บทที่ 2 หวนคืนคู่อริ

ณ ห้องประชุมใหญ่

นักศึกษาคณะวิศวกรรมศาสตร์ชั้นปีที่ 1 จำนวนมากทยอยกันเดินเข้ามานั่งเป็นแถวอย่างเป็นระเบียบ ซึ่งตอนนี้กลุ่มผู้ชายที่น่าเกรงขามในห้องนี้ก็ยืนมองกดดันเหล่ารุ่นน้องอยู่ที่ด้านหน้า บนเวทีใหญ่

“คนที่เพิ่งเข้ามาเดินให้มันเร็ว ๆ หน่อยได้ไหม!! ไม่เห็นหรือไงว่าคนอื่นเขารออยู่!!” โชนที่ยืนอยู่กลางเวทีด้านหน้าพูดขึ้น เร่งให้กลุ่มคนที่เพิ่งเดินผ่านประตูมากระฉับกระเฉงกว่าเดิม

…

“บอกให้มากี่โมง!! นัด 5 โมงตรงไม่ใช่เหรอ! นี่มันกี่โมงแล้ว!!”

“แกดูดิ~ ผู้ชายอะไร๊ มองกี่ทีก็หล่อ ขนาดว้ากอ้าปากกว้าง ๆ ยังหล่อเลยอะ” เพชร นักศึกษาสาวประเภทสองคนหนึ่งพูดกับเพื่อนของตนพลางนำมือป้องปากปกปิดอาการเขินผู้ชายคนที่ตนพูดถึงเป็นจริต

“จริงง ว้ากที เอ็นที่คอก็ขึ้นที กร้าวใจไม่ไหว~” ปีโป้ เพื่อนหนุ่มออกสาวของเพชรตอบไป

“เฮ้ย!! ยังจะเดินคุยกันอยู่ได้! พวกคุณคิดว่าที่นี่เป็นสวนสาธารณะหรือไง!! รีบมานั่ง!! ให้คนอื่นรอแล้วตัวเองเอ้อระเหยอยู่เนี่ย! คิดว่าตัวเองสำคัญมากเหรอ!!”

“แหม พี่ก็ดุเกิน เวลาเกินมายังไม่ถึงสามนาทีเลย หยวน ๆ หน่อยก็ไม่ได้ จะโหดไปไหน” เพชรพูดพลางแบะปากเล็กน้อย

“จริง ดูสิน้องหนุ่มตี๋คนน่ารักตกใจหมดแล้ว ขวัญเอยขวัญมานะลูก กอดบลูทูธ” ปีโป้เสริม

“แก 2 คนอย่าไปอะไรพี่เขาเลย เขาต้องทำให้รุ่นน้องเคารพกฎระเบียบ รักษาวินัยกัน เรามีหน้าที่มาดูน้อง ๆ ก็โฟกัสน้องก็พอ” หลิง เพื่อนของทั้งสองคนเอ่ยปราม เธอเป็นผู้หญิงคนเดียวในกลุ่ม สามคนนี้เป็นกลุ่มหนึ่งของนักศึกษาคณะวิศวกรรมศาสตร์ชั้นปีที่ 2 ซึ่งมีหน้าที่ดูแลรุ่นน้องเฟรชชี ที่มาเข้าประชุมเชียร์กัน

“ทีหลังถ้าจะมาไม่ตรงเวลาก็ไม่ต้องมา!!” โชนเอ่ยเมื่อเหล่าน้องปี 1 นั่งเป็นแถวเรียบร้อยกันทุกคนแล้ว

“…”

“นัดไม่เป็นนัด!! แค่เวลายังรักษาไม่ได้! ระเบียบวินัยก็ไม่ต้องหวังหรอก! ว่าจะรักษาได้!!”

“…”

“ตกลงตามนี้!! ไม่ให้ความสำคัญกับการเข้าเชียร์ก็ไม่ต้องเข้า! ไม่ต้องเอาเกียร์! ไม่ต้องมาเป็นเด็กวิศวฯ!!”

“…”

“เข้าใจไหม!!”

“เข้าใจครับ/ค่ะ!!!”

“เงยหน้าขึ้นมา! แล้วพูดใหม่!!”

“..เข้าใจครับ/ค่ะ!!!”

โชนยืนมองเหล่ารุ่นน้องซึ่งนั่งมองมาที่ตนด้วยสายตาเกรงกลัวอยู่อย่างนั้นครู่หนึ่ง สร้างบรรยากาศเงียบสงัดให้ยิ่งน่าขนลุกมากกว่าเดิม

“พวกที่รู้ตัวว่าเข้ามาช้ากว่า 5 โมงตรง! ลุกขึ้น!!”

“…”

“ลุก!! ใครมาช้ารู้อยู่แก่ใจ! เป็นเด็กวิศวฯ ต้องรักกัน! ไม่เอาเปรียบเพื่อน! ใครมาช้าแล้วไม่ลุก! คนนั้นเป็นคนปอดแหก! ไม่กล้าจริง!! ถ้าแค่เรื่องนี้ยังไม่กล้า! ก็ออกไปจากห้องเชียร์ซะ!!”

โซเฟียกลอกตามองบนพลางถอนหายใจออกมา เห็นรุ่นพี่ปี 2 ที่คอยดูแลรุ่นน้องยืนอยู่ไม่ไกลจึงยกมือเรียก

“คะน้อง มีอะไรคะ” หลิงเดินเข้ามาถามเธอทันที

“ช่วยหน่อยได้ไหมคะ”

“ได้ค่ะ ๆ น้องเป็นอะไรคะ จะเป็นลมเหรอ”

“เปล่าค่ะ หนูหนวกหู หูจะแตก”

“…”

“ถ้าไม่ติดว่าจะได้เพื่อน ได้เกียร์นะ หนูไม่ทนอยู่กับมลภาวะทางเสียงแบบนี้หรอก เสียงกี่เดซิเบลก็ไม่รู้ ปวดหูมาก”

“แหะ ก็ไม่ขนาดนั้นหรอกค่ะ พี่โชนเขาพูดคนเดียวเอง”

โซเฟียแบะปากพร้อมเป่าลมออกมาพลางกลอกตามองบนอีกครั้ง หลิงอมยิ้มมองเธอแล้วยื่นลูกอมให้

“อมอันนี้ไหมคะ เผื่อจะอารมณ์ดีขึ้น”

“ขอบคุณนะคะ” เธอคลี่ยิ้มให้รุ่นพี่สาวคนสวยเล็กน้อยก่อนจะรับของจากมือคนเสนอลูกอมให้มาด้วยสายตาซาบซึ้งในน้ำใจ จากนั้นหลิงก็หยัดตัวยืนขึ้นเดินกลับไปที่เดิม

“ลุกนั่ง 50 ครั้ง! ปฏิบัติ!!”

“ลุกนั่ง 50 ครั้ง!! ปฏิบัติ!!!”

“หนึ่ง!!!”

“สอง!!!”

“หยุด!! ไม่พร้อมกัน! เอาใหม่!!”

…

“ลุกนั่ง 50 ครั้ง!! ปฏิบัติ!!!”

“หนึ่ง!!!”

“สอง!!!”

“สาม!!!”

…

เมื่อเหล่ารุ่นน้องที่ไม่เคารพกฎระเบียบถูกลงโทษเสร็จสิ้นแล้วก็ต่างนั่งลงไปกันดังเดิม

“ครั้งนี้ถือว่าตักเตือน!! ครั้งต่อไป!! ถ้าใครมาช้าเกินเวลาอีก! แม้แต่คนเดียว!! พวกคุณทุกคนจะต้องโดนทำโทษ!!”

“…”

“รับทราบ?!!”

“รับทราบครับ/ค่ะ!!!”

“วันนี้! พวกผมจะให้พวกคุณทำกิจกรรมละลายพฤติกรรมกัน! โดยจะมีทั้งกิจกรรมคู่! และกิจกรรมกลุ่ม!”

“แต่!!” เปปเปอร์เอ่ยต่อ “พวกผมจะเป็นคนจับคู่และจับกลุ่มให้พวกคุณทุกคน!! เพื่อที่พวกคุณจะได้ทำความรู้จักกับคนที่ไม่รู้จัก และมีปฏิสัมพันธ์ที่ดีต่อกันมากขึ้น!!”

“…”

“รับทราบ?!!”

“รับทราบครับ/ค่ะ!!!”

“กิจกรรมแรก!!!” เจมส์ หนึ่งในพี่ว้ากเอ่ยขึ้น บอกกติกาและรายละเอียดของกิจกรรมที่เตรียมมาเสียงดังฟังชัด

“มีใครไม่เข้าใจตรงไหนไหม!!”

“…”

ทั้งห้องเงียบไปเมื่อไม่มีใครพูดอะไรต่อ หลายสายตามองไปที่เฮดว้ากราวกับรอเขาออกคำสั่ง

“คนนั้น! ลุกดิ๊!!” โชนสั่งพลางชี้ไปหาเป้าหมายที่เอ่ยถึง

นักศึกษาปีหนึ่งซึ่งนั่งอยู่ตรงบริเวณที่ปลายนิ้วของโชนชี้มาหาต่างเลิ่กลั่กมองซ้ายขวากัน เริ่มใจเต้นแรงขึ้นด้วยความหวั่นเกรง ยกเว้นคนหนึ่งที่ยังคงนั่งมองเขานิ่ง ไม่สะทกสะท้านอะไร

“โซเฟีย! รหัส 220!” โชนพูดต่อ ชี้เป้าให้ชัดเจนมากขึ้น

“!!” เจ้าของชื่อตกใจเล็กน้อย รู้อยู่แล้วว่าเป็นตัวเอง แต่ก็ขอก้มมองดูป้ายชื่อที่แขวนคอไว้อีกทีให้แน่ใจก่อน

“เฮ้ยน้อง! เฮดว้ากสั่งให้ลุกแล้ว! ทำไมยังไม่ลุกอีก!”

เธอจิ๊ปากเบา ๆ กับตัวเองพร้อมขดคิ้วเข้าหากันเล็กน้อย ก่อนจะยอมลุกขึ้นยืนท่ามกลางคนหลายร้อยเพียงคนเดียว

หญิงสาวจ้องมองคนที่เรียกตนเอง รอว่าเขาจะพูดอะไรต่อ เธออยากรู้เหตุผลที่เขาเรียกเธอมาก ทว่ารออยู่เป็นครึ่งนาทีเขาก็ยังไม่พูดอะไร

คิ้วเรียวสวยขดเข้าหากันมากขึ้น เธอมองผู้เป็นเฮดว้ากด้วยสายตาไม่เข้าใจ ก่อนจะหันซ้ายหันขวาเมื่อเริ่มทำตัวไม่ถูก

“นั่งลงได้!” จนเวลาล่วงเลยไปเป็นนาที โชนจึงทำลายความเงียบลงด้วยการพูด 3 พยางค์นี้ ทำเอาโซเฟียอ้าปากถลึงตาเล็กน้อย ดูก็รู้ว่าเขาแกล้งเธอชัด ๆ มือเล็กยกนำนิ้วจับแว่นตนเองดันขึ้นเบา ๆ ก่อนจะระบายลมหายใจออกมา เธอทำหน้านิ่งพร้อมขบกราม พลันพลิกตัวเดินออกจากแถวไปยังประตูของห้องประชุมใหญ่นี้ในเวลาต่อมา

“เฮ้ยน้อ-” ปาร์คจะเรียกเธอแต่โชนกลับยกมือข้างหนึ่งขึ้นห้ามไว้ ก่อนจะพูดบอกสั้น ๆ นิ่ง ๆ

“ปล่อยไป”

คนจงใจสร้างความไม่พอใจให้เกิดขึ้นกับหญิงสาว เห็นเธอเดินจากไปแล้วก็หยักโค้งมุมปากขึ้นบาง ๆ

เธอคงจะจำเขาได้สินะ

ดูแล้ว.. คงจะยังไม่ชอบขี้หน้าเขาเหมือนเดิม

“ทั้งห้อง! ลุกขึ้น!!” โชนออกคำสั่งกับรุ่นน้องต่อ เพื่อเริ่มกิจกรรมแรก

โซเฟียเดินกระฟัดกระเฟียดออกมาจากห้องประชุมใหญ่ เห็นพุ่มไม้ที่ถูกตัดแต่งเป็นทรงกลมอยู่ไม่ไกลก็เดินไปตบเข้าอย่างแรงจนใบไม้บนพุ่มนั้นร่วงหล่นลงพื้นหลายใบ

“แกล้งกันชัด ๆ นายคงจำฉันได้สินะโชน ปากดีไม่มีเปลี่ยน ไอ้ผู้ชายเบ้าหน้าแบกสันดาน!”

“คนตั้งเยอะยังจะมองมาเห็นนี่อีก นั่นตาหรือกล้องส่องทางไกล โว้ย! อุตส่าห์ไม่สวยไม่เด่นแล้วนะ! เซ็ง!”

Rrr~

สิ่งในกระเป๋ากระโปรงสั่นดังขึ้น โซเฟียจึงหยิบมันขึ้นมาดู ก่อนจะเห็นว่าบนหน้าจอปรากฏข้อความซึ่งส่งมาจากพี่รหัสที่คณะบริหารธุรกิจซึ่งเธอเรียนก่อนจะซิ่วมาที่คณะวิศวกรรมศาสตร์

“พี่เสือ! โอ๊ยฉันเป็นจูเนียร์หรือเปล่าเนี่ย พี่มาได้ทันเวลาพอดีเลยอะ คิดถึงมากก”

พี่เสือไร้เมีย: น้องเฟียยย

พี่เสือไร้เมีย: เป็นยังไงบ้างคับบ

พี่เสือไร้เมีย: พี่คิดถึงน้องมากเลย มาเจอกันหน่อยมั้ยย

พี่เสือไร้เมีย sent a sticker.

Sophia: พี่เสืออ!!!

Sophia: กรี๊ดคิดถึงมากกกก

Sophia: เฟียสบายดีค่ะ พี่ล่ะคะ

Sophia: เจอๆๆค่ะ นัดมาเลยยย

Sophia: วันนี้เลยก็ได้นะคะ เฟียได้ออกมอเร็วพอดี

Sophia: ถ้าได้เจอพี่คงอารมณ์ดีขึ้นมากๆๆ

พี่เสือไร้เมีย: แย่จัง ใครทำน้องรหัสคนสวยแซ่บของพี่อารมณ์เสียล่ะเนี่ย

Sophia: หมาค่ะ

พี่เสือไร้เมีย: หือออ?

Sophia: หมาที่ชอบเห่าดังๆน่ะค่ะ เห่าเรียกเฟียแล้วก็เงียบ

พี่เสือไร้เมีย: อ้อ..

พี่เสือไร้เมีย: ดีนะพี่เป็นเสือไม่ใช่หมา

Sophia: 525262525

พี่เสือไร้เมีย: น้องเฟียอยากไปผับกับพี่มั้ยคับ วันนี้พี่อยากไปแต่ไม่มีเพื่อนพอดี

Sophia: ไปปปป

Sophia: เฟียคิดถึงแสงสีมากกก วันนี้ถ้าได้ไปจะปลดปล่อยให้สุดๆไปเลย!

พี่เสือไร้เมีย: โอเคคับบ งั้นเจอวันนี้ที่ร้าน 7 Days สัก 1 ทุ่มมั้ยย

Sophia: ดีลค่าา

Sophia: คิดถึงๆๆพี่เสืออ

โซเฟียเก็บมือถือพลางฉีกยิ้มกว้าง อารมณ์เปลี่ยนจากหน้ามือเป็นหลังมือ จากนั้นก็เดินต่อไปอย่างเบิกบานใจ

“กูรู้ละ เมื่อกี้ที่มึงเรียกน้องโซเฟียนั่น เพราะเขาคือคนที่โฆษณาลูกมึงเมื่อคืนใช่ป้ะ กูเพิ่งนึกออก สาวสวยทรงติ๋มผู้ไม่เกรงกลัวรังสีอำมหิตของโชนภาคไฟ” เปปเปอร์พูดกับโชนหลังเดินออกจากห้องประชุมเชียร์มาด้วยกัน

“กูคิดว่ารสนิยมมึงดีมาตลอดนะ แต่พอได้ยินมึงบอกว่าผู้หญิงคนนั้นสวย ความคิดกูเปลี่ยนเลย”

“อ้าวไอ้โชน นี่มึงหาว่ารสนิยมกูห่วยเหรอ ก็น้องเขาสวยจริง ๆ มึงไม่คิดงั้นไง?”

“ไม่คิด ไม่เห็นจะสวยตรงไหน หน้าเชย ๆ โหล ๆ”

“โอ้โห”

“แล้วอีกอย่าง ที่ผู้หญิงคนนั้นไม่กลัวที่จะลงสตอรี่แบบนั้น ก็คงเพราะไม่รู้ว่าเจ้าของรถคือกู”

“เออเนอะ มึงเพิ่งขับรถคันนั้นเมื่อวานวันแรก ไม่มีใครรู้ว่ามึงขับนอกจากพวกกู เหอะ วันแรกก็เจิมเลยดิ”

โชนไม่ได้พูดอะไรต่อแล้วทำหน้านิ่งเดินไปอย่างนั้น

“เฮ้ย เดี๋ยวโชน พวกกูนัดกันไว้ว่าจะไป 7 วัน มึงจะไปด้วยป้ะ”

“อะไร”

“ผับไง เจมส์มันเคยไปครั้งหนึ่งบอกว่าดีมาก กูเลยอยากลอง ชวนพวกเพื่อนแล้วมันก็ไปกัน มึงไปด้วยดิ”

“…”

“อ่าวเงียบ ทำไม มีงานอะไรหรือไง”

“เปล่า”

“อย่าบอกนะว่ากลัวจะเจอปี 1 ไม่เจอหรอก ที่นี่เขาตรวจบัตรเข้ม ไม่ถึง 20 อย่ามีหวังจะได้เข้า”

“…”

“เอาไง ไปเปล่า”

“เออ ไปก็ไป”

โปรดติดตามตอนต่อไป..

อุ๊ยย ร้านเดียวกันกับลูกสาวหรือเปล่าเนี่ยย ^3^