บทที่ 11

ความสัมพันของเพื่อนบ้านที่ถูกชะตากับไม่ถูกชะตากลายเป็นอีกหนึ่งกิจวัตรที่ต้องเจอในชีวิตของผมทุกอย่างมันไม่ได้ขึ้นอยู่กับผมเมื่อผู้ใหญ่ในบ้านคือย่าณีเจ้าบ้านตัวจริงดันชอบคนที่เราไม่ชอบและไม่ปลื้มคนที่เราปลื้ม

ก็รู้ว่าย่ากับนายแมงปออะไรนั่นสนิทกันแต่ไอ้การสนิทกันที่เหมือนมันเป็นหลานแท้ๆ นี่มันเกินปุยมุ้ยย่าคงไม่คิดจะยกสวนให้ไอ้แมงอะไรนี่แทนหลานแท้ๆ อย่างผมใช่ไหม?

 

การต้องเห็นหน้ารกรุงรังของหมอนี่ในทุกมื้ออาหารมันดูใจร้ายไปนะ? คนห่ามกับการวางตัวสบายๆ ไม่มีพิธีรีตอง เอาของสดมาใส่ตู้เย็นบ้านคนอื่นเดินเข้าครัวไปหยิบจับทำอาหาร ยกมาวางนั่งกินหน้าตาเฉยไม่ชวนหลานเจ้าบ้านสักคำช่างน่าหมั่นไส้จริงๆ

"ย่าณีครับวันนี้ถึงกำหนดตัดลองกองกับมังคุดแล้วเดี๋ยวให้คนงานชายมาช่วยเก็บนะครับผมจะขับรถขนลังออกจากร่องสวนให้"

ไอ้ห่ามแมงปอพูดกับย่าณีเสียงสุภาพต่างจากพูดกับผมลิบลับ ย่าเองก็เหมือนกันทำไมต้องทำอาหารมากมายให้หมอนี่กินด้วย

ไม่อยากแบ่ง!

"ขอบใจนะปอ วันนี้กินข้าวเยอะๆ นะต้องใช้แรงหนักย่าทำปลาทอดพริกกับพะแนงเนื้อของโปรดของปอไว้ให้ด้วยกินเยอะๆ"

"ขอบคุณครับย่าณีผมก็ทำเพื่ออาหารอร่อยๆ ของย่านี่แหละครับ"

ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า

มีความสุขมากยิ้มแย้มแจ่มใสเหมือนไม่มีเรานั่งหัวโด่อยู่ด้วย

แค่ก!!ๆๆ

พอเห็นคนอื่นได้น่าก็อยากให้หันมาสนใจถามความเห็นกันบ้าง กระแอมดังๆ ซะเลย

"ย่าณีครับผมว่าเราคงต้องเปิดขายผลไม้หน้าสวนร่วมด้วยผลผลิตปีนี้ของสวนพวกเราค่อนข้างเยอะเพราะเราลดใช้สารเคมีกับใช้ของธรรมชาติแทนปุ๋ยแทนยา ดูเหมือนจะเยอะกว่าสวนอื่นด้วยแล้วมันก็เริ่มสุกไล่ๆ กันผมว่าถ้าอัดเข้าตลาดขายส่งคงต้องถูกกดราคามากแน่ๆ"

"ขายหน้าสวน? แล้วใครจะมาซื้อของเราได้มากขนาดนั้นล่ะปอสวนผลไม้ของเราสองสวนมันหลายสิบไร่มากเลยนะ"

แค่ก!!ๆๆๆ

คุยเรื่องอะไรกันเนี่ยทำไมไม่ค่อยรู้เรื่องเลย

 

"เราคงต้องเปิดไลฟ์สดขายของเหมือนปีก่อนๆ มันก็พอจะระบายของได้ติดอยู่อย่างเดียวพวกเราไม่มีใครชอบออกกล้องไม่มีใครพูดเก่งยิ่งเป็นผมด้วยแล้วคนยิ่งกลัวไม่กล้าเข้ามาถามซื้อ"

แหมรู้ตัวซะด้วยว่าขี้เหร่ ก็อย่างที่รู้ตัวนั่นแหละไม่มีใครเขาชอบดูคนโทรมซกมกรกรุงรังไลฟ์สดหรอกจ้าอย่าได้คิดจะเสนอหน้าออกกล้องเลยพ่อคุ๊ณ~

"ไม่เป็นไรนะปอเราค่อยๆ คิดค่อยๆ ทำไปถ้าไม่ไหวจริงๆ เราก็ส่งขายแบบเดิมก็ได้ถึงจะได้ราคาถูกหน่อยแต่ก็ดีกว่าปล่อยทิ้งเสีย"

"ย่าณีรอหน่อยนะครับผมกำลังคิดค้นให้ผลไม้มันออกนอกฤดูจะได้ขายได้ง่ายกว่าได้ราคากว่าตอนที่มันออกพร้อมกับชาวบ้าน"

"ขอบคุณมากนะปอ"

แค่ก!!!ๆๆๆๆ

"นี่คุณขาจะไออะไรขนาดนั้นทำไมไม่ดื่มน้ำไม่เห็นเหรอว่าคนอื่นเขาคุยธุระสำคัญอยู่"

หมอนั่นหันมาทำเสียงรำคาญใส่ผมที่เป็นเจ้าบ้านเพราะเสียงกระแอมหลายต่อหลายครั้งของผม

"ทำไมก็คนมันนระคายคอจะไอจะจามไม่ได้เลยหรือไง แล้วก็นะที่นี่มันบ้านย่าฉันไม่ใช่ย่านายอย่ามาทำเหมือนฉันเป็นคนนอกจะได้ไหม?"

"ผมยังไม่ได้ทำอะไรเลยปกติผมกับย่าณีก็กินข้าวคุยกันรื่องสวนทุกวันถ้าคุณไม่ชินก็แค่ปรับตัวไม่ใช่บอกให้คนอื่นปรับตัวเข้าหาตัวเอง"

"ก็ฉันไม่ชอบนายจะทำไม จะกินข้าวอร่อยๆ กับย่าสองคนทำไมต้องมีนายมาเป็นส่วนเกินด้วย สภาพแบบนี้รุงรังมอซอแบบนี้มันขัดหูขัดตาไม่รู้เลยหรือไง ฉันไม่อยากอาหารเพราะเห็นหน้านายรู้ไว้ซะด้วย!"

"เล เบาๆ หน่อยลูกอย่าทะเลาะกันเลย ใจเย็นๆ ที่นี่บ้านสวนแล้วปอเขาก็ทำงานหนักตลอดเขาแทบไม่มีเวลาดูแลตัวเองส่วนหนึ่งก็เพราะต้องมาช่วยดูแลย่าดูแลสวนช่วยย่าอย่าตำหนิน้องเลยนะย่าอยากให้ทั้งคู่คุยกันดีๆ ย่ารักหลานทั้งสองคนอย่าทะเลาะกันเลย"

"ผมไม่ได้คิดอะไรมากอยู่แล้วครับย่าณีแล้วก็นึกอะไรออกพอดี ไหนๆ คุณขาก็ปากดีขนาดนี้ หน้าตาท่าทางดูดีแบบนี้ เหมาะที่จะเป็นพรีเซ็นเตอร์ให้สวนเราเลยนะครับ"

"พูดบ้าอะไรของนายกัน!"

"ทำไมคุณขาไม่ไลฟ์ขายผลไม้ที่สวนล่ะ รูปร่างหน้าตาแบบนี้ต้องเรียกลูกค้าได้แน่~"

"ห๊าา นายจะบ้าเหรอ ใครจะมาไลฟ์ขายของกันฉันไม่เคยทำนะ ไม่มีทางจะทำด้วย ไม่มีทาง!"

"แล้วคุณขาจะอยู่เฉยๆ นอนดมผลไม้เน่าที่ขายไม่ทันหรือไงค้าบ อายุก็ตั้งยี่สิบห้าแต่ทำอะไรไม่เป็นเงินก็ไม่มีงานก็ไม่มีแล้วยังกลับมาเป็นภาระให้คุณย่าผู้แสนดีอีกนี่มันละครคุณธรรมหรือเปล่าเนี่ย"

"ไอ้!!"

"เลขาแมงปอย่าขอเถอะอย่าทะเลาะกันเลย"

"เลไม่อยากไลฟ์สดขายของนะครับคุณย่าเอางี้ไหมเราก็เปิดไร่ให้คนมาเดินเที่ยวในสวนเก็บค่าหัวให้เดินกินแบบบุฟเฟ่ได้"

"แต่.. ไร่เรากว้างนะเลคนงานเราก็มีไม่เยอะย่าก็แก่แล้วไม่รู้จะแลได้ทั่วถึงไหม"

"เราหาคนมาช่วยเพิ่มสิครับคุณย่า"

"นี่คุณก่อนจะเสนออะไรออกมาไม่ลองหาข้อมูลสักหน่อยหรือไง ไม่ใช่อยากเปิดก็เปิดได้เลยมันต้องวางระบบใหม่หมดมันต้องใช้เงินใช้แรงงานต้องคุมทุกอย่างให้อยู่ไม่ว่าจะเป็นคนงานผลผลิตรายรับรายจ่ายทุกสิ่งอย่างแล้วใครจะทำ? ย่าณีเหรอ? หรือจะบอกว่าคุณทำแค่ตื่นเช้ายังทำไม่ได้ก็เลิกคิดไปเลย!"

"นายมันอัคติไปเอง ถนัดแต่ใช้แรงไม่รู้จักใช้หัวคิด สวนผลไม้ก็มีอยู่แล้วแค่เปิดรับลูกค้ามันจะยากตรงไหนกันเชียว"

"ถ้ามันไม่ยากก็ลองเดินสำรวจให้ทั่วสวนแล้วร่างผังรับรองลูกค้าดู เส้นทางไหนที่จะให้ลูกค้าเดินชมสวนไหนมีผลไม้พร้อมเก็บต้นไหนออกผลมากออกผลน้อย"

"....อ่ะ.."

"อุปกรณ์ที่ต้องเตรียมให้ลูกค้ามีอะไรบ้าง ต้องมีรองเท้าบู้ทไหม? มีตะกร้ามีรถเข็นไหม? ต้องเตรียมน้ำดื่มอาหารให้ลูกค้าไหม? ที่จอดรถจะให้จอดตรงไหนแล้วถ้าเจอลูกค้านิสัยไม่ดีทิ้งขยะกินทิ้งกินขว้างหักกิ่งผลไม้เสียหาย เปื้อนเปรอะเลอะเทะ ขโมยผลไม้ มีแผนรับมือยังไง?"

"..อ่า "

"นี่แค่คร่าวๆ นะ"

"..เอ่อ"

"แล้วเรื่องการโปรโมตสวนให้คนเข้ามาคุณขาจะทำยังไงถ้าไม่ลงมือทำเอง ยิงแอดเหรอ? จ้างโปรโมตเหรอ? เงินที่จ้างล่ะเอามาจากไหน? "

"...เอ่อ.."

 

แม่ง!..ใครมันจะไปรู้วะเห็นคนอื่นทำก็แค่เสนอความเห็นยังไม่ได้บอกว่าต้องทำจริงเสียหน่อย ไอ้เด็กนี่มันรู้ดีชะมัดอุตส่าอยากทำเท่แสดงความเห็นต่อหน้าย่า กลายเป็นนโดนสั่งสอนตอกหน้าหงายเฉยเลย ทำไมถึงรู้สึกไอ้ห่ามนี่ไม่ได้เลยถ้าเป็นเรื่องสวน

ย่านีที่อยู่ตรงกลางระหว่างเราสองคนมีสีหน้าหนักใจอย่างเห็นได้ชัดมือข้างหนึ่งลูบไหล่หลานตัวเองอีกมือแตะเบาๆ ที่หลังมือคนข้างบ้าน หนุ่มเซอร์ข้างบ้านถอนหายใจแล้วเงยหน้าขึ้นถามคนเมืองน้ำเสียงเบาลง

"คุณขาอยากจะช่วยย่าณีใช่ไหม?"

"นายพูดมาขนาดนี้ฉันจะช่วยอะไรได้?"

"ช่วยได้สิถ้าคุณอยากช่วยจริงๆ "