บทที่ 7

หญิงก้อยไปหาหม่อมแม่ที่ห้องปีก เมื่อเดินเข้าไปก็พบชุดสวยมากมายแขวนไว้ราวกับอยู่ในห้างฝรั่งแผนกเสื้อผ้า พวกพี่หญิงและพี่สะใภ้ก็อยู่ด้วย หลังจากที่เลือกผ้าตัดชุดกันไปเมื่อคราวที่แล้ว หญิงก้อยก็ลืมเรื่องนี้เสียสนิท

หม่อมไฉไลบอกให้ลูกสาวมาลองชุดว่าพอดีตัวหรือไม่ ช่างจะได้ไปแก้ให้ได้ทันก่อนวันงานเต้นรำมะรืนนี้

“งานมะรืนนี้จัดที่สโมสรท่าเรือ เป็นงานเต้นรำการกุศลระดมทุนจากพ่อค้าเพื่อจะนำเงินไปสร้างโรงเรียนที่วัดแถวนั้นน่ะจ้ะ พวกเราทุกคนจะไปร่วมงานนี้กันด้วยนะจ๊ะ”

“หญิงด้วยหรือคะ ว้าว... จะได้ไปงานเต้นรำกับเขาบ้างเสียที”

หญิงก้อยดีใจหน้าแดง หม่อมไฉไลกำชับว่างานนี้ผู้ใหญ่มากันมาก ต้องสำรวมไม่ทำขายหน้า วันต่อมาหญิงก้อยก็รบเร้าพี่ชายให้ช่วยซ้อมเต้นรำและเอาแต่บ่นกับพี่หญิงเรื่องเลือกไม่ถูกว่าจะเอาเครื่องประดับชิ้นไหนใส่ไปดี

บ่ายวันต่อมา บ่าวหญิงทั้งหลายก็ต้องวิ่งวุ่นเพราะต้องมาช่วยบรรดาคุณหญิงแต่งตัวไปงานเลี้ยง พี่หญิงคนอื่นนั้นมิเป็นปัญหา มีเพียงหญิงก้อยคนเดียวที่ออกจะไม่มั่นใจในตนเอง คอยแต่ถามบ่าวว่าดีหรือยัง แน่นดีไหม สีนี้เข้าหรือเปล่า กว่าจะลงมาข้างล่างได้ทุกคนก็พร้อมกันหมดแล้ว

หญิงก้อยไม่เคยแต่งตัวไปงานราตรี เมื่อทุกคนได้เห็นหญิงก้อยในภาพนี้ก็ต่างยิ้มประทับใจ น้องหญิงคนเล็กเป็นสาวเต็มที่ ผิวขาวอมชมพูอิ่มเอิบมีน้ำมีนวล ชุดสีชมพูปักดิ้นเงินระยิบระยับเข้ารูปเสริมให้สัดส่วนชัดเจน เมื่อเกล้าผมแล้วก็ยิ่งทำให้คอยาวระหงขับให้ดวงหน้ามนสวยเด่นขึ้นไปอีก

สมาชิกในบ้านมีหลายคน ต้องแบ่งรถกันไปถึงสามคัน หญิงก้อยได้นั่งรถคันเดียวกับพี่ชายใหญ่ นายเด่นผู้เป็นพลขับมิเคยเห็นหญิงก้อยในภาพลักษณ์สวยงามเช่นนี้ก็ยืนนิ่งราวกับหุ่นปูน หญิงก้อยยกคิ้วให้เป็นเชิงถามว่าดูดีหรือไม่ นายเด่นเพื่อนรู้ใจเลยแอบยกนิ้วให้พร้อมยิ้มกว้างหนึ่งที นั่นทำให้เธอรู้สึกมั่นใจขึ้นมาได้เล็กน้อย

เมื่อมาถึงงานคนก็มากแล้ว บริกรคนหนึ่งเข้ามาแนะนำตัว และพาทุกคนในครอบครัวชินภัทรไปยังโซนพิเศษที่จัดที่นั่งอย่างดีไว้ให้แล้ว

ภายในงานรื่นเริงเหลือเกิน แสงไฟสวย ดนตรีไพเราะ อาหารก็อร่อย มีทั้งไทยจีนฝรั่ง ผู้เปิดฟลอร์เต้นรำของวันนี้คือนายห้างฝรั่งท่านหนึ่งกับภรรยา เดาว่าน่าจะเป็นเจ้าของห้างสรรพสินค้าที่เปิดใหม่และเป็นสปอนเซอร์ใหญ่ของงานนี้

พี่ชายพาพี่สะใภ้ออกไปเต้นรำบ้าง ไม่นานก็มีคนมาขอพี่หญิงเก๋ไปเป็นคู่เต้น ส่วนพี่หญิงแก้มก็ขอตัวไปคุยกับเพื่อนเสียหน่อย

สำหรับหญิงก้อยนั้นแม้จะฝึกเต้นรำมาอย่างดีแล้ว แต่ก็หาได้มีความมั่นใจไม่ คิดว่าดีแล้วที่ตัวเองไม่มีคู่เต้นรำ ไม่อย่างนั้นคงได้โชว์อายกลางฟลอร์เป็นแน่

“คุณหญิง จะเป็นคู่เต้นรำให้พี่สักสองเพลงจะได้หรือไม่”

มีเสียงหนึ่งเอ่ยขึ้นอยู่ข้างหลัง แต่หญิงก้อยมิคิดว่าเป็นตนที่ถูกชวน น่าจะเป็นหญิงกุ้งที่นั่งอยู่ข้างหม่อมไฉไลเสียมากกว่า จึงไม่ได้ตอบแล้วหันไปมองทางพี่สาวแทน แต่เธอกลับเลิกคิ้วให้ นั่นทำให้หญิงก้อยต้องหันมองกลับไปยังต้นเสียง

ภาพที่ปรากฏตรงหน้า คือผู้ชายสูงวัยใส่สูททักซีโดหรูหรากำลังยืนยิ้มให้ ชายคนนี้ไม่มีผมบนศีรษะตรงกลาง หรือที่เรียกว่าหัวล้านแบบขุนช้าง เพียงแต่เขามิได้อ้วนพลุ้ยแต่ผอมเกร็งและลงพุงเล็กน้อย เมื่อประเมินด้วยสายตาคงสูงกว่าหญิงก้อยแค่เพียงคืบมือเท่านั้น

แต่ที่สำคัญ... โดยรวมแล้ว ชายคนนี้ช่างห่างไกลกับคำว่า ‘พี่’ ที่เขาใช้แทนตัวเองเหลือเกิน เธอคิดว่าหากใช้คำว่า ‘ลุง’ น่าจะเหมาะสมกว่าเป็นไหน ๆ