All Chapters of คุณขากลับมาทำสวน: Chapter 1 - Chapter 10

เช้ากรุบ กรุบ กรุบกลางวันกร๊วม~ กร๊วม~ กร๊วม~เย็นโครกกก~ ครากกกก~โอยยย.. พึ่งวันที่สิบเองทำไมมันทรมาณแบบนี้ อยากกินเนื้อ อยากกินกุ้งอยากกินแซลมอลโว้ยยย!การต้องนั่งตัวแห้งกินผักผลไม้ที่ย่าส่งมาให้หลายถุงแทนอาหารทุกมื้อจนแทบจะสังเคราะห์แสงได้เป็นความกระอักกระอ่วนอย่างบอกไม่ถูกจากที่เคยนัดดินเนอร์ในเลาจ์หรูหรือเข้าร้านที่มีโอมากาเสะบ่อยๆ ก็กลายเป็นคนเก็บตัวเพื่อนชวนไปไหนก็ไม่ไป ช๊อปปิ้งไม่ได้ ขับรถไปเที่ยวไม่ได้ วันหยุดนั่งๆ นอนๆ อยู่แต่ในห้องสามเดือนแล้วหลังจากการคุยกันกับคุณย่าวันนั้นที่เคยพูดหนักแน่นไว้กับท่านตอนนี้ไม่มีอะไรใกล้เคียงกับคำว่าดีขึ้นสักนิดชีวิตขัดสนถึงเพียงนี้คุณย่าก็คล้ายจะรู้ส่งเสบียงเป็นของแห้งผักผลไม้แยมที่กวนเองมาให้ พักหลังๆ ย่าเริ่มส่งของใช้ยังชีพที่สวนผลิตเองอย่างแฟซ่าสบู่น้ำยาล้างจานมาให้แต่ไม่ได้ส่งเงินมานี่แหละวิธีสอนการใช้ชีวิตโดยไม่ใช้เงินของท่านย่าคงกำลังลุ้นว่าผมจะไหวไหมกับการเดินคอตั้งสับขาหน้าเชิดราวกับลูกคุณหนูดูดีมีชาติตระกูลในเมืองหลวงแม้ภายในร่างกายจะอ่อนแรงเต็มทีก็ตามเมื่อก่อนกินแต่เนื้อดีๆ จนติดนิสัยพอมากินผักผลไม้สดๆ คลีนๆ กลับรู้สึกเ

ตื๊ดด~มาม่าดีไหม ทำไมหมอนั่นไม่ซื้ออะไรเข้ามาใส่ตู้เย็นให้บ้างนะ ไม่มีความอ่อนโยนสักนิดตื๊ดดด~ ตื๊ดดด~ใครมันส่งข้อความอะไรมาอยู่ได้น่ารำคาญ!? : หิวไหม?เบอร์ใครวะเนี่ยไม่มีชื่อขึ้นติ๊ดด ติ๊ดดเลขา: ใคร?? : ผมเองเลขา: เองไหน?? : คนสวนเลขา:...แมง?? : แมงปอครับคุณหนูขาเลขา: เลขาเว่ย!? : ผมพักอยู่ใกล้คอนโดคุณเนี่ยกำลังจะหาอะไรกินคุณรู้ไหมว่าแถวนี้ร้านไหนอร่อยเลขา:ตาไม่มีเหรอร้านในกรุงเทพตั้งติดๆ กันขนาดนี้? : ก็ไม่รู้ไงว่าร้านไหนอร่อย แล้วไม่หิวหรือไงเลขา: มะ.. โครกกกก ~ครากกกก~? : ลงมาสิรอหน้าคอนโดวันนี้ยามไม่ให้เข้าไปเลขา: ก็รู้ว่าหน้าตาเหมือนโจรก็อย่าแต่งตัวให้เหมือนโจรจะได้ไหม แล้วใครมันจะอยากเดินด้วยไม่ทราบ? : ถ้าอายก็ใส่หมวกใส่แมสปิดหน้าลงมาสิพิมพ์ข้อความคุยกันยังสัมผัสได้ถึงความห่าม ไอ้บ้าเอ๊ย หิวก็หิวยังจะมายั่วโมโหอยู่ได้!? : เดี๋ยวเลี้ยงข้าวเอามะ?ไอ้ห่ามเหมือนเอาจุดอ่อนมาต่อรองกับผมโครกกก~ ครากกก~...ไอ้ท้องบ้านี่ก็ร้องอยู่ได้ หิวววว!เลขา: เออ! เปลี่ยนเสื้อแป๊ปร่างบางยืนคิดครู่หนึ่งใจไม่อยากไปแต่ร่างกายประท้วงหนักขืนปล่อยให้เป็นแบบนี้ ต้องแย่แน่สงสัยโรคก

ไม่ชอบหมอนี่เลยพูดเหมือนรู้ดีไปเสียหมดไม่รู้อายุเท่าไหร่แต่ท่าทางน่าจะอายุไม่มากเสียงก็ยังดูหนุ่มอยู่ คำพูดคำจากวนบาทาแบบนี้คงไม่ต้องเคารพหรอกมั้งเราออกจากกรุงเทพฯสายไปหน่อยรถติดเป็นชั่วโมงกว่าจะขึ้นทางด่วนได้ขับไปอีกชั่วโมงหมอนี่ก็แวะปั๊มผมจึงลงไปยืดเส้นยืดสาย รถขนผลไม้ทั้งเล็กทั้งแคบแถมคนขับยังกวนโอ้ยจะไม่ให้อารมณ์เสียได้อย่างไรฟึ่บ!"อ้ะ~น้ำหวานดื่มดับฮอร์โมนอันพลุ่งพล่านสักหน่อย เอ๊ะหรือว่า..จะเป็นเมนส์?"ไอ้บ้า!ไอ้ห่าม!ไอ้คนชนบท! ไม่อยากคุยด้วยแล้วแต่ร่างกายต้องการน้ำหวานเย็นจริงๆ ก็อยากอากาศร้อนแบบนี้ชาไทยใส่นมตรงหน้าอาจทำให้รู้สึกดีขึ้นก็ได้ดูดให้หมดแม่งซะเลย!หมั่บบ!ซู้ดดดดดด~"โอ้~สงสัยจะเป็นเมนส์จริงๆ ปะเดินทางต่อกันเถอะครับคุณหนูขา~ปึ้งงง!แตงโม แซนวิช ไส้กรอก ลูกชิ้น น้ำ ชาเย็น หมอนั่นซื้อมาเยอะเลยไม่รู้ว่าจะกินด้วยไหมเห็นหยิบกาแฟไปกระป๋องเดียวแล้วไม่ขออะไรอีกก็เลย..ยัดทุกอย่างลงกระเพาะทั้งหมดแต่..มันก็ยังไม่อิ่ม .. นี่มันอาการคนเป็นโรคกระเพาะหรือคนไส้รั่วกันแน่ จิตสำนึกการกินน้อยแบบผู้ดีมันเขื่อนแตกหรือไง?เห้อ~แย่แน่ๆ ถ้ากลับไปทำงานกรุงเทพฯ ครั้งนี้เงินเดือนห้าหมื่น

"ย่าณีสวัสดีครับ ทำไม..ยังออกมาดูคนงานเองล่ะวันนี้แดดแรงลมแรงด้วย""ก็.. ปกติก็ทำอยู่แล้วไม่เห็นจะแปลกเลยแล้วปอล่ะเป็นยังไงบ้างวันนี้ไปประชุมมา""สบายมากครับเรื่องเพิ่มผลผลิตด้วยการใช้ของเหลือของจากธรรมชาติพวกเราถนัดกันอยู่แล้วมีก็แต่ไม่สบายตาที่ไอ้ตะวันมันมาเสนอปุ๋ยชีวภาพกลางที่ประชุมนี่แหละ มันน่ารำคาญนักตัวเองไม่ได้ทำสวนจะเสนอหน้ามาทำไม""ปอกับตะวันไม่ค่อยลงรอยกันเลยนะตั้งแต่เจอกันวันแรกจนตอนนี้""ครับผมน่ะไม่อยากอยู่ใกล้มันแต่เลี่ยงไม่ได้เพราะพ่อมันใหญ่ ถ้าผมรู้ว่ามีคุณย่าใจดีอยู่ข้างสวนคงมาทำความรู้จักนานแล้ว""ไม่เป็นไรหรอกปอย่ารู้จักเราจากปากพ่อกับแม่ปอตลอด เป็นเด็กเก็บตัวอยู่กับต้นไม้ใบหญ้าในโรงเพาะชำ ไม่ค่อยพูดค่อยจาแต่เรียนเก่งอย่าบอกใคร ได้เรียนในสิ่งที่ชอบไกลถึงเมืองนอกกลับมายังมาสร้างประโยชน์ให้แผ่นดินบ้านเกิดเป็นเด็กดีมากเลยทำให้เพื่อนบ้านอย่างย่าพลอยได้อานิสงไปด้วย..ผิดกับเลขาลิบลับตอนเด็กเป็นคนยิ้มง่ายใจดีเข้ากับทุกคน เลขาตอนนั้นทำให้ย่ารักและเอ็นดูจนลืมสิ่งที่พ่อแม่หลานทำไว้จนหมด""คุณขาไม่ออกมาจากบ้านใช่ไหมครับย่าถึงต้องออกมาดูงานแบบนี้?"". .อื้อ""ย่าณีครับผมอาจจะม

คนตัวขาวเดินทอดน่องเลาะขอบสวนผลไม้เดินชมพระอาทิตย์ตกดินหลังกลับจากเดินไปส่งน้องสาวเพื่อนบ้าน ลมยามเย็นพัดเอื่อยผ่านร่างบางสูงโปร่งขาวซีดของคนเมืองระลอกแล้วละลอกเล่าตึกตึกตึกตึก!!กำลังเพลิดเพลินอยู่ดีๆ ความรู้สึกคล้ายมีเสียงซ้อนทับฝีเท้าตนเองดังขึ้นทำเอาชะงักเท้าลงเพื่อเงี่ยหูฟังตึก! ตึก! ตึก! ตึก! กึก...ควั่บบบ!ใกล้ค่ำเงาต้นไม้ในสวนผลไม้ตัวเองกลับกลายเป็นเรื่องสยองสองนาทีได้ไม่ยาก เรียวขายาวก้าวฉับเร็วสลับกับหันซ้ายขวาท่าทีลนลานสวนคุณย่ากว้างเกินไปควรจะขายไปบ้าง..ไม่สิควรจะขายทั้งสวนเลยดูสิตกเย็นมาน่ากลัวขนาดไหนตึก!!ๆๆๆๆๆๆๆความรู้สึกคล้ายมีเงาไล่หลังมาทำให้ต้องออกวิ่งสุดแรงสับขาเร็ว เร็วขึ้น แล้วก็...ปึ้กกก! อ๊ะ!!สะดุดรากไม้เต็มเเรงปลายเท้าชาหนึบตัวลอยละลิ่วหน้าคะมำ..ตรงหน้าเป็นก้อนหิน!แย่แล้วหน้าแหก!หมั่บบบบ!แฮ่กกกๆๆตัวลอยไม่ติดพื้น..นี่เรา"จะวิ่งทำบ้าอะไรเร็วขนาดนี้ต้นไม้เต็มไปหมดเห็นทางหรือไง! " สัมผัสรัดแน่นใต้ท้องกับอุณภูมิอุ่นไที่แนบขนาบหลังตัวเองเสียงห้าวข้างหูสบถใส่ให้สะดุ้งเสียงนี้..ไอ้ห่ามแมงปอ!ท่อนแขนแกร่งรวบใต้เอวบางลอยหวือแนบอกกว้างทำคนในอ้อมกอดค้างกลางอ