บทที่ 5 ใจสั่น (03)

พอเช้าวันใหม่มาถึง พะวากับคิระที่ตื่นนอนราวสิบเอ็ดโมงเช้าได้ฝากท้องไว้กับร้านอาหารเจ้าดังแถวบ้าน โดยใช้บริการแอปพลิเคชันดังในการสั่งอาหาร

          โชคดีที่อาการตัวร้อนและปวดหัวของพะวาดีขึ้นมาก คงเป็นเพราะยาดีทั้งในแบบเม็ดและในแบบความห่วงใยที่ได้รับ

          เมื่อเสร็จหญิงสาวก็ก้าวเท้าขึ้นรถแท็กซี่มิเตอร์ที่เรียกมา มีชายหนุ่มนั่งอยู่ข้างๆ เพื่อจะไปยังห้างสรรพสินค้า ที่ไม่เอารถมอเตอร์ไซค์ไป คนตัวโตบอกว่าไม่อยากให้เธอตากแดด กลัวไข้จะกลับมาอีก

           หัวใจดวงน้อยจึงมีอาการสั่นรุนแรงราวกับมีแผ่นดินไหวขนาดหลายริกเตอร์

          “ผมอยากได้กล้องวงจรปิดสักสี่ตัวครับสำหรับบ้านหลังไม่ใหญ่มาก” หลังเดินเข้าไปในโซนเครื่องใช้ภายในและภายนอกบ้านที่จำเป็น คิระก็เอ่ยบอกกับพนักงานที่ยืนรอบริการลูกค้าอยู่

          ส่วนพะวายกคิ้วสูง นาทีถัดมาหัวใจที่สั่นอยู่แล้วก็มีอาการสั่นมากขึ้นไปใหญ่ยามได้ฟังคำอธิบายของชายหนุ่ม

          “เป็นบ้านไม้สองชั้นครับ ผมอยากได้ชั้นล่างสองตัว ชั้นบนหนึ่งตัว และมีกล้องตัวไหนเหมาะสำหรับติดในห้องนอนบ้างไหมครับ” 

          “ร้านเรามีหลายแบบเลยครับ เชิญเข้าไปดูด้านในก่อนนะครับ” พนักงานขายผายมือเชิญคิระเดินลึกเข้าไปด้านใน นำพาไปยังจุดที่มีกล้องวงจรปิดวางเรียงอยู่เกือบสิบห้าตัว

          “คุณคีจะติดกล้องที่บ้านของพะวาหรือคะ”         

          คิดว่าคงไม่ผิดจากที่ถาม แต่ก็อยากแน่ใจ ก่อนหน้านี้เธอเองก็อยากหามาติดสักตัวสองตัว เพราะสามสี่เดือนก่อนบ้านในซอยเดียวกันโดนขโมยมางัดแงะไปหลายหลัง แต่เงินทั้งหมดที่มีต้องเก็บไว้สำหรับเป็นค่ารักษาบิดาจึงได้แต่ชะลอไว้ก่อน

          “เพิ่มความปลอดภัยน่ะ” คิระบอกเหตุผล คงไม่ดีแน่หากมีเหตุการณ์อย่างเมื่อคืนเกิดขึ้นอีก และคิดว่าคนอย่างหรรษดลคงจะไม่ยอมจบง่ายๆ และไม่ใช่หรรษดลคนเดียวหรอกที่เขาอยากป้องกัน

          นัยน์ตาของพะวาเป็นประกายขึ้นในความห่วงใยและรอบคอบที่ได้รับ

          “แต่ว่าติดในห้องนอนด้วยจะดีหรือคะ”

          พะวามองชายหนุ่ม ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงกระเซ้าเย้าแหย่

          “ถ้าพะวาเผลอถอดเสื้อผ้าแล้วคุณคีเปิดกล้องดู จะตบะแตกเสียงานเสียการเพราะรีบกลับมาหาพะวาเอานะคะ”

          “มีดีขนาดนั้น” คิระสวนกลับหน้านิ่ง นั่นทำให้พะวาถึงกับทำหน้าตึง

          “คุณคี”

          หญิงสาวมุ่ยหน้าที่โดนต่อว่าว่าไม่มีดี พลันก้มมองหน้าอกหน้าใจของตัวเอง มีเท่านี้เธอก็ว่ามันพอดีแล้ว แล้วก้าวเท้าไวๆ ตามคิระไปหยุดอยู่หน้ากล้องวงจรปิดที่คุณสมบัติเป็นไปตามความต้องการ

          “ค่ากล้องพะวาขอโอนให้นะคะ” หญิงสาวเอ่ยบอกกับชายหนุ่มที่ยื่นบัตรเครติดให้กับพนักงานขาย

          “คนละครึ่ง” ชายหนุ่มบอกความต้องการ

          “แต่นั่นบ้านของพะวานะคะ”

          “ฉันก็อาศัยอยู่ด้วยไม่ใช่หรือไง” คิระบอกเสียงทุ้มเข้ม เรื่องเงินไม่ใช่ปัญหาสำหรับเขา จ่ายคนเดียวก็ไหว ขอแค่คนที่อยู่บ้านปลอดภัยก็พอ แต่ก็ไม่อยากให้พะวารู้สึกไม่ดี การหารสองจึงเป็นทางออกที่ดี พลางมองคนตัวเล็กนิ่งๆ ยืนยันความต้องการ

          “ขอบคุณที่เอ็นดูพะวาค่ะ แต่เดี๋ยวค่าช่างพะวาขอเป็นคนออกคนเดียวนะคะ”

          พะวาพนมมือขึ้นไหว้ หัวใจสั่นอีกแล้วจนต้องยกมือขึ้นกุมหน้าอกพร้อมรอยยิ้มแฝงความนัย ส่วนชายหนุ่มหันไปเซ็นชื่อลงใบเสร็จจึงไม่ทันเห็นยิ้มที่มีความหมายนั่น

          “พะวาขอไปซื้อของใช้ข้างล่างก่อนได้ไหมคะ” ในเมื่อได้ออกมาห้างสรรพสินค้าแล้วพะวาจึงอยากแวะลงไปซื้อของใช้เสียหน่อย

          “ไปสิ”

          จากนั้นทั้งสองก็เดินลงไปยังชั้นล่างสุดที่มีซูเปอร์มาเก็ตขนาดใหญ่ ของใช้หลายอย่างที่บ้านเริ่มหมด ยาสีฟันละหนึ่งอย่างที่ต้องซื้อ คิระอาสาเข็นรถเข็นให้

          “คุณคีชอบกินอะไรบ้างคะ” พอเดินไปใกล้จุดที่มีอาหารวางขายพะวาก็หันไปถาม เธออยากรู้ อยากจดจำให้ขึ้นใจ

          “อย่างเช่น... ” คิระเอียงคอเล็กน้อย อยากรู้พะวาหมายถึงของชอบของเขาประเภทใด

          “อาหาร ผลไม้ค่ะ”

          “ฉันชอบกินอาหารเหนือ” แม้เขาจะไม่ใช่คนเหนือ แต่ชื่นชอบอาหารถิ่นนั้นเป็นอย่างมาก พะวาเองบอกถึงความชอบที่ต่างจากเขาไป

          “พะวาชอบแกงใต้ค่ะ” เมื่อได้คำตอบมาหนึ่งอย่าง พะวาก็อยากรู้อีกอย่าง สายตามองอย่างเฝ้ารอ

          “ชอบองุ่น”

          พะวาพยักหน้า มือหยิบนมข้นหวานใส่รถเข็น จากนั้นเดินนำหน้าคิระไปเลือกซื้อขนมกับพวกบะหมี่กึ่งสำเร็จรูป

ส่วนคนตัวโตหันไปสนใจกาแฟแบบกล่อง         

          “กินคนเดียวหมดหรือไง” คิระมองขนมและนมที่พะวาหยิบใส่รถเข็นแล้วร้องถาม เมื่อมันมีจำนวนมากเกินพอดี

          “พะวาจะซื้อไปฝากพวกป้าๆ แถวบริษัทด้วยค่ะ บางคนแกก็ไม่มีลูกหลาน บางคนก็มีลูกมีหลานที่เจ็บป่วยเลยต้องทำขนม ทำงานฝีมือมาขาย แต่พะวาก็ไม่ได้ให้ประจำหรอกค่ะ แล้วแต่เดือนที่พอจะไหว”

          เธอมักซื้อของไปแบ่งปันให้พวกคนแก่ที่นำของมาขายแถวใต้สะพานลอย เห็นแล้วอดสงสารไม่ได้

          “ฝากด้วย” คิระหยิบธนบัตรจำนวนสองใบให้แก่พะวา

          “ขอบคุณค่ะ ขอบคุณแทนพวกป้าๆ ด้วยนะคะ”

          พะวารู้สึกว่าภายในอกมีแต่ความรู้สึกดี คิระเป็นผู้ชายที่ดูภายนอกออกจะนิ่ง เงียบ แต่ภายในบรรจุไว้ด้วยความอบอุ่นมากมายเหมือนตามที่รู้มา

          หลังจากของครบตามความต้องการ ทั้งสองจึงเดินตรงไปยังเคาน์เตอร์จ่ายเงิน สี่มือช่วยกันหิ้วของเดินไปยังบริเวณด้านข้างของห้างสรรพสินค้าเพื่อไปรอเรียกรถแท็กซี่บริการ กว่าจะถึงจุดนั้นต้องผ่านร้านอาบน้ำสัตว์ก่อน เท้าเรียวเล็กหยุดมองด้วยรอยยิ้ม

          “ชอบแมว” เท่าที่ดูคิระคิดว่าตนเองคาดไม่ผิด

          “ค่ะ”

          “แล้วทำไมไม่ลองเลี้ยง” เขาตั้งคำถาม

          “พะวาไม่ค่อยมีเวลาดูแลค่ะ เลยกลัวว่าจะให้ความรักมันไม่พอ แต่พะวาก็มีแมวที่อุปการะอยู่นะคะ ชื่อเจ้ามิลค์”

          ใช่ว่าไม่อยากเลี้ยง แต่กลัวเลี้ยงได้ไม่ดี เมื่อก่อนบิดากับมารดาก็เคยเลี้ยงหมาอยู่หนึ่งตัว พอคิดถึงนัยน์ตาก็มีความเศร้าปรากฏ พลันหยิบสมาร์ตโฟนขึ้นมาเปิดภาพแมวสีดำตัวสำคัญให้ชายหนุ่มได้พิจารณา ก่อนรอยยิ้มจะแฝงด้วยความนัยบางอย่าง

          “อุปการะ” คิระทวนคำ