Lahat ng Kabanata ng คุณคี: Kabanata 1 - Kabanata 10

บทนำ “เขาว่ากันว่าเอากับเฮียคีคือดีที่สุด” เสียงบอกเล่าพ้นกลีบปากอิ่มที่ถูกทาทับด้วยลิปสติกเนื้อแมตต์สีชมพูหวานฉ่ำดังสู้กับเสียงดนตรีแนว EDM ที่ดีเจชื่อดังกำลังรีมิกซ์ให้เข้ากับบรรยากาศสนุกในยามค่ำคืน แสงไฟสาดส่องไปทั่วสร้างความตื่นเต้นและเร้าใจ “แกเคยลองแล้วเหรอยัยอิ๋ม” เพียงอึดใจเท่านั้นคำถามก็ถูกส่งออกจากปากคนที่กำลังมองตรงไปยังชายที่ถูกกล่าวถึง ผู้ชายที่เป็นที่สนใจของสาวๆ หลายคน บุคลิกท่าทางที่นิ่งสงบยิ่งทำให้ดูโดดเด่น แม้ว่าจะมีแว่นกรอบเงินสวมอยู่เบื้องหน้า แต่ไม่ได้ลดความมีเสน่ห์ของดวงตาสีดำได้เลย กลับยิ่งเสริมให้ใบหน้าดูมีมิติมากขึ้น ไหนจะเสื้อผ้าที่เรียบกริบบ่งบอกถึงความเนี้ยบ ผมทรงเซิร์ฟคัตยิ่งทำให้น่าดึงดูด และใครๆ ต่างเรียกเขาว่า เฮียคี ฮอตเนิร์ด ที่ลุคดูขัดกับการเป็นเจ้าของผับดังในย่านใจกลางเมืองอยู่ไม่น้อย “ยัง ไม่กล้าอะ กลัวทุรนทุรายอยากได้อีก” ไม่นานเสียงโต้ตอบก็ดังสู้เสียงเพลงมาอีก สีหน้าของผู้ตอบบอกถึงความแซ่บที่ถูกซ่อนไว้ภายใต้แว่นสีเงิน กลีบปากด้านล่างถูกกัดหนึ่งครั้งสื่อถึงความเด็ดที่ใครๆ เล่าขาน

“ถ้าพี่ศินรู้ พี่ศินคงเสียใจ อาไม่คิดเลยว่าพอสิ้นพี่ศินแล้วพะวาจะใจแตก” สรชัชไม่สนใจในความต้องการของหลาน ริมฝีปากปล่อยวาจาตามความคิดออกไป หมายจะให้กระเด็นกระดอนไปถูกใจดวงบาง กลับไม่ได้ผลเมื่อพะวาเดินหนีเข้าห้องน้ำไปเสียแล้ว สรชัชหน้าเคร่งเครียดขึ้นทันตา เกิดอาการงุ่นง่านในสิ่งที่หลานทำ พะวาล็อกประตูห้องน้ำอย่างแน่นหนา สายตามองสอดส่องไปรอบๆ เพื่อตรวจเช็กความเรียบร้อย หลังจากนั้นถึงยื่นมือไปเปิดก๊อกฝักบัวให้สายน้ำรินไหล ความเย็นช่วยให้กายรู้สึกสบาย สิบนาทีต่อมาผ้าขนหนูนุ่มๆ ก็เช็ดไปทั่วร่างนวลสวย ชุดนอนลายผลส้มถูกสวมใส่หลังจากนั้น ทันทีที่เท้าก้าวพ้นห้องน้ำมา พะวาก็ได้พบกับคนหนึ่ง หัวคิ้วเหนือดวงตากลมโตเลิกขึ้นและมองตรงไปยังเขา “ฉันหิวน้ำ” เจ้าของเสียงทุ้มบอกไขความสงสัยของหญิงสาว มือยกน้ำขวดหนึ่งที่หยิบจากตู้เย็นขึ้น “ขวดนี้คงไม่มีเจ้าของหวง” “น้ำพะวาเป็นคนซื้อ กินได้เลยค่ะ” พะวาคลี่ยิ้มไปประกอบด้วย เห็นคิระยกน้ำขวดนั้นขึ้นดื่ม ไม่วายมองหาอีกคนที่เคยยืนอยู่แถวนี้ด้วย ก่อนได้คำตอบ

ใบหน้าคมเข้มเลื่อนต่ำมาหยุดอยู่ที่สะดื้อบุ๋ม คลอเคลียอยู่ชั่วครู่ก็ลากหน้าต่ำลงไปยังขอบกางเกงนอน มือดันร่างเล็กให้เอนตัวไปด้านหลัง ใช้ปลายนิ้วเกี่ยวขอบกางเกง รวมถึงแพนตี้สีขาวให้ร่นพ้นปลายเท้าสวย พะวากลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่ เขินอายและรู้สึกสยิว ชั่วนาทีก็มีสิ่งที่ทำให้เนื้อตัวแดงก่ำ “อื้ม” เป็นเสียงครางในลำคออย่างพึงพอใจ “พะวาสวย” ตามมาด้วยคำชมจากปากหยักลึก ถ้อยคำนั้นทำให้พะวารู้สึกเขินอายมากกว่าครั้งไหนๆ เป็นครั้งแรกในชีวิตที่อายจนอยากจะหายตัวได้ แต่อีกใจก็ไม่อยากหายไป เพราะความปรารถนาที่เกิดขึ้นทำให้ตื่นเต้นเสียเหลือเกิน รสชาติความหวานที่ได้ลิ้มลองยิ่งเป็นตัวกระตุ้นให้เกิดความโหยหา เธออยากรู้ว่าหากลุ่มหลงลึกมากกว่านี้จะเป็นอย่างไร ชั่วครู่ต่อมาภวังค์ความคิดก็ถูกสะกิดให้หลุดออกมา เพราะปลายนิ้วแกร่งวนเวียนลูบไล้อยู่แถวโพรงเนื้ออ่อนนุ่ม คิระใช้นิ้วกรีดไปตามกลีบกุหลาบงาม ดวงหน้าเงยขึ้นไปมองคนที่กัดปากอย่างแรง ทุกการสัมผัสผิวกายนวลขาวจะสะดุ้งเล็กๆ ความหวานฉ่ำของพะวาทำให้คิระค่อยๆ สอดนิ้วชำแรกเข้าไปในใจกลางกุหลา

“พวกพี่ๆ ซื้อขนมมาให้ ถ้ามีอะไรอยากให้ช่วยเหลือ บอกได้เลยนะ” พะวาที่ไปถึงบริษัทในย่านสาทรเรียบร้อยแล้วก็ได้รับขนมจากพวกรุ่นพี่ในแผนกเหมือนเคย ทั้งสามซื้อมาปลอบประโลมใจเศร้าๆ ตลอดสองเดือนที่ผ่านมา “ขอบคุณค่ะพี่อิ๋ม พี่เกว พี่มณ” มือที่เพิ่งวางกระเป๋าสะพายลงบนโต๊ะทำงาน พนมขึ้นไหว้ในน้ำใจที่พวกพี่ทุกคนมีให้ “ถ้าเหงา อยากไปเที่ยวบอกพี่นะ พี่จะพาไปผับเฮียคี” “ยัยอิ๋ม” เกวลินถลึงตาดุใส่เพื่อน เธอมองว่าเป็นข้ออ้างเสียมากกว่า แล้วไม่วายว่าไปอีก “แกเพ้อเฮียคีของแกหนักมากเลยนะยัยอิ๋ม” “ก็ฉันชอบแบบฮอตเนิร์ด” “ชอบขนาดนี้ทำไมไม่เสนอตัว” คนเป็นเพื่อนตั้งคำถามกลับไปอีก มัวแต่เพ้อคงไม่ได้อะไร ลุกเข้าหาไปเลยจะดีกว่า ส่วนพะวากัดเม้มปาก เมื่อคนที่เธอเพิ่งจากมาตกเป็นประเด็นสำคัญ “กลัวลีลาไม่เด็ดพอ” จริยาบอกเสียงอ่อน “เขาหรือแก” หนนี้มณฑิกาเป็นผู้ถาม “ฉันน่ะสิ” จริยาไม่วายส่งค้อนไปให้มณฑิกา ก็รู้อยู่ยังจะแสร้งมาร้องถามอีก พลางทำสีหน้ากล้าๆ กลัวๆ ประกอบคำพูด

“ปกติพวกฮอตเนิร์ดชอบกินแบบไหนคะ” “ฮอตเนิร์ดก็คน กินไม่ต่างจากคนอื่น” คิระพิงแผ่นหลังกับพนักพิง รู้ดีถึงนิยามที่หลายคนใช้เรียกเขา แต่ดูท่าคำถามของเขากับหญิงสาวจะมีความหมายต่างกัน “พะวาหมายถึงแบบที่เราตื๊ดๆ กันเมื่อคืนค่ะ” พวงแก้มนวลสวยเริ่มระเรื่อขึ้น “หนักกว่านั้น” คิระกดยิ้มลึกหลังตอบคำถาม ดูท่าคำพูดของเขาจะทำให้พะวารู้สึกหนาวราวกับอยู่ที่ขั้วโลกเหนือ พะวากลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่ รู้สึกเหมือนเธอกำลังแกงตัวเองอย่างไรอย่างนั้น หนักกว่านั้นเอวของเธอคงจะเคล็ดแน่ๆ แต่เมื่อขึ้นมาขี่เสือแล้วจะกระโดดลงตอนนี้ก็คงไม่ทัน พลันนึกไปถึงประโยคสนทนาของรุ่นพี่สามคนระหว่างจะเดินแยกย้ายกลับบ้าน ‘ฉันว่าจะไปผับเฮียคีอีก’ จริยาหันไปมองเพื่อนสองคนราวกับกำลังหาแนวร่วม ‘อาทิตย์นี้ฉันไม่ว่าง งานกองเท่าภูเขาแล้ว’ เกวลินขอบาย ก็อยากจะไปเที่ยว ไปสนุกอยู่หรอก แต่ต้องเคลียร์งานให้เสร็จเสียก่อน ‘โธ่ ฉันอยากไป เผื่อจะได้ปวดเอวทุกวัน’ จริยาทำหน้าเสียดาย ‘เขาทำทุกวันเลยเหรอ ปวดเอวแย่’ มณฑิกาทำตาโต คิดว่าคนที่เพื่อนกำลังปลื้มคงทั้งเด็ดท