บทที่ 5 ใจสั่น (04)

“ใช่ค่ะ เป็นร้านคาเฟ่แมวที่เขารับพวกแมวจรมาเลี้ยงแล้วเปิดให้เราสามารถอุปการะได้ เขาจะส่งภาพน่ารักๆ ของแมวมาให้เราดูทุกอาทิตย์ค่ะ ส่วนเจ้ามิลค์นี่เป็นลูกของแมวจร แต่ก่อนแม่ของเจ้ามิลค์ก็อยู่แถวๆ บริษัทของพะวา”

          หนนี้คิระพยักหน้าเบาๆ เพิ่งรู้ว่ามีเช่นนั้นด้วย

          “ไว้ว่างๆ พะวาจะพาไปเล่นด้วยค่ะ” อย่างไรเสียคิระก็ต้องได้เจอกับเจ้ามิลค์อย่างแน่นอน นัยน์ตาพราวระยับขึ้น แล้วก้าวเท้าเดินต่อไปจนขึ้นรถแท็กซี่มิเตอร์มุ่งหน้ากลับบ้าน

          เมื่อไปถึงพะวาก็พบผู้ชายคนหนึ่งยืนรออยู่

          “พี่เก่งมาบ้านพะวาได้ยังไงคะ”

          “เฮียส่งที่อยู่มาให้ครับ พี่มาติดกล้องวงจรปิดให้น่ะ”

          “พี่เก่งทำได้หรือคะ” พะวามองอย่างใคร่รู้

          “พี่เรียนจบด้านนี้มา เฮียก็ด้วย”

          “เก่งจังค่ะ”

          ข้อมูลนี้ของคิระเธอเพิ่งได้รู้ ถึงว่าทำไมชายหนุ่มถึงไม่ใช้บริการช่างที่ร้าน พลางมองทั้งสองอย่างชื่นชม แล้วเดินไวๆ ไปอาสาช่วยกรวัฒน์ถือกล่องเครื่องมือ ก่อนสองหนุ่มจะไปยืนดูจุดที่ต้องติดตั้งกล้องวงจรปิด

          ดวงตากลมโตเลื่อนมองคิระสลับกรวัฒน์ ทั้งสองดูคล่องแคล่ว ชำนาญ ใช้เวลาไปราวสี่สิบนาทีก็ต้องช่วยขนย้ายอุปกรณ์ไปในห้องนอนหลังติดกล้องวงจรปิดที่ชั้นล่างและหน้าบ้านเสร็จเรียบร้อยแล้ว

          คิระมองหามุมที่จะทำให้มองเห็นภาพได้ทั้งห้อง โดยเฉพาะตรงประตู พอเสร็จก็กดเข้าแอปพลิเคชันเพื่อดูมุมมองและตรวจเช็กความคมชัดครั้งสุดท้าย

          “เดี๋ยวพะวาจะไปซื้อน้ำชงร้านหน้าปากซอยให้นะคะ”

          พะวาอยากจะตอบแทนน้ำใจของทั้งสอง หลังเอ่ยปากจะจ่ายค่าแรงแต่ถูกปฏิเสธ ลำตัวหมุนไปคว้าจักรยานสีดำที่จอดไว้ข้างรั้วบ้านปั่นไปยังร้านน้ำเจ้าประจำของคนเกือบทั้งซอย

          ส่วนคิระและรุ่นน้องพากันเดินออกมานั่งลงบริเวณหน้าบ้าน ในทันใดคำถามเปิดประเด็นก็ลอยในอากาศมาเข้าโสตประสาท

          “ที่พิเศษเพราะเหมือน หรือเพราะถูกใจครับ”

          กรวัฒน์สัมผัสได้ถึงความแตกต่างที่พิเศษกว่าใครๆ เขาจึงอยากรู้ถึงสาเหตุ เพราะพะวาเหมือนหรือว่าเพราะถูกตาต้องใจกันแน่

          คนต้องตอบแค่มองนิ่งๆ

          “ถลำลึกไปผมว่าจบไม่สวย สงสารพะวานะครับถ้าเฮียยังไม่ลืมตัวจริง” เขาแค่อยากเตือนในฐานะน้องชาย นึกสงสารพะวาหากถลำใจเข้าไปในเขตหวงห้าม

          คิระเลิกคิ้วขึ้นนิดหน่อย แต่ยังไม่แสดงท่าที

          “ผมก็แค่เป็นห่วงเฮีย” กรวัฒน์บอกเหตุผล เขาก็ไม่ได้อยากจะก้าวก่ายอะไร

          “ไม่ต้องห่วงหรอก อีกไม่นานรุ่นพี่ของมึงก็จะกลับมาแล้ว” คิระเข้าใจประเด็นของรุ่นน้องเป็นอย่างดี กลัวตนจะสับสนกับตัวจริงตัวแทน

          “พี่ปอจะกลับมาที่นี่หรือครับ”     

          กรวัฒน์มีสีหน้าดีใจ มีแววความคิดถึงลอยฟุ้งในอากาศ เมื่อก่อนอดีตคนรักของคนที่เป็นทั้งพี่ชายและเจ้านายก็เป็นรุ่นพี่ของเขาเหมือนกัน และอีกฝ่ายก็ดีกับตนเสียเหลือเกิน แถมยังมีบุญคุณกันอีก

          คิระไม่พูดอะไรต่อ หยิบบุหรี่ขึ้นมาจุด ปล่อยควันสีขาวลอยในอากาศ สายตาคมกริบเบนไปมองด้านข้าง นั่นทำให้คนสนิทมองตามอย่างสงสัย

          “นั่นบ้านแฟนเก่าของพะวา”

          กรวัฒน์กดหน้ารับ เขาพอรู้อยู่บ้างเพราะได้ข้อมูลส่วนหนึ่งมาจากนักสืบแล้ว ประวัติของอีกฝ่ายก็ไม่ได้ค้นหายากเย็นอะไร

          “เมื่อวานมันแอบเข้าไปในห้องนอนของพะวา” สุ้มเสียงของผู้พูดเข้มบ่งบอกระดับของความไม่พึงพอใจ

          “แล้วจะทำยังไงครับ” กรวัฒน์ทำสีหน้าตกใจ ปากปล่อยคำถามไป รู้ว่าคนอย่างรุ่นพี่คงไม่เฉยเมื่อฝ่ายนั้นล้ำเส้น

          “ที่ที่มันทำงานอยู่มีกฎระเบียบเกี่ยวกับความประพฤติ”

          “เฮียจะร้องเรียนไปหรือครับ”

          คิระกดยิ้มลึก มีท่าทางที่ผ่อนคลายขึ้นเล็กน้อย แต่ภายในดวงตาคมกล้าพบประกายบางอย่างให้กรวัฒน์ร้องถามอีก

          “ดูเหมือนเฮียจะไม่ทำแค่อย่างเดียวใช่ไหมครับ”

          “ถ้าเราจะเล่นงานใครก็สมควรเล่นให้ถูกจุด” ทั้งน้ำเสียงและแววตาบ่งบอกได้ว่า สิ่งที่คิระจะทำย่อมมีผลกระทบกับหรรษดล การเล่นงานคืนด้วยการลากมาเตะต่อย คิดว่าเจ็บแป๊บเดียวฝ่ายนั้นก็หาย คงไม่เข็ดหลาบถึงใจ ดังนั้นต้องเรียนรู้ว่าศัตรูแต่ละคนรักอะไรเป็นที่สุด

          ชีวิตหรือเงินทองลาภยศ

          คิระไม่ได้เอ่ยใดๆ อีก ดวงหน้าหันไปมองคนที่กลับมา

          “พะวากลับมาแล้วค่ะ” พะวาส่งเสียงมาก่อนตัว เดินหิ้วน้ำชงที่อยู่ในถุงพลาสติกที่สวมด้วยถุงกระดาษอีกชั้นเข้าไปหาชายทั้งสอง ทิ้งตัวลงนั่งข้างๆ มือยื่นน้ำสองถุงไปให้

          ก่อนจะยื่นมือไปรับน้ำ คิระใช้ปลายรองเท้าดับบุหรี่ กรวัฒน์ก็ทำตาม

          ทั้งสามค่อยๆ เติมความเย็นสดชื่นที่ออกเปรี้ยวซ่านิดๆ ของโซดาและมะนาวเข้าสู่ร่างกาย บวกกับความร่มรื่นของบ้านทำให้รู้สึกสบาย

          แต่แค่สบายกาย พะวายังไม่สบายใจ เมื่อดูดน้ำได้ครึ่งถุงก็หันไปสนใจสมาร์ตโฟน กดค้นหาข้อมูลที่ต้องการด้วยสีหน้าเอาจริงเอาจัง

          “ค้นหาอะไร” เจ้าของสถานบันเทิงร้องถาม

          “ที่อยู่ที่ทำงานของเฮียค่ะ” พะวาเงยหน้าตอบ ในแววตาพบความจริงจังและแน่วแน่

          “เอาไปทำไมกัน” คิระยังตั้งคำถามอีก

          “พะวาจะส่งเรื่องไปร้องเรียนที่เฮียทำตัวไม่เหมาะสมค่ะ” เธอบอกว่าจะแจ้งตำรวจหากหรรษดลทำผิดอีกครั้งก็จริง แต่ไม่ได้คิดจะปล่อยไปเฉยๆ อย่างไรเสียคนทำผิดย่อมต้องได้รับบทเรียน

          คำตอบที่ได้ทำให้กรวัฒน์มองรุ่นพี่ที่กำลังบิดยิ้มพึงพอใจด้วยความใจตรงกัน

          พะวาหันไปสนใจรายละเอียดที่ต้องการต่อ ชั่วครู่หนึ่งก็เงยหน้าขึ้นอีกหนเมื่อได้ยินเสียงฝีเท้าดังใกล้เข้ามา

          คิระกับกรวัฒน์ก็เช่นกัน โดยผู้มาใหม่อย่างสรชัชปรายตามองทั้งสองอยู่แวบหนึ่งก็เดินเลี่ยงตัวเข้าบ้านไป

          “เดี๋ยวพะวามานะคะ” พะวาเดินตามหลังคนเป็นอาไป

          ฝ่ายกรวัฒน์หันไปสนใจรุ่นพี่ที่เป็นเจ้านาย

          “ดูเหมือนจะมีผับใหม่มาเปิดใกล้ๆ ร้านเราด้วยนะครับ”

          “ร้านใครร้านมัน”