บทที่ 8

“คุณหญิง จะเป็นคู่เต้นรำให้พี่สักสองเพลงจะได้หรือไม่”

ชายสูงวัยในชุดทักซีโดถามย้ำพร้อมแสยะยิ้มกว้าง หญิงก้อยแน่ใจแล้วว่าเขาชวนให้เธอเป็นคู่เต้นรำ เธอเหล่มองไปที่พี่หญิงและหม่อมแม่ซึ่งพยักหน้าให้เล็กน้อย เช่นนั้นจึงลุกขึ้นยืนหลังตรงอย่างสุภาพ ยกยิ้มมุมปากก่อนจะย่อตัวลงเล็กน้อย

“ด้วยความยินดีค่ะ”

ชายสูงวัยผายมือออก หญิงก้อยวางมือของตัวเองลงไปบนฝ่ามือนั้น แล้วจึงให้เขานำออกไปยังฟลอร์เต้นรำ

ตลอดการเต้นรำหญิงสาวรู้สึกประหม่าอย่างที่สุด พยายามอย่างยิ่งที่จะเพ่งสมาธิเพื่อเต้นให้ถูกจังหวะและไม่เหยียบเท้าอีกฝ่าย แทบจะไม่กล้ามองสบตากับเขาตรง ๆ สักเท่าไร เป็นคู่เต้นรำของเธอเสียอีกที่มองหญิงก้อยแทบไม่วางตา จนทำให้เธออึดอัดจนบอกไม่ถูก

จบไปสองเพลงตามที่ตกลงไว้ หญิงก้อยรู้สึกโล่งใจ รีบโค้งให้คู่เต้นอย่างสุภาพก่อนจะกลับไปนั่งที่ คืนนั้นหญิงก้อยได้เต้นรำกับพี่ชายอีกสองเพลงซึ่งรู้สึกสนุกสนานกว่าครั้งแรกมากนัก ดึกทีเดียวกว่างานจะเลิก กว่าจะล้างหน้าสระผมอาบน้ำเสร็จก็ใช้เวลาไปไม่น้อย หญิงก้อยผล็อยหลับไปด้วยความเหนื่อยอ่อน

“โอ้โห... ของมากมายนี่คืออะไรหรือคะหม่อมแม่”

สองวันถัดมาก็มีคนนำของมากมายมาส่งแต่เช้า หม่อมแม่ทำท่าปากจุ๊ ๆ กับลูกสาวบอกให้เบาเสียงลงหน่อย หญิงก้อยเพิ่งจะสังเกตว่ามีแขกมาด้วย ยืนอยู่ท้ายสุดของขบวนของทั้งหลาย เป็นหญิงแก่ตัวเล็กผอมเกร็งแต่ยังแข็งแรงคล่องแคล่ว ผมที่เกล้ามวยไว้ท้ายทอยมีสีดอกเลาแซมมากมายแล้ว เธอแต่งตัวด้วยชุดคอจีนสีส้ม ที่คอ ข้อมือ และนิ้วล้วนมีเครื่องประดับทองสะดุดตา

หม่อมไฉไลส่งสัญญาณให้ลูกหญิงทั้งสองไหว้สาแขกผู้มาเยือน

“นี่คงจาเป็นอาคุงหญิงก้อยกับอาคุงหญิงกุ้งสินะฮ้า สวยทั้งคู่ สวยทั้งคู่”

“คุณกิมลั้งเชิญไปนั่งพักรับน้ำชาด้านในก่อนเถิดค่ะ”

หม่อมไฉไลนอบน้อมกับ ‘คุณกิมลั้ง’ เป็นพิเศษ หญิงก้อยไม่เคยเห็นเธอมาที่วัง และไม่เคยได้ยินใครพูดถึงเธอมาก่อน หม่อมไฉไลเดินนำพาคุณกิมลั้งไปห้องปีกโดยส่งสายตาให้หญิงกุ้งกับหญิงก้อยตามไปด้วย

“หม่อมไฉไลฮ้า ชอบของพวกนี้มั้ยฮ้า”

คุณกิมลั้งจิบน้ำชาหายเหนื่อยแล้วจึงเริ่มต้นสนทนา เบื้องหน้ามีของมากมายวางทั้งบนโต๊ะและบนพื้น มีเครื่องแก้วแบบฝรั่งชุดใหญ่ ผ้าทออย่างดีหลายพับ และกล่องเครื่องประดับสีแดงใบหนึ่ง

“คุณกิมลั้งกับท่านเจ้าคุณกรุณามาก สวยงามทุกชิ้น”

“นี่แค่ส่วนหนึ่ง ขอส่งมาเป็นของหมั้นตามประเพณีก่อนนะฮ้า และนี่ฮ่า... หม่อมพิจารณาดูก่อนฮ่ะ”

คุณกิมลั้งส่งกระดาษใบหนึ่งให้หม่อมไฉไล เธออ่านพิจารณาสักครู่แล้วจึงเอ่ยขึ้น

“กระชั้นขนาดนี้เลยหรือคะ ดิฉันเกรงว่าจะเตรียมตัวไม่ทัน”

“ปีนี้มีวันดีแค่นี้เท่านั้น วังอื่นชงหมก หม่อมมิต้องกังวลนะฮ้า อีชั้นจะจัดหาทุกอย่างให้ทันการเองฮ่ะ”

“เช่นนั้นดิฉันจะนำไปหารือกับท่านชายก่อน ได้เรื่องอย่างไรพรุ่งนี้จะส่งคนไปแจ้งให้คุณกิมลั้งทราบดีหรือไม่คะ”

หม่อมไฉไลสนทนาเรื่องทั่วไปกับคุณกิมลั้งอีกเล็กน้อย ระหว่างนั้นสายตาของคุณกิมลั้งมักจะมองมาที่หญิงก้อยอย่างชื่นชม พูดคุยอีกไม่นานนักเธอก็ขอลากลับ

“หญิงกุ้งจ๊ะ ช่วยดูแลให้บ่าวไพร่นำของพวกนี้ไปที่ห้องด้านบน แล้วทำบัญชีรายการไว้เสียหน่อยนะจ๊ะ”

หญิงกุ้งรีบจัดการตามที่หม่อมแม่สั่ง ในห้องปีกนี้จึงเหลือเพียงแค่หม่อมไฉไลกับหญิงก้อยเท่านั้น เธอเรียกลูกสาวให้มานั่งข้างกัน

“ลูกหญิง ชอบของที่คุณกิมลั้งนำมาหรือไม่”

“ชอบค่ะ สวยงามแปลกตา โดยเฉพาะเครื่องแก้วที่เหมือนของฝาหรั่ง แล้วยังชุดสร้อยคอต่างหูทับทิมขนาดน่ารักนั่นอีก สวยงามเก๋ไก๋ น่าจะเหมาะกับการใส่ออกไปงานกลางวันนะคะหม่อมแม่”

หญิงก้อยตอบอย่างอารมณ์ดี หม่อมไฉไลยิ้มอ่อนเอ็นดูลูกสาวยื่นจึงมือไปกุมมือไว้อย่างอ่อนโยน กระนั้นสายตาของหม่อมไฉไลที่กำลังมองมากลับมีความวูบไหวประหลาดจนหญิงก้อยจับสังเกตได้ แต่ก็แค่เพียงวูบเดียวเท่านั้น

“ชอบก็ดีแล้ว ของทั้งหมดเป็นของลูกนะจ๊ะ”

“ของลูกหรือคะ?”

“ทั้งหมดนั่น เป็นของหมั้นหมายของลูกจ้ะ”

“หมั้นหมาย? ของลูก? กับ... กับใครหรือคะ?”