บทที่ 7

ตึก ตึก ตึก

เสียงฝีเท้าใครบางคนเดินมาหยุดอยู่ข้างๆ เอ่ยขึ้นกับคนคุ้นเคย

"ต่อไปคุณย่าคงมีแรงต่อสู้กับโรคชราแล้วนะครับในที่สุดเขาก็กลับมา"

ร่างสูงใหญ่ของเพื่อนบ้านใกล้เรือนเคียงอันคุ้นเคยเอ่ยขึ้นพร้อมกับยื่นยาที่หญิงชราต้องกินประจำมาให้

"ขอบคุณปอมากเลยนะย่าไม่เคยทำให้แกรู้สึกอยากกลับมาที่สวนได้เลยสักครั้ง บางทีเราอาจจะได้อยู่ด้วยกันจนถึงวาระสุดท้ายก็ได้"

"ย่าณียังแข็งแรงไม่เป็นอะไรง่ายๆ หรอกครับผมว่าหลานย่าคนนี้จะกลับมาทำให้คุณย่ามีความสุขเสียจนโรคภัยไข้เจ็บทำอะไรไม่ได้แน่นอน"

"ปอ.."

"ครับ?"

"ปอเคยบอกว่าอยากให้ที่ดินของเรารวมกันตอนนี้ยังสนใจอยู่ไหม?"

"ย่าหมายความว่ายังไงครับย่ายืนยันมาตลอดว่าจะไม่ขาย"

"สวนตรงนี้มันติดแม่น้ำด้านหลังเป็นวิวเขาเห็นพระอาทิตย์ตกดินพอดีเป็นที่สวยทอดยาวติดกับรีสอร์ทบ้านไร่ชายตะวันเขามาขอซื้อ"

"ไอ้หมอนั่นมันทำรีสอร์ทกับสนามกอล์ฟนี่ครับจะเอาสวนผลไม้รวมไปทำไม"

"ย่าพอจะรู้ว่าถ้าขายให้เขาสวนตรงนี้คงไม่มีผลไม้เหลืออีกต่อไป เลกับตะวันเป็นเพื่อนกันมาตั้งแต่เด็ก ตะวันอาจะอยู่ที่นี่เพราะพ่อแม่เขาให้อยู่แต่เลไม่ได้อยากใช้ชีวิตอยู่ที่นี่และเลเป็นหลานคนเดียวของย่าถึงอย่างไรที่นี่ก็ต้องตกไปเป็นของเขา"

"ย่าณีกำลังหมายถึง..ขาจะขายที่ตรงนี้ให้เพื่อนแน่ถ้า..ถ้าย่าไม่อยู่..ให้คนที่ซื้อที่ตรงนี้โดยไม่เกี่ยงราคาอย่างไอ้ตะวันใช่ไหมครับ?"

"ใช่..ย่าว่าเขาคล้ายกับเล รสนิยมเหมือนกัน เขารู้จักพูดจาหว่านล้อมแต่งตัวดูดีกินอาหารดีๆ ถ้าเขารู้ว่าเลกลับมาเขาต้องเข้าหาเลแน่ และถ้าเขารู้ว่าเลไม่อยากอยู่ที่นี่..ทุกอย่างก็เข้าแผนพอดี"

"ผม...จะช่วยคุณย่ากับสวนผลไม้เลขาได้ยังไงครับ?"

"ปอรักสวนผลไม้ ดูแลมันเป็นอย่างดี เลขาหลานย่าก็เหมือนสวนผลไม้ที่ย่ารักที่สุด หวังว่าปอจะมองเลขาเหมือนสวนพวกนี้ที่ย่ารัก...แมงปอช่วย..."

..

.

ผมชื่อ แมงปอ วรวิทย์ วรรณสูตร อายุยี่สิบสามปีเรียนจบปริญญาตรีบริหารการจัดการสิ่งแวดล้อมมาจากออสเตรเลียเป็นนักเรียนทุน

เป็นคนติสๆ เซอร์ๆ ไว้ผมยาวสวมเสื้อผ้าง่ายๆ ปล่อยหนวดยาวรกครึ้มจนใครๆ ต่างหาว่าแก่บ้างอยู่กับต้นไม้จนเป็นบ้าบ้าง บางคนก็หาว่าเป็นโจร...

ก็แล้วแต่จะคิดไม่ได้สนใจอะไรอยู่แล้ว

ผมไม่ได้เรียนเก่งเกี่ยวกับวิชาการแต่ถ้าเป็นลงมือปฏิบัติเกี่ยวกับต้นไม้ก็ไม่เป็นสองรองใครอย่างแน่นอน

การได้เดินทางดูพืชพรรณรอบโลกหลังเรียนจบหนึ่งปีทำให้เข้าใจธรรมชาติมากขึ้นเข้าใจมนุษย์ที่ต้องพึ่งพาธรรมชาติมากขึ้น

รากเหง้าของพ่อแม่ผมคือชาวสวนผลไม้ที่จันทบุรีปลูกผลไม้หลากหลายชนิดทั้งทุเรียนมังคุดเงาะลองกองมะพร้าวขนุนส้มบนเนื้อที่ห้าสิบไร่

พ่อแม่ท่านเกิดอุบัติเหตุทางรถยนต์ตอนไปส่งผลไม้ในกรุงเทพฯ ทำให้ลูกคนเดียวอย่างผมกลับมาบริหารจิตวิญญาณที่หล่อเลี้ยงพวกเราให้ยังคงอยู่สืบไปตราบนานเท่านาน

ชีวิตที่ไม่มีพ่อแม่มันออกจะเคว้งคว้างไปสักหน่อยแต่การได้มาอยู่ในที่ที่เป็นรากเหง้าของตัวเอง ที่ที่มีความสุขของครอบครัวกระจายอยู่ทุกแห่งหนบนพื้นที่สวนผลไม้แห่งนี้ มันยิ่งทำให้ผมเข้าใจคำว่าความสุขที่แท้จริง ผมถึงได้รักษาดูแลทุกอย่างของที่นี่ให้เหมือนกับที่พ่อแม่รักเป็นอย่างดี

และโชคดีที่มีคุณย่าปราณีหญิงชราวัยเจ็ดสิบห้าปีเจ้าของสวนผลไม้ที่ดินติดกันคอยช่วยชี้แนะคอยพูดคุยชวนกินข้าวราวกับเป็นคนครอบครัวเดียวกัน

ย่าณีท่านก็เป็นอีกคนที่รักผืนแผ่นดินสวนผลไม้แห่งนี้ไม่ไปไหนต่อให้ราคาที่ดินจะพุ่งสูงกว่าใครเพราะเป็นผืนที่สวยที่สุดก็ตาม

ชาวสวนผลไม้อย่างเราไม่ใช่คนบ้านป่าเมืองเถื่อนแต่ที่อยู่ตรงนี้เพราะรู้ดีว่าอะไรสำคัญที่สุด

อาหาร

ถ้าพวกเราไม่มีอาหารกินหรือแม้แต่กินอาหารที่ไม่ดี ร่างกายที่เป็นส่วนประกอบในการเป็นมนุษย์ก็จะแตกสลายได้ เพราะเมื่อใดที่รับของไม่มีประโยชน์เข้าร่างกายเมื่อนั้นโรคร้ายก็เขามาทำลายตัวเราร่างกายเราทำให้เกิดทุกข์เหนื่อยหน่ายไม่มีความสุขและเมื่อใดที่ความเจ็บปวดทุกข์ทนครอบงำเราการมีชีวิตก็ไม่ใช้ทางเลือกที่ดีอีกต่อไป

เพราะฉะนั้นการสร้างสิ่งดีๆ เพื่อตนเองและเพื่อนมนุษย์จึงเป็นหน้าที่ของชาวสวนแบบเรา

เราพูดคุยกันมากขึ้นเพราะคุณย่าคงคิดถึงหลานชายมาก แกเล่าว่าหลานชายคนเดียวซื้อรถและคอนโดอยู่ในเมืองไม่มีทีท่าจะกลับมาหา

ท่าทางเศร้าๆ แต่น้ำเสียงฟังดูมีความสุขทุกครั้งที่พูดถึงหลานชายที่ชมว่ายิ้มสวยนักหนา

ตั้งแต่นั้นมาหัวข้อสนทนาส่วนใหญ่ของเราก็มีแต่คนชื่อเลขาชื่อเดียวกับป้ายสวนผลไม้ของแก

เราสนิทสนมช่วยเหลือกันและกันดีเพราะปลูกผลไม้เหมือนกัน บ่อยครั้งที่ย่าณีพูดขึ้นว่าอยากให้หลานชายมีแฟนเป็นคนบ้านสวนอยากให้มีใครสักคนมาเหนี่ยวรั้งหลานรักให้รู้คุณค่าของสวนผักผลไม้ที่มีแต่ดูเหมือน ว่าหลานตัวดีจะกู่ไม่กลับจนกระทั่ง...

'พักนี้เลบ่นให้ย่าฟังว่าเหนื่อยเพราะเงินเฟ้อหนักรู้สึกว่าเลจะมีเงินไม่พอใช้'

ย่าณีพูดเสมอว่าอยากส่งเงินให้หลานแต่ผมก็หยุดความคิดนั้นของคนสูงวัยที่รักหลานสุดหัวใจลง อาจจะแอบก่อกบฏบ้างว่าถ้าอยากให้เขากลับมาอย่าส่งเงินให้เด็ดขาดเพราะชาวเมืองไม่เคยมีเงินเพียงพอต่อรสนิยมที่สูงขึ้นอย่างแน่นอน และเพราะสงสารย่าณีจึงเผลอรับปากจะช่วยทำให้คนหลานกลับมาที่บ้านสวนและเข้าใจอะไรๆ มากขึ้นเอง

...คำพูดหล่อๆ แบบนั้นไม่รู้จะทำได้จริงไหมก็คุณเลขาเขาท่าทางดื้อด้านสุดๆ แบบนั้น

..