บทที่ 5 ใจสั่น (02)

“ปกติของที่ฉันไม่เอา ไม่ต้องการแล้ว ฉันจะเผาทิ้ง”

          สิ้นวาจาจากคิระ พะวาเข้าใจได้ทันทีพร้อมรับไฟแช็กมาไว้ในมือ สายตากลมโตหันมองหรรษดล ทำให้เจ้าตัวต้องรีบก้าวไวๆ เข้าไปหา

          “เฮียจะไม่ยอมให้พะวาเผาทุกอย่างของเราทิ้ง” หรรษดลแย่งไฟเเช็กไปจากมือนุ่มพร้อมกำมือแน่น นัยน์ตาแสดงความกรุ่นโกรธที่ตัวสอดกำลังชักจูงให้พะวายิ่งห่างออกไป

          พะวามองอดีตคนรักด้วยสายตานิ่งๆ ไม่เห็นบ้างหรืออย่างไรว่าในแววตาของเธอไม่ได้หลงเหลือเยื่อใยใดๆ อีกแล้ว เธอน่ะมูฟออนไปไกลแล้ว

          ฝ่ายหรรษดลใช่ว่าจะไม่รับรู้ แต่ยังไม่อยากยอมรับ เพราะการมีพะวาอยู่ข้างๆ ย่อมดีกว่าการที่ไม่เหลือใคร เมื่อในตอนนี้หันซ้ายหันขวาก็หลงเหลือคนข้างกายน้อยนิดนัก แต่ดูท่าวันนี้คงต้องถอย แล้ววันหน้าค่อยมารุกใหม่

          “เดี๋ยวก่อนค่ะเฮีย”

          หรรษดลที่ถอยทัพก้าวเท้าจะออกจากห้องหยุดกึก ใบหน้ามีรอยยิ้ม หรือพะวาจะเปลี่ยนใจ อึดใจเดียวเท่านั้นสีหน้ากลับหงุดหงิดกว่าเดิม

          “คืนกุญแจบ้านพะวามาด้วยค่ะ และพะวาฝากเฮียไปบอกคุณอาด้วยว่า เขาไม่มีสิทธิ์ปั๊มกุญแจบ้านของพะวาให้ใคร และถ้ามีแบบนี้อีกพะวาจะแจ้งความ”

          “พะวา”

          หรรษดลร้องคราง ไม่คิดว่าพะวาจะถึงขั้นแจ้งความ เมื่อทำอะไรไม่ได้อีกก็ยอมคืนกุญแจให้พร้อมเดินไวๆ ลงไปยังชั้นล่างเพื่อกลับบ้านตัวเองที่อยู่ติดกัน บ้านที่เขาไปๆ มาๆ สลับกับคอนโดมิเนียมใกล้ที่ทำงาน

          ส่วนคิระก้าวเท้าไปชิดกับขอบหน้าต่าง เฝ้ามองผู้บุกรุกที่โยนไฟแช็กของตนลงพื้นแล้วใช้เท้ากระทืบหลายหนก่อนจะลับตาไป ถึงหันกลับมาสนใจพะวาที่ทิ้งตัวลงนั่งบนเตียงนอน

          “พะวาไม่อยากเจอเฮีย ไม่อยากอยู่ใกล้ เขาทำให้พะวาใจสั่น” พะวาทั้งบ่นและระบาย มือยกขึ้นทาบบนหน้าอกแสดงให้เห็น แล้วนึกไปถึงเรื่องราวในอดีต

          ตอนที่เธอจับได้ว่าถูกนอกใจ ในครั้งแรกยินยอมให้อภัย คนเราก็ทำผิดกันได้ ขอแค่รู้จักแก้ไข แต่มันกลับมีครั้งที่สอง แต่ไม่ใช่แค่คนเดียว หรรษดลซุกผู้หญิงไว้อีกสองคน หนำซ้ำยังบอกหญิงสาวเหล่านั้นว่าคบกับเธอเพียงเพราะเวทนา หลังจากนั้นก็ได้มารู้อีกว่า เงินที่เธอให้เขาหยิบยืมไปในตอนที่บอกว่า ธุรกิจที่ลงทุนทำกับเพื่อนกำลังมีปัญหา ที่จริงเขาเอาเงินไปเปย์ให้สาวๆ กับเล่นการพนัน

          “ใจสั่น เพราะมัน” ชายหนุ่มถามเสียงนิ่ง

          “ค่ะ พะวาจะทำยังไงดีคะ” เธอไม่ชอบความรู้สึกเช่นนี้เลย มันน่าหงุดหงิดชะมัด

          “เอาโทรศัพท์ขึ้นมาจับเวลาสิบนาที”

          “จับทำไมกันคะ”

          “ฉันจะสูบบุหรี่”

          พะวาหันไปคว้าสมาร์ตโฟนขึ้นมาจับเวลาสิบนาที คิระพ่นควันบุหรี่สีขาวแล้วยืนทอดตามองออกไปนอกหน้าต่าง ไม่นานกลับต้องหันหลังมองพะวาที่ยกมือขึ้นขยี้จมูก

          “พะวาปวดหัวเป็นไมเกรนด้วยค่ะ” กลิ่นของบุหรี่กำลังเล่นงานเธอจึงรีบเอ่ยบอกเมื่อชายหนุ่มหันมามอง

          คิระดับบุหรี่ทิ้งพร้อมขยับตัวลงไปด้านล่าง เขาล้างหน้าล้างปากให้กลิ่นเหม็นๆ จางลง จากนั้นกลับขึ้นมาพิงสะโพกมองพะวา

          พะวาทำแค่นั่งนิ่งๆ เฝ้ารอเวลา พอเสียงนาฬิกาแจ้งเตือน คำถามจากชายหนุ่มจึงดังขึ้น

          “หัวใจสั่นน้อยลงหรือยัง” เขาว่าเวลาเท่านี้คงพอจะทำให้อาการรุนแรงของใจที่สั่นไหวจากความโมโหลดลงได้บ้าง

          พะวายกมือขึ้นที่ทาบหน้าอกแล้วตอบกลับไป  “น้อยลงแล้วค่ะ”

          ดวงหน้าหวานประดับยิ้มขอบคุณคิระหลังเข้าใจความหมาย ทุกอย่างต้องใช้เวลา

          “กินข้าวต้มไหวไหม” คิระถามอีก

          “คุณคีซื้อมาฝากพะวาหรือคะ”

          “ให้แม่ครัวที่ร้านทำมาให้”

          “ขอบคุณนะคะที่กลับมาดูพะวา” แค่เขาถามเธอก็เริ่มหิว และดีใจที่เห็นเขากลับมา พอไปนั่งบนโต๊ะกินข้าว ชายหนุ่มก็จัดแจงเอาข้าวต้มใส่ชามให้

          “ต้องกลับไปผับอีกไหมคะ” หลังส่งยิ้มขอบคุณ พะวาก็เอ่ยถาม

          “ไม่แล้ว”

          “งั้นคุณคีไปอาบน้ำเถอะค่ะ พะวาจะนั่งกินข้าวต้มรอ”      

          พออาบน้ำเสร็จชายหนุ่มจะได้ขึ้นไปพักผ่อนให้คลายเมื่อย คิระพยักหน้าเดินขึ้นไปบนห้อง หยิบชุดนอนลงมาแล้วเข้าไปชำระร่างกาย

          พะวานั่งละเมียดละไมกินข้าวต้มรอคนตัวโต ได้กินอะไรอุ่นๆ ก็ช่วยทำให้รู้สึกดี เพราะยาที่กินเข้าไปกำลังประท้วงด้วยการแสบท้องแล้ว

          ไม่นานคิระก็เป็นฝ่ายรอหญิงสาวเข้าไปแปรงฟันบ้าง แต่ดูเหมือนเมื่อกลับออกมาพะวาจะมีรอยยิ้มที่กว้างกว่าเดิม

          “ขอบคุณที่บีบยาสีฟันให้นะคะ” พะวารู้สึกดีและชอบการใส่ใจเล็กๆ น้อยๆ

          “ก็ไม่ได้ยุ่งยากอะไร”

          คิระเอียงคอตอบ เห็นหลอดยาสีฟันของพะวาลีบแบน บ่งบอกว่ากำลังจะหมดแล้ว เลยเค้นในส่วนที่เหลือให้ คนตัวเล็กจะได้ไม่ต้องใช้แรงน้อยๆ บีบจนหน้าดำหน้าแดง

          “เข้านอนกันเถอะ ถ้าพรุ่งนี้พะวาไม่มีไข้ เราต้องไปทำธุระข้างนอกกัน”

          “ไปไหนหรือคะ” พะวาถามด้วยความอยากรู้ คนต้องตอบกลับเดินไวๆ ขึ้นบันไดไปเสียแล้ว จึงรีบเดินตามไปทิ้งตัวลงนอนข้างร่างกำยำที่ปิดเปลือกตานำหน้าไปก่อนแล้ว เอาเป็นว่าเก็บความใคร่รู้ไว้ ในวันพรุ่งนี้เธอก็คงรู้เอง