INICIAR SESIÓNCompartir
EP.1 : เด็กทุนคนใหม่
Fecha de publicación:
2026-07-21 23:10:24เสียงนาฬิกาปลุกดังขึ้นเป็นครั้งที่สาม ก่อนที่มือเล็กจะยื่นออกมาจากผ้าห่มแล้วควานหาโทรศัพท์บนโต๊ะข้างเตียง
“อื้อ…” พาขวัญลืมตาขึ้นอย่างงัวเงีย ก่อนจะสะดุ้งเมื่อเห็นเวลาบนหน้าจอ06.20 น. “สายแล้ว!” หญิงสาวรีบลุกจากที่นอนแทบจะทันที วันนี้เป็นวันเปิดภาคเรียนวันแรกของเธอในมหาวิทยาลัยชื่อดังที่ใคร ๆ ต่างก็ใฝ่ฝันอยากเข้ามาเรียน มหาวิทยาลัยที่เต็มไปด้วยลูกหลานนักธุรกิจ นักการเมือง และคนมีชื่อเสียง ส่วนเธอ… เด็กสาวจากครอบครัวธรรมดาที่สอบชิงทุนเข้ามาได้ พาขวัญรีบคว้าชุดนักศึกษาที่รีดเอาไว้ตั้งแต่เมื่อคืน ก่อนจะวิ่งเข้าห้องน้ำด้วยความเร่งรีบ “ขวัญ กินข้าวก่อนลูก!” เสียงของแม่ดังขึ้นจากชั้นล่าง “หนูไม่ทันแล้วค่ะแม่!” “อย่างน้อยเอาขนมปังไปกิน!” “ไม่เป็นไรค่ะ หนูต้องรีบไปแล้ว!” พาขวัญคว้ากระเป๋าแล้ววิ่งลงบันได ก่อนจะหยุดเมื่อเห็นแม่ยืนถือขนมปังอยู่ตรงประตู “เอาไปกินระหว่างทาง” หญิงสาวรับมันมา ก่อนจะยิ้มให้แม่ “ขอบคุณค่ะแม่” “วันนี้วันแรก อย่าเครียดนะลูก” พาขวัญพยักหน้า แม้ในใจจะรู้ดีว่าเธอคงไม่สามารถไม่เครียดได้ เพราะมหาวิทยาลัยแห่งนี้ไม่เหมือนโรงเรียนเก่าของเธอ ทุกคนที่นี่ดูเหมือนจะมีชีวิตที่แตกต่างจากเธอโดยสิ้นเชิง โทรศัพท์ของเธอเป็นรุ่นเก่าที่ใช้มาหลายปี เสื้อผ้าส่วนใหญ่ก็เป็นของที่ซื้อจากร้านราคาถูก ส่วนกระเป๋านักศึกษาที่ใช้ก็ผ่านการซ่อมมาแล้วหลายครั้ง แต่เธอไม่มีเวลามานั่งสนใจเรื่องพวกนั้น เพราะหลังเลิกเรียนวันนี้ เธอยังต้องไปทำงานพิเศษที่ร้านอาหารอีก พาขวัญจึงรีบออกจากบ้านและขึ้นรถโดยสารไปมหาวิทยาลัย ทันทีที่ก้าวผ่านประตูมหาวิทยาลัย พาขวัญก็รู้สึกได้ถึงสายตาหลายคู่ที่หันมามอง มหาวิทยาลัยแห่งนี้ใหญ่กว่าที่เธอคิดเอาไว้มาก อาคารเรียนสูงใหญ่ สนามหญ้าถูกดูแลอย่างดี รถหรูหลายคันจอดเรียงกันอยู่บริเวณลานจอดรถ พาขวัญก้มมองรองเท้าของตัวเอง เธอสูดหายใจเข้าลึก ๆ ไม่เป็นไร… เธอไม่ได้เข้ามาที่นี่เพราะเงิน เธอเข้ามาเพราะความสามารถของตัวเอง “ขวัญ!” เสียงคุ้นเคยดังขึ้นจากด้านหลังพาขวัญหันกลับไป ก่อนจะเห็นหญิงสาวผมยาววิ่งเข้ามาหา
“แพร” แพรไหมยิ้มกว้างแล้วกอดแขนเพื่อนสนิททันที “ฉันตามหาเธอตั้งนาน นึกว่าจะหลงทางไปแล้ว” “ฉันเกือบหลงจริง ๆ” “มหาลัยใหญ่ขนาดนี้ ใครจะไม่หลงล่ะ” ทั้งสองเดินเข้าอาคารเรียนไปด้วยกัน แพรไหมเป็นเพื่อนเพียงคนเดียวที่พาขวัญมีในมหาวิทยาลัยแห่งนี้ และเป็นคนที่รู้เรื่องชีวิตของเธอมากที่สุด “วันนี้หลังเลิกเรียนเธอต้องไปทำงานใช่ไหม?” “อืม” “ไม่เหนื่อยเหรอขวัญ?” พาขวัญยิ้มบาง ๆ “เหนื่อยสิ แต่ก็ต้องทำ” เธอไม่ได้พูดต่อว่า เงินที่เธอหาได้ทุกบาทมีความหมายกับครอบครัวมากแค่ไหน ค่าใช้จ่ายในบ้าน ค่าเทอมของน้อง และค่ารักษาพยาบาลของพ่อ ล้วนต้องใช้เงินทั้งนั้น ดังนั้นเธอไม่มีสิทธิ์เหนื่อยจนหยุด อีกด้านหนึ่งของมหาวิทยาลัย รถสปอร์ตสีดำคันหรูเคลื่อนเข้ามาจอดหน้าตึกคณะบริหาร ทันทีที่ประตูรถเปิดออก นักศึกษาหลายคนก็หันไปมอง ชายหนุ่มรูปร่างสูงเดินลงจากรถด้วยท่าทีไม่รีบร้อน เสื้อเชิ้ตสีขาวถูกปลดกระดุมไว้สองเม็ด แขนเสื้อพับขึ้นเล็กน้อย ใบหน้าหล่อคมเต็มไปด้วยความไม่สนใจโลก เขาคือ เตชินท์ วัฒนกุล คุณชายทายาทเจ้าของมหาวิทยาลัยแห่งนี้ และเป็นคนที่ไม่มีใครกล้าหาเรื่อง“วันนี้มึงเข้าเรียนจริงเหรอวะ?”
ภูผาถามขณะเดินตามลงมา
เตชินท์เหลือบมองเพื่อน “กูมาแล้วนี่ไง” “แต่มึงมาสายไปเกือบชั่วโมง” “ก็ยังมา” วายุที่เดินตามมาด้วยส่ายหน้าเบา ๆ“กูว่ามึงไม่ควรภูมิใจกับเรื่องนี้นะ”
เตชินท์ไม่ตอบ เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเช็กข้อความ ก่อนจะเห็นข้อความจากพี่สาวส่งมาอลินา: วันนี้เข้าเรียนด้วย ห้ามโดด ชายหนุ่มขมวดคิ้วทันที “แม่ง…” ภูผาหัวเราะ “พี่อลินส่งมาเหรอ?” “เออ” “กลัวพี่สาวตัวเองก็พูดมาเถอะ” เตชินท์หันไปมองเพื่อนด้วยสายตาเย็นชา “มึงอยากมีชีวิตอยู่ถึงเย็นไหม?” ภูผารีบยกมือยอมแพ้ “โอเคครับคุณชาย ไม่แซวแล้วครับ” เตชินท์กำลังจะเดินเข้าอาคารเรียน แต่สายตากลับเหลือบไปเห็นหญิงสาวคนหนึ่งที่กำลังเดินผ่านไป เธอไม่ได้แต่งตัวโดดเด่น ไม่ได้ใช้กระเป๋าแบรนด์เนม ไม่ได้มีผู้ชายหรือเพื่อนฝูงมากมายรายล้อม แต่กลับดูแตกต่างจากคนอื่นอย่างประหลาด พาขวัญกำลังเดินถือหนังสืออยู่ในมือ ขณะที่แพรไหมพูดอะไรบางอย่างอยู่ข้าง ๆ จู่ ๆ นักศึกษากลุ่มหนึ่งก็เดินสวนมา หนึ่งในนั้นมองพาขวัญตั้งแต่หัวจรดเท้า ก่อนจะหัวเราะเบา ๆ “นี่มหาวิทยาลัยดังนะ ไม่ใช่ตลาดนัด” พาขวัญหยุดเดิน แพรไหมหันไปมองทันที “พูดอะไรของเธอ?” หญิงสาวคนนั้นยิ้ม “ก็แค่บอกว่าบางคนแต่งตัวเหมือนหลุดมาจากไหนก็ไม่รู้” พาขวัญมองอีกฝ่ายนิ่ง ๆ ก่อนจะตอบกลับอย่างใจเย็น “ถ้าไม่ชอบ ก็ไม่ต้องมองค่ะ” คนพูดชะงัก “เธอว่าอะไรนะ?” “ฉันบอกว่า ถ้าไม่ชอบก็ไม่ต้องมอง ไม่เห็นจะยากเลย” แพรไหมถึงกับยิ้มออกมา ส่วนเตชินท์ที่ยืนอยู่ไม่ไกลก็เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ผู้หญิงคนนี้… ไม่เหมือนเด็กทุนที่เขาเคยเห็น “น่าสนใจดีนี่หว่า” ภูผาพูดขึ้นข้าง ๆ เตชินท์หันไปมอง “อะไร?” “ผู้หญิงคนนั้น” “แล้ว?” “ไม่รู้สิ ดูไม่กลัวคนเลย” เตชินท์มองพาขวัญอีกครั้ง ในจังหวะเดียวกันนั้นเอง หญิงสาวหันกลับมา สายตาของทั้งสองสบกันเป็นครั้งแรก พาขวัญมองชายหนุ่มตรงหน้าเพียงครู่เดียว ก่อนจะเลื่อนสายตาผ่านเขาไปเหมือนเขาเป็นเพียงคนธรรมดาคนหนึ่ง เตชินท์นิ่งไป เขาไม่ชินกับการถูกเมิน โดยเฉพาะจากผู้หญิง “เมื่อกี้เธอเมินมึงเหรอ?” ภูผาถามอย่างไม่อยากเชื่อ เตชินท์มองตามแผ่นหลังของพาขวัญที่กำลังเดินออกไป มุมปากของเขาค่อย ๆ ยกขึ้น “ดูเหมือนจะเป็นแบบนั้น” “แล้วมึงจะทำอะไร?” เตชินท์หัวเราะเบา ๆ ก่อนจะเดินตามไปอย่างไม่รีบร้อน “ก็แค่…” เขามองหญิงสาวที่เพิ่งเดินเข้ามาในโลกของเขาเป็นวันแรก “หาอะไรสนุก ๆ ทำ” และในวันนั้น… พาขวัญยังไม่รู้เลยว่า การสบตากับคุณชายตัวร้ายเพียงครั้งเดียว จะทำให้ชีวิตในมหาวิทยาลัยของเธอไม่สงบสุขอีกต่อไปเพราะคนที่เธอเพิ่งเมินไปเมื่อครู่…คือคนที่ทั้งมหาวิทยาลัยไม่มีใครกล้าเมินยกเว้นเธอคนเดียว 💗
Último capítulo
คุณชายตัวร้ายกับยัยเด็กทุน EP.40 : อรดากลับมา...ผู้หญิงที่ทุกคนคิดว่าตายไปแล้ว และความจริงของคืนเมื่อสิบห้าปีก่อน
ห้องทั้งห้องเงียบสนิทสายตาของทุกคนจับจ้องอยู่ที่ข้อความบนโทรศัพท์ของลลิตา"ฉันกลับมาแล้ว ลลิตา"ด้านล่างปรากฏชื่อผู้ส่งเพียงคำเดียวอรดาพาขวัญกลืนน้ำลาย"อรดา...คือพี่สาวฝาแฝดของคุณอรพรรณจริง ๆ เหรอคะ?"นรินทร์พยักหน้า"ใช่""แล้วเธอต้องการอะไร?""นั่นแหละที่ผมยังไม่รู้"ลลิตากำโทรศัพท์แน่นจนมือสั่น"เธอไม่ควรกลับมา..."เตชินท์หันไปมอง"ทำไม?"ลลิตาเงียบไปครู่หนึ่งก่อนพูดด้วยน้ำเสียงสั่น"เพราะอรดาไม่ใช่แค่คนที่รู้เรื่องทั้งหมด""เธอคือคนที่เริ่มต้นเรื่องทั้งหมด"ความจริงในคืนเมื่อสิบห้าปีก่อนลลิตานั่งลงบนโซฟาพาขวัญนั่งข้าง ๆ แม่เตชินท์ นรินทร์ และเตชิตายืนอยู่ตรงหน้าทุกคนกำลังรอฟังความจริงลลิตาสูดหายใจลึก"คืนนั้น...""วันที่ 17 เมษายน 2011""พ่อของขวัญนัดฉันไปพบที่โกดังเก่า"พาขวัญตั้งใจฟัง"เขาบอกว่ามีคนกำลังขโมยเงินของบริษัท""และคนคนนั้นไม่ได้ทำคนเดียว"เตชินท์ถาม"แล้วเกี่ยวอะไรกับอรดา?"ลลิตามองเขา"อรดาเป็นคนที่จัดการบัญชีทั้งหมด""เธอรู้ว่าเงินถูกส่งไปที่ไหน"นรินทร์เสริม"และเธอรู้ว่าหลักฐานอยู่ที่ไหน"ลลิตาพยักหน้า"คืนนั้นฉันกับพ่อของขวัญกำลังจะเอาหลักฐานไปให้ตำรวจ
คุณชายตัวร้ายกับยัยเด็กทุน EP.39 : ชื่อของคนทรยศ...เมื่อหลักฐานชี้ไปที่อาจารย์นรินทร์
ห้องทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบพาขวัญจ้องชื่อบนสมุดบัญชีด้วยหัวใจที่สั่นไหวนรินทร์ชื่อที่เธอเห็นอยู่บ่อยครั้งในช่วงหลายวันที่ผ่านมาอาจารย์ที่คอยช่วยเหลือเธออาจารย์ที่เคยปกป้องเธออาจารย์ที่เป็นคนพาเธอเข้าใกล้ความจริงจะเป็นคนทรยศจริง ๆ งั้นเหรอ?"ไม่จริง..."พาขวัญส่ายหน้า"อาจารย์นรินทร์ไม่มีทางทำแบบนั้น"เตชินท์ไม่ได้ตอบเขามองชื่อบนสมุดอย่างใช้ความคิดลลิตาปิดสมุดลง"แม่เองก็ยังไม่รู้ว่าเขาอยู่ฝ่ายไหน""แต่ชื่อของเขาปรากฏในบัญชีตั้งแต่วันแรก"เตชินท์ถามทันที"ในบัญชีเขาเป็นคนรับเงินหรือเปล่า?""ไม่"ลลิตาส่ายหน้า"ชื่อเขาอยู่ในช่องของคนที่เกี่ยวข้องกับการเคลื่อนย้ายเอกสาร"พาขวัญขมวดคิ้ว"หมายความว่าอาจารย์ไม่ได้เกี่ยวกับเงิน?""อาจเกี่ยวกับความลับ"ลลิตาตอบ"และนั่นอาจอันตรายยิ่งกว่าเรื่องเงิน"เตชินท์หยิบสมุดขึ้นมาอีกครั้งเขาพลิกดูทีละหน้ามีตัวเลขจำนวนมากวันที่ชื่อบริษัทชื่อบุคคลแต่สิ่งหนึ่งที่ผิดปกติคือ...บางหน้าถูกฉีกออก"มีคนเคยเปิดสมุดนี้"ลลิตาพยักหน้า"ก่อนที่แม่จะหนี""มีคนเข้ามาในบ้าน""และพยายามเอาสมุดไป"เตชินท์ถาม"ใคร?""แม่ไม่เห็นหน้า""แต่แม่จำเสียงได้"พา
คุณชายตัวร้ายกับยัยเด็กทุน EP.38 : บ้านของแม่...เมื่อพาขวัญพบผู้หญิงที่เรียกตัวเองว่า “แม่”
พาขวัญยืนจ้องข้อความบนโทรศัพท์อยู่นาน"ถ้าอยากให้เขากลับมา...มาหาฉันคนเดียว"ด้านล่างคือพิกัดของบ้านหลังหนึ่งบ้านที่เธอไม่เคยรู้จักแต่กลับมีชื่อว่า...บ้านลลิตาหัวใจของพาขวัญเต้นแรงลลิตา...ชื่อเดียวกับชื่อแม่ของเธอในทะเบียนสมรส"ขวัญ"เสียงแพรไหมดังขึ้นพาขวัญรีบดับหน้าจอ"มีอะไร?""เมื่อกี้ใครส่งข้อความมา?"พาขวัญเงียบเธอรู้ดีว่าถ้าบอกทุกคน พวกเขาจะไม่มีทางปล่อยให้เธอไปคนเดียวแต่ถ้าเตชินท์อยู่ที่นั่น...เธอก็ต้องไป"ฉันมีธุระนิดหน่อย"แพรไหมมองหน้าเพื่อน"ธุระอะไร?""ฉัน..."พาขวัญกำโทรศัพท์แน่นก่อนตัดสินใจพูดความจริง"ฉันคิดว่าฉันรู้แล้วว่าเตชินท์อยู่ที่ไหน"บ้านลลิตาบ้านหลังเล็กตั้งอยู่ในพื้นที่เงียบสงบไม่มีรั้วสูงไม่มีคนเฝ้าไม่มีแม้แต่กล้องวงจรปิดยิ่งดูธรรมดาเท่าไร...พาขวัญกลับยิ่งรู้สึกแปลกเธอยืนอยู่หน้าประตูมือสั่นเล็กน้อยก่อนกดกริ่งติ๊ง...ไม่มีเสียงตอบเธอกดอีกครั้งติ๊ง...คราวนี้ประตูเปิดออกช้า ๆหญิงวัยกลางคนคนหนึ่งยืนอยู่ตรงหน้าใบหน้าของเธอซีดดวงตาเต็มไปด้วยน้ำตาทั้งสองคนมองหน้ากันไม่มีใครพูดอะไรแต่ทันทีที่หญิงคนนั้นเห็นใบหน้าของพาขวัญ...เธอก็ยกมือข
คุณชายตัวร้ายกับยัยเด็กทุน EP.37 : อุบัติเหตุครั้งใหญ่...เมื่อเตชินท์หายตัวไปหลังรถชน เสียงเบรกดังสนั่นไปทั่วถนน
เสียงเบรกดังสนั่นไปทั่วถนนเอี๊ยดดดด!รถของเตชินท์เสียหลักหมุนหลายรอบ ก่อนพุ่งชนแบริเออร์ข้างทางโครม!พาขวัญรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบหมุนคว้างศีรษะของเธอกระแทกกับเบาะก่อนทุกอย่างจะมืดลง...ไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานเท่าไรพาขวัญค่อย ๆ ลืมตาขึ้นเสียงไซเรนดังอยู่ไกล ๆกลิ่นควันและกลิ่นน้ำมันทำให้เธอรู้สึกเวียนหัว"คุณเตชินท์..."เธอพยายามขยับตัว"คุณเตชินท์!"ไม่มีเสียงตอบพาขวัญหันไปมองด้านข้างเบาะคนขับว่างเปล่า"ไม่..."เธอรีบปลดเข็มขัดแต่ประตูฝั่งของเธอกลับเปิดไม่ออก"ช่วยด้วย!"เสียงของเธอสั่น"มีใครอยู่ไหมคะ!"ไม่นาน...เสียงคนก็ดังขึ้นจากด้านนอก"มีคนอยู่ข้างใน!"ประตูถูกงัดออกเจ้าหน้าที่รีบเข้ามาช่วยพาขวัญออกจากรถเธอรีบถามทันที"ผู้ชายที่อยู่ในรถล่ะคะ?"เจ้าหน้าที่มองหน้ากัน"คนขับเหรอ?""ใช่ค่ะ!""ตอนเจ้าหน้าที่มาถึง..."เขาหยุด"ไม่พบคนขับครับ"พาขวัญหน้าซีด"เป็นไปไม่ได้..."อีกฝั่งของถนนรถของภูผาจอดอยู่ไม่ไกลเขาวิ่งเข้ามาหาพาขวัญ"ขวัญ!""ภูผา..."เธอรีบจับแขนเขา"เตชินท์อยู่ไหน?"ภูผานิ่ง"ผมกำลังตามหาอยู่""เขาหายไป"พาขวัญน้ำตาไหลทันที"เขาจะเป็นอะไรไหม?"ภูผาพยายามตั้งส
คุณชายตัวร้ายกับยัยเด็กทุน EP.36 : แม่ที่หายไป...เมื่อความจริงเปิดเผยว่า “เธอยังมีชีวิตอยู่” เสียงระเบิดจากชั้นบนทำให้พื้นห้องใต้ดินสั่นสะเทือน
เสียงระเบิดจากชั้นบนทำให้พื้นห้องใต้ดินสั่นสะเทือนพาขวัญสะดุ้งสุดตัวเตชินท์รีบดึงเธอเข้ามาไว้ข้างหลังตัวเอง"อยู่ใกล้ฉัน""ค่ะ..."นรินทร์รีบเดินไปที่ประตูอีกด้าน"ทางนี้""ทางออกอยู่ด้านหลังบ้าน"เตชินท์มองเขาอย่างไม่ไว้ใจ"แน่ใจนะ?""ถ้าคุณยังไม่เชื่อผม..."นรินทร์หันกลับมา"ก็พาเธอไปเอง"เตชินท์ไม่ได้ตอบแต่เขาจับมือพาขวัญแน่นขึ้นทั้งสามรีบวิ่งไปตามทางลับบ้านเก่าตระกูลวรากรด้านบน...อรพรรณยืนอยู่กลางห้องเสียงฝีเท้าของกลุ่มชายฉกรรจ์ดังใกล้เข้ามาเธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา"พวกมันกำลังลงไปข้างล่าง"เสียงจากปลายสายถาม"แล้วคุณจะทำยังไง?"อรพรรณยิ้มเย็น"ถ้าพวกมันต้องการพาขวัญ...""ฉันก็จะไม่ยอมให้พวกมันได้ตัวเธอ"เธอวางสายก่อนหยิบปืนจากกระเป๋าขึ้นมาแต่ไม่ได้ใช้เพียงเดินไปเปิดประตูอีกบานด้านหลังประตูมีทางออกอีกทางอรพรรณมองลงไป"ถึงเวลาชดใช้แล้ว..."ทางใต้ดินพาขวัญวิ่งตามเตชินท์จนแทบหายใจไม่ทัน"คุณ...""ไหวไหม?""ไหวค่ะ"เตชินท์ชะลอฝีเท้า"ถ้าไม่ไหวบอก""ฉันไม่เป็นไร"นรินทร์ที่เดินนำอยู่หันกลับมา"อีกนิดเดียว""เราจะถึงห้องเก็บเอกสาร"พาขวัญขมวดคิ้ว"ห้องเก็บเอกสาร?""ใช่""ที่
คุณชายตัวร้ายกับยัยเด็กทุน EP.35 : นัดพบเที่ยงคืน...กับดักของอรพรรณและความลับที่เตชินท์ไม่เคยรู้
ตั้งแต่ได้รับจดหมาย...เตชินท์ก็แทบไม่ได้พูดอะไรอีกกระดาษแผ่นนั้นถูกวางอยู่บนโต๊ะทำงาน"ถ้าอยากช่วยพาขวัญ...มาหาฉันคนเดียว"เขานั่งมองข้อความอยู่นานสิ่งที่น่ากลัวไม่ใช่การที่อรพรรณกลับมาแต่เป็นการที่เธอรู้จักพาขวัญมากเกินไปรู้ว่าเธออยู่ที่ไหนรู้ว่าเขาอยู่ที่ไหนและรู้ว่าเขาจะยอมทำทุกอย่างเพื่อปกป้องเธอ"คิดอะไรอยู่คะ?"เสียงหวานดังขึ้นจากหน้าประตูเตชินท์รีบเก็บจดหมาย"ไม่มีอะไร"พาขวัญเดินเข้ามาเธอมองเขานิ่ง ๆ"คุณโกหกไม่เก่งเลยนะ"เตชินท์ถอนหายใจ"ขวัญ...""มีอะไร?"เขาเงียบสุดท้ายจึงยื่นจดหมายให้เธอพาขวัญอ่านจบ สีหน้าก็เปลี่ยนไป"คุณจะไปจริง ๆ เหรอ?""ใช่""คนเดียว?""ใช่"พาขวัญส่ายหน้า"ไม่ได้""มันบอกให้ฉันไปคนเดียว""แล้วคุณก็จะเชื่อ?""ถ้าฉันไม่ไป..."เตชินท์มองเธอ"เธออาจเป็นอะไร"พาขวัญเม้มริมฝีปาก"แล้วถ้าคุณเป็นอะไรล่ะ?"คำถามนั้นทำให้เขาเงียบเธอพูดต่อ"คุณคิดว่าฉันจะอยู่เฉย ๆ ได้เหรอ?"เตชินท์ยิ้มบาง ๆ"เพราะแบบนี้ไง ฉันถึงไม่อยากให้เธอไปด้วย""แต่ฉันจะไป""ขวัญ...""ฉันไม่ใช่เด็กแล้วนะคะ"เธอมองเขาตรง ๆ"ถ้าคุณกำลังจะเดินเข้าไปในกับดัก ฉันก็จะอยู่ข้างคุณ"เตชินท
También te puede gustar
