บทที่ 9

"อ้อ~แล้วมึงเจอไอ้ปลิงนั่นหรือยังไอ้ลูกกำพร้าพ่อแม่ท่าทางสกปรกที่ดินติดกับสวนฝั่งโน้นของมึง"

''ปลิง?"

"เออ มันชื่อแมงปอแต่กูเรียกปลิงมันมาเกาะย่ามึงเหมือนปลิงสงสัยอยากซื้อที่ดินย่ามึงถูกๆ ก็ที่ดินย่ามึงสวยสุดแพงสุดในย่านนี้นี่หว่า"

"เออกูเจอแล้วกูก็ไม่ชอบท่าทางเหมือนโจรผมเผ้ารุงรังท่าทางสกปรกพูดมากปากหมาเดินเข้าออกบ้านกูเหมือนบ้านตัวเองไม่รู้ย่าจะเอ็นดูอะไรนักหนาว่าแต่มันอายุเท่าไหร่วะ?"

"ยี่สิบสามคนละรุ่นกับเราไม่ได้เรียนในตัวจังหวัดเหมือนเรามันเรียนโรงเรียนวัดใกล้บ้านเผลอฟลุ๊คได้ทุนไปเรียนออสเตรเลียเห็นว่าจบปุ๊บก็เดินทางดูต้นไม้รอบโลกอยู่ปีนึงจนพ่อแม่มันรถคว่ำมันก็เลยไม่ไปไหนติดแหง่กอยู่สวนมันไม่คุยกับกูหรอกมันคุยแค่กับย่ามึงกับคนสวน"

''อ้าว.. หน้าตาแบบนั้นเด็กกว่าเราเหรอวะ?"

"เออได้ข่าวว่ามันโรคจิตตั้งแต่เด็กคุยกับหนอนกับต้นไม้เป็นตุเป็นตะอย่าไปใกล้มันมากนะเดี๋ยวมันคลั่งบีบคอมึงหมกสวนทุเรียนฮ่าฮ่าฮ่า"

"เออไอ้เหี้ยขนลุกกูเกลียดหนอน!"

"ไปหาพ่อแม่กูกันเดี๋ยวกินข้าวเที่ยงกันคิดถึงมึงอยากคุยกับมึงทั้งวันเลย"

ตะวันลูกชายอดีตส.สเขตนี้ลูกชายคนโตของท่านวิรัชที่มาแต่งงานกับสาวชาวสวนผลไม้ที่สวยที่สุดอย่างแม่ของมัน ใครๆ ต่างบอกว่าพ่อมันร้ายลึกแต่ผมไม่เห็นว่าเขาจะทำอะไรก็แค่ใช้ชีวิตเหมือนคนมีเงินมีอำนาจทั่วไป

ท่านวิรัชเป็นคนกรุงเทพฯมีความสุขุมน่าเชื่อถือน่าเกรงขามลูกชายจอมรั้นอย่างตะวันถึงได้เกรงกลัวนักหนา

ช่วงหนึ่งเราเรียนโรงเรียนเดียวกันการได้ฟังมันเล่าถึงความศิวิไลของเมืองหลวงเป็นเรื่องที่ชอบมากเมืองที่แสนกว้างใหญ่ตึกสูงห้างสรรพสินค้าสวยรถราใหม่เอี่ยมสวยงามบ้านหลังโตโอ่อ่าอวดสวยตาชาวบ้านโดยไม่มีต้นไม้หนาบดบัง

ทุกครั้งที่ตะวันสวมเสื้อผ้าหรือของที่ได้มาจากห้างดังมันทำให้รู้สึกอยากได้อยากมีอยากเป็นคนที่นั่นแล้วก็เริ่มมองสวนผักผลไม้เปลี่ยนไป

เลขากลับมาบ้านสวนซักทีนะตะวันมันบ่นคิดึงตลอดเลยมาทานข้าวด้วยกัน

นึกถึงท่านวิรัชท่านก็โผล่มาชายวัยห้าสิบรูปร่างหน้าตายังคงหล่อเหลาแข็งแรงในชุดเสื้อเชิ้ตขาวกางเกงแสลคดำ รอยยิ้มเล็กๆ ส่งมาต้อนรับเพื่อนลูกชายทำให้รู้สึกคล้ายเป็นแขกพิเศษ คนที่ว่าท่านร้ายก็คงเป็นพวกขี้อิจฉาเท่านั้น

"สวัสดีครับท่าน"

"เรียกลุงเถอะหรือเรียกพ่อเหมือนตะวันมันก็ได้ฉันไม่ใช่ส.ส แล้วนะ"

"ครับคุณลุง"

"ไปไงมาไงกลับบ้านสวนได้เนี่ยได้ยินว่าไปซื้อรถซื้อบ้านใจกลางกรุงมานึกว่าจะไม่มีเวลากลับมาซะแล้ว"

"ก็. .พอดีผมมีปัญหาสุขภาพเล็กน้อยก็เลยขอลาออกมาพักสักพักครับ"

"อ้าวเป็นอะไรล่ะ คิดว่ากลับมาดูย่าณีที่ป่วยเข้าโรงพยาบาลไปเมื่อวันก่อนซะอีก"

"ผมเป็นโรคกระเพาะธรรมดาครับแต่..ย่าผมเข้าโรงพยาบาลทำไมครับไม่เห็นย่าเล่าให้ฟังเลย"

"โรคคนแก่มั้งได้ยินว่าเป็นหลายโรคเลย เลกลับมาบ้านก็ดีแล้วนะลุงว่าย่าน่าจะแย่ถ้ามีอะไรต้องจัดการก็รีบทำให้ครอบคลุมจะได้ไม่มีปัญหาทีหลัง"

"คะ. .ครับ"

ย่ายังแข็งแรงอยู่เลยทั้งเดินตรวจสวนทำกับข้าวทำงานบ้านจะเป็นโรคอะไร

ถ้าย่าป่วยหนักก็ต้องบอกหลานสิ..

..

หลังกินข้าวกลางวันเสร็จตะวันพาขับรถกอล์ฟเที่ยวชมอาณาจักรรีสอร์ทและสวนกอล์ฟสุดหรูของมันสุดลูกหูลูกตา

มีนักท่องเที่ยวมาพักผ่อนตีกอล์ฟทัวร์ทะเลใกล้ๆ ดูครึกครื้นเจริญตาผิดกับริมรั้วที่มีต้นผลไม้แน่นหนาไม่มีอะไรน่ามองมีแต่ยุงหนอนแมลงสวนของย่าผม

ผมเห็นว่ามีนักท่องเที่ยวบางคนแอบเด็ดมังคุดที่สวนย่า แต่ผมไม่ได้ว่าอะไรฝรั่งพวกนั้นอาจจะไม่เคยเห็นต้นมังคุดก็เป็นได้

ตะวันขี่รถลัดเลาะถนนบ้านมันยาวมาถึงสวนผมเสียงพูดคุยดังสนั่นมาตลอดทางเพราะนานๆ เจอกันสักครั้ง

จนกระทั่งมาถึงถนนอีกฝั่ง

..

"แมงปอเราซื้อโอเลี้ยงร้านโปรดนายมาให้"

มือเรียวเล็กยื่นน้ำหวานสีเข้มราดนมสดยื่นให้ชายหนุ่มมาดเซอร์ก้มหน้าก้มตาคัดผลผลิตในตะกร้าขะมักเขม้น

"ไม่กิน"

คนห่ามเอ่ยขึ้นโดยไม่มอง คนคุ้นเคยบ้านใกล้เรือนเคียงเรียนมาด้วยกัน ชอบตามมาวอแวเป็นคนสะสวยชนิดหาตัวจับยากเสียด้วว รูปร่างหน้าตาถอดแบบผู้เป็นแม่มาทุกกระเบียดนิ้ว แล้วทำไมถึงมีท่าทีสนใจคนรุงรังแบบหมอนั่นได้

หญิงสาววัยยี่สิบสามนามว่าดวงเดือนน้องสาวของตะวันคนในตระกูลผู้มีอิทธิพลที่ใครต่างรู้จักเป็นอย่างดี

"ปอ..ทำงานมาตั้งนานแล้วอากาศร้อนแบบนี้ดื่มสักหน่อยเถอะ"

"ถ้าอยากกินก็กินเองเถอะอย่าเข้ามาเดินยุ่มย่ามในสวนคนอื่นถ้าเกิดอะไรขึ้นฉันไม่รับผิดชอบนะรู้ไว้ซะด้วย"

ตะวันปรี่เข้ามาใกล้หนุ่มสาวคู่หนึ่งเหมือนคุณหนูกับคนใช้เสียมากกว่าจะเป็นคู่รักกัน

"อะไรที่มึงว่าคืออะไรวะ! มึงกล้าแตะต้องพวกกูเหรอหรือใครกล้า! มึงก็รู้ว่าพวกกูลูกใครอย่ามาสะเออะขู่พวกกู"

"พี่ตะวัน!"

หญิงสาวสวยหันมาเห็นชายตัวโตเดนปรี่มาผลักอกชาวสวนจ้องหน้าท้าทายคล้ายจะมีเรื่องกันจนต้องรีบเช้าไปรั้งแขนมันไว้

"เดือนพี่บอกกี่ว่าอย่ามายุ่งกับคนโรคจิต!"

"เราโตมาด้วยกันนะพี่อย่าทำให้แตกหักเลยคุยกันดีดีเถอะค่ะ"

"น้องคุยดีกับมันแล้วมันดีกับน้องไหมกลับบ้านไปเลยไป!"

" พี่ตะวัน..แล้วนั่นพี่มากับใครคะ"

"ไอ้เล..เลขาหลานย่าปราณีไงเพื่อนที่เรียนด้วยกันสมัยมอต้น"

"พี่เลขา สวัสดีค่ะ"

"สวัสดีครับ"

"ถ้าเดือนอยากสนิทสนมกับเพื่อนบ้านมาสนิทกับไอ้เลดีกว่าไม่ต้องไปยุ่งกับ..คนคุ้มดีคุ้มร้ายแบบนี้เดี๋ยวพ่อรู้พ่อต้องโกรธแน่"

"คือ..เดือนเรียนมากับปอไม่เคยคุยกับพี่เลเลยเดือนไม่น่าจะ.."

"ไอ้เลมันเหมือนพี่คุยง่ายรสนิยมดี..มึงช่วยเดินไปเป็นเพื่อนน้องสาวกูถึงบ้านหน่อยกูจะไปในเมืองพอดีมีนัด" ชายหนุ่มบ้านรวยออกคำสั่งเสียงแข็ง

"อะ เออๆ ได้"

..

"หึ่ ก่อนจะดูแลคนอื่นดูแลตัวเองให้ได้ก่อนเถอะ"

เสียงห้าวดังไล่หลังให้ต้องขมวดคิ้วไม่ต้องบอกก็รู้ว่าหมอนั่นหมายถึงใคร

อะไรกันวะเนี่ยคนบ้านสวนนี่ก็วุ่นวายเหมือนกันแหะ ผมมองดูตะวันขับรถของมันออกไปจากถนนส่วนกลางที่คั่นระหว่างที่ย่าผมกับไอ้ห่ามสวนข้างๆ

ผมพยักหน้าให้สาวสวยสวมหมวกฟางใส่ชุดเอี๊ยมยีนยาวทับเสือยืดตัวหลวมน่ารักน่าเอ็นดู ตะวันทำตัวคล้ายพ่อสื่อจับคู่น้องสาวกับเพื่อนตัวเองเพราะเห็นว่าน้องมาสุงสิงกับคนที่ไม่ชอบขี้หน้า

ดวงเดือนสวยเหมือนแม่ส่วนตะวันหน้าหล่อเหมือนพ่อสมาชิกบ้านนี้ช่างสมบูรณ์แบบจริงๆ หล่อสวยรวยเก่งอยู่กันพร้อมหน้าพร้อมตาช่างน่าอิจฉา

"น้องเดือนชอบมาดูเพื่อนคัดผลไม้เหรอ?"

"ค่ะเดือนชอบสวนผลไม้เมื่อก่อนเดือนกับปอก็วิ่งเล่นกันในสวนแต่พอบ้านเดือนตัดต้นผลไม้ทิ้งทำรีสอร์ททำสนามกอล์ฟแมงปอก็ไม่เหมือนเดิมเลย"

"ตะวันกับแมงปอดูไม่ค่อยลงรอยกันทำไมเดือนยังมาหาหมอนั่นหรือว่า..ชอบเขาเหรอ?"

"...ไม่รู้สิคะเราโตมาด้วยกันแถวนี้คนรุ่นเดือนก็มีแค่ปอสมัยก่อนพ่อแม่พวกเรายังดีๆ กันอยู่เลยพอพ่อไม่ทำสวนก็ดูจะมีเรื่องกระทบกระทั่งกันตลอดมาจนถึงตอนนี้ "

"เดือนไม่เรียนต่อแล้วเหรอ?"

"เดือนหัวขี้เลื่อยไม่เก่งเหมือนแมงปอหรอกนะคะที่ได้ทุนไปเรียนต่างประเทศ"

"ถ้าเดือนจะเรียนต่อต่างประเทศก็แค่เอ่ยปากบอกคุณพ่อก็ได้นี่นา"

"พ่อบอกว่าเสียเวลาเปล่าอยากให้เดือนแต่งงานกับคนฐานะดีไปเลยดีกว่า พ่อคิดว่าเดือนทำอะไรมากไปกว่านี้ไม่ได้แล้ว"

"แล้วเดือนไม่มีความฝันเหรอไม่อยากทำอะไรเป็นพิเศษเหรอ?"

"เดือนอยากเป็นชาวสวนเหมือนเดิมค่ะ เดือนชอบตอนผลไม้ออกผลมันสวยดีอร่อยด้วย"

คนน่ารักยิ้มสดใสทันทีที่พูดถึงความฝัน คนเรามันต่างกันจริงๆ นั่นแหละ คนสวนอยากอยู่เมืองคนรวยอยากทำสวนมนุษย์นี่มันเข้าใจไม่ได้จริงๆ

..