บทที่ 7

เซิ่งอวิ้นรู้สึกเขินเล็กน้อย สองมือคล้องคอเซี่ยปู้อวี่ไว้ไม่ยอมปล่อย แบบนี้เขาก็ไม่มีทางถอดเสื้อคลุมนอนของเธอออกจนหมดได้

เสื้อคลุมนอนจึงห้อยหลวม ๆ อยู่บนตัวเธอ

เซี่ยปู้อวี่มองเธอแล้วหัวเราะเบา ๆ

เซิ่งอวิ้นหน้าแดงจัด แต่ก็ยังคงคล้องคอเขาไว้

เธอรู้สึกอยู่เสมอว่าถ้าถอดเสื้อผ้าจนหมดจะทำให้รู้สึกไม่ปลอดภัยและเขินมาก

เธอไม่เคยมีประสบการณ์แบบนี้มาก่อน

เซี่ยปู้อวี่มองเธอแวบหนึ่ง มือไล้ไปตามเอว ก่อนจะเลื่อนขึ้นมาถึงหน้าอก

เซิ่งอวิ้นมองเซี่ยปู้อวี่พร้อมกับร่างกายที่เกร็งขึ้น

จะจับก็จับเถอะ ถึงแม้เธอจะไม่เคยมีประสบการณ์แต่ก็พอรู้ขั้นตอนของเรื่องแบบนี้อยู่บ้าง

เพียงแต่...สีหน้าของเซี่ยปู้อวี่ทำให้เธอรับมือไม่ไหว

ทั้งจดจ่อ คลุมเครือ และร้อนแรง เต็มไปด้วยความปรารถนา

ทำให้เซิ่งอวิ้นทั้งประหม่าและหวาดกลัวจนอยากถอยหนีกลางคัน

ดูเหมือนเขาจะสัมผัสได้ถึงความประหม่าและเขินอายของเธอ เซี่ยปู้อวี่จึงโน้มตัวลงมาจูบเธออย่างช้า ๆ และอ่อนโยน

ค่อยเป็นค่อยไป จนเซิ่งอวิ้นเริ่มปรับตัวได้ ร่างกายจึงค่อย ๆ ผ่อนคลายและตอบรับเขาอย่างเงอะงะ

เมื่อได้รับการตอบรับจากเธอ เซี่ยปู้อวี่ก็เริ่มรุกหนักขึ้น

ทันทีที่เขารุก เซิ่งอวิ้นก็แทบไม่มีแรงต้าน ไม่นานก็ยอมแพ้โดยสิ้นเชิง ร่างกายอ่อนระทวย ปล่อยให้เขาทำตามใจ

ท่ามกลางความมึนงง เซี่ยปู้อวี่ก็ถอดเสื้อผ้าของเธอออกจนหมด ก่อนจะถูกวางลงบนเตียง

ผ้าปูที่นอนเป็นสีดำ ร่างขาวผ่องของเธอนอนอยู่บนนั้นยิ่งดูขาวราวหิมะ เส้นผมยาวดำสนิทราวหมึกกระจายอยู่บนผิวขาวเป็นปอย ๆ

ทั้งเย้ายวนและมีเสน่ห์

เซี่ยปู้อวี่ถอดเสื้อคลุมนอนของตัวเองออก

เซิ่งอวิ้นไม่มีทางหลบเลี่ยง ทำได้เพียงจ้องมองเขาตรง ๆ

ปกติเขาดูหล่อสะอาดและค่อนข้างผอมบางเล็กน้อย ใครจะคิดว่าพอถอดเสื้อผ้าแล้วกลับมีกล้ามเนื้อได้

มีครบทั้งกล้ามอกและกล้ามท้อง

เป็นประเภทที่ใส่เสื้อแล้วดูผอม แต่ถอดเสื้อแล้วกลับมีกล้ามเนื้อพอดี ๆ

สายตาของเซิ่งอวิ้นเลื่อนต่ำลงจากกล้ามท้อง แล้วจู่ ๆ ก็รีบดึงสายตากลับราวกับถูกลวก ก่อนจะมองเข้าไปในดวงตาของเซี่ยปู้อวี่ด้วยความเขินอายและหวาดหวั่นเล็กน้อย

“ฉัน...” เซิ่งอวิ้นกลืนน้ำลายด้วยความประหม่า ลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะเอ่ย “ฉันว่าเราไม่ควรรีบขนาดนี้ เราควรจะค่อย ๆ สร้างความรู้สึกกัน แล้วปล่อยให้ทุกอย่างเป็นไปตามธรรมชาติ พอถึงเวลาที่เหมาะสมเดี๋ยวมันก็จะเกิดขึ้นเอง”

เธอคิดว่าตัวเองเตรียมใจไว้แล้ว เรื่องแบบนี้...ก็แค่นั้นเอง ถึงเธอไม่เคยทำแต่ก็พอรู้อยู่บ้างไม่ใช่เหรอ? แต่...จินตนาการก็เรื่องหนึ่ง พอจะทำจริง

เธอกลับกลัวขึ้นมา

กลัวและประหม่าต่อสิ่งที่ไม่เคยเผชิญมาก่อน

มือของเธอกำผ้าปูที่นอนใต้ตัวแน่น

เซี่ยปู้อวี่ใช้สองมือค้ำอยู่ข้างตัวเธอ ไม่ให้เธอหนีไป แล้วหัวเราะเบา ๆ พลางกระซิบ “เบ๊บ ที่คุณพูดมาหมายถึงค่อย ๆ อยู่กันไปแล้วเกิดความรักใช่ไหม?”

เซิ่งอวิ้นพยักหน้า “อืม”

“ผมก็เห็นด้วย” เซี่ยปู้อวี่เอ่ย พอเอ่ยจบก็โน้มลงมาจูบริมฝีปากของเธอ

“...”

เซิ่งอวิ้นมึนงงเล็กน้อย

เขาบอกว่าเห็นด้วยไม่ใช่เหรอ?

แล้วทำไมยังจูบเธออีก?

ผ่านไปนาน เซิ่งอวิ้นถึงได้สติกลับมา ใบหน้าแดงก่ำ ใช้สองมือดันหน้าอกของเซี่ยปู้อวี่ไว้

“ไหนบอกว่า...จะค่อย ๆ อยู่กันไปแล้วเกิดความรักไม่ใช่เหรอ?” เธอถาม

เซี่ยปู้อวี่หัวเราะเบา ๆ “เบ๊บ ผมจะพยายาม...ให้นานหน่อย”

เซิ่งอวิ้น: “...”

พยายาม...ให้นานหน่อย?

หมายความว่าไง?

กว่าจะเข้าใจก็ช้าไปครึ่งจังหวะ ประโยคที่บอกว่า ‘อยู่กันไปนาน ๆ แล้วจะเกิดความรัก’ ของเขากับของเธอ...ดูเหมือนจะไม่ใช่ความหมายเดียวกัน

เธอยังอยากพูดอีก แต่เซี่ยปู้อวี่ก้มลงจูบริมฝีปากของเธอ กลืนคำพูดที่อยากถอยหนีกลางคันของเธอทั้งหมดลงไป

ผ่านไปนาน ทุกอย่างจึงจบลง หลังจากนั้น เซี่ยปู้อวี่ก็อุ้มเซิ่งอวิ้นไปล้างตัวในห้องน้ำ

เซิ่งอวิ้นนอนแช่น้ำอยู่ในอ่าง

ส่วนเซี่ยปู้อวี่กำลังเปลี่ยนผ้าปูที่นอน

ผ้าปูเกิดรอยเปื้อนหนึ่ง

เซี่ยปู้อวี่มองรอยแดงเล็ก ๆ บนผ้าปูที่ถอดออก ก่อนจะนึกถึงตอนที่เซิ่งอวิ้นเจ็บจนร้องไห้เมื่อครู่ เขาไม่คิดเลยว่านี่เป็นครั้งแรกของเซิ่งอวิ้น

เธอกับลู่จื่อหลี่คบกันมาหลายปีขนาดนั้น เขาก็นึกว่า...

เขาไม่ได้สนใจเรื่องนี้อยู่แล้ว แต่การที่ภรรยาของเขายังไม่เคยทำเรื่องแบบนี้ ก็ยังทำให้เขารู้สึกประหลาดใจอยู่ดี

……

เซิ่งอวิ้นนอนอยู่ในอ่างอาบน้ำพลางมองเพดาน

เธอไม่คิดเลยว่าจะเร็วขนาดนี้ เธอกับเซี่ยปู้อวี่ก็...

ขณะที่กำลังคิดฟุ้งซ่าน เซี่ยปู้อวี่ก็เดินเข้ามา

เซิ่งอวิ้นตกใจ รีบดึงผ้าขนหนูมาปิดร่างกายตัวเอง

เมื่อเซี่ยปู้อวี่เห็นเธอทำแบบนั้นก็หัวเราะเบา ๆ

เซิ่งอวิ้นหน้าแดง

เธอรู้ดีว่าเธอกับเซี่ยปู้อวี่ทำเรื่องแบบนั้นกันไปแล้ว การทำแบบนี้ดูทั้งตลกและน่าขำ แต่...เธอไม่เคยมีประสบการณ์แบบนี้ จึงยังรู้สึกเขินเล็กน้อย

“ให้ผมช่วยอาบไหม?” เซี่ยปู้อวี่ถาม

เซิ่งอวิ้นหน้าแดง แต่พยายามทำตัวนิ่ง “ไม่ต้องค่ะ ฉันอาบเสร็จแล้ว”

เซี่ยปู้อวี่พยักหน้า แล้วอุ้มเซิ่งอวิ้นขึ้นจากอ่าง จากนั้นก็ใช้ผ้าขนหนูเช็ดน้ำบนตัวเธอจนแห้ง อุ้มเธอออกจากห้องน้ำแล้วกลับไปที่เตียง

ปกติเซิ่งอวิ้นเป็นคนติดเตียงมาก เวลาต้องออกไปทำงานต่างเมือง บางครั้งก็หลับยาก ต้องเอาผ้าปูที่นอนและผ้าห่มของตัวเองไปเปลี่ยนถึงจะนอนหลับได้

แต่วันนี้เธอกลับหลับไปอย่างรวดเร็ว

เพราะเหนื่อยมาก

ตั้งแต่ต้นจนจบกินเวลากว่าหนึ่งชั่วโมง เหนื่อยยิ่งกว่าตอนออกกำลังกายสองชั่วโมงตามปกติเสียอีก เมื่อคนเราเหนื่อยถึงขีดสุด อย่าว่าแต่นอนบนเตียงแปลกที่เลย ต่อให้อยู่กลางแจ้งก็ยังหลับได้

เซี่ยปู้อวี่มองเซิ่งอวิ้นที่หลับไปอย่างรวดเร็ว ความจริงเขายังนอนไม่หลับ ครั้งเดียวยังไม่พอ เขายังต้องการอีก

แต่ดูจากสภาพของเซิ่งอวิ้น เธอคงไม่ไหวแล้วจริง ๆ

ช่างเถอะ

ค่อยเป็นค่อยไป ต่อไปยังมีเวลาอีกมากสำหรับการ ‘อยู่กันไปนาน ๆ แล้วเกิดความรัก’

เขาชอบคำว่า ‘อยู่กันไปนาน ๆ แล้วเกิดความรัก’ นี้จริง ๆ

……

เช้าตรู่ เซิ่งอวิ้นลืมตาขึ้น สิ่งที่เห็นตรงหน้าล้วนเป็นสภาพแวดล้อมที่ไม่คุ้นเคย เธอชะงักไปครู่หนึ่ง ผ่านไปสองวินาทีถึงนึกออก

นี่คือบ้านของเซี่ยปู้อวี่

เธอแต่งงานแล้ว

เธอขยับตัวเล็กน้อย จึงพบว่าตัวเองถูกใครบางคนกอดรัดไว้จากด้านหลัง ขณะที่กำลังจะหันกลับ คนด้านหลังก็ขยับตัวแนบกายเข้ามาหาแล้ว

เมื่อนึกถึงภาพเมื่อคืน เธอก็รู้สึกกลัวขึ้นมานิด ๆ จึงขยับตัวหนีไปข้างหน้าเล็กน้อย แต่ทันทีที่ขยับ ก็ถูกคนด้านหลังกอดแน่นกว่าเดิม

“เซี่ย...ปู้อวี่” เซิ่งอวิ้นเอ่ยเสียงเบา “ปล่อยฉันก่อน ฉันจะไปห้องน้ำ”

“เดี๋ยวผมอุ้มคุณไป” เซี่ยปู้อวี่เอ่ย เสียงของคนเพิ่งตื่นแหบต่ำ ดูเกียจคร้านและเซ็กซี่

เซิ่งอวิ้น: “...”

อุ้มเธอไปห้องน้ำ?

เธอจะไปฉี่นะ

เซี่ยปู้อวี่คิดจะช่วยเธอฉี่หรือไง?

เซิ่งอวิ้นหน้าแดง สูดหายใจลึก “ไม่ต้องค่ะ ฉันไปเอง”

เซี่ยปู้อวี่เหมือนจะนึกอะไรออก จึงปล่อยเธอ เซิ่งอวิ้นจึงลุกจากเตียงแล้วเดินเปลือยกายเข้าไปในห้องน้ำ

ด้านหลังคือสายตาร้อนแรงของเซี่ยปู้อวี่ที่จับจ้องเธอไม่วางตา

เมื่อเข้าไปในห้องน้ำ เซิ่งอวิ้นก็ผ่อนลมหายใจออกมา

เธอกลัวสภาพของเซี่ยปู้อวี่เมื่อครู่นี้จริง ๆ