ตอนที่ 2 อกหัก

ท่ามกลางแสงไฟสลัวที่วูบวาบตามจังหวะบีทหนักๆ ในโซน VIP ร่างบางในชุดเดรสเกาะอกสีหวานโดดเด่น ชุดที่รัดร่วนเน้นส่วนเว้าโค้งของมนต์นภาตัดกับผิวขาวนวลที่ทอประกายออร่าภายใต้แสงไฟสลัว เธอไม่ได้สนใจสายตาหิวกระหายของผู้ชายรอบข้าง มือเรียวสวยยังคงคว้าแก้ววิสกี้ขึ้นกระดกครั้งแล้วครั้งเล่า ปล่อยให้ของเหลวรสร้อนแรงแผดเผาความเสียใจที่เกาะกินใจให้เจือจางลง

“เฮ้!!! ไอ้พีร์ทางนี้เพื่อน”

หัสวีร์ หนุ่มหล่อเจ้าของผับตะโกนเรียกฝ่าเสียงดนตรี เมื่อเห็นร่างสูงสง่าของเพื่อนรักเดินเข้ามา พีรวิทย์ ก้าวเข้ามาด้วยท่วงท่าที่เต็มไปด้วยความมั่นใจ ใบหน้าหล่อเหลาคมคายของเขาดึงดูดสายตาสาวน้อยสาวใหญ่จนแทบจะเหลียวหลังมองกันทั้งแถว แต่สายตาคมกริบของเขากลับนิ่งสนิท จนกระทั่งหย่อนกายลงนั่งฝั่งตรงข้ามกับเพื่อนรัก สายตาของพีรวิทย์ปะทะเข้ากับร่างที่นั่งเอนกายอยู่มุมมืดของโซฟาโดยบังเอิญ

“เฮ้ยวีร์! วันนี้แกเรียกฉันมามีอะไรเป็นพิเศษหรือเปล่าวะ?” พีรวิทย์เอ่ยถามเสียงทุ้มต่ำ แต่ดวงตาจิ้งจอกของเขากลับจดจ้องไปยังสาวสวยที่นั่งดื่มอยู่ใกล้ๆ

เขารู้ทันทีว่านี่คือแผนการเดิมๆ ของเพื่อนรักที่มักจะหาสาวสวยมาเสนอ หรือท้าทายให้เขาเล่นเกมล่าแต้ม แต่ครั้งนี้ต่างออกไป... เพียงแค่เห็นแผ่นหลังเนียนละเอียดและท่าทางดื้อรั้นในการดื่มของเธอ หัวใจที่เคยนิ่งสงบของเขากลับกระตุกวูบอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน

“นั่นเพื่อนนีน่าเองค่ะ เธอกำลังอกหัก... ถ้าคุณพีร์อยากจะช่วยดามใจให้ ก็ลองเข้าไปคุยกับเธอสิคะ” นีน่า แฟนสาวของหัสวีร์เป็นคนตอบแทนด้วยรอยยิ้มอย่างรู้กัน

พีรวิทย์ไม่ตอบ เขาเพียงแค่ยกยิ้มมุมปากที่เปี่ยมไปด้วยเสน่ห์อันตราย สายตาเจ้าเล่ห์จดจ้องร่างบางในชุดแดงเพลิงนั้นไม่วางตา ก่อนจะลุกขึ้นเต็มความสูงแล้วก้าวเข้าไปหาเหยื่อสาวที่กำลังตกอยู่ในห้วงความเมามาย

กลิ่นน้ำหอมจางๆ ผสมกับกลิ่นวิสกี้จากตัวเธอโชยมาปะทะจมูก พีรวิทย์โน้มตัวลงไปใกล้จนสัมผัสได้ถึงไอความร้อนจากผิวเนื้อขาวผ่อง มนต์นภาเงยหน้าขึ้นมองด้วยดวงตาฉ่ำปรือ ความโศกเศร้าในแววตาของเธอถูกฉาบไว้ด้วยความท้าทายชั่ววูบ

“อกหักเรื่องเล็ก” เสียงทุ้มพร่ากระซิบชิดใบหูจนคนฟังขนลุกซู่

“แต่ถ้าอยากลืมเรื่องเศร้า... ผมมีวิธีที่ดีกว่าการนั่งดื่มคนเดียวแบบแบบนั้น”

มนต์นภาไม่ได้ผลักไส เธอสัมผัสได้ถึงแรงดึงดูดมหาศาลจากชายแปลกหน้าที่ยืนอยู่ตรงหน้า ความร้อนแรงจากสายตาของเขาดูจะแผดเผายิ่งกว่าวิสกี้ในมือเสียอีก และในวินาทีนั้นเองที่ความเศร้าถูกแทนที่ด้วยความต้องการประชดโชคชะตา นำพาไปสู่จุดเริ่มต้นของค่ำคืนที่เธอไม่มีวันลืม

“นั่งดื่มคนเดียวไม่เหงาแย่เหรอครับ?” น้ำหนักเสียงทุ้มต่ำที่ดังอยู่ข้างหูทำให้มนต์นภาต้องปรือตาขึ้นมอง ใบหน้าคมสันที่หล่อเหลาราวกับเทพบุตรเดินดินปรากฏแก่สายตา ทว่าในวินาทีที่หัวใจบอบช้ำพังทลาย สิ่งเดียวที่เธอรู้สึกคือความรำคาญใจ หญิงสาวนิ่งเงียบ แววตาว่างเปล่ามองผ่านเขาไปราวกับเขาเป็นเพียงธาตุอากาศ

“ผมขอนั่งด้วยคนนะครับ” ชายหนุ่มผู้เจนสนามอย่างพีรวิทย์ไม่รอคำอนุญาต เขาทรุดกายลงนั่งเคียงข้างบนโซฟาหนานุ่ม เสน่ห์ที่แสนเย้ายวนของเขาเริ่มแทรกซึมเข้าสู่โสตประสาทของเธอ

“ผมพีร์ครับ”

ความเงียบยังคงเป็นคำตอบเดียวที่เขาได้รับ พีรวิทย์ยกยิ้มพึงพอใจในความเย่อหยิ่งที่ดูเป็นธรรมชาติของเธอ เขามองสำรวจเสี้ยวหน้าหวานที่ขึ้นสีระเรื่อเพราะฤทธิ์แอลกอฮอล์ ก่อนจะโยนหินถามทางด้วยประโยคแทงใจดำ

“คุณดื่มเยอะซะขนาดนี้... กลุ้มใจเรื่องอะไรหรือเปล่าครับ? ถ้าคุณจะดื่มให้เมาเพื่อลืมแฟนเก่าละก็ ผมบอกเลยครับ... คุณคิดผิดแล้ว”

“ถ้าคุณจะมาพล่ามให้ฉันฟังละก็ เชิญค่ะ! ดิฉันดื่มเองได้” มนต์นภาแหวขึ้นมาทันที ดวงตาคู่งามตวัดมองเขาด้วยความไม่พอใจ แต่นั่นกลับทำให้พีรวิทย์เห็นประกายไฟในดวงตาเธอที่น่าหลงใหลยิ่งกว่าเดิม

“เปล่าครับ ผมอยากจะเลี้ยงเหล้าคุณต่างหาก” เขาหัวเราะในลำคอเบาๆ ก่อนจะสั่งวิสกี้มาเพิ่ม พีรวิทย์ยกแก้วขึ้นชนกับแก้วของเธอเบาๆ เสียงคริสตัลกระทบกันเบา ๆ  ท่ามกลางบรรยากาศที่เป็นใจ

“ผมยังไม่รู้จักชื่อคุณเลย”

“ชื่อมนต์ค่ะ...” หญิงสาวตอบเสียงแผ่ว ความร้อนแรงของเหล้าประกอบกับความเหงาที่เกาะกินใจทำให้เธอเริ่มเปิดใจรับชายแปลกหน้าคนนี้เข้ามาในวงสนทนา พีรวิทย์ใช้ทักษะการพูดล่อหลอกให้เธอผ่อนคลาย จนกระทั่งเขาเห็นสบโอกาสเมื่อหัสวีร์ลุกไปทางห้องน้ำ เขาจึงขอตัวเดินตามไปทันที

“ถ้าสนใจเธอก็ลองดูสักคืนสิ แค่เล่นๆ ก็ได้นะเพื่อน” หัสวีร์เอ่ยกระเซ้าขณะยืนอยู่ที่อ่างล้างหน้า เขารู้นิสัยเพื่อนรักดีว่าถ้ามองขนาดนี้ คงไม่จบแค่การนั่งคุย

“ก็ดีเหมือนกันนะ” พีรวิทย์พึมพำ มุมปากหยักลึกยกขึ้นอย่างเจ้าเล่ห์ ในหัวของเขาตีตรามนต์นภาไปแล้วว่าเป็นเพียงผู้หญิงใจแตกที่ประชดรักด้วยการมอมเหล้าตัวเอง ซึ่งนั่นก็เข้าทางเขาพอดี

“สวยดีว่ะ... แต่กินเหล้ายังกับน้ำ สงสัยคืนนี้คงได้แค่พาไปนอน”

“เฮ้ย! ชอบก็จัดสิวะ ทำไมต้องรอด้วยล่ะ”

“ฉันไม่ใช่แกนะโว้ยไอ้วีร์” พีรวิทย์สวนกลับพลางขยับปกเสื้อให้เข้าที่ แม้เขาจะขึ้นชื่อเรื่องเปลี่ยนผู้หญิงไม่ซ้ำหน้า แต่เขาก็ไม่เคยต้องบังคับใคร เพราะลำพังเพียงสายตาและสัมผัสปลายนิ้ว ผู้หญิงส่วนใหญ่ก็พร้อมจะโอนอ่อนตามเขาไปถึงเตียง

เมื่อกลับมาที่โต๊ะ พีรวิทย์ก็สวมบทสุภาพบุรุษผู้แสนดีแต่เปี่ยมไปด้วยเสน่ห์ทางเพศ เขาชวนเธอดื่มแก้วแล้วแก้วเล่า มือหนาเริ่มขยับเข้าไปวางบนพนักโซฟาเบื้องหลังเธอ สัมผัสได้ถึงไออุ่นจากแผ่นหลังเนียนที่โผล่พ้นเกาะอกสีชมพูหวาน มนต์นภาที่กำลังล่องลอยอยู่บนวิมานน้ำเมาเริ่มพิงกายเข้าหาอกแกร่งอย่างไม่รู้ตัว

“เมาแล้วเหรอครับคุณมนต์...” เสียงทุ้มกระซิบชิดขมับ พร้อมกับริมฝีปากที่เฉียดใบหูเธอไปเพียงนิดเดียว

ในค่ำคืนที่ความเศร้าครอบงำ ความเร่าร้อนของชายแปลกหน้ากลับเป็นเหมือนยาแก้ปวดชั้นดีที่เธอกำลังโหยหา