บทที่10

หลังได้เห็นกับตาว่าความรักที่เหลียงหยวนโจวมีต่อเสินหลีนั้น เธอก็ไม่อาจหลอกตัวเองได้อีก

ความรักที่เธอมีต่อเหลียงหยวนโจว และตลอดหลายปีที่ผ่านมาความรู้สึกนั้นก็ถูกการดึงดันซ้ำแล้วซ้ำเล่าบั่นทอนจนแทบไม่เหลืออยู่ ไม่เพียงพอที่จะทำให้เธอยืนหยัดต่อไปได้อีกแล้ว

“เป็นไปไม่ได้!”

สายตาของเซี่ยงชินเฟินแน่วแน่ “หนูให้โอกาสเขาอีกครั้ง ถ้าครั้งนี้เขายังทำให้หนูผิดหวังเหมือนเดิม ป้าจะไม่ห้ามหนูอีกแล้ว”

“โอกาสครั้งนี้ ถือว่าป้าเซี่ยงใช้บุญคุณช่วยชีวิตขอแทนหยวนโจวได้ไหม?”

สืออวี๋ถอนหายใจอยู่ในใจ จริงๆแล้วเธอทำแบบนี้ ก็เพียงแค่ยืดเวลาการเลิกราของตัวเองกับเหลียงหยวนโจวออกไปเท่านั้น แต่ผลลัพธ์สุดท้ายก็ยังเหมือนเดิม

คนสองคนที่ไม่ได้รักกันแล้ว จะเดินไปด้วยกันต่อได้อย่างไร?

ท่ามกลางสายตาวิงวอนของเซี่ยงชินเฟิน สุดท้ายสืออวี๋ก็พยักหน้า “ได้ค่ะป้าเซี่ยง หนูสัญญากับป้าว่า ถ้าภายในหนึ่งเดือนเหลียงหยวนโจวตัดขาดกับเสินหลีได้จริง หนูจะยกโทษให้เขา”

พูดแบบนี้ เพราะว่าในใจเข้าใจดูว่า เหลียงหยวนโจวไม่มีทางทอดทิ้งเสินหลีเพื่อเธอ

เมื่อเห็นเธอตกลง เซี่ยงชินเฟินก็โล่งใจ รีบหยิบกำไลที่เตรียมมาออกจากกระเป๋า

“นี่เป็นของที่ยายของหยวนโจวให้ป้า ป้าเองก็ไม่มีของมีค่าอะไร นี่ถือเป็นของขวัญงานแต่งที่ป้าส่งให้หนู หนูอย่ารังเกียจเลยนะ”

กำไลหยกนั้นส่องประกายใต้แสงไฟ แค่ดูก็รู้ว่ามีมูลค่ามาก

สืออวี๋ผลักกำไลหยกกลับไป “ป้าเซี่ยงคะ ของชิ้นนี้มีค่ามากเกินไป หนูรับไม่ได้หรอกค่ะ”

“ไม่หรอก ก็แค่กำไลอันหนึ่งเอง”

สืออวี๋ส่ายหัว ไม่ยอมเอา เซี่ยงชินเฟินจึงได้แต่เอาเก็บไว้

หลังจากส่งเซี่ยงชินเฟินขึ้นแท็กซี่แล้ว สืออวี๋จึงกลับบ้าน

ไม่รู้ว่าเซี่ยงชินเฟินใช้วิธีไหน หลายวันมานี้ เหลียงหยวนโจวล้วนกลับมาทุกวัน

ทว่าเมื่อเผชิญหน้ากับสืออวี๋ ก็มักจะทำหน้าเย็นชา และไม่คิดจะเป็นฝ่ายเริ่มคุยกับเธอ

เสินหลีเหมือนจะโทรหาเขาตลอด แต่แปลกที่เหลียงหยวนโจวไม่รับสักสายเลย

สืออวี๋ไม่รู้ว่าทำไมเขาถึงเปลี่ยนไป แต่เธอก็ไม่สนใจ ทำเหมือนเขาเป็นคนล่องหน

แค่ทนให้ครบหนึ่งเดือน เธอชดใช้บุญคุณที่เซี่ยงชินเฟินช่วยชีวิตแล้ว ก็ได้ปลดปล่อยแล้ว

เธอไม่เคยคิดเลยว่า มีวันหนึ่งที่เธอตัดสินใจเตรียมจะไปจากเหลียงหยวนโจว มันจะรู้สึกเหมือนได้รับการปลดปล่อย

ไม่คิดไกลไปกว่านี้ เธอก็จดจ่อกลับไปอ่านเอกสารต่อ

สุดสัปดาห์ เซี่ยงชินเฟินมาคุยปรึกษาหารือเรื่องแต่งงานกับพวกเขา

พอรู้ว่าเหลียงหยวนโจวกับสืออวี๋ต่างไม่ใส่ใจนัก เธอเลยจัดการแทนเอง

สืออวี๋กับเหลียงหยวนโจวนั่งแยกกันที่สองฝั่งของโซฟา ซ้ายคนขวาคน แบ่งเขตกันอย่างชัดเจน

เทียบกับคู่รักที่กำลังจะแต่งงานแล้ว กลับเหมือนสามีภรรยาที่ความสัมพันธ์แตกสลายและกำลังจะหย่ากัน

เซี่ยงชินเฟินนั่งอยู่ตรงข้ามพวกเขา เอาตัวอย่างการ์ดเชิญที่ตัวเองเลือกเสร็จให้พวกเขาเลือก เหลียงหยวนโจวเลือกอันที่เชยที่สุด ใบหน้าไร้ความใส่ใจ

“เอาอันซ้ายบนก็แล้วกัน”

สืออวี๋เหลือบมอง พบว่าการ์ดนั้นมันดูแก่หน่อย มีแค่ตัวอักษรฮี่[1]ใหญ่ๆตัวหนึ่ง ไม่มีลวดลายตกแต่งใดๆ เหมาะกับรสนิยมผู้ใหญ่ยุคก่อน การ์ดอื่นล้วนสวยกว่านี้หมด

เซี่ยงชินเฟินจิกตาใส่เขา ก่อนหันไปมองสืออวี๋ “สืออวี๋ หนูชอบอันไหน เอาที่หนูชอบ”

มองดูท่าทีที่กระตือรือร้นของสืออวี๋ สืออวี๋อยากบอกกับเธอจริงว่าไม่จำเป็น สภาพนี้ของเธอกับเหลียงหยวนโจว จะแต่งงานแบบไม่มีอะไรเกิดขึ้นได้ยังไง?

ลังเลไปครู่หนึ่ง ก็ไม่พูดคำพวกนี้ออกมา เพราะเธอตอบตกลงเซี่ยงชินเฟินว่าจะให้โอกาสเขาอีกครั้ง

ตอนนี้เธอก็เพิ่งเข้าใจความรู้สึกที่ถูกคนบังคับนั้นมันเป็นอย่างไร

“เอาตามที่เขาเลือกก็ได้ค่ะป้า”

เซี่ยงชินเฟินพยักหน้าแล้วยิ้ม “โอเค งั้นก็ตามนี้นะ”

หลังจากคุยเรื่องของชำร่วยเสร็จ เซี่ยงชินเฟินจึงยิ้มแล้วจากไป

ทันทีที่เธอออกไป ห้องนั่งเล่นก็ตกอยู่ในความเงียบ

สืออวี๋ดูเวลา สี่ทุ่มกว่าแล้ว

พรุ่งนี้เช้ามีคดีต้องขึ้นศาล ถึงแม้เอกสารจะเตรียมครบแล้ว แต่เธอก็ชอบตรวจอีกรอบถึงจะสบายใจ

ลุกขึ้นกำลังจะเดินเข้าห้อง เสียงที่เย็นชาของเหลียงหยวนโจวก็ดังขึ้นในห้องนั่งเล่น

“สืออวี๋ แต่งกับผู้ชายที่ไม่รักเธอ มันก็เหมือนอยู่เป็นหม้ายไปตลอดชีวิต คุณแน่ใจเหรอว่านี่คือชีวิตที่คุณอยากได้?”

สืออวี๋ชะงัก หันกลับไปมองเขา “เหลียงหยวนโจว ถ้าคุณไม่อยากแต่ง ก็ไปบอกกับป้าเซี่ยงเองสิ”

สีหน้าของเหลียงหยวนโจวเคร่งขรึม จ้องเธอไม่วางตา ก่อนหัวเราะหยัน “โอเค คุณอย่าได้เสียใจทีหลังก็แล้วกัน”

สืออวี๋ไม่พูดอะไรอีก เดินเข้าห้องแล้วล็อกประตูโดยตรง

แม้ว่าช่วยงนี้เหลียงหยวนโจวจะกลับมา แต่พวกเขาก็แยกกันนอนตลอด เธอนอนในห้อง เหลียงหยวนโจวนอนบนโซฟา

หลังตรวจสอบเอกสารเสร็จ มั่นใจว่าไม่มีปัญหาแล้วสืออวี๋ก็เก็บใส่กระเป๋า เอาชุดนอนแล้วเตรียมไปอาบน้ำเข้านอน

รุ่งเช้า สืออวี๋ล้างหน้าแปรงฟันเสร็จหยิบกระเป๋าเอกสารแล้วออกจากห้อง ในห้องนั่งเล่นก็ไม่มีวี่แววของเหลียงหยวนโจวแล้ว

การขึ้นศาลช่วงเช้าเป็นไปอย่างราบรื่น เอกสารและหลักฐานที่สืออวี๋ยื่นครบถ้วน ทำให้การพิจารณาจบลงอย่างรวดเร็ว

เหลือเพียงรอคำพิพากษา ซึ่งถ้าไม่มีอะไรผิดพลาดก็น่าจะชนะ

ขณะเดินออกจากศาล จู่ๆก็มีคนพุ่งออกมา

ทำให้สืออวี๋ตกใจแล้วถอยหลังไปสองก้าว ก่อนจะเห็นว่าเป็นเสินหลี

เสินหลีตาทั้งแดงและบวม สีหน้าดูโทรมเล็กน้อย สายตาที่มองดูสืออวี๋มีความโกรธเคือง

“สืออวี๋ คุณทำอะไรไป? ทำไมช่วงนี้ประธานเหลียงไม่รับสายฉัน ในบริษัทก็ปฏิบัติเย็นชากับฉัน?!”

น้ำเสียงกล่าวหาของเธอทำให้สืออวี๋ไม่พอใจ พูดด้วยน้ำเสียงที่เฉยชาว่า “คุณควรไปถามเหลียงหยวนโจว ไม่ใช่มาถามฉัน”

“ต้องเป็นเพราะคุณแอบทำเรื่องไม่ดีลับหลังแน่ ตอนนี้คนที่ประธานรักคือฉัน ต่อให้คุณใช้กลอุบายอะไรทำให้ไม่สนใจชั่วคราว เขาก็ไม่มีวันรักคุณอีกครั้งหรอก!”

มือของสืออวี๋ที่ถือกระเป๋าเอกสารกำแน่นขึ้นเล็กน้อย พยยักหน้าด้วยสีหน้าที่เรียบนิ่ง “งั้นคุณก็สู้ๆ ล่ะ พยายามให้เขากลับไปอยู่ข้างเธอให้ได้เร็วๆ นะ”

สีหน้าของเสินหลีดูแย่ รู้สึกว่าสืออวี๋กำลังประชดเธอ

“คุณดีใจได้ไม่นานหรอก!”

พูดจบ เสินหลีก็จากไปอย่างโกรธ

มองดูแผ่นหลังเธอ บนใบหน้าของสืออวี๋ไม่แสดงอารมณ์ใดๆ

ดูออกว่า เหลียงหยวนโจวเอาใจเธอมากจริง ไม่อย่างงั้นเธอก็คงไม่กล้าวิ่งมายั่วยุที่ตรงหน้าสืออวี๋

สืออวี๋ละสายตา แล้วเดินไปที่ลานจอดรถ

คืนนั้น เหลียงหยวนโจวก็กลับมาพร้อมกลิ่นเหล้าหนักอึ้ง

สืออวี๋กำลังเขียนเอกสารที่ห้องนั่งเล่น ได้กลิ่นเหล้านตัวเขาก็ขมวดคิ้วแล้วรีบปิดคอมเตรียมกลับห้อง

เหลียงหยวนโจวขวางเธอไว้ “วันนี้เสินหลีไปหาคุณเหรอ?”

ทันทีที่เขาพูด กลิ่นเหล้าก็ล้อมรอบสืออวี๋ทันที

สืออวี๋ถอยหลังเล็กน้อยเพื่อดึงระยะห่างระหว่างทั้งสองคนออก “ใช่ ทำไม?”

เหลียงหยวนโจวมองดูหน้าที่ไร้อารมณ์ของเธอ แล้วหัวเราะหยัน ดวงตาเต็มไปด้วยการดูถูก

“ช่วงนี้คุณช่างยิ่งอยู่ยิ่งใจกว้างสักแล้ว ถ้าเป็นแบบนี้ตั้งแต่แรก เราก็คงไม่ทะเลาะกันเยอะขนาดนั้น”

ถ้าสืออวี๋สามารถใจกว้างแบบนี้ตลอดไป ไม่สนเรื่องระหว่างเขากับเสินหลี แต่งงานกับเขาก็ไม่ใช่ว่าจะไม่ได้

แม้ว่าเขาจะไม่รักสืออวี๋แล้ว แต่ใบหน้าของสืออวี๋ พาออกไปข้างนอกก็มีหน้ามีตาดี

สบตากับเหลียงหยวนโจวอยู่ครู่หนึ่ง สืออวี๋เบือนหน้าไปด้วยสีหน้าเรียบเฉย

ไม่ได้ใจกว้างขึ้น แต่เป็นเพราะเธอไม่สนใจเขาอีกแล้ว

“คุณไว้ใจ ต่อไปจะไม่มีอีกแล้ว”

━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━

[1]ฮี่ หมายถึง คำมงคลในภาษาจีน ที่แสดงถึงความสุข ความยินดี