บทที่ 12

.

"ไม่เอาฉันไม่ไปมันร้อนฉันเจ็บเท้าเจ็บท้องปวดหัวคลื่นไส้ไม่ไปๆๆ"

ร่างบางของเลขาถูกจับขี่หลังเดินเข้าสวนดูผลผลิตที่ใกล้สุกงอมเต็มทีโดยไม่เต็มใจเพราะกินข้าวกินยาแล้วถูกแบกมาทันที

หญิงชราหัวเราะท่าทางเราทั้งคู่ ชายหนุ่มวัยรุ่นลับฝีปากเสียงดังลั่นตลอดทาง

คนเถื่อนเดินลงส้นเต็มเท้าทำเอาร่างเล็กหัวสั่นหัวคลอนเบี่ยงหลบใบไม้พัลวันเพราะความสูงของคนเด็กกว่านั้นเกือบสองเมตร

คนงานชะเง้อชะแง้มองคู่กัดถนัดใช้ปากบ่นกันเสียส่วนใหญ่ชวนตลกขบขัน

 

หลังกินข้าวเช้ามีการพูดคุยปรึกษาปัญหาผลผลิตล้นเนื่องจากเป็นฤดูกาลผลไม้ทุกสวนต่างเก็บขายพร้อมกันจึงต้องหาวิธีจัดการไม่ให้ผลผลิตล้นจนถูกกดราคา

สรุปว่าหลานอย่างเลขาต้องช่วยประชาสัมพันผ่านสื่อเพื่อขายผลผลิตในสวนราคาไม่ต่ำจนเกินไป

 

กึก..

หนุ่มหน้ามนคนตัวขาวในชุดผ้ากันเปื้อนยาวสวมทับเสื้อเชิ้ตสีขาวและสวมหมวกสานถูกพามาถึงต้นผลไม้ข้างลำธารที่ทั้งสวยและบรรยากาศดี

 

"ไหนว่าจะช่วยย่าณีไงอย่าเรื่องมากได้ไหม แหกตาดูซะบ้างว่าผลไม้มันกำลังจะสุกถ้าขืนยังยึกยักชักช้าผลไม้แก่มากเข้ามันจะทำอะไรไม่ทันจริงๆ"

"แล้วจะปลูกกันเยอะขนาดนี้ไปทำไมเล่าพอออกน้อยก็ไม่ดีออกเยอะก็ไม่ดีเอาใจยากแบบนี้สู้ขายไปเลยเสียดีกว่า"

"แหม~ไปคุยกับคนค้าที่ดินกลับมาความคิดทุบหม้อข้าวตัวเองก็ติดมาด้วยเลยหรือไง?"

"ก็มันจริงนี่"

"คุณเป็นหลานชาวสวนต่อให้ไปอยู่เมืองหลวงมาซักกี่ปีรากเหง้าก็คือชาวสวน แล้วสักวันคุณจะเข้าใจว่าคุณค่าของพืชพรรณมันสำคัญกว่าการมีเงินกินของแพงแบบที่คุณชื่นชอบมากแค่ไหน"

แมงปอบ่นร่ายยาวไม่ต่างจากวันแรกที่เจอกันไม่แปลกใจที่ไม่ชอบออกกล้องเพราะแมงปอเอนเตอเทนใครไม่เก่งสักนิดสภาพที่คล้ายโจรห้าร้อยอาจทำให้คนดูรู้สึกหวาดกลัวก็เป็นได้

 

วันแล้ววันเล่าร่างเจ้าของสวนเช่นเลขามักจะถูกหนีบสอยห้อยตามไปกับเจ้าของสวนรุ่นน้องตัวโตทุกวันจนหาตัวไม่พบเมื่อเพื่อนบ้านอีกฝั่งเช่นตะวันมาหาราวกับอ่านเกมส์ขาดว่าถ้าปล่อยให้คนหัวสูงอยู่ด้วยกันไม่นานก็จะถูกเป่าหูให้ขายที่อย่างแน่นอน

คนตัวขาวใบหน้างอง้ำไม่ต่างจากเด็กเพราะหลบคนโปรดของย่าไม่พ้น ทุกวันไม่วายโดนแบกขึ้นหลังเข้ามานั่งดูคนเก็บผลไม้ทุกวันๆ เพราะอยู่ในช่วงออกออกผลละลานตา

ผลไม้สีเขียวลูกเล็กค่อยๆ เติบโตเปลี่ยนสีส่งกลิ่นหอมเฉพาะตัวกลายเป็นกลิ่นที่ทำให้ร่างกายสดชื่นกว่าการสูดกลิ่นควันในเมืองกรุงเป็นไหนๆ

นอกจาก

"เดินเล่นรอบต้นเงาะนี้เลยกำลังออกผลเป็นพวงสวยดี ธารน้ำมีเสียงน้ำไหล แสงกำลังสวยเลย"

แมงปอยกมือถือขึ้นถ่ายบรรยากาศรอบๆ ปรับแสงเงาของภาพแล้วหันมาบอกคนหน้าหงิกตัวขาวที่วันนี้ไม่ต้องฉุดกระชากลากดึงให้เข้้าสวนเหมือนครั้งแรก

"ฉันไม่ชอบ.."

"ทำไมล่ะได้ยินย่าณีบอกว่าคุณชอบมาเล่นตรงนี้ตอนเด็กๆ"

 

มือถือสีดำของคนสวนยกขึ้นถ่ายตามหลังร่างเพรียวมาเรื่อยๆ ถึงพยายามหลบสุดฤทธิ์แต่หมอนั่นก็ยังตามมาพูดในสิ่งที่หลงลืมไปแล้วว่าตอนเด็กๆ เคยรู้สึกดีได้อย่างไร

"คิดซะว่าทำเพื่อยาณีแค่ทำเพื่อท่านบ้างให้ท่านรู้ว่าคุณคือหลานคนเดียวที่ท่านรัก เป็นคนเดียวที่ไม่ทำให้ท่านผิดหวังเสียใจ.. คุณรู้ไหมว่าคนเรามีอายุจำกัดบนโลกใบนี้ยิ่งคนชราอาจจะมีโรครุมเร้าเรื่อยๆ คุณจะรู้ไหมว่าวันไหนที่ท่านจะจากไป"

น้ำเสียงดุดันลดความแข็งกร้าวลงน้ำเสียงราบเรียบฟังสบายกว่าตอนทะเลาะกันบวกกับบรรยากาศดีๆ มีเสียงน้ำในลำธารคลอทำให้รู้สึกสบายขึ้นการเดินไปคุยไปเรื่อยๆ โดยที่ไม่ทะเลาะกันมันก็ไม่แย่นัก

"ย่าณีน่ะแข็งแรงแล้วก็เข้มแข็งที่สุดในโลกแล้วท่านไม่มีทางจากไปง่ายๆ แน่"

"แล้วไง? จะไม่ทำอะไรเลยจนกว่าท่านป่วยย่ำแย่จนไม่สามารถเห็นสิ่งดีๆ ที่หลานทำให้สักครั้งเลยอย่างนั้นเหรอ?"

 

ไม่รู้ว่าวันไหนจะคุยกันได้โดยที่ไม่ทะเลาะกันได้แต่เพราะถูกชี้นำจากคนสวนตัวโตสุดห่ามทำให้ปฏิเสธไม่ได้ว่ารู้สึกถึงความอบอุ่นเดิมๆ ท่ามกลางแมกไม้ลำธารเฉกเช่นคราวก่อนเข้ามาทำให้ความตึงเครียดบางอย่างของคนเมืองเจอจางลง

ความรู้สึกกังวลกับภาพลักษณ์สวยหรูน้อยลง การไม่ต้องประโคมสกินแคร์แพงๆ แต่งเติมเสริมใบหน้าเพื่อพบลูกค้าไม่มีความจำเป็นอีกแล้ว

ที่สวนแค่ทากันแดดก็สามารถเดินไปไหนมาไหนได้โดยไม่มีใครซุบซิบนินทาว่าหน้าโทรม

คนที่มองกันตลอดก็มีแค่..

เด็กห่ามชาวสวนสุดกวนขี้บ่นโคตรเซอร์ตรงหน้านี้หมอนี่เห็นแต่สภาพย่ำแย่ของตนใบหน้าโทรมไร้เครื่องสำอางร่างกายผอมโซคล้ายโครงกระดูกเดินได้สภาพคนเมืองไฮโซผู้อดอยากหิวโหย

นายแมงปอเห็นมันมาทั้งหมดตั้งแต่แรกแถมยังชอบมาบ่นกรอกหูใกล้ๆ ว่าให้วางอัตตาลงแล้วสนใจความเป็นจริงตรงหน้านี้

..

'แค่ลองทำเพื่อท่านดู ค่อยๆ ทำสิ่งเล็กๆ ก็ได้แค่นึกถึงท่านแล้วทุกอย่างจะง่ายขึ้น'

..

ไม่รู้ว่าเหม่อไปน่านแค่ไหนไอ้ห่ามเดินมาซ้อนอยู่ด้านหลังยื่นมือถือผ่านหน้าเข้าไปถ่ายมังคุดสีม่วงสวยสุกรอการเก็บเกี่ยว เสียงทุ้มข้างหูเบาลงเราใกล้กันมากเสียจนรู้สึกได้ถึงไอร้อนจากร่างของกันและกัน

ไหล่กว้างยังคงค้างนิ่งในท่าเดิม แผ่นหลังเล็กซ้อนร่างหนาคล้ายจะจมไปกับอกแกร่ง พึ่งรู้สึกว่าตัวเองเป็นเพียงมนุษย์ตัวเล็กๆ ต้องการการปกป้องเหมือนคนอื่นก็ตอนนี้

"..ฉัน.. ฉันไม่กล้า ฉันกลัวว่าถ้าวันหนึ่งกลับไปอยู่กรุงเทพฯ แล้วมีภาพหน้าฉันในสวนติดอยู่บนหน้าโซเชียลใครๆ จะล้อฉันว่าเป็นแค่ลูกหลานชาวสวน ฉัน ..อาย"

คำพูดเบาหวิวไม่ต่างจากละเมอถูกเปล่งออกมาแมเสายตาจะมองไปที่ภาพบนหน้าจอไม่ต่างจากเจ้าของที่ถือมันตรงนี้

เรายืนซ้อนกันโดยมีภาพหน้าจอมือถือของนายปอถ่ายไปที่มังคุดสองลูกกำลังสุก ฉากหลังเป็นลำธารมีแสงรอดใบไม้กระทบเข้ามา

สายตาเราทั้งคู่จ้องมองภาพนั้นนิ่ง

สวย..

แวบนึงผมรู้สึกแบบนั้นขึ้นมาจริงๆ

 

"ผมไม่อยากบังคับอะไรคุณนะแค่อยากให้คุณรู้สึกได้เองว่าควรทำอะไร แต่ระหว่างนี้ผมคงต้องชี้แนะบ้างว่าควรจะทำอะไร"

เสียงทุ้มข้างหูกระซิบเบาค่อยๆ เคลื่อนถอยออกไป เสียงดุแข็งกร้าวที่เคยรำคาญตอนนี้คล้ายจะน่าฟังขึ้นมา..นิดนึง

"ผมจะเสนอออกมาก็แล้วกันถ้าคุณไม่อยากทำก็บอกแต่ควรพยายามทำเพราะงานขายผลผลิตของชาวสวนก็สำคัญไม่แพ้งานไหนๆ เหมือนกัน"

"..อือ"

"ผมทำเพจไว้โปรโมทผลผลิตของสวนอยู่แล้วแค่มันไม่สมบูรณ์เท่าไหร่เพราะมันมีแค่ภาพกับตัวหนังสือที่ใส่อธิบายไว้ในนั้นมันขาดคนที่จะมาเติมเต็มความมีชีวิตชีวาให้องรวมสมบูรณ์มากขึ้น"

"ยังไง?"

"มาถ่าย vlog ในสวนกัน"

"ไม่เอา ฉันไม่อยากถ่ายหน้าตัวเองกับสวน!"

"ผมจะเดินตามถ่ายคุณข้างหลังและจะพยายามถ่ายไม่ติดหน้าจะโฟกัสวิวสวนกับผลไม้โอเคไหม?"

"นายถ่ายได้แน่นะแบบไม่ติดหน้า"

"ผมจะให้คุณดูทุกครั้งหลังถ่ายเสร็จแล้วจะตัดต่อออกให้ถ้าคุณไม่ชอบดีไหม?"

".. ทำไมต้องมาทำดีกับย่าฉันด้วยกำลังหวังอะไรอยู่หรือไง?"

"จะให้หวังอะไร ผมไม่ได้หาเสียงนะและก็ไม่อยากได้ที่ดินใครด้วย แค่ชอบเห็นสวนสวยๆ ต้นไม้เยอะๆ มันเหมือนขุมทรัพย์มหาศาลที่ไม่ใช่ใครจะครอบครองได้"

"ผักผลไม้เนี่ยนะขุมทรัพย์?"

"ใช่ผมอยากให้ทุกคนมีขุมทรัพย์เป็นของตัวเองอย่างน้อยในวันที่หิวแล้วไม่มีเงินคุณก็ยังอิ่มได้ ไม่ให้เรียกขุมทรัพย์ได้ยังไง อ้อ~ ที่ต้องการจากย่าณีก็คงเป็นอาหารฝีมือย่าคุณละมั้งเพราะอาหารของย่าณีอร่อยเหาะ^^"

"นายขาดความอบอุ่นหรือไงถึงต้องมาแบ่งความรักของย่าฉันไป ฉันไม่ให้นะ!"

"เห้อ~ขี้งกจังคุณนี่น้า ผมไม่แย่งหรอกคุณกลับมาแล้วท่านก็ดูดีขึ้น ถ้าคุณยอมหยิบจับอะไรในสวนบ้างย่าณีคงชื่นใจน่าดู"

"นายหมายความว่าไง?"

"เออน่าช่างเหอะมาลองถ่ายกันนั่งอยู่ข้างริมน้ำตรงนี้แหละนั่งเหม่อๆ ชมนกชมไม้สวมวิญญาณนักแสดงให้เต็มที่เลยนะ ถนัดไม่ใช่เหรอฮ่า ฮ่า ฮ่า!"

''ไอ้บ้านี่"

 

"เอาละนะ หนึ่ง สอง สาม~"