บทที่ 6 สิทธิ์ที่มี

“ร้านใครร้านมัน”

          คิระตอบสั้นๆ ไม่แปลกที่จะมีร้านใหม่มาเปิด บริเวณที่ผับของตนตั้งอยู่เป็นย่านดังของแหล่งเที่ยว นักธุรกิจย่อมอยากมาลงทุนอยู่แล้ว

          ฝ่ายพะวาหลังไปหยุดเท้าอยู่ด้านหน้าของคนเป็นอา เสียงของฝ่ายนั้นก็ดังขึ้น

          “อาไม่คิดว่าพะวาจะทำตัวเหลวไหลขนาดนี้ แค่คนเดียวอาก็ไม่รู้จะเอาหน้าไปไว้ที่ไหนแล้ว” น้ำเสียงมีความตำหนิติเตียนชัดเจน ไม่นึกเลยว่าหลานสาวจะใจกล้าถึงเพียงนี้

          พะวายืนนิ่งแล้วได้ฟังประโยคที่เปิดทางให้ตัวเอง

          “รู้ไหมว่าเรื่องที่พะวาทำมันเสื่อมเสียแค่ไหน” รู้ไปถึงไหนอายไปถึงนั่น ที่หลานสาวพาผู้ชายเข้าบ้านถึงสองคน

          “ถ้าคุณอาไม่สะดวกใจก็ย้ายออกไปจากที่นี่ได้นะคะ”

          “นี่พะวาจะไล่อาเหรอ” น้ำเสียงของสรชัชเพิ่มระดับผสมไปด้วยความขุ่นมัว ปากปล่อยประโยคสำคัญไปเตือนผู้เอ่ยปาก

          “จำสัญญาไม่ได้หรือไง...”

          สายตาของสรชัชหยุดนิ่งมองพะวา ตัวฝ่ายหญิงมีสีหน้าตึงเครียดขึ้น แล้วก็ได้ฟังประโยคร่ายยาวที่เคยฟังมาแล้วจากบิดา

          “อามีสิทธิ์อยู่ที่นี่ได้อีกหนึ่งปี ถ้าพะวาผิดสัญญา พะวาต้องจ่ายอามาสามเท่าจากที่พี่ศินยืมไป นี่พี่ศินตายไปไม่ทันไร พะวาก็คิดเนรคุณอาแล้วเหรอ พะวาจำไม่ได้หรือว่าอาเคยช่วยชีวิตพ่อของเราไว้ ไม่ใช่แค่ครั้งเดียวนะ อาช่วยไว้ถึงสองครั้ง ครั้งหนึ่งอาถึงกับเกือบเอาชีวิตไม่รอด หรือพะวาคิดทำให้พี่ศินตายตาไม่หลับหรือไง”     

          น้ำเสียงของผู้อาศัยดังกังวาน อยากให้แทรกซึมเข้าไปในใจที่ทำท่าจะเขี่ยเขาให้พ้นจากบ้านหลังนี้

          “พะวาจำได้ค่ะ”

          เธอไม่มีทางลืมแน่นอนกับบุญคุณของสรชัช เพราะบิดามักบอกเล่าให้ฟังเสมอ แต่บิดาของเธอเองก็มีบุญคุณต่ออีกฝ่ายเช่นกันไม่ใช่หรืออย่างไร

          ส่วนเรื่องหนี้สินเกิดจากตอนมารดาล้มป่วยที่กินระยะเวลายาวนาน เงินเก็บที่มีค่อยๆ ร่อยหรอจนหมดเกลี้ยง บิดาเลยไปกู้หนี้ยืมสินมา ตัวเธอไม่รู้เรื่องนี้ เพราะท่านไม่อยากให้กังวลใจ

          หลังจากมารดาจากไปอย่างสงบ บิดาก็กลับมาล้มป่วยต่อและอ่อนแอลงทุกวัน จึงเอาเรื่องกังวลใจไปปรึกษาน้องชาย ทางสรชัชจึงเสนอจะช่วย แต่ต้องแลกกับการได้อยู่ที่บ้านหลังนี้สองปี บิดาจึงตอบตกลง เพราะคิดว่าไม่ได้เสียหายอะไร

          สรชัชจึงร่างสัญญาขึ้นมา กว่าเธอจะมารู้ก็ผ่านมาเกือบสองสัปดาห์ ในตอนนั้นภายในหัวใจดวงน้อยก็เริ่มมีข้อสงสัยเล็กๆ น้อยๆ

          หากผู้เป็นอามีเงินจำนวนสามแสนให้บิดาของเธอหยิบยืม เหตุใดถึงไม่ไปพักอาศัยในบ้านที่สะดวกสบายกว่านี้ ห้องพักแถวๆ โรงงานที่อีกฝ่ายทำงานในราคาย่อมเยาก็มีมาก และยังจำได้อีกว่า ทางที่ทำงานของเจ้าตัวก็มีห้องพักเตรียมไว้ให้ แต่คนเป็นอาเลือกกลับมานอนที่นี่เสียส่วนใหญ่ ทั้งที่ต้องเดินทางไปมาหลายต่อ

          “หมดธุระแล้วใช่ไหม อาจะเข้าไปพักผ่อน” สรชัชขยับเท้าหมายจะเดินเข้าไปห้องนอน

          “เดี๋ยวก่อนค่ะคุณอา พะวาหวังว่าคุณอาจะไม่ทำในสิ่งที่เพิ่งทำลงไปอีกนะคะ เพราะถ้าเฮียเข้ามาวุ่นวายกับพะวาอีก พะวาจะแจ้งความ บางทีมันอาจจะลามไปถึงคุณอาด้วย”

          “พะวา”

          คนถูกหยุดเท้าหันขวับไปมอง ส่วนเจ้าของบ้านไม่พูดอะไรอีก แต่ส่งสายตาไปยืนยันว่าจะทำจริงอย่างแน่นอน

          สรชัชแค่วางหน้าบึ้งตึง ไม่ได้กล่าวโต้ไป พร้อมเลือกเดินเข้าไปในพื้นที่ส่วนตัวของตนเอง แค่ไม่กี่ก้าวกลับต้องชะงัก ตาไปสะดุดเข้ากับกล้องวงจรปิดที่ถูกติดไว้ตรงโถงกลางบ้าน

          สีหน้าของผู้อาศัยไม่ได้บ่งบอกถึงความหงุดหงิด เท้าขยับเดินต่อเข้าห้องนอน แต่ใครจะไปรู้ บางทีภายในหัวใจอาจจะกำลังมีไฟลุกท่วมอยู่

          ฝ่ายพะวาเดินกลับออกมาหาชายทั้งสอง มือหยิบสมาร์ตโฟนขึ้นมาดูเวลาแล้วเอ่ยถาม           

          “จะออกไปผับกันหรือยังคะ พะวาพร้อมแล้วค่ะ” พะวาคลี่ยิ้มส่งไปด้วยเพื่อเป็นการขอโทษ เพราะคิดว่าเสียงของอาคงแว่วดังมา และคนตัวโตคงรับรู้บ้างแล้วถึงปัญหาส่วนหนึ่งของเธอ

          “ไปสิ”

          คิระเองก็รอหญิงสาวอยู่เช่นกัน ก่อนมองไปยังรถมอเตอร์ไซค์ของตนเองกับรถยนต์คันเท่ของกรวัฒน์ราวกับอยากให้พะวาเลือก

          “พะวาขอไปกับคุณคีเหมือนเดิมค่ะ”

          “เจอกันที่ร้านครับ” กรวัฒน์ที่ได้คำตอบเดินไวๆ นำหน้าไป ส่วนพะวาไปเปิดประตูรั้วให้คิระนำรถมอเตอร์ไซค์ออกมา แล้วควบทะยานพาเธอไปยังจุดหมาย               

บทที่ 6 สิทธิ์ที่มี

          “พี่เก่งก็โซฮอตเหมือนกันนะคะ สาวๆ ยื่นเบอร์ ยื่นเหล้าให้ตลอดเลย”

          ในค่ำคืนนี้เมื่อสังเกตดีๆ ก็พบว่ากรวัฒน์ก็เป็นหนึ่งในหนุ่มฮอตของที่นี่ แทบทุกครั้งที่เดินผ่านกลุ่มสาวๆ มักจะมีแก้วเหล้ายื่นมาให้

          พะวาเกาะกระจกมองแสงไฟและผู้คนที่กำลังสนุกสนานไปกับเสียงเพลง เสียงพูดคุยอย่างให้ความสนใจ คิระที่เงยหน้าไปมองตามเสียงชวนคุยจึงเอ่ยคำถาม

          “อยากลงไปสนุกไหม”   

          คนตัวเล็กมาที่นี่หลายวันแล้ว ส่วนใหญ่จะอยู่แต่ภายในห้องทำงานของเขา จึงอยากให้ลงไปสนุกบ้าง

          “อื้ม...”

          พะวาทำสีหน้าครุ่นคิดอยู่หนึ่งอึดใจ แล้วพยักหน้าพร้อมขานรับเสียงใส

          “พะวาอยากไปค่ะ”

          “เดี๋ยวให้เก่งหาโต๊ะให้นั่ง”

          “ขอบคุณค่ะ แล้วคุณคีล่ะคะ” เธออยากรู้ว่าเขาจะลงไปสนุกด้วยกันหรือเปล่า

          “ฉันคงต้องนั่งเคลียร์งานอีกสักหน่อย” คิระส่ายหน้าแล้วเลื่อนตาไปมองเอกสารเกี่ยวกับบริษัทที่มีกำหนดการจะเปิดตัวเร็วๆ นี้

          “งั้นพะวาอยู่เป็นเพื่อนก็ได้ค่ะ” พะวารู้สึกไม่ดีที่จะลงไปสนุก แล้วทิ้งให้คิระทำงานตามลำพัง

          “ไปเถอะ”

          ชายหนุ่มมองหน้านวลแล้วบอกเสียงหนัก เมื่อยังเห็นสีหน้าเช่นนั้นก็บอกไปอีกหนึ่งถ้อยคำ

          “กวน”

          “ใจร้าย งั้นพะวาไปก็ได้ค่ะ”