Se connecterPartager
บทที่ 1 ตัวแม่ แต่ทรงติ๋ม
Date de publication:
2026-01-21 19:34:31“ผมโชน! รุ่นพี่คณะวิศวกรรมศาสตร์ชั้นปีที่ 3 ของพวกคุณ! ผม! เป็นคนควบคุมดูแลรับผิดชอบทุกอย่างที่จะเกิดขึ้นในห้องประชุมเชียร์นี้! นับจากนี้ไปเป็นเวลาหนึ่งภาคการศึกษา! ผมให้พวกคุณมาที่นี่! เพื่อที่จะให้พวกคุณได้ฝึกระเบียบ! ความอดทน! และความมีวินัย! พวกคุณต้องเชื่อฟังพวกผม! ที่ยืนอยู่ด้านหน้าพวกคุณทั้งหมดในตอนนี้! ใครขัดขืน! ต่อต้าน! ไม่ทำตามที่พวกผมสั่ง! คนนั้นจะต้องโดนลงโทษ! เข้าใจที่ผมพูดไหม!” หนึ่งนักศึกษาแห่งคณะวิศวกรรมศาสตร์ที่ได้รับการคัดเลือกให้เป็น เฮดว้าก ของการประชุมเชียร์ในภาคการศึกษานี้กล่าวต่อหน้านักศึกษารุ่นน้องเกือบ 400 คนด้วยน้ำเสียงหนักแน่น ดังกึกก้อง และน่าเกรงขาม เหมาะสมกับตำแหน่ง
“เข้าใจครับ/ค่ะ!” “ให้มันดังกว่านี้!!” “เข้าใจครับ/ค่ะ!!!” “ผมขอแสดงความยินดีกับพวกคุณทุกคน! ที่ได้เข้ามาในรั้วคณะวิศวกรรมศาสตร์แห่งมหาวิทยาลัยอินเตอร์ บางกอกนี้!” เปปเปอร์ ผู้เป็น รองเฮดว้าก เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่ไม่ต่างจากโชน โชนล้วงกระเป๋าเสื้อช็อปที่ตนสวมอยู่ หยิบ เกียร์ ขึ้นมาแสดงให้เห็นแก่สายตาคนหลายร้อยตรงหน้า “นี่คือเกียร์!! หัวใจหลักของวิศวฯ หมายถึงความแข็งแรง! แม่นยำ! และอดทน! เหมือนกับระบบเครื่องจักรกล! ถ้าไม่มีเกียร์! ฟันเฟืองก็ทำงานไม่ได้!! เกียร์สื่อถึงการทำงานเป็นทีม!! เพราะเกียร์ต้องหมุนประสานกับเกียร์ตัวอื่น ๆ ! เหมือนกับที่วิศวกรต้องทำงานร่วมกัน!! ถ้าพวกคุณไม่มีความสามัคคี! ก็ไม่ต้องมาเป็นนักศึกษาของคณะฯ นี้!!” “…” “ใครที่ให้ความร่วมมือกับการประชุมเชียร์นี้อย่างดี! เมื่อทุกอย่างเสร็จสิ้น! จะได้รับเกียร์ไปเป็นสัญลักษณ์ความเป็นคนของวิศวฯ ตัวจริง!!” “…” “รับทราบ?!” “รับทราบครับ/ค่ะ!!!” “วันนี้เป็นวันแรกของการเปิดภาคเรียน! และเป็นวันแรกที่ทุกคนเข้ามาประชุมเชียร์! ขอให้ทุกคนเตรียมใจให้พร้อม! นี่คือจุดเริ่มต้นของการเป็นหนึ่งเดียวกัน!!” ปาร์ค พี่ว้ากคนหนึ่งพูดขึ้น “หนึ่งคนพลาด! เท่ากับทั้งรุ่นรับผิดชอบ!! เพราะฉะนั้น! เพื่อนอย่าทิ้งเพื่อน! สามัคคีกันเข้าไว้! ถ้าพวกคุณ! อยากโตมาเป็นรุ่นพี่ที่ดี! ต้องเริ่ม! ตั้งแต่วันนี้!!” นัท พี่ว้ากอีกคนเสริม “รับทราบ?!” “รับทราบครับ/ค่ะ!!!” “ทั้งห้อง! ลุกขึ้น!!” โชนออกคำสั่ง ทว่ารุ่นน้องบางคนกลับเชื่องช้า ไม่กระฉับกระเฉง “นั่งลงไปใหม่!! เวลาผมสั่งอะไร! พวกคุณต้องทวนคำสั่งทุกครั้ง!! เข้าใจไหม!!” “เข้าใจครับ/ค่ะ!!!” ตอบรับเสียงดังหลังจากกลับลงไปนั่งบนพื้นกันดังเดิมแล้ว “ถ้าลุกไม่เร็ว! ไม่พร้อม! ก็ทำมันไปเรื่อย ๆ ! จนกว่าจะพร้อม!!” “…” “ทั้งห้อง! ลุกขึ้น!!” “ทั้งห้อง.. ลุกขึ้น!!” “เสียงเบา! ทวนใหม่!!” “ทั้งห้องลุกขึ้น!!!” “ดี!! แต่ยังไม่พร้อม! ทวนใหม่!!” “ทั้งห้องลุกขึ้น!!!” “โอเค! ทีนี้ลุกขึ้นได้!” … “ลุกไม่พร้อม! นั่งลงไปใหม่!!” … “ทั้งห้อง! ลุกขึ้น!!” … “นั่งลงใหม่!!” “…” “ทั้งห้อง! ลุกขึ้น!!” คำสั่งนี้ ผลลัพธ์เป็นที่น่าพอใจ โชนจึงหยุดออกคำสั่งแล้วยืนกวาดสายตามองคนหลายร้อยตรงหน้าโดยไม่เอ่ยคำใดต่อ ภายในห้องประชุมใหญ่มีความเงียบเข้ามาทำหน้าที่สร้างแรงกดดันและความหวั่นเกรงให้แก่คนรุ่นน้องแทน หลายคนต่างก้มหน้าลงไม่กล้าสบตากับผู้นำใหญ่ซึ่งยืนอยู่เบื้องหน้าในตอนนี้ “ใครให้ก้มหน้า!! มองมาที่ผม!!” เสียงดุดันดังแทรกความสงัดขึ้นกระแทกเข้าหูน้องใหม่ทั้งหลาย คนจำนวนมากสะดุ้งตกใจเล็กน้อย ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองผู้พูดกันดังเดิม เมื่อภาพตรงหน้าเป็นอันน่าพอใจแล้ว โชนก็พูดถึงกติกาและมารยาทในห้องประชุมเชียร์ต่อ “เข้าใจที่ผมพูดไหม!!” “เข้าใจครับ/ค่ะ!!!” “วันนี้ผมมาเจอพวกคุณแค่นี้! แต่ก่อนจะไป! ผมมีภารกิจที่จะมอบหมายให้พวกคุณ!” “…” “พวกคุณต้องล่าลายเซ็นรุ่นพี่ในคณะวิศวฯ แห่งนี้ทั้งหมด 999 คน!! และต้องมีลายเซ็นของพวกผมที่พวกคุณเห็นอยู่ตรงหน้าตอนนี้ทุกคน!! เป็น 12 ใน 999 นั้น!!” เสียงพูดคุยฮือฮาดังขึ้นจากกลุ่มคนจำนวนมากที่ยืนฟังอยู่ “ใครมีปัญหาก็ยกมือขึ้น! บอกชื่อและรหัสก่อนจะพูดกับผมด้วย!!” “…” “ทีหลังพี่ว้ากพูดอยู่ ห้ามพูดแทรก!! เข้าใจไหม!!” “เข้าใจครับ/ค่ะ!!!” “พวกคุณคงกลัวจะล่าลายเซ็นพวกผมครบ 12 คนไม่ได้!” “…” “ผมมีกติกาลดหย่อนให้!” “…” “ถ้าใครถ่ายรูปเซลฟีกับพี่ว้ากได้อย่างน้อย 5 คน! ลายเซ็นก็ไม่จำเป็นต้องล่าให้ครบ 12 คน! แต่มีข้อแม้ว่า! พวกคุณต้องรู้ชื่อของพวกผมบนนี้ทุกคน!” “…” “ผมให้เวลาพวกคุณทำทั้งหมดนี้ 1 สัปดาห์! ถ้าสัปดาห์หน้า! ผมสุ่มถามชื่อพี่ว้ากกับพวกคุณคนไหน! แล้วมีใครตอบไม่ได้!! แม้แต่คนเดียว! พวกคุณทุกคนต้องโดนลงโทษ!!” “…” “และที่สำคัญที่สุด! ถ้าใครล่าลายเซ็นมาไม่ครบตามที่ผมกำหนด!! คนนั้นจะถูกตัดสิทธิ์! ไม่ได้เข้าเชียร์อีกตลอดภาคการศึกษานี้!!” รุ่นน้องต่างหันหน้ามองกันด้วยสีหน้าเครียดและกังวล อยากจะพูดคุยกันแต่ก็ไม่กล้า ด้วยคำพูดของโชนก่อนหน้านั้น “สมุดเชียร์สำหรับล่าลายเซ็นวางอยู่บนโต๊ะตรงประตูทางออก! ก่อนออกจากห้องอย่าลืมไปหยิบกันด้วย! สมุดครบจำนวนคนพอดี! ไม่เกิน! ไม่ขาด! ถ้าพวกผมกลับมาดูแล้วเห็นสมุดขาดหรือเกิน! พวกคุณทุกคนต้องโดนลงโทษ!!” เปปเปอร์กล่าว “รับทราบ?!!” “รับทราบครับ/ค่ะ!!!” ผู้เป็นเฮดว้ากยืนมองภาพรวมตรงหน้านิ่ง จากนั้นไม่นานก็พลิกตัวหันไปด้านข้างแล้วก้าวเดินลงจากเวทีใหญ่ไปพร้อม ๆ กับพี่ว้ากที่เหลือ โดยไม่พูดอะไรต่อ “ผมเหลืองเหมือนเสื้อสีขาวโดนครีมกันแดดซะขนาดนั้น ไม่รู้คณะฯ นี้เขาจับฉลากคนมาเป็นเฮดว้ากหรือยังไง แต่งกายไม่เรียบร้อย ทำตัวไม่เป็นตัวอย่างที่ดีให้รุ่นน้องเลย” เสียงพึมพำของสาวรุ่นน้องคนหนึ่งดังขึ้นหลังจากมองดูคนที่ตนเอ่ยถึงลงเวทีไปแล้ว เธอกอดอก สีหน้าท่าทางดูเอือมระอา ไม่ชอบใจ คนข้างกายได้ยินเธอพูดแล้วก็ยิ้มเจื่อน ก่อนจะค่อย ๆ ใช้นิ้วชี้จิ้มที่ต้นแขนของหญิงสาวนั้นเบา ๆ “สวัสดี เราชื่อปิ่นนะ เธอชื่ออะไรเหรอ” คนถูกสะกิดหันมอง ก่อนจะนำมือที่กอดอกอยู่ลงแล้วคลี่ยิ้มให้คนเข้ามาทักเล็กน้อย “สวัสดีปิ่น เราโซเฟีย เรียกเฟียเฉย ๆ ก็ได้” “โซเฟีย ชื่อเพราะจัง ยินดีที่ได้รู้จักนะ” “หึ ขอบคุณนะ ปิ่นก็ชื่อน่ารัก ยินดีที่ได้รู้จักเหมือนกัน” “ว่าแต่.. โซเฟียดูไม่ชอบพวกพี่ว้ากเขาเลยนะ” “แล้วเธอชอบเหรอ” “แหะ..” “เมื่อกี้อยากจะพูดค้านเฮดว้ากปากดีนั่นจะตาย แต่ขี้เกียจวุ่นวายกับนาง เบื่อจะทะเลาะ ก็เลยยอม ๆ ไป” “..ทำไมบอกว่าเบื่อ โซเฟียเคยเจอกับเขามาก่อนเหรอ” “..เปล่าหรอก ก็แค่เบื่อจะทะเลาะนั่นแหละ พอดีนี่ชอบหาเรื่องคนน่ะ แต่ตอนนี้เบื่อละ” “อ๋า..” “เราไปนะ ไว้เจอกันใหม่ เจอก็ทักได้ บาย” “..ดูตัวแม่ขัดกับลุคจัง” ปิ่นเอ่ย เนื่องจากคนที่เพิ่งเดินจากไปนั้นผมสีดำยาวตรง ไว้หน้าม้าหนา สวมแว่นกรอบดำ ลุคดูเรียบร้อยเหมือนเด็กเนิร์ด ..ทว่าพอมอง ๆ ไปแล้วเธอก็คงจะตัวแม่จริง ๆ เพราะท่าทางการเดินนั้น สับมาก “หรือว่า.. จะเป็นฮอตเนิร์ดเหรอ” ปิ่นพูดกับตัวเองต่ออย่างใช้ความคิด ไม่นานก็ส่ายหน้าเบา ๆ สลัดสิ่งในสมองแล้วเดินไป โซเฟียเดินมาพักหนึ่งก็เพิ่งตระหนักได้ว่าตัวเองกำลังทำตามความเคยชินเกินไป เธอไม่ควร เดินสับ ให้บุคลิกดูเด่นอย่างปกติ เพราะมาเรียนที่นี่ เธอต้องไม่เป็นจุดสนใจของใคร หญิงสาวแวะเข้าโรงอาหารเพื่อจะทานมื้อเย็น เธอมาเรียนที่นี่ ไม่มีเพื่อนแม้แต่คนเดียว แต่นั่นก็ไม่ได้เป็นปัญหา เนื่องจากเธอสามารถใช้ชีวิตคนเดียวได้อย่างสบาย ๆ ตัวแม่ไม่ต้องแคร์ใคร เพราะรักใดจะสู้รักตัวเอง ขณะหาโต๊ะเพื่อนั่งทานอาหาร เธอก็กวาดสายตาไปมองเห็นกลุ่มรุ่นพี่กลุ่มใหญ่นั่งอยู่ไม่ไกล หญิงสาวรู้สึกลาภปากขึ้นมาในทันที เธอหยักโค้งมุมปากยิ้ม ก่อนจะหยิบสมุดเชียร์ออกมาจากกระเป๋าพร้อมกับปากกา จากนั้นก็เดินตรงไปหากลุ่มเป้าหมาย และไม่ลืมที่จะทำทีว่าเขินอายเพื่อซ่อนตัวตนเล็กน้อย “เอ่อ.. สวัสดีค่ะพี่ ๆ” เอ่ยหลังจากเดินไปหยุดยืนที่หัวโต๊ะพวกเขาแล้วครู่หนึ่ง พลางทำหน้าตาเหนียมอาย “สวัสดีครับ..” ทั้งกลุ่มหันมามองต้นเสียง ก่อนจะมีชายคนหนึ่งทักทายเธอตอบไป พร้อมกับยกยิ้มมุมปากบาง ๆ “คือ.. หนูขอลายเซ็นพวกพี่หน่อยได้ไหมคะ” “อ้อ.. แล้วน้องชื่ออะไรครับ ยังไม่แนะนำตัวกับพวกพี่เลยนะ” “ชื่อโซเฟียค่ะ” “โซเฟีย.. ชื่อฝรั่งมาก ลูกครึ่งเหรอครับ” “ค่ะ หนูครึ่งเนิร์ดครึ่งติ๋มค่ะ” “ฮ่า ๆ ๆ น่าเอ็นดูจังครับน้อง มา ๆ ๆ พวกพี่ไม่พูดมากแล้ว เดี๋ยวน้องจะร้องไห้ซะก่อน เอาสมุดมาครับ” “ขอบคุณมาก ๆ เลยนะคะ” เธอก้มศีรษะให้พวกเขาเล็กน้อยทั้งที่อมยิ้ม จากนั้นก็ยื่นสมุดในมือตนพร้อมกับปากกาให้ไป เมื่อได้ลายเซ็นมาเรียบร้อยแล้วโซเฟียก็หมุนตัวหันหลังให้กลุ่มนั้นก่อนจะเดินออกมา “พวกเด็กเวร หาว่าฉันจะร้องไห้ เห็นคนดูเป็นเด็กน้อยหน่อยแกล้งฉ่ำเชียวนะ อย่าให้ถึงคราวแม่ต้องสอนละกัน จะฟาดให้” เอ่ยพึมพำกับตัวเองด้วยท่าทางไม่สบอารมณ์เล็กน้อย เนื่องจากมีที่นั่งว่างอยู่รอบตัวจึงวางกระเป๋าลงไปบนที่นั่งหนึ่ง ในจังหวะที่ต้องการทันที เธอไม่อยากคิดเลือกอะไรแล้ว เจอคนน่าโมโหในห้องประชุมเชียร์ไม่พอ ยังมาเจอในโรงอาหารอีก อารมณ์เสีย! หญิงสาวยืนสูดหายใจเข้าลึกแล้วค่อย ๆ ผ่อนออก ทำซ้ำ ๆ เพื่อสงบสติอารมณ์ของตนเอง พยายามทำตัวให้นิ่ง แล้วเดินไปยังร้านอาหารด้วยท่าทีไม่ก้าวร้าวอย่างที่ใจกำลังเป็นอยู่ ..นี่สินะ ทางที่เธอเลือกเอง จะปั้นหน้าเป็นเด็กติ๋ม ใจต้องนิ่งไว้โซเฟีย เมื่อเติมอาหารเข้าท้องเรียบร้อยแล้ว โซเฟียก็เดินมาตามทางเดินไปยังจุดรอรถรับส่งของมหาวิทยาลัย เธอเดินไปก็คิดไป ว่าวันแรกในรั้วคณะวิศวฯ ที่เธอหวังว่ามันจะสดใส กลับพังไปหมด เพราะ นายเฮดว้ากตัวดีนั่น! เป็นคนอื่นจะไม่ว่าอะไรเลย แต่ทำไมต้องเป็นเขา คนที่เธอ เกลียดขี้หน้า! มากกว่าใคร เรื่องที่เคยบาดหมางกับเขาช่วงสมัยมัธยมศึกษาตอนปลาย เธอยังจำขึ้นใจไม่เคยลืม คิดแล้วก็เดินย่ำเท้ากระทืบพื้นแรงมากขึ้นพลางกำหมัดแน่น เธอหายใจแรงกว่าเดิม รีบเดินเร็วไปปลายทางที่อยู่ไม่ไกลมากนัก ตอนนี้เป็นเวลาพลบค่ำแล้ว นักศึกษาที่ยังไม่กลับบ้านมีน้อย โซเฟียจึงยืนรออยู่ที่จุดรอรถรับส่งคนเดียว หญิงสาวหยิบมือถือขึ้นมาดูว่ารถคันต่อไปจะมาเมื่อไหร่ ขณะที่เธอกำลังใจจดใจจ่อ จู่ ๆ ก็มีรถสปอร์ตคันหรูแล่นใกล้เข้ามา ก่อนจะวิ่งขับผ่านไปในเวลาเพียงไม่กี่วินาที ทว่าไม่ได้มีแค่เสียงรถที่กระทบถึงเธอ เม็ดของเหลวจากน้ำที่ท่วมขังอยู่บนพื้นทั้งเล็กทั้งใหญ่ก็กระเซ็นมากระทบช่วงขาเรียวด้วย สร้างทั้งจุดสีดำและสีน้ำตาลเข้มประดับเป็นลายขาและชายกระโปรงพลีท ไม่น่าดูแม้แต่น้อย โซเฟียยืนก้มหน้าอ้าปากมองสิ่งสกปรกบนขาของตนนิ่ง ..ตอนนี้ เธออยากกรี๊ดออกมา!!! ..วันต่อมา “เฮ้ยโชน มึงดูนี่ดิ” เปปเปอร์เดินมาจับบ่าข้างหนึ่งของเพื่อนหนุ่มที่นั่งอยู่ในลานเกียร์แล้วพูดขึ้น “…” “รถมึงดังใหญ่แล้วนะ มีน้องเขาโพสต์ในสตอรี่บอกตัวตนลูกมึงครบเลย ทั้งยี่ห้อ ทั้งสี แต่ดีหน่อยไม่บอกทะเบียนตรง ๆ บอกแค่ว่า ช้างเ_ด ค__ใหญ่ชายไทย ใช้ปากกลับหัวกลับหาง” “ชย 5669” “เออ” “เสียดาย ช ไม่ใช่ ‘ช้าง’ แต่กูตั้งใจให้เป็น ชอบ” “เ_ดของเล่น ไม่ถือว่าเ_ดครับ” “หึ แล้วนี่มันดังได้ไง กูไปทำอะไรให้ น้องคนนี้คือใคร ดารา?” “เปล่า ดูทรงแล้วเด็กติ๋ม น้องเขาลงสตอรี่นี้แล้วแท็กคนที่เรียนอยู่วิศวฯ มอเราหลายคนเลย แต่น้องไม่ได้ฟอลฯ คนที่แท็ก แล้วคนที่น้องแท็กก็ไม่ได้ฟอลฯ น้องสักคน กูว่าน้องน่าจะสุ่มหาจากคนที่ตั้งไบโอว่ากำลังเรียนที่นี่ แล้วก็แท็กเอา บางคนรีพลายสตอรี่ช่วยน้องเขาด้วยไง คนตามแอ็กหลายพันแล้วแชร์กันต่อ เลยดังถึงกูเลยทีนี้” “หึ ผู้หญิงอะไรระรานคนอื่น ไม่มีมารยาท คิดว่าโลกหมุนรอบตัวเองหรือไง” “ก็มึงเล่นขับรถไม่ระวังน้ำให้น้องเขาเลย น่าจะแค้นมากถึงได้ทำขนาดนี้” “กูเหรอ” “เออสิ เมื่อวานมึงขับรถผ่านน้องเขาแล้วทำน้ำที่ขังอยู่ริมฟุตพาทกระเด็นใส่น้อง” “…” “ไง ไม่รู้ตัวใช่ไหม” “ถ้ารู้จะทำไหม” “…” “น้องนี่อยู่ปีไหน” “ปีหนึ่ง” “มีหน้าไหม ขอดูหน่อย” “อะนี่ ดูดิ สวยนะ แต่ทรงติ๋มฉิบ” “…” โปรดติดตามตอนต่อไป.. อุ๊ย.. เงียบแบบนี้ จำสาวได้หรือเปล่าน้าา
Dernier chapitre
คุณผู้หญิงวิศวะ ตอนพิเศษ 2 เป็นคุณพ่อคุณแม่
“โชน!!” เสียงของโซเฟียตะโกนเรียกสามีหนุ่มของตน ซึ่งตอนนี้ไม่รู้ว่าไปมุดหัวทำอะไรอยู่ที่ไหน “ไปไหนของนางเนี่ย สหรัถ!!” “ค้าบบบ!!” เสียงขานรับอย่างเชื่อฟังผู้เป็นภรรยาดังขึ้นไกลออกไป ไม่นานเจ้าของเสียงก็ปรากฏตัวให้หญิงสาวเห็น “ครับที่รัก มีอะไรครับ” “ทำอะไรอยู่ ลูกรอพาไปอาบน้ำเนี่ย” ชายหนุ่มอมยิ้มแล้วชูมือทั้งสองข้างที่เปื้อนคราบน้ำสีน้ำตาลเข้มให้สาวคนรักดู “โชนไปดูโซ่จักรยานให้เชนมาน่ะ มันหลุด” “อ้าว แล้วทำให้ลูกเรียบร้อยหรือยัง ไปทำให้เสร็จก่อนก็ได้ลูกจะได้ปั่นได้” “เรียบร้อยแล้วครับ เดี๋ยวโชนไปล้างมือก่อนนะ ชินรอนี่ก่อนนะลูก เดี๋ยวแด๊ดดี้กลับมาแล้วจะพาไปอาบน้ำนะ” “ครับแด๊ดดี้” ตอบรับด้วยรอยยิ้มสดใส ก่อนจะกลับไปขึ้นนั่งบนโซฟากับมารดาของตนอีกครั้ง นำมือลูบหน้าท้องที่ปูดใหญ่ของเธอเบา ๆ “ตอนนี้ น้องตุบ ๆ ที่ท้องหม่ามี้.. อยู่ไหมครับ” เจ้าตัวน้อยอายุเพียง 4 ขวบเอ่ยถามเสียงเจื้อยแจ้ว “หึ ชินลองเอาหูมาแนบฟังดูสิลูก” … “อู้หู คิก ๆ ๆ” “หึ น้องเจอหนูแล้วเตะท้องหม่ามี้ใหญ่เลย” “ผมใกล้จะได้เจอน้องแล้ว ใช่ไหมครับ” เด็กชายยิ้มกว้างพูดต่อ “ช่ายครับลูก
คุณผู้หญิงวิศวะ ตอนพิเศษ 1 หิวกระหาย NC+++❤️🔥🔥🔥
ในห้องนอนของโชน โซเฟียกำลังนั่งหวีผมอยู่หน้าโต๊ะเครื่องแป้ง ตอนแรกเป็นโชนที่ยืนหวีให้ ทว่ามีคนเรียกสายโทรศัพท์เข้ามา ชายหนุ่มจึงกดรับแล้วยืนคุยสายอยู่ด้านหลังแฟนสาวของเขานั้น“ทำไมทำหน้าตกใจแบบนั้นล่ะโชน” โซเฟียถามไปหลังจากเห็นชายหนุ่มวางสายแล้ว“..เฟีย”“ฮะ?”“ที่เฟียเคยบอกเค้าว่าพี่สาวเฟียจะต้องแต่งงานกับมาเฟีย ..มาเฟียคนนั้น คืออาเค้าเอง”“ฮะ?! จริงป้ะเนี่ย ..มันเป็นไปได้ไง”“มันเป็นไปแล้ว”“..เค้าจะโทร.หาพี่เค้า” พูดจบก็ลุกจากที่นั่งเดินไปหยิบมือถือของตนที่วางอยู่บนโต๊ะอีกมุมห้อง จากนั้นก็รีบกดโทร.ออกหาผู้เป็นพี่สาวทันทีโชนยืนมองหญิงสาวอยู่อย่างนั้น ไม่นานเธอก็เดินกลับมาหาเขาทั้งที่มือถือยังแนบหูอยู่“ไม่รับสายอะ” บอกหน้าสลดพลางลดระดับสิ่งในมือลงจากใบหูของตน “เค้าไม่ค่อยได้คุยกับอา แต่ว่า..”“แต่ว่าอะไร”“อาเป็นคนที่ดุมาก เธอว่าเค้าหน้านิ่งแล้ว อาเค้าทั้งนิ่งทั้งบึ้ง โหดเหมือนโกรธใครตลอดเวลา”“..ก็แหงแหละ เธอตัวลูก แต่เขาอะตัวพ่อ เขาเป็นมาเฟียเต็มตัวแล้วหนิ”“…”“แล้วเป็นอาเธอนี่จะแก่มากไหมเนี่ย ..ตายละ พี่เค้าจะได้ผัวแก่เหรอ”“อาอายุ 33 เอง พอดีปู่เค้ามีลูกหลงน
คุณผู้หญิงวิศวะ บทที่ 45 ขอเป็นของเธอตลอดไป (จบ)
หลายวันต่อมา..ณ NOVA Club ไนต์คลับชื่อดังใจกลางเมืองกรุงที่ได้รับความนิยมจากผู้คนมากมายในการมาใช้บริการยามราตรี ท่ามกลางความมืดสลัว มีคนคู่หนึ่งนั่งอยู่ที่โต๊ะ VVIP กำลังพูดคุยกันพลางยกแก้วน้ำมึนเมาดื่มในบางครั้ง เพื่อเพิ่มอรรถรสกับสถานที่“ตกลงคือมึงตงิดเรื่องกูกับโซเฟียตั้งแต่ตอนที่กูอุ้มเขาตอนเป็นลมตอนนั้น ก็เลยให้คนไปสืบเรื่องโซเฟียมาหมดเลย?” โชนเอ่ย“ใช่ กูรู้ยันชื่อพ่อแม่เขาอะ เป็นเจ้าของอสังหาฯ หลายที่เลย ตระกูลรวยสัส ๆ” เปปเปอร์บอก“มึงยังไม่บอกใครเรื่องโซเฟียใช่ไหม”“ระดับกู เก็บไว้ช่วยมึงจีบสาวอย่างเดียวอยู่แล้ว”“..มึงแม่ง” พูดแล้วก็หันมองไปด้านข้าง รู้สึกเขินเล็กน้อย“เอ๊า อะไร จริง ๆ ตอนแรกนะ กูเข้าไปใกล้ชิดโซเฟียเขา เพราะกูอยากพิสูจน์ให้แน่ใจว่ามึงรู้สึกยังไงกับเขา พอรู้ว่ามึงชอบเขาจริง ๆ แล้ว กูก็เลยช่วยกระตุ้นอีก ตอนที่ไปทริปอะ กูอยากให้มึงแบบหึงแตก เพราะมึงแม่งโคตรปากแข็งเลย ถ้าหลุดอาการมาสาวจะได้รู้”“รู้ที่ไหนล่ะยัยนั่น คิดแต่ว่ากูกับตัวเองไม่มีทางชอบกัน วันนั้นกูเล่นละคร ให้เขาไปทำเป็นไว้ใจ อยู่ใกล้กับไอ้โจนส์มัน กูก็เสือกหึงจริง อ้วกออกมา เขาก็เห็น มาถามกูส่วนตั
คุณผู้หญิงวิศวะ บทที่ 44 เค้ากับเธอ
มุมปากเรียวบางทั้งสองข้างค่อย ๆ หุบลง ทว่าโชนไม่ได้สนใจปฏิกิริยาของเธอ แล้วเลื่อนหน้าไปมอบรอยจูบประทับลงกลางรอยสักของคนตัวเล็กอย่างแผ่วเบา ให้ความรู้สึกอ่อนโยนแก่คนได้รับสัมผัส“ฉันมีความรู้สึกว่าเธออาจจะชอบฉันเหมือนกัน แต่แค่ไม่ได้พูดออกมา โดยเฉพาะการกระทำของเธอก่อนหน้านี้ ที่ทำให้ฉันคิดแบบนั้น ทั้งที่มาหอมแก้มฉัน แล้วก็มองฉันแบบเมื่อกี้”“…”“ฉัน.. ไม่ได้เข้าใจผิดไปใช่ไหมโซเฟีย”หญิงสาวไม่พูดอะไรต่อ เพียงครู่เดียวก็ค่อย ๆ นำชุดที่ท่อนบนลงไปกองบนเอวแล้วถอดออกจากตัวจนพ้นเท้าไป เหลือเพียงแผ่นแปะจุกและกางเกงซับในปกปิดของสงวนเท่านั้น จากนั้นเธอก็พลิกกายหันมานั่งคร่อมตักชายหนุ่ม กอดคอเขาไว้หลวม ๆ“ฉันมีเรื่องอยากจะบอกนาย”“…”“ตอนช่วงที่ฉันต้องทำตัวติดกับโจนส์ เวลาทำอะไรกับเขาแบบใกล้ชิด เช่นเขาเอามือมาจับมือฉัน ลูบหัวฉัน อะไรแบบนี้ ..ฉันจะคิดถึงหน้านายตลอดเลย”“…”“ในสมองมันเด้งหน้านายขึ้นมา ตอนแรกฉันก็ไม่รู้ว่าทำไม หาคำตอบกับตัวเองอยู่พักใหญ่เลย แต่พอคิด ๆ ไปแล้ว ฉันก็คิดว่าฉันรู้สึกผิดกับนาย ที่ปล่อยให้ผู้ชายคนอื่นมาถึงเนื้อถึงตัวแบบนี้ ฉันอยากให้เป็นนาย ที่ทำแบบนี้กับฉันแค่คนเดียว”“…
คุณผู้หญิงวิศวะ บทที่ 43 อยากเป็นคนเดียวคนนั้น
โชนได้ยินคำถามของอีกคนแล้วก็มองตาเธอนิ่ง ไร้คำพูดใดตอบไป“ไม่ใช่ใช่ไหม คงเป็นแค่ความเข้าใจผิดของโจนส์ เพราะอาจจะมาตามดูแล้วเห็นเราสองคนอยู่ด้วยกันบ่อย ๆ แต่เราก็แค่แอบแซ่บกัน ไม่ได้คิดอะไรกันจริง ๆ” โซเฟียเอ่ยต่อโชนก้มหน้าหลบตาเธอแล้วอมยิ้มบาง ๆ จากนั้นก็นำเท้าหญิงสาววางลงบนพื้น“นอนยกเท้าไปก่อนนะ ฉันขอไปถามคนของฉันก่อนว่าตอนนี้โจนส์มันเป็นไงบ้าง”“อื้ม”เขายิ้มมองเธอพลางลุกขึ้นยืน พลิกตัวจะเดินไป“เอ๊ย เดี๋ยวโชน”“อะไร”“ก้มหน้าลงมาหน่อยสิ”“ทำไม”“ก้มมาเถอะน่า”โชนยืนนิ่งอีกครู่เดียว ก็ย่อตัวโน้มหน้าลงไปหาคนนอนอยู่แบบงง ๆฟอด!“!!”“ให้รางวัลคนเก่งและน่ารักกับฉัน”ชายหนุ่มรีบดีดตัวกลับไปยืนตรง นำมือจับแก้มตนเองที่เพิ่งโดนอีกคนสูดกลิ่นไปทันที ความร้อนเริ่มแล่นผะผ่าวขึ้นมาบนใบหน้า ลามไปถึงใบหูไม่ได้โดนเธอลักหอมลักจูบมาหลายวัน เขาเลยเขินเล็กน้อย มองซ้ายมองขวาอย่างทำตัวไม่ถูก แล้วรีบเดินจากหญิงสาวไปตามที่ตั้งใจตอนแรก“เขินเหรอนั่น.. ไอ้หน้ายักษ์เขินแล้วน่ารักเหมือนกันนะเนี่ย” เจ้าของเสียงใสพูดกับตัวเองแผ่วเบาขณะสายตามองตามเบื้องหลังคนตัวสูง ดวงหน้าสวยคมประดับรอยยิ้มเอ็นดูชายหนุ่มตามค
คุณผู้หญิงวิศวะ บทที่ 42 ขอบใจนะ
โชนขับรถมาถึงบ้านของตนแล้ว แต่ยังไม่ได้ดับเครื่องยนต์ลง เขาหันไปมองคนข้างกาย และเห็นว่าเธอกำลังนั่งหน้าบึ้งกอดอกอยู่“เจ็บข้อเท้ามากเลยเหรอ นั่งรถมาทำไมไม่พูดอะไรเลย”“…”“โซเฟีย ได้ยินที่ฉันพูดไหมเนี่ย”หญิงสาวหันหน้าหนีเขา ก่อนจะเปิดประตูรถก้าวเดินลงไป“เฮ้ย เดี๋ยวโซเฟียอย่าเพิ่ง” เขารีบลงจากรถวิ่งไปหาหญิงสาวทันที “มานี่ เดี๋ยวฉันอุ้มพาเข้าบ้าน”“ไม่ต้อง ฉันเดินเองได้”“เธอจะเดินเท้าเปล่างี้หรือไง มานี่”“ไม่!”“อย่าดื้อนะโซเฟีย งั้นฉันจะจับเธอ-”“หยุดพูดเลยนะ! ไอ้คนทะลึ่ง ความคิดสัปดน!”“เฮ้ย รู้จักคำนี้ด้วยเหรอ เก่งนี่”“..ไม่ต้องมายุ่งกับฉัน ออกไปเลย อย่ามาจับ!”“..เธอโกรธที่ฉันเคยขับรถคันนี้สาดน้ำใส่เธอเหรอ”โซเฟียหันมองไปทางอื่น ไม่ตอบคำถามชายหนุ่ม โชนจึงรู้ได้โดยที่เธอไม่ต้องบอก ว่าคำตอบคือใช่“ให้ฉันอุ้มก่อนนะ อย่าเดินเองเลยเดี๋ยวจะยิ่งเจ็บ”“…”โชนช้อนตัวร่างบางอุ้มขึ้นในท่าเจ้าสาว พาเดินเข้าไปในบ้าน พร้อมกับสัตว์เลี้ยงสี่ขาของตนที่เดินขนาบข้าง มาต้อนรับอย่างดี“นอนยกขาสูงตรงนี้ก่อนนะ ฉันเก็บรถเสร็จจะรีบกลับมาประคบให้เธอ” บอกหลังจากวางคนตัวเล็กให้นอนลงบนโซฟาในห้องรับแขกแล้ว
คุณผู้หญิงวิศวะ บทที่ 26 นอนได้แล้ว
“ให้ฉันมาอาบน้ำด้วยแล้วก็มาหันหลังให้กันแบบนี้เนี่ยนะ” โซเฟียพูดขึ้นขณะกำลังลูบถูสบู่ไปตามลำตัว“เห็นกันนาน ๆ มันจะชิน ฉันยังอยากมีอารมณ์กับเธออยู่”“…”“ทีหลังฉันไม่ชวนเธออาบน้ำด้วยกันแล้วดีกว่า”“ก็ดี อึดอัดจะแย่”“…”“อาบด้วยกันแล้วก็ต่างคนต่างอาบ จะอาบทำไม”โชนได้ยินดังนั้นก็หยุดคิดไปครู่หนึ่ง
Dernière mise à jour : 2026-03-26คุณผู้หญิงวิศวะ บทที่ 24 เจ้าของเฮดว้าก
ร่างอรชรกลับมาแนบชิดบนตักแกร่งอีกครั้ง ทว่าครานี้สีหน้าเธอกลับตรงกันข้ามกับก่อนหน้า ใบหน้าสวยกำลังเปื้อนรอยยิ้มกว้างอย่างมีความสุข เมื่อในมือตนกำลังถือถ้วยไอศกรีมรสชาติโปรดถ้วยใหญ่อยู่ ส่วนมืออีกข้างก็ถือช้อนตักเนื้อไอศกรีมนั้นเพื่อจะทานโซเฟียตักเนื้อละเอียดคำแรกขึ้น จากนั้นก็ยื่นไปให้เจ้าของหน้าต
Dernière mise à jour : 2026-03-25คุณผู้หญิงวิศวะ บทที่ 20 เผลอตัว
โชนเดินอุ้มหญิงสาวจะไปยังที่จอดรถยนต์ของตนเอง ทว่าเมื่อผ่านบริเวณซึ่งมีผู้คนพลุกพล่าน คนที่รู้จักเขาเห็นแล้วก็ต่างตกใจ หันไปพูดคุยกับเพื่อนของตนด้วยความประหลาดใจกับสิ่งที่ตาเห็น“เฮ้ยโชน เดี๋ยว ๆ เกิดอะไรขึ้น ..นี่น้องปีหนึ่งหนิ ที่ชื่อโซเฟียใช่ป้ะ เขาเป็นอะไรอะ ทำไมมึงอุ้มมาแบบนี้” เปปเปอร์ซึ่งกำ
Dernière mise à jour : 2026-03-23คุณผู้หญิงวิศวะ บทที่ 14 อยากไหม
ทันทีที่ได้เข้ามาในห้องของชายหนุ่มแล้ว เจ้าของร่างบางก็สะบัดตัวออกจากสัมผัสของเขาแล้วเดินลึกเข้ามาในห้องให้ห่างจากคนตัวสูงทันทีตอนแรกมัวแต่นึกอยากหนีให้ไกลจากโชน จึงไม่ทันได้สังเกตดูภายในห้องส่วนตัวของเขาที่มีขนาดใหญ่ สวย หรู และดูสะอาดตานี้จากที่หน้าบึ้งตึงตอนแรก กลับกลายเป็นตื่นตาตื่นใจ เธอหัน
Dernière mise à jour : 2026-03-20
Vous vous intéresseriez aussi à
เคียงตะวัน
ไออุ่นในฤดูหนาว81.1K Vuesคุณทนายตัวร้าย ฉันขอบายนะคะ
หรงหรงจื่ออี111.1K Vuesพิศวาสรักลูกหนี้ [ซีรีส์ พิศวาสรัก 1/4]
violet191.2K Vuesรอวันหย่า คุณสามีร้าย
เงียบสงัด323.0K Vuesยั่วรักผ่านไลฟ์
จินต์พิชา207 Vuesนัดดูตัวผิด ดันได้คู่ปรับแฟนเก่าเป็นสามี
เจียงหวู่42 Vuesครามคนเลว
ทิพยเวช91 Vuesกาลครั้งหนึ่ง เคยเป็นเธอ
พิรุณทมิฬ71 Vues
