บทที่ 6

เซี่ยปู้อวี่ยืนรออยู่ข้างรถ เมื่อเห็นเซิ่งอวิ้นลากกระเป๋าเดินทางออกมา ก็เดินเข้าไปรับกระเป๋าจากมือเธอ

เซิ่งอวิ้น: “ขอบคุณค่ะ”

เซี่ยปู้อวี่เหลือบมองเธอแล้วพยักหน้า

เขาเอากระเป๋าเดินทางใบเล็กใส่ท้ายรถ จากนั้นทั้งสองก็ขึ้นรถ เซิ่งอวิ้นนั่งที่เบาะข้างคนขับ แต่ทันทีที่นั่งลง ยังไม่ทันคาดเข็มขัดนิรภัย ก็เห็นเซี่ยปู้อวี่โน้มตัวเข้ามาหา ทำเอาเซิ่งอวิ้นตกใจ

ใบหน้าเธอแดงขึ้นเล็กน้อย ดวงตากลมโตเบิกกว้างมองเซี่ยปู้อวี่ด้วยความประหม่าและกระวนกระวาย

เขาคิดจะทำอะไร?

ใจร้อนขนาดนี้เลยเหรอ?

เพิ่งขึ้นรถก็จะจูบกันเลยเหรอ?

เซิ่งอวิ้นกลั้นหายใจโดยไม่รู้ตัว

จากนั้นก็เห็นเซี่ยปู้อวี่ยื่นมือไปหยิบเข็มขัดนิรภัย

เซิ่งอวิ้น: “…”

ที่แท้ก็จะคาดเข็มขัดให้?

ก็บอกกันก่อนสิ

แค่คาดเข็มขัดนิรภัยจะทำให้บรรยากาศคลุมเครือขนาดนี้ทำไม?

ที่จริงเซี่ยปู้อวี่จงใจใช่ไหม?

จงใจเข้าใกล้เธอ ช่วยคาดเข็มขัดนิรภัย ทำให้เธอเข้าใจว่าเขาจะจูบ ทำให้เธอทั้งประหม่าและเขินอาย

เป็นมุกที่ละครชอบใช้กันบ่อย ๆ

แสดงว่าเขาไปเรียนมาจากละครเหรอ?

เธอไม่ใช่เจ้าหญิงบอบบาง และไม่ใช่เด็กโข่งที่ไม่รู้จักช่วยเหลือตัวเอง เธอคาดเข็มขัดนิรภัยเองเป็น

ตอนที่เขาคาดเข็มขัด มือของเขาก็แตะโดนมือเธอ…เซิ่งอวิ้นหน้าแดง ไม่พูดอะไร

เซี่ยปู้อวี่คาดเข็มขัดให้เรียบร้อย ก่อนจะมองเซิ่งอวิ้นลึก ๆ แวบหนึ่งแล้วสตาร์ตรถ

เซิ่งอวิ้นผ่อนลมหายใจออกมา

เพราะเหตุการณ์เล็ก ๆ นี้ เซิ่งอวิ้นกับเซี่ยปู้อวี่ต่างก็ไม่ได้พูดอะไรกันตลอดทางหลังจากนั้น

……

เมื่อกลับถึงที่พักของเซี่ยปู้อวี่

ทั้งสองก็เดินเข้าไปในบ้าน

เซิ่งอวิ้นพลันรู้สึกประหม่าขึ้นมา เธอเดินตามหลังเซี่ยปู้อวี่โดยไม่ได้พูดอะไร

เธอไม่ใช่คนขี้อายขี้กลัวหรือไม่เคยเห็นโลกกว้าง แต่ไม่ว่าเรื่องอะไร ครั้งแรกก็มักทำให้คนรู้สึกประหม่าและกังวลอยู่เสมอ

เซี่ยปู้อวี่พาเซิ่งอวิ้นเข้าไปในห้องนอนแล้วถาม “คุณจะอาบก่อน หรือผมอาบก่อน…หรือว่า จะอาบด้วยกัน?”

“…!”

ใบหน้าของเซิ่งอวิ้นแดงขึ้นทันที

เซี่ยปู้อวี่…เปิดกว้างขนาดนี้เลยเหรอ?

นี่เป็นครั้งแรกของเธอ เธอทำไม่ได้

“คุณอาบก่อนเลยค่ะ” เธอเอ่ย

เซี่ยปู้อวี่พยักหน้า ดวงตาฉายแววผิดหวังเล็กน้อย

เขาถอดเสื้อสูท ดึงเนกไทออก แล้วเดินเข้าไปในห้องน้ำ

เซิ่งอวิ้นผ่อนลมหายใจแล้วกวาดตามองห้องนอนเล็กน้อย การตกแต่งเรียบง่ายแต่ดูโอ่อ่า ใช้โทนสีดำกับสีเทาเป็นหลัก

เธอมองเพียงคร่าว ๆ ก่อนจะเริ่มจัดของของตัวเอง เอาเครื่องสำอางวางไว้บนโต๊ะเครื่องแป้ง แล้วเอาเสื้อผ้าไปแขวนไว้ในห้องแต่งตัว

พอจัดเสร็จก็เห็นเซี่ยปู้อวี่เดินออกมาจากห้องน้ำแล้ว

เขาอาบน้ำเร็วมาก

เซี่ยปู้อวี่สวมเสื้อคลุมนอนฤดูร้อนสีดำ แล้วเอ่ยกับเซิ่งอวิ้น “ผมอาบเสร็จแล้ว”

น้ำเสียงของเขาแหบพร่าเล็กน้อย เพราะไอร้อนจากน้ำอุ่น ดวงตาจึงดูแดงระเรื่อ เขาจ้องเซิ่งอวิ้นตรง ๆ

เซิ่งอวิ้นฝืนพยักหน้า ก่อนจะหยิบชุดนอนกับชุดชั้นในที่เตรียมไว้ล่วงหน้า แล้วเดินไปทางห้องน้ำ

ตอนเดินผ่านข้างเซี่ยปู้อวี่ เธอสัมผัสได้ถึงไอร้อนที่แผ่ออกมาจากตัวเขา ทำให้ใบหน้าสวยของเธอร้อนผ่าว

เธอเข้าไปในห้องน้ำ แล้วเห็นว่าห้องน้ำมีผนังกระจกเต็มทั้งด้าน

ตอนนี้กระจกเต็มไปด้วยไอน้ำ

เธอถอดเสื้อผ้าแล้วเริ่มอาบน้ำ น้ำร้อนบางส่วนสาดลงบนกระจก ชะล้างไอน้ำออก ทำให้ผิวกระจกกลับมาใสชัด

ในกระจกเผยให้เห็นรูปร่างงดงามสมบูรณ์แบบของเธออย่างชัดเจน

หน้าเธอแดงจัด

ทำไมเซี่ยปู้อวี่ต้องติดกระจกแบบนี้ไว้ในห้องน้ำด้วย?

มันออกจะ…น่าอายหน่อย ๆ

หลังอาบน้ำเสร็จ เซิ่งอวิ้นก็เปลี่ยนเป็นชุดชั้นในที่ตั้งใจกลับบ้านไปเอา แล้วมองตัวเองในกระจก นี่เป็นครั้งแรกที่เธอสวมชุดชั้นในกับชุดนอนแบบนี้ ทำให้มุมมองของเธอเหมือนเปิดโลกใหม่…

ชุดชั้นในเป็นของขวัญวันเกิดที่เพื่อนสนิทมอบให้ บอกว่าเธอใส่แล้วจะได้มีค่ำคืนที่น่าจดจำกับลู่จื่อหลี่

แต่ความจริงแล้ว เธอกับลู่จื่อหลี่ไม่เคยก้าวข้ามขั้นนั้นเลย

เซิ่งอวิ้นหน้าแดงแล้วสวมชุดนอน ชุดนอนเป็นเสื้อคลุมนอนฤดูร้อนแบบปกติ และตรงนี้เซิ่งอวิ้นก็แอบใช้ลูกเล่นเล็ก ๆ

ถึงตอนนั้นแค่แกะสายคาดเอวของเสื้อคลุมออก…

เมื่อแต่งตัวเสร็จ เธอก็ออกจากห้องน้ำ เห็นเซี่ยปู้อวี่นั่งอยู่บนโซฟา บนโต๊ะมีไวน์แดงหนึ่งขวดกับแก้วไวน์ทรงสูงสองใบ

เมื่อเห็นเซิ่งอวิ้นออกมา แววตาของเซี่ยปู้อวี่ก็เข้มลึกขึ้น ก่อนจะเอ่ยเสียงเบา “มานี่สิครับเบ๊บ”

เซิ่งอวิ้นมองเขา

เบ๊บอีกแล้ว…

เมื่อเทียบกับคำเรียกอย่างที่รักหรือคนดี คำว่า เบ๊บ ฟังดูเพราะกว่าชัดเจน

ที่สำคัญที่สุดคือเสียงของเขาเพราะมาก คำว่า เบ๊บ ที่พูดด้วยสำเนียงนั้นฟังดูดีเป็นพิเศษ

เซิ่งอวิ้นเดินเข้าไปหา

เซี่ยปู้อวี่เปิดไวน์แดงแล้วรินใส่แก้วทรงสูงสองใบ

เซิ่งอวิ้นนั่งลงข้างเขา เซี่ยปู้อวี่ยกแก้วหนึ่งส่งให้เธอ แล้วเอ่ยว่า “เรายังไม่ได้ดื่มเหล้าคล้องแขนกันเลย”

“…”

เซิ่งอวิ้นรับแก้วมาด้วยใบหน้าแดงระเรื่อ

เซี่ยปู้อวี่ถือแก้วมองเซิ่งอวิ้น แล้วสอดแขนผ่านข้อมือของเธอ

เซิ่งอวิ้นก็ทำแบบเดียวกัน

ทั้งสองโน้มตัวเข้าหากันเล็กน้อย อยู่ใกล้กันมาก แล้วดื่มเหล้าคล้องแขน

ทั้งคู่จิบเพียงเล็กน้อย ตอนที่เซี่ยปู้อวี่ถือแก้วทรงสูง เขาก็เผลอชนเข้ากับแก้วของเซิ่งอวิ้นจนเกิดเสียง ‘กริ๊ง’

ไวน์ในแก้วของเซี่ยปู้อวี่หกลงบนตัวเธอ

“ขอโทษ เดี๋ยวผมช่วยคุณเอง”

“ไม่เป็นไร ฉันทำเองได้…”

เซี่ยปู้อวี่มองเซิ่งอวิ้นแล้วหัวเราะเบา ๆ “ผมช่วยคุณเอง ผมเป็นคนทำเลอะก็ต้องเป็นคนช่วยทำความสะอาดสิ”

เซิ่งอวิ้นหน้าแดงพลางมองเซี่ยปู้อวี่

เซี่ยปู้อวี่วางแก้วของตัวเองลงบนโต๊ะ จากนั้นก็รับแก้วในมือของเซิ่งอวิ้นไปวางบนโต๊ะ

เขามองบริเวณหน้าอกของเธอที่เปียกไวน์ แล้วค่อย ๆ โน้มตัวเข้าไปใกล้

เซิ่งอวิ้นนั่งอยู่ ร่างกายเกร็งแน่น ไม่ขยับ มือกำโซฟานุ่มใต้ตัวไว้โดยไม่รู้ตัว

เซี่ยปู้อวี่หยุดลงตอนที่ใบหน้าของเขาห่างจากเซิ่งอวิ้นเพียงสองสามเซนติเมตร แล้วมองเธอ

เพราะความประหม่า เซิ่งอวิ้นเบิกตากว้าง ขนตายาวงอนกะพริบไหวไปมา

เซี่ยปู้อวี่ยิ้มมุมปากเล็กน้อย จากนั้นก็ค่อย ๆ ก้มหน้าลง ระหว่างก้มหน้า เส้นผมของเขาปัดผ่านริมฝีปากของเซิ่งอวิ้นเบา ๆ

ให้ความรู้สึกจั๊กจี้แปลก ๆ

ริมฝีปากของเซิ่งอวิ้นขยับเล็กน้อย

จากนั้น เซี่ยปู้อวี่ก็ก้มลงจูบตรงหยดไวน์หนึ่งครั้ง

“เบ๊บหวานจัง” เซี่ยปู้อวี่กระซิบเสียงแหบต่ำ

ใบหน้าของเซิ่งอวิ้นแดงก่ำไปทั้งหน้าในทันที

เขาหมายถึงไวน์หวาน

หรือเธอที่หวานกันแน่?

จู่ ๆ เธอก็รู้สึกว่าสิ่งที่รัดร่างกายอยู่คลายออก

เซี่ยปู้อวี่แกะสายคาดเอวของเสื้อคลุมนอนเธอออก

ชุดนอนไหมลื่นเปิดออก เผยให้เห็นชุดชั้นในด้านใน

แววตาของเซี่ยปู้อวี่เข้มขึ้น เขาเงยหน้าขึ้นมองเซิ่งอวิ้นอย่างมีนัยยะแวบหนึ่ง

เซิ่งอวิ้นหน้าแดงด้วยความเขินอาย

เซี่ยปู้อวี่…เข้าใจลูกเล่นของเธอแล้ว

เธอหันหน้าออกไปเล็กน้อยโดยไม่กล้าสบตาเขาตรง ๆ

แต่เซี่ยปู้อวี่ไม่ยอมให้เธอหลบเลี่ยงหรือถอยหนี มาถึงขั้นนี้แล้ว เขาจะยอมให้เธอถอยได้ยังไง เขาโอบตัวเธอไว้ ให้เธอขึ้นมานั่งคร่อมบนตัวเขา

พอถึงตอนนี้ก็ไม่ต้องกลัวแล้วว่าเซิ่งอวิ้นจะล้ม มือทั้งสองของเขาจึงว่าง จากนั้นเขาก็เอื้อมมือไปถอดเสื้อผ้าของเธอ