บทที่ 10

คนตัวขาวเดินทอดน่องเลาะขอบสวนผลไม้เดินชมพระอาทิตย์ตกดินหลังกลับจากเดินไปส่งน้องสาวเพื่อนบ้าน ลมยามเย็นพัดเอื่อยผ่านร่างบางสูงโปร่งขาวซีดของคนเมืองระลอกแล้วละลอกเล่า

ตึกตึกตึกตึก!!

กำลังเพลิดเพลินอยู่ดีๆ ความรู้สึกคล้ายมีเสียงซ้อนทับฝีเท้าตนเองดังขึ้นทำเอาชะงักเท้าลงเพื่อเงี่ยหูฟัง

ตึก! ตึก! ตึก! ตึก!

กึก...

ควั่บบบ!

ใกล้ค่ำเงาต้นไม้ในสวนผลไม้ตัวเองกลับกลายเป็นเรื่องสยองสองนาทีได้ไม่ยาก เรียวขายาวก้าวฉับเร็วสลับกับหันซ้ายขวาท่าทีลนลาน

สวนคุณย่ากว้างเกินไปควรจะขายไปบ้าง..ไม่สิควรจะขายทั้งสวนเลยดูสิตกเย็นมาน่ากลัวขนาดไหน

ตึก!!ๆๆๆๆๆๆๆ

ความรู้สึกคล้ายมีเงาไล่หลังมาทำให้ต้องออกวิ่งสุดแรงสับขาเร็ว เร็วขึ้น แล้วก็...

ปึ้กกก! อ๊ะ!!

สะดุดรากไม้เต็มเเรงปลายเท้าชาหนึบตัวลอยละลิ่วหน้าคะมำ..ตรงหน้าเป็นก้อนหิน!

แย่แล้วหน้าแหก!

หมั่บบบบ!

แฮ่กกกๆๆ

ตัวลอยไม่ติดพื้น..นี่เรา

"จะวิ่งทำบ้าอะไรเร็วขนาดนี้ต้นไม้เต็มไปหมดเห็นทางหรือไง! " สัมผัสรัดแน่นใต้ท้องกับอุณภูมิอุ่นไที่แนบขนาบหลังตัวเองเสียงห้าวข้างหูสบถใส่ให้สะดุ้ง

เสียงนี้..ไอ้ห่ามแมงปอ!

ท่อนแขนแกร่งรวบใต้เอวบางลอยหวือแนบอกกว้างทำคนในอ้อมกอดค้างกลางอากาศในท่าตะครุบกบเมื่อรู้ว่าใครที่เป็นต้นเหตุให้วิ่งหนีจนหัวคะมำอารมณ์ฉุนเฉียวกลับทวีมากขึ้น

"ปล่อยยย!"

"ปล่อยก็หน้ากระแทกหินสิ ว่างมากนักหรือไงเดินไปเจอคนนั้นคนนี้ไม่อยู่ติดบ้านโทรศัพท์ก็ไม่เอาไปรู้ไหมว่าย่าณีเป็นห่วงเมื่อไหร่จะรู้จักโตเสียที!"

คำพูดจาสั่งสอนราวกับเป็นผู้ใหญ่กว่าเอื้อนเอ่ยตั้งแต่แรกเจอจวบจนกระทั่งวันนี้ แต่งตัวแก่ใช้คำพูดแบบคนแก่จะไม่ให้คิดว่าเป็นมนุษย์ลุงได้อย่างไร

"นายจะมายุ่งอะไรด้วยห้ะบอกให้ปล่อยอย่ารัดท้องฉันเจ็บ!"

ฟึ่บ!

คนเมืองผู้ฉุนเฉียวฟึดฟัดใส่อีกฝ่ายราวกับแค้นกันมาแต่ชาติปางไหนร่างขาวบางของคนพี่ถูกหมุนตัวปล่อยออกจากพันธนาการห่างจากกัน

เพียงปลายเท้าสัมผัสพื้นความเจ็บแปลบที่ขาข้างหนึ่งทำร่างฟุบฮวบลงไปนั่งพับเพียบที่พื้นเอาดื้อๆ

"อูยย~"  นิ้วเรียวลูบหลังเท้าเริ่มบวมช้ำ

"เท้าเป็นอะไรไหมมาดูสิ" ร่างหนาย่อตัวลงกำข้อเท้าขาวด้วยมือข้างเดียวรองเท้าผ้าใบสีขาวถูกดึงออกจากเท้าเรียวสัมผัสสากอุ่นตรงฝ่าเท้าขยับหมุนวนไปมาไม่แรงนัก

"โอ้ย! อย่าจับแรง เนื้อคนนะไม่ใช่ควาย!"

ปากบางๆ ร้องลั่นพลันแยกเขียวใส่คนเถื่อนอีกฝ่ายยังคงกำข้อเท้าเล็กไม่สะทกสะท้านติดรำคาญเสียงที่ขยันแผดใส่ทุกทีที่เจอ

"ปากดีเจ็บแล้วยังไม่เจียมสังขารเดี๋ยวก็จับหักขาซะเลยนี่" เสียงดุห้าวขู่ออกมาผิดกับการกระทำลิบลับ

กร่อบบบ!

ข้อเท้าที่ถูกหมุนเบาๆ กระตุกบิดเข้าที่ภายในพริบตา

"โอ๊ยยยย! ไอ้บ้า! "

คนพี่ร้องลั่นด้วยความตกใจกระเด้งตัวขึ้นมาทุบบ่ากว้างของชาวสวนรุ่นน้องกว่าจะรู้ว่าข้อเท้าที่เจ็บขัดก่อนหน้าไม่รู้สึกปวดเท่าเดิมจึงหยุดมือลงขมวดคิ้งด้วยความสงสัย

"กินข้าวเย็นหรือยัง?" ร่างหนาผุดลุกขึ้นพร้อมกับดึงร่างเบาหวิวของคนพี่ขึ้นมาด้วยมือข้างเดียวเอ่ยถามคนตัวบางพลางมองหน้าท้องแบนราบด้วยความสงสัย

"..ยัง" เสียงขุ่นตอบสั้นขยับเท้าไปมาราวกับไม่เคยสะดุดล้มแรงมาก่อน

"ยาล่ะวันนี้ตื่นเที่ยงไม่กินข้าวเช้าไปกินข้าวเที่ยงบ้านคนอื่นข้าวเย็นก็ไม่กินยาไม่ตกถึงท้องเลยสินะ?'

"อูยย~ นายจะบ่นทำบ้าอะไรฉันปวดท้อง" คำทักท้วงทำให้รู้สึกปวดท้องจนต้องยกมือขึ้นกุมท้องจู่ๆ ก็ปวดขึ้นมา

"เพราะปวดท้องไงถึงต้องจ้ำจี้จ้ำไชผมไม่อยากยุ่งกับคนดื้อด้านแบบคุณอยู่แล้วถ้าไม่เห็นแก่ย่าปราณีนะจะไม่สนใจเลย...ไหวไหม"

เสียงห้าวบ่นอุบมิวายเข้าประคองร่างบางไม่ห่างแม้จะถูกเสียงฟึดฟัดใส่ เอาเข้าจริงๆ ก็ไม่เคยทำอะไรรุนแรงคนเมืองผู้เย่อหยิ่งคนนี้ได้สักที

"มันปวดท้องเนี่ยแค่ขยับก็เจ็บเดินไม่ไหว..นายบอกคนงานให้เรียกรถพยาบาลให้ที"

"เห้อ..ไม่ต้องเล่นใหญ่แค่กลับไปกินข้าวกินยานอนแล้วพรุ่งนี้ก็ตื่นมาให้ทันอาหารเช้าด้วย"

ฟึ่บ!

ร่างขาวบางลอยละลิ่วในท่าเจ้าสาวท่อนแขนแกร่งช้อนร่างรุ่นพี่ปากดีเดินดุ่มๆ ในสวนทึบแสนชำนาญผ่านกลิ่นชื้นของดินกับต้นไม้ที่สูดเข้าไปได้สดชื่นเต็มปอด

"หะ..เห้ย! นายจะอุ้มทำไม่ปล่อยฉันลงนะ"

"เดี๋ยวก็จับเหวี่ยงลงน้ำซะเลยหุบปากบ้างจะได้ไหมหนวกหู!" ท่อนแขนแกร่งทำท่าจะโยนร่างขาวๆ ลงทำคนเมืองผวากอดลำคอหนาแน่นพร้อมกับร้องโวยวายไปตลอดทาง

"ไอ้ห่ามปอ ไอ้บ้าเอ๊ยยย!"

..

หญิงชราท่าทางกระวนกระวายเดินไปมาเพ่งมองเงาตะคุ่มแปลกๆ ออกมาจากสวนยามพลบค่ำ

"เล! เลเป็นอะไรเหรอปอทำไมถึงอุ้มมาสภาพนี้?"

ชายหนุ่มผมยุ่งมาดเซอร์เดินปรี่เข้ามาในตัวบ้านภายในอ้อมแขนมีร่างขาวจัดผอมบางกอดลำคอหนาไว้แน่น

"ล้มครับวิ่งเล่นในสวนตอนมืดไม่ทันระวังหน้าเกือบฟาดหินแล้ว"

"วิ่งเล่นที่หน้านายเหรอเดินตามชาวบ้านเงียบๆ แล้วยังมีหน้ามาโทษคนอื่นอีก!"

สองหนุ่มในปกครองลับฝีปากกันไม่หยุดจนคนชราต้องเข้าห้ามทัพด้วยความเอือมระอา

"เอาล่ะๆ อย่าพึ่งทะเลาะกันปอวางพี่ลงก่อนลูกเลเป็นไงบ้างเจ็บมากไหม?"

"เลไม่เป็นอะไรครับย่าใครจะรู้ว่ามีคนบ้าที่ไหนตามมาก็เลยวิ่งว่าแต่ย่ามีอะไรให้เลกินไหมครับหิวมาก"

"มีจ้ะปอกินข้าวกันมัวแต่เดินตามหาเลคงเหนื่อยแย่เลย"

"ครับผมเข้าใจว่าคนดื้อยังไงก็ดื้ออยู่วันยังค่ำย่าณีใจดีเกินไปปล่อยให้ผมจัดการเถอะชอบนักกำราบคนดื้อด้านเนี่ย"

"นายว่าใครไม่ทราบ!"

"ว่าแมว~ผมขอตัวไปล้างมือก่อนนะครับย่า"

"จ้ะ~"

..

.