บทที่ 8

"ย่าณีสวัสดีครับ ทำไม..ยังออกมาดูคนงานเองล่ะวันนี้แดดแรงลมแรงด้วย"

"ก็.. ปกติก็ทำอยู่แล้วไม่เห็นจะแปลกเลยแล้วปอล่ะเป็นยังไงบ้างวันนี้ไปประชุมมา"

"สบายมากครับเรื่องเพิ่มผลผลิตด้วยการใช้ของเหลือของจากธรรมชาติพวกเราถนัดกันอยู่แล้วมีก็แต่ไม่สบายตาที่ไอ้ตะวันมันมาเสนอปุ๋ยชีวภาพกลางที่ประชุมนี่แหละ มันน่ารำคาญนักตัวเองไม่ได้ทำสวนจะเสนอหน้ามาทำไม"

"ปอกับตะวันไม่ค่อยลงรอยกันเลยนะตั้งแต่เจอกันวันแรกจนตอนนี้"

"ครับผมน่ะไม่อยากอยู่ใกล้มันแต่เลี่ยงไม่ได้เพราะพ่อมันใหญ่ ถ้าผมรู้ว่ามีคุณย่าใจดีอยู่ข้างสวนคงมาทำความรู้จักนานแล้ว"

"ไม่เป็นไรหรอกปอย่ารู้จักเราจากปากพ่อกับแม่ปอตลอด เป็นเด็กเก็บตัวอยู่กับต้นไม้ใบหญ้าในโรงเพาะชำ ไม่ค่อยพูดค่อยจาแต่เรียนเก่งอย่าบอกใคร ได้เรียนในสิ่งที่ชอบไกลถึงเมืองนอกกลับมายังมาสร้างประโยชน์ให้แผ่นดินบ้านเกิดเป็นเด็กดีมากเลยทำให้เพื่อนบ้านอย่างย่าพลอยได้อานิสงไปด้วย..ผิดกับเลขาลิบลับตอนเด็กเป็นคนยิ้มง่ายใจดีเข้ากับทุกคน เลขาตอนนั้นทำให้ย่ารักและเอ็นดูจนลืมสิ่งที่พ่อแม่หลานทำไว้จนหมด"

"คุณขาไม่ออกมาจากบ้านใช่ไหมครับย่าถึงต้องออกมาดูงานแบบนี้?"

". .อื้อ"

"ย่าณีครับผมอาจจะมีความคิดแปลกๆ บ้างแต่ถ้าบังเอิญผมล่วงเกินอะไรหลานรักของย่าไปผม..ขออโหสิกรรมล่วงหน้าได้ไหมครับ"

"อื้ม ได้สิ ย่าไว้ใจปอนะ"

..

"อืมม..หิวจัง กี่โมงแล้วนะ.."

กึ่ก

"สิบเอ็ดโมง "

ห้าวววว ~

"จะหาวอีกนานไหมนอนกินบ้านกินเมืองแบบนี้น่าจะเกิดไปเป็นไส้เดือนนะจะได้ไม่ต้องทำมาหากินมีดินให้กินตลอดเวลา"

"เห้ย! นายเข้ามาได้ไงเนี่ย?"

"ทำไมจะเข้ามาไม่ได้ปกติก็เข้ามาทุกวัน อย่าลืมนะว่าผมเป็นแขกประจำของที่นี่ คุณพึ่งมาคงยังไม่รู้สินะ"

"นั่นมันเมื่อก่อนแต่ตอนนี้ฉันอยู่นายจะเข้านอกออกในห้องคนอื่นเขาไม่ได้ถ้าของฉันหายไป คนที่ น่าสงสัยที่สุดก็คือนาย!"

''คนที่น่าสงสัยไม่ใช่ผมเพราะผมอยู่ที่นี่มาตลอดและผมก็มีเงินไม่ใช่คุณ คนงานก็อยู่ที่นี่มาตลอดไม่มีใครเขาทำนิสัยแย่แบบนั้น จะมีก็แต่คนที่เพิ่งเข้ามา แล้วชอบพูดจาแย่ๆ มองคนอื่นแย่ๆ หน้าตาไม่รับแขก ทำตัวเป็นคุณชายไม่รู้ร้อนรู้หนาวปล่อยให้คุณย่าอายุเจ็ดสิบกว่าทำงานเลี้ยงหลานไม่รู้จักโต คิดว่าตัวเองอายุห้าขวบหรือไง!"

"เป็นบ้าอะไรเนี่ยมาถึงก็มาบ่นๆๆ ย่าฉันยังไม่เคยบ่นฉันสักคำ ออกไปจากบ้านฉันเดี๋ยวนี้!"

"ขอโทษนะครับที่นี่บ้านย่าณีไม่ใช่บ้านคุณขาผมไม่จำเป็นต้องฟังคุณ แล้วคุณน่ะเป็นโรคกระเพาะหัดกินข้าวกินยาให้มันตรงเวลาบ้าง ทำตัวไม่มีระเบียบวินัยแบบนี้ เดี๋ยวก็ได้ตายจริงๆ''

"ฉันจะตายไม่ตายก็เรื่องของฉันไม่เกี่ยวกับนาย ออกไปได้แล้ว!"

คนตัวบางยื้อยุดผลักไสร่างใหญ่หนาคนสนิทของย่าในชุดชาวสวนคุ้นตาหน้าประตูด้วยความขุ่นเคืองที่ถูกต่อว่ายาวเหยียดทำคนหลับสบายตื่นสายใกล้เที่ยงอารมณ์ฉุนขึ้นง่ายดาย

ชาวสวนอารมณ์ขุ่นเคืองไม่แพ้กันที่เห็นหญิงชราจิตใจดียังคงเดินดูผลผลิตหยิบจับอะไรในสวนโดยไร้เงาของหลานที่รักนักหนาจึงได้เดินกลับมาดูที่บ้านเห็นคนตัวบางนอนสบายใจเฉิบยิ่งรู้สึกอยากสั่งสอนให้หนัก

ทั้งคู่ยื้อยุดกันครู่หนึ่งเสียงร้องเรียกชื่อคุ้นเคยจะดังขึ้น

"เลขา!"

''ไอ้เล!"

''เลโว้ย!"

ใครมาอีกละเนี่ย มาได้แค่วันเดียวหูตาไวกันซะเหลือเกิน

"ใคร!"

" เลกูไง.. ตะวัน ..มึงจำกูได้ไหมเพื่อน"

"ตะวัน.. อ๋อไอ้ตะวันว่าไงมึงยังอยู่ที่บ้านชนบทอยู่อีกหรอ?"

"เออกูจะไปไหนได้แต่บ้านกูไม่ได้ปลูกผลไม้แบบบ้านมึงแล้วนะ กูคิดถึงมึงว่ะลงมาคุยกันเดี๋ยวกูพาไปเที่ยวบ้านกู"

"เออแป๊บนึง ล้างหน้าแป๊บนึง "

ใบหน้าขาวผมสีน้ำตาลอ่อนโบกไม้โบกมือยิ้มให้เพื่อนจอมเจ้าเล่ห์ที่หน้าต่างเห็นเช่นนั้นคิ้วหนากลับกระตุกแรงกอดอกมองคนเปลี่ยนอารมณ์เปลี่ยนสีหน้าไวเสียิ่งกว่ากิ้งก่าอดถามขึ้นไม่ได้เมื่อร่างบางเดินผ่านหน้าเข้าห้องน้ำ

"จะไปไหน?"

"จะไปไหนแล้วมายุ่งอะไรด้วยนั่นเพื่อนฉันแต่นายไม่ใช่กลับบ้านเลยไป!"

"งานการไม่มีทำหรือไงย่าณียังอยูในสวนอยู่เลยจะเที่ยงแล้วอย่างน้อยก็เอาน้ำย็นไปให้ท่านบ้างอายุตั้งเท่าไหร่แก่จนป่านนี้แล้วยังไม่รู้จักควรไม่ควรถ้าย่าณีเป็นอะไรไปจะทำยังไง!"

"โอ๊ย! น่ารำคาญ บอกให้ออกไปไง!"

ปึ้งงงง!!

..

ไม้แก่ดัดยากจริงๆ

..

"ไม่เจอมึงนานเลยตั้งแต่หมกตัวเรียนโรงเรียนอินเตอร์ได้ข่าว่าทำงานบริษัทระหว่างประเทศมึงนี่มันเก่งจริงๆ ดูดีขึ้นด้วยขาวชิบหายเดินใกล้กูแล้วกูดำไปเลย แต่ผอมไปหน่อยนะหุ่นแบบนี้ในเมืองเขาฮิตกันหรือไง?"

เพื่อนคนหล่อที่ดูมีสง่าราศรีตั้งแต่เด็กจับไหล่บางหมุนเเล้วเอ่ยชมด้วยสวยตาเป็นประกายที่เด็กเนิร์ดจอมซุ่มซ่ามในวัยเยาว์เติบโตขึ้นดูดีไม่ต่างจากลูกคุณหนู

"เออ กูก็ตัวเล็กกว่ามึงมาตั้งแต่ประถมจะให้ใหญ่กว่าได้ยังไง แล้วมึงเป็นไงทำไมไม่ไปอยู่ในเมือง"

"พ่อกูยังอยู่นะมึงก็รู้ว่าพ่อกูดุแต่เขาก็ตามใจกูเรื่องเลิกทำสวนไปทำรีสอร์ทที่เที่ยวไงเนี่ยสนามกอล์ฟติดกับที่ดินสวนย่ามึงกูอยากขยายออกไปอีกมึงบอกยายมึงขายให้กูหน่อยสิ"

"มึงจะบ้าเหรอกูพึ่งมาได้วันเดียวจะให้เดินไปบอกย่าให้ขายที่ให้มึงถ้าเขาจะขายคงขายตั้งแต่วันที่กูบอกอยากอยู่ในเมืองแล้ว"

"เออก็จริงแต่ยังไงแกก็แก่มากแล้วที่ดินนั่นก็ต้องตกเป็นของมึงมึงลองตะล่อมเขาดูสิกูจ่ายได้นะเรียกมาได้เลย "

เรียกมาได้เลย...

ได้เลย..

คำที่ทำให้คนต้องการสิ่งนั้นมากที่สุดจากเพื่อนเก่าที่รวยที่สุดในย่านนี้ทำเอาลำคอแห้งผากจนเผลอกลืนน้ำลายลงคอ

อึ่ก~

นอกจากจะโปะคอนโดที่ต้องผ่อนอีกยี่สิบห้าปีกับรถอีกห้าปีหมดเงินที่ได้จากการขายที่อาจจะทำให้อยู่ในเมืองแบบเศรษฐีได้ไปตลอดเลยก็ได้

"..เออกูจะลองดู"