บทที่ 6 สิทธิ์ที่มี (03)

“นั่นเฮียลงมาแล้ว” ไม่ถึงอึดใจเสียงตื่นเต้นก็ดังขึ้นพร้อมการชี้นิ้ว

          พะวามองไปยังชายหนุ่มที่ทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้ที่เธอเพิ่งจากมา ขณะที่คิระก็หันมองเธอเช่นกัน มองนิ่งๆ ไม่ได้แสดงท่าทีอะไร

          “น้องเอา DRY MARTINI แก้วหนึ่ง” ปีย์วรายกมือเรียกบริกรแล้วสั่งค็อกเทลยอดฮิตที่มีดีกรีร้อนแรง เป็นเหล้าเพียวๆ ที่เธอชอบดื่มเช่นกัน

          เมื่อสั่งเสร็จก็หันไปเอ่ยบอกกับเพื่อนๆ ในกลุ่ม

          “คืนนี้ฉันต้องไม่พลาด เฮียต้องได้หิ้วฉันกลับบ้าน” ประโยคนี้ยิ่งทำให้พะวามองปีย์วราเขม็งอย่างเก็บอาการไม่อยู่ หัวใจเริ่มเต้นถี่ยิบ 

          “แกเพลาๆ ลงบ้าง พะวาจะตกใจเอา” จริยาปรามเพื่อนเล็กๆ

          “พี่ขอโทษนะน้องพะวา”

          ปีย์วราหันมาทำสีหน้ารู้สึกผิดที่ทำให้พะวาตื่นกลัว พะวายิ้มกลับไม่ได้รู้สึกโกรธ แต่เกิดคลื่นบางอย่างในอก

          ก็อาการหวงนั่นแหละ แต่จะมีสิทธิ์หรือเปล่าค่อยว่ากันอีกที

          “เหล้าแกมาแล้วปี แสดงฝีมือสิ...ชักช้าอยู่ทำไม” เปลว ที่เป็นหนึ่งในกลุ่มเพื่อนของจริยาเอ่ยขึ้น ยกมือขึ้นกอดอกรอเฝ้าดูความกล้าของเพื่อน

          “ฉันตื่นเต้น มือสั่น” ปีย์วรายกสองมือสั่นๆ ให้ดู เอาจริงๆ เธอก็ตื่นเต้นไม่น้อย เพื่อนคนเดิมจึงกลั้วหัวเราะแล้วว่าเข้าให้

          “แกปอด”

          ปีย์วราทำหน้าบูดแล้วส่งค้อนไปโต้กลับ แต่ก็ยอมรับว่าใจเธอกาก ไม่ได้เก่งกาจอะไร ก่อนจะคิดหาวิธี

          “พะวาช่วยพี่หน่อยได้ไหม เอาเหล้าไปให้เฮียให้พี่ที แล้วบอกว่าพี่ฝากมา” เธอว่าพะวาคือตัวช่วยที่ดี จึงเอ่ยปากขอร้อง

          “พะวาหรือคะ” พะวาชี้นิ้วเข้าหาตัวเอง ทำไมต้องเป็นเธอด้วย

          “อื้อ ช่วยพี่ได้ไหม ขืนให้อิ๋มไป พี่กลัวเสร็จอิ๋ม” ปีย์วราบอกเหตุผล แล้วทำสีหน้าอ้อนๆ หวังให้รุ่นน้องของเพื่อนยื่นมือเข้ามาช่วยเหลือ

          “ใครดีใครได้” จริยาทำเป็นปากเก่ง ขณะคนเป็นเพื่อนยังร้องขอคนที่อยากให้ช่วยทำตัวเป็นกามเทพแผลงศร

          “น้านะ เดี๋ยวพี่เลี้ยงเหล้า”

          “ถือว่าช่วยเมตตาสัตว์สงวนละกันพะวา” จริยาเองก็ร่วมวงเอ่ยปากขอร้องให้เพื่อนด้วย

          พะวาที่อยากจะปฏิเสธทำได้แค่ยิ้มแห้งๆ เพราะนึกถึงกฎข้อเดียวของคิระ ห้ามแตะต้องหัวใจ ไม่รู้มันรวมถึงห้ามแสดงความเป็นเจ้าของด้วยหรือเปล่า พลางเบนสายตามองคนตัวโตที่นั่งมองไปทั่วๆ ร้าน มือจำใจหยิบแก้วค็อกเทลลุกขึ้น

          พะวาเดินมุ่งหน้าไปหาคนตัวโต พอไปหยุดเท้านัยน์ตาคมกริบก็ช้อนขึ้นมองพร้อมคำถาม

          “เพื่อนเหรอ” เขาเห็นจากด้านบนห้องทำงานแล้วว่าพะวาได้ไปนั่งรวมกลุ่มกับคนที่คงจะเป็นคนรู้จักหรือไม่ก็เพื่อน

          “พี่ที่ทำงานค่ะ แล้วเพื่อนคุณคีกลับไปแล้วหรือคะ”

          “ไปเมื่อกี้ แล้ว...” นนท์ปวิธก็แค่แวะมาทักทายและพูดคุยเรื่องธุรกิจกันนิดหน่อยเท่านั้น ก่อนจะยกคิ้วขึ้นมองแก้วค็อกเทลในมือนุ่ม

          “พี่เขาให้เอาเหล้ามาให้คุณคีค่ะ” พะวาก้มมองแก้วอยู่ครู่หนึ่ง ถึงยื่นไปเบื้องหน้า

          “ขอบใจ”

          คิระรับไว้แล้วยกแก้วชูขึ้นเพื่อเป็นการขอบคุณในน้ำใจ ส่วนพะวากัดปากอย่างแรง คิดว่าชายหนุ่มจะปฏิเสธเสียอีก คลื่นความรู้สึกเมื่อครู่ก็เกิดขึ้นอีกหน จากนั้นพลิกตัวเดินกลับไปยังโต๊ะของจริยา

          “เฮียบอกว่ายังไงบ้าง” ปีย์วรานั่งลุ้นตัวโก่ง ตามองพะวาแบบไม่กะพริบ

          “คุณคีบอกว่าขอบใจค่ะ” พะวาบอกตามความจริง แล้วฝืนยิ้มไปประกอบด้วย

          “โอ๊ย ฉันว่าฉันมีหวัง เฮียไม่ปฏิเสธ ดูสิ เขามองมาทางฉันด้วย” ปีย์วรายิ้มหน้าบาน คิดว่ามีหวังตั้งแต่อีกฝ่ายรับแก้วเหล้าแล้ว

          จริยาทำแค่กลอกตามองบนใส่ พะวาทิ้งก้นลงนั่งพร้อมมองไปทางคิระที่จิบค็อกเทลอยู่

          “ขอบใจมากนะจ๊ะพะวาที่เป็นแม่สื่อให้”

          คำขอบคุณนั้นทำให้พะวายิ้มไม่ออก หน้าเริ่มยู่ หัวใจเริ่มแกว่งไกวมากขึ้นหลังเห็นปีย์วรากำมือทั้งสองพร้อมลุกขึ้น

          “ฉันจะบุก”

          “เชิญจ้ะ”

          จริยาไม่รอช้าผายมือเชิญเพื่อนให้ลงไปในสนามศึกที่มีเป้าหมายเป็นราชาหนุ่มรูปงาม ชั่วนาทีร่างของปีย์วราก็ก้าวไปยังโต๊ะที่คิระนั่งอยู่

          “พี่ว่างานนี้ยัยปีได้กินฮอตด็อกแน่” จริยาหันไปกระซิบบอกกับรุ่นน้อง

          พะวามองตาม รู้ว่าสมควรจะทำอย่างไรดี แต่ไม่รู้ว่ามีสิทธิ์มากแค่ไหน คำว่าห้ามแตะต้องหัวใจค้ำคออยู่

          “ดูสิ เฮียคีกับยัยปีกำลังจะเดินไปไหนด้วยกันแล้ว…หายไปด้วยกันแล้วนั่น”

          จริยาไม่นึกเลยว่าเพื่อนจะตกหนุ่มหล่อที่หลายคนหมายตาได้ แล้วแอบลุ้นไปด้วย นั่นยิ่งทำให้พะวากัดปากพร้อมทนไม่ไหว

          “พี่อิ๋มคะ เดี๋ยวพะวาขอไปเข้าห้องน้ำแป๊บนะคะ”

           “ให้พี่ไปเป็นเพื่อนไหม”

          “ไม่เป็นไรค่ะ”

          พะวาลุกพึ่บขึ้น หัวใจดวงเล็กลอยตามทั้งสองคนที่เดินหายเข้าไปในมุมมืดนั่น เท้าเรียวสวยรีบก้าวไวๆ ตามไปดู สายตากลมโตกวาดมองหา

          ไม่พบ...ไม่เห็นคิระหรือว่าเพื่อนของรุ่นพี่เลย

          ตึก...แล้วหัวใจก็เต้นโครมครามเมื่อมองไปยังชั้นสองที่เป็นพื้นที่ส่วนตัว หรือทั้งสองจะหายขึ้นไปด้านบนนั่น

          พะวาตัดสินใจเดินขึ้นไปด้านบน ไปหยุดยังห้องทำงานของคิระ เห็นแสงไฟจากด้านในลอดมา ไม่รู้ว่าสองคนอยู่ในห้องหรือเปล่า

          พะวาสูดอากาศเข้าปอดลึก มือยกขึ้นสูงหมายจะเคาะห้อง เธอไม่ได้กังวลที่พี่ที่ทำงานจะรู้เรื่อง แค่กลัวว่าจะกลายเป็นการละเมิดกฎ

          ก๊อก...ก๊อก

          พะวาเคาะห้องไปแล้วสามหน ผลที่ได้คือความเงียบ จังหวะนั้นเสียงหนึ่งก็ดังขึ้นด้านหลัง

          “เฮียยังไม่กลับขึ้นมานะครับ”

          “อ้อ ขอบคุณค่ะ” หนุ่มร่างโตที่คอยทำหน้าที่ตรวจตราและดูแลพื้นที่ด้านบนนั้นเอ่ยบอกกับเธอ หากไม่ได้อยู่ที่นี่ แล้วคนทั้งคู่หายไปไหนกัน

          พะวาหยิบสมาร์ตโฟนขึ้น

          ‘แกล้งเป็นว่ามือไปโดนก็ได้มั้งพะวา’ พะวานึกหาเหตุผล แล้วกดโทร.ออกหาคิระ ผลที่ได้คือไม่มีผู้รับสาย สิ่งที่พะวาทำได้คือกลับไปนั่งหงอยกับกลุ่มของจริยา

          “ยัยปีหายเงียบไปเลย อิจฉา” เพื่อนอีกคนในกลุ่มของจริยาเอ่ยขึ้นพร้อมทำสีหน้าตามที่กล่าว

          ส่วนพะวายังพยายามมองหาชายหนุ่ม กระทั่งมีคำถามให้ร้องปฏิเสธ