวคุณแม่ผมที่อยู่หน้าห้องก็ได้ยินเอาหรอก” เขายื่นหน้าเข้าไปใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกับแก้มเนียน กลิ่นน้ำหอมประจำกายชายหนุ่มที่แสนจะคุ้นเคยจากคืนนั้นเริ่มเข้าจู่โจมประสาทสัมผัสของมนต์นภาอีกครั้ง มันช่างเป็นกลิ่นที่ชวนให้วาบหวามและหวาดหวั่นในเวลาเดียวกัน

“ในเมื่อคุณตอบตกลงรับข้อเสนอผมแล้ว หน้าที่ของคุณคือทำตัวเป็นแฟนที่ดีและห้ามนอกใจผมเด็ดขาด”

ชายหนุ่มออกคำสั่งพลางปัดปอยผมที่ปรกหน้าผากของเธอออกอย่างแผ่วเบา สัมผัสจากปลายนิ้วที่ร้อนผ่าวราวกับจะเผาผิวเนื้อเธอให้มอดไหม้ มนต์นภาได้แต่ยืนนิ่งราวกับถูกมนต์สะกด เธอเกลียดตัวเองที่ร่างกายสั่นสะท้านอย่างห้ามไม่ได้ทุกครั้งที่เขาเข้าใกล้

“ตกลงตามนี้นะ...คนสวย” พูดจบเขาก็กระตุกยิ้มเจ้าเล่ห์ ก่อนจะผละตัวออกไปอย่างผู้ชนะ ทิ้งให้มนต์นภายืนหอบหายใจรัวอยู่กลางห้องทำงานที่เงียบสงัด เธอรู้ตัวดีว่านับจากวินาทีนี้ไป ชีวิตนักศึกษาฝึกงานของเธอจะไม่ใช่แค่การเรียนรู้งานอย่างแน่นอน แต่มันคือการเอาตัวรอดจากไฟพิศวาสของเขาให้ได้

มนต์นภายืนหอบหายใจรัวด้วยความสับสน เธอไม่รู้เลยว่าการยอมรับข้อตกลงครั้งนี้ คือการเซ็นสัญญาสละอิสรภาพให้กับซาตานในคราบเทพบุตรอย่างพีรวิทย์ไปตลอดกาล!