แชร์

บทที่11

ผู้เขียน: นรกสร้าง
last update วันที่เผยแพร่: 2026-05-15 15:00:34

ร่างสูงใหญ่จู่โจมจับผมอัดเข้ากับเบาะรถเย็นเยียบเพราะเปิดแอร์เร่งสุดขีด เสวียนอู่ใช้ร่างกายหนาบดเบียดจนผมแทบจะจมหายไปกับเบาะหนังแท้เนื้อเนียนนุ่ม เขาเป็นคนปากหมาและลงมือทำอะไรตรงไปตรงมาว่องไวเสมอ มือข้างหนึ่งล็อคท้ายทอยของผมไว้แน่นจนหนีไปไหนไม่ได้ ส่วนอีกข้างตะปบเข้าที่ยอดอกแบน ๆ ภายใต้เสื้อยื้ดคอย้วยเนื้อบางแล้วใช้ปลายเล็บจิกลงมา

กึ้ดด!

"อื้อออ!"

ผมร้องลั่นด้วยความตกใจ มันเสียวจี๊ดไปถึงใต้ท้องน้อยความรู้สึกนี้มันอะไรกัน

มาเฟียปากร้ายนิสัยประหลาดกดคลึงขยี้หัวนมน้อย ๆ ผ่านเนื้อผ้าอย่างรุนแรงจนยอดอกแข็งชันสู้มือ ความเสียวกระสันแล่นพล่านราวกับถูกกดเปิดสวิตช์ส่งผลให้ดุ้นเนื้อใต้กางเกงชูชันขยายตัวขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่

ปากหยักยกยิ้มพอใจใปฏิกริยาตื่นตระหนกของผมเขาบดจูบลงมาอย่างตะกรุมตะกราม แทรกลิ้นร้อนสอดลึกซอนไชเข้ามาดูดดึงลิ้นเล็กจนเกิดเสียงแฉะชื้นชวนสยิวฟังก้องไปทั่วรถที่เงียบสนิท เสวียนอู่ยิ่งได้ใจเมื่อเห็นผมเริ่มอ่อนระทวย มือหนาบีบเค้นยอดอกของผมหนักสลับเบาอย่างมันมือ ยิ่งเขาขยี้แรงเท่าไหร่ความเสียวซ่าสก็ยิ่งทวีคูณจนผมต้องแอ่นอกเข้าหาฝ่ามือหนาอย่างลืมตัว

"อึ้ก... ฮึก..."

เสียงครางเครือหลุดออกมาพร้อมกับความหฤหรรษ์ที่ตั้งรับไม่ทันลิ้นร้อนยังคงกวาดต้อนความหวานไปทั่วโพรงปาก บังคับให้ผมต้องตอบรับสัมผัสที่จาบจ้วงนี้อย่างเลี่ยงไม่ได้ ยิ่งแอร์เย็นจัดเท่าไหร่ ร่างกายที่บดเบียดกันอยู่กลับร้อนระอุจนแทบจะเผาไหม้

ผมได้แต่นอนหอบหายใจติดขัดภายใต้ร่างใหญ่โตที่กำลังคุกคามกันอย่างจาบจ้วงบนรถที่จอดขวางหน้าบ้านตัวเอง

"อาาา.. อึ้ก.. "

"เสียวเหรอ... แค่เล่นหัวนมไอ้นั่นก็ตื่นขึ้นมาเคารพธงชาติแล้ว มึงมันขี้เงี่ยนเหมือนกันนี่หว่าอีติ๋ม หัวใจมึงเต้นแรงเหมือนจะทะลุออกมาแน่ะ ความจริงแล้วชอบแบบนี้สินะ"

เสวียนอู่ผละปากออกมาเพียงนิดเพื่อจ้องมองใบหน้าซื่อๆ ที่ตอนนี้แดงก่ำและชุ่มไปด้วยเหงื่อ แววตาคมกริบคู่นั้นฉายชัดถึงความหื่นกระหายยามเห็นผมอ่อนระทวยอยู่ใต้เงื้อมมือร้ายกาจพอๆ กับปากของเขา

เขาไม่พูดเปล่าแต่ยังคงบีบเค้นขยี้หัวนมเล็กๆ ของผมผ่านเนื้อผ้าไม่หยุดรั้ง จนผมไร้เรี่ยวแรงจะต่อต้าน ร่างกายมันประท้วงด้วยความกระสันอยากอย่างน่าอาย

คนประหลาดนี่ดูหล่อและเซ็กซี่มากขึ้นเรื่อยๆ ยามมีอารมณ์หื่นกระหายกล้ามเนื้อแน่นที่บดเบียดเข้ามามันแข็งปั๋งไปทุกสัดส่วนจนผมเริ่มเข้าใจผู้หญิงพวกนั้นขึ้นมานิดหน่อยแล้วว่าทำไมถึงยอมสยบให้มาเฟียหน้าตี๋คนนี้... ทำไมถึงอยากจะขึ้นขย่มดุ้นใหญ่ๆ ของหมอนี่นัก

ยิ่งมองหน้าเขา ผมยิ่งรู้สึกเหมือนร่างกายเป็นเทียนไขที่โดนไฟลนจนหลอมเหลว ขาที่เคยแข็งแรงกลับสั่นระริกพาลจะหมดแรงเอาดื้อๆ จนต้องวาดแขนขึ้นโอบรอบคอคนตัวโตไว้เพื่อพยุงตัวไม่ให้จมหายไปกับเบาะรถ

ความร้อนระอุจากเป้ากางเกงยีนส์ที่บดเบียดลงขึ้นมามันเน้นย้ำถึงความใหญ่โตที่กำลังหิวกระหายน้ำรักจากตัวมันเสียววูบวาบทั่วท้องน้อย

"เอากันมั้ย"

เสวียนอู่กระตุกยิ้มหื่นกระหายพลางก้มลงกัดติ่งหูผมเบาๆ ลิ้นร้อนละเลียดเลียวนซ้ำๆ จนผมขนลุกซู่ไปทั้งตัวกระซิบเสียงพร่าล่อลวงสุดขีด

"กูอยากกระแทกรูมึง"

พูดจบเขาก็ใช้เข่าดันแยกขาผมออกกว้าง บดเบียดแก่นกายลำเขื่องเข้าหาความนุ่มนิ่มเบื้องล่างไม่หยุดจนผมหลุดครางออกมาไม่เป็นภาษา นาทีนี้ผมทำได้เพียงปล่อยให้มาเฟียหนุ่มรังแกได้ตามใจชอบ สติผมล่องลอยไปกับสัมผัสของเขาหมดแล้ว

"ทำไม... ถึงเป็นผม"

ผมถามเสียงสั่นพลางหอบหายใจถี่ หน้าท้องกระเพื่อมขึ้นลงจนเบียดกับแผงอกตึงแน่นของคนตัวโต เสวียนอู่ละใบหน้าออกจากซอกคอผม เขาจ้องลึกลงมาในตาด้วยแววตาหื่นกระหายแต่กลับมีความกวนประสาทอันเป็นเอกลักษณ์

"โหงวเฮ้งหน้าบ้านมึงมันบอกให้กูมาจอดรถที่นี่"

"ห้ะ?" ผมอ้าปากค้าง นึกว่าจะมีเหตุผลมากกว่านี้ แต่คำตอบที่ได้มันคืออะไรวะ!

"ซินแสบอกว่าที่ตรงนี้ดี " เสวียนอู่ตอบหน้าตาเฉย ปลายนิ้วหนาลากผ่านสะดือไปมาชวนให้สยิว

"กูจอดแช่มาหลายวันจนเจอตัวดีนี่ไง"

"ห๊าาา บ้านนี้เนี่ยนะ! ตรงข้ามบ้านนี้หรือเปล่า บ้านนั้นเขามีผู้หญิงสวยๆ นะคุณ" ผมรีบแย้งพัลวัน พยายามจะยัดเยียดดวงเสริมผัวไปให้เพื่อนบ้านแทน แต่มาเฟียกลับแค่นหัวเราะ

"ก็กูเห็นมึงวันที่มาจอดวันแรก"

"ล... แล้วไง ก็บ้านผมอยู่ตรงนี้"

"กูชอบ"

"ห๊าาาาา!"

มาเฟียหน้าตี๋ทำเอาผมใบ้กินรอบที่ร้อย เขาพูดคำว่าชอบสั้นๆ มันสั้นไปมีแค่ประธารกริยาแต่ไม่มีกรรม..มันคืออะไร พูดได้หน้าตาเฉยในขณะที่มืออีกข้างเริ่มปลดเข็มขัดตัวเองดัง แก๊ก จนผมสะดุ้งสุดตัว

"โว้ย! หนวกหู! จะ 'ห้ะ' จะ 'หา' อะไรนักหนา ไม่ต้องหาเหตุผลแล้ว แก่ป่านนี้แล้วยังซิง ไม่ควรเลือกมากนะมึงน่ะ รุ่นนี้มีอะไรมาสะกิดต้องโดดเข้าใส่สิวะ จะมาเล่นตัวทำเหี้ยอะไร!"

เสวียนอู่สบถอย่างรำคาญใจพลางถลึงตาใส่ผมอย่างดุดัน

มือหนาเอื้อมมาบีบแก้มผมจนปากยื่นเหมือนปลาปักเป้า แววตาเขาตอนนี้มันทั้งห่ามทั้งหื่นจนเห็นประกายไฟวูบวาบอยู่ในนั้น

"ได้เหรอ..." ผมถามเสียงอ้อมแอ้มในคอแบบคนหมดทางสู้

"ได้สิวะ! กูไม่ดีตรงไหนห๊ะ!" เขาตะคอกถามพลางขยับช่วงล่างที่แข็งปั๋งบดเบียดร่องขาผมเน้น ๆ จนผมรู้สึกได้ถึงความอลังการของ 'ดวงเสริมผัว' ที่เขามโนขึ้นมา

"...ทุกตรง"

ผมพึมพำตอบความจริงออกไปเบา ๆ แต่นั่นกลับทำให้เสวียนอู่ยิ้มร้ายอย่างถูกใจ เขาโน้มตัวลงมาตะโบมจูบผมอีกครั้งมือหยาบกร้านกระชากกางเกงกีฬาของผมรั้งลงไปที่หัวเข่าทันที

"ปากดีแบบนี้ เดี๋ยวจะกระแทกให้ลืมทางเข้าบ้านตัวเองเลยอีหน้าติ๋ม"

“นะ นี่หน้าบ้านผม”

"เคยเอากับใครมั้ย?"

มาเฟียหนุ่มถามเสียงทุ้มพร่ากระเส่าพลางเกลี่ยปลายจมูกโด่งรั้นลงมาตามซอกคอ ลมหายใจร้อนระอุที่เป่ารดทำเอาผมขนลุกชันไปทั้งตัว เสวียนอู่ในตอนนี้ดูหิวกระหายมาก แววตาคมกริบจ้องเขม็งมาที่ผมราวกับจะกลืนกินเข้าไปทั้งตัว เขาไม่ได้แค่ขู่ แต่เขางัดท่อนเอ็นใหญ่ยักษ์ที่แข็งขัดจนปูดโปนออกมาอวดสายตาผมแบบเต็มตา จนผมต้องเบือนหน้าหนีด้วยความหวาดเสียว

ดุ้นเนื้อสีเข้มที่โผล่พ้นกางเกงออกมามันทั้งยาวและใหญ่โตมโหฬารราวกับกระบองเหล็กที่ซ่อนอยู่กลางหว่างขามาเฟีย

แม่ง... โตไวจัด! โตกว่านี้ก็เท่าแขนกูแล้วนะ

"มึงรู้มั้ยว่าเด็กของมาเฟียต้องเลียเก่ง..."

อ่านหนังสือเล่มนี้ต่อได้ฟรี
สแกนรหัสเพื่อดาวน์โหลดแอป

บทล่าสุด

  • คุณมาเฟียครับอย่าจอดรถขวางหน้าบ้านผมได้ไหม   บทที่33

    บรรยากาศในช่วงบ่ายคล้อยดูผ่อนคลายลงกว่าเมื่อเช้ามาก แสงแดดสีทองอ่อนๆ เริ่มทอดเงายาวผ่านกระจกหน้ารถสปอร์ตคู่ใจ เสวียนอู่ที่ดูจะอารมณ์ดีขึ้นเป็นพิเศษตัดสินใจคว้ากุญแจรถแล้วจูงมือผมออกจากบ้าน ท่าทางของเขาดูผ่อนคลายอย่างน่าประหลาด ไร้รังสีอำมหิต ไร้ลูกน้องเดินตามเป็นพรวนเหมือนทุกที วันนี้มีแค่เราสองคนกับพื้นที่ส่วนตัวที่เขาตั้งใจมอบให้"อยากดูเรื่องอะไร เลือกเอา"คุณมาเฟียเอ่ยสั้นๆ ขณะหักพวงมาลัยวนรถเข้ามาจอดในที่จอดรถระดับวีไอพีของห้างเราเลือกดูหนังตลกเรียบง่ายเรื่องหนึ่งที่ผมอยากดูมานาน เสวียนอู่นั่งนิ่งอยู่ข้างๆ บนเบาะหนังนุ่มของโรงหนัง เขายอมให้ผมซบพิงไหล่กว้างตลอดสองชั่วโมงโดยไม่บ่นสักคำ แถมยังคอยหยิบป๊อปคอร์นป้อนใส่ปากผมประหนึ่งจะไถ่โทษเรื่องที่รุนแรงไปเมื่อคืน แม้เขาจะทำหน้านิ่งขรึมเหมือนคนไม่ค่อยอินกับเนื้อหาในจอเท่าไหร่ แต่แรงบีบเบาๆ ที่มือซึ่งกุมประสานกันไว้แน่นตลอดเวลาก็บอกให้ผมรู้ว่าเขาเต็มใจมานั่งตรงนี้ด้วยกันหลังหนังจบ เขาก็พาผมขับรถเลี่ยงความวุ่นวายออกไปแถบชานเมือง ลมเย็นๆ ปะทะใบหน้าผ่านกระจกรถที่ลดลงครึ่งหนึ่งจนกระทั่งรถสปอร์ตชะลอตัวจอดที่ร้านอาหารลับๆ ริมแม่น้ำ บรรยากา

  • คุณมาเฟียครับอย่าจอดรถขวางหน้าบ้านผมได้ไหม   บทที่32 nc

    ผมแทบจะสำลักเมื่อเขาส่งแรงเข้ามาเน้นหนัก แต่ผมก็ยังไม่ยอมถอย ผมยิ่งโหมกระหน่ำความร่านใส่เขาอย่างต่อเนื่องจนกระทั่งร่างกายแกร่งเริ่มสั่นเทา เสวียนอู่คำรามออกมาเหมือนสัตว์ร้ายที่กำลังจะคลั่ง เขากระแทกสวนเข้ามาเป็นจังหวะสุดท้าย ก่อนที่ความร้อนระอุจะพุ่งพรวดล้นปรี่อยู่ในปากของผม ผมไม่ได้รังเกียจ แต่กลับกลืนกินทุกหยาดหยดของเขาลงไปราวกับมันคือยาชุบชีวิต ผมเงยหน้าขึ้นสบตากับเขาในสภาพที่มุมปากเปื้อนเปรอะ แววตาของผมมันฟ้องชัดเจนว่าผมพร้อมจะให้เขาตักตวงมากกว่านี้อีกกี่รอบก็ได้ เสวียนอู่จ้องมองผมด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความพึงพอใจและความกระหายที่ดูเหมือนจะยิ่งลุกโชนขึ้นกว่าเดิม เขาเอื้อมมือมากระชากตัวผมขึ้นไปหา ก่อนจะบดจูบที่ร้อนแรงกว่าเดิม จ๊วบบบ "หิวขนาดนี้.. คืนนี้จะป้อนให้จุก มึงไม่ได้นอนแน่อีติ๋ม" เขากระซิบชิดริมฝีปากผม ก่อนจะเริ่มบทเพลงรักบทใหม่ที่รุนแรงและเร่าร้อนยิ่งกว่าเดิม "ใครบอกว่ากลัวผมเมียมาเฟียนะ รู้ยัง~" ผมกระซิบตอบยั่วเสียงพร่า เสวียนอู่ไม่หยุดเพียงเท่านี้ เขาเปลี่ยนมาเป็น ท่าคลานเข่า แต่กดตัวผมให้ ซบหน้าลงกับฟูกนอน จนจมมิด มือหนาขยำสะโพกผมให้สูงขึ้น จนก้นงอนงา

  • คุณมาเฟียครับอย่าจอดรถขวางหน้าบ้านผมได้ไหม   บทที่31 nc

    ในขณะที่ผมกำลังถูกเขาเล่นงานทางด้านหลัง ความโหยหาก็ทำให้ผมอ้าปากงับรับแก่นกายใหญ่โตของเขาเข้าสู่ลำคอทันที ผม ดูดควย ของเขาอย่างแรงจนแก้มตอบ ลิ้นของผมตวัดเลียรอบส่วนหัวที่บวมเป่งสลับกับการรูดรั้งด้วยปากอย่างหนักหน่วง "อ่าาา... ฟาง แบบนั้นแหละดูดแรง ๆ!" เสวียนอู่ครางกระเส่าพลางกดสะโพกเบียดใส่ปากผมเน้นๆ ผมเร่งจังหวะการ ดูดและรูด ให้เร็วขึ้น กลิ่นคาวกามและความร้อนระอุในปากมันทำให้ผมยิ่งมีอารมณ์พุ่งพล่าน ผมใช้มือทั้งสองข้างช่วยรูดรั้งโคนหนาในขณะที่ปากยังทำหน้าที่อย่างไม่ขาดตกบกพร่อง เสียงเฉอะแฉะของน้ำลายผสมกับเสียงดูดจ๊วบดังก้องห้องนอนที่มืดสลัว เสวียนอู่ไม่ปล่อยให้ผมได้พักนานนัก เขาขยับกายลุกขึ้นนั่งพิงผนังห้องพลางรั้งเอวผมให้ขึ้นไป นั่งคร่อมทับบนตักแกร่ง ในท่าหันหน้าเข้าหากัน ขาของผมถูกแยกออกกว้างจนเกือบขนานไปกับพื้นฟูก โดยมีแก่นกายใหญ่โตของเขาสอดลึกค้างคาอยู่ในตัวผมจนคับแน่นไปหมด "ขย่มควยผัวให้หน่อย" เสียงทุ้มพร่ากระซิบชิดริมฝีปาก มือหนาทั้งสองข้างบีบเค้นสะโพกผมจนเนื้อปลิ้นตามง่ามนิ้ว ผมซบหน้าลงกับไหล่กว้าง กลิ่นเหงื่อและบุหรี่มอมเมาจนผมยอมทำตามอย่างว่าง่าย ผมเริ่มพยุงตัวขึ้นแล้

  • คุณมาเฟียครับอย่าจอดรถขวางหน้าบ้านผมได้ไหม   บทที่30

    ผมประท้วงเสียงแผ่ว พลางเบือนหน้าหนีจูบที่เกือบจะปลิดวิญญาณ ร่างกายบิดเร้าอยู่ใต้ร่างกำยำด้วยความเสียวซ่านที่แล่นพล่านไปทั่วทุกจุดสัมผัส"ขะ... ขอเอาหน่อย..."เสวียนอู่พึมพำชิดซอกคอขาว น้ำเสียงทุ้มพร่าสั่นเครืออย่างที่ไม่เคยเป็น เขาซุกหน้าลงดมเม้มผิวเนื้ออ่อนจนขึ้นรอยแดงจางๆ มือหนาลูบไล้ไปตามสีข้างและสะโพกมนอย่างถนุถนอมแต่แฝงด้วยความต้องการที่รุนแรง"เสวียนอู่...""ได้ไหม? จะไม่บังคับถ้ามึงไม่ให้"ผมชะงักไปครู่หนึ่ง หัวใจเต้นแรงจนแทบจะทะลุออกมานอกอก ความอ่อนโยนที่แฝงมากับคำขอทำเอาหัวใจที่เคยเปราะบางละลายลงทันที"ฮึ่ก... ทำได้เหรอ?""ได้... ตอบมาสิ" เขาเอ่ยพร้อมกับใช้นิ้วโป้งคลึงวนที่ยอดอกผ่านเนื้อผ้าที่ขาดวิ่น สร้างความกระสันอยากจนเผลอแอ่นกายเข้าหา"กูตามใจมึง... ครั้งนี้กูตามใจมึงทุกอย่าง""ไม่เอา..." ผมพึมพำตอบออกมาแผ่วเบา"...เหรอ" เสวียนอู่ชะงักค้าง แววตาคมกริบฉายแววผิดหวังและเจ็บปวดวูบหนึ่ง เขาเตรียมจะขยับกายออก"ไม่เอาแบบเมื่อก่อน...อยากให้ทำแบบที่มีสถานะ... ฮึ่ก" ผมรีบคว้าคอเสื้อเขาไว้แน่น รั้งร่างสูงใหญ่ไม่ให้จากไปไหนอีกเสวียนอู่หรี่ตาลง มองคนใต้ร่างที่หน้าแดงก่ำไปด้วยความขัดเ

  • คุณมาเฟียครับอย่าจอดรถขวางหน้าบ้านผมได้ไหม   บทที่29 nc

    รถสีดำสนิทจอดนิ่งราวกับเป็นส่วนหนึ่งของเงามืดอยู่ที่หัวมุมถนนไม่ไกลจากบ้านหลังเล็กนั่นนัก เสวียนอู่นั่งอยู่ในนั้นเพียงลำพัง ท่ามกลางความเงียบสงัดที่มีเพียงเสียงเครื่องยนต์ที่ดับไปนานแล้ว รอบกายเต็มไปด้วยขวดเหล้าที่ว่างเปล่าล้มระเนระนาด แววตาที่เคยดุดันบัดนี้แดงก่ำจากการดื่มหนักและไม่ได้พักผ่อนมาหลายวัน บรรยากาศรอบตัวอัดแน่นไปด้วยความหม่นหมองจนแทบหายใจไม่ออก เอกสารยอมถอนหุ้นร้านเหล้าและสัญญาขายอสังหาย่านนี้ถูกทิ้งขว้างปลิวว่อนเต็มเบาะราวกับมันเป็นเพียงเศษกระดาษไร้ค่าคำพูดที่ว่า "การมีคุณอยู่ข้าง ๆ มันทำให้ผมรู้สึกตายทั้งเป็น" ยังคงดังก้องอยู่ในความรู้สึกซ้ำ ๆ เหมือนแผลสดที่ถูกราดด้วยเกลือตลอดหลายวันที่ไม่มีที่จอดรถสุดแสนจะวีไอพีอย่างบ้านหลังนั้นให้เขาได้พักพิงอีกแล้วเขาตัดสินใจแล้วว่าจะปล่อยทุกอย่าง... เพราะมันเจ็บ เจ็บจนทนไม่ไหวแล้ว"อาเสวียน ลื้อจะถอนหุ้นทำไม!"เสียงเคาะกระจกดังปังพร้อมกับการปรากฏตัวของ องเพื่อนสนิทที่โตมาด้วยกันเฉิงและหวายแฟนเก่าที่ตอนนี้เลิกโกรธเคืองกันแล้ว ทั้งคู่เปิดประตูรถเข้ามานั่งประกบด้วยสีหน้าเคร่งเครียด"ถ้าลื้อไม่อยู่กับพวกอั้วแล้วลื้อจะไปอยู่ไหน ลื้อไม่

  • คุณมาเฟียครับอย่าจอดรถขวางหน้าบ้านผมได้ไหม   บทที่28

    หนึ่งชั่วโมงผ่านไป...สองชั่วโมงผ่านไป...เข็มนาฬิกาบนผนังเดินไปอย่างเชื่องช้าในความสลัว แต่ละวินาทีที่ผ่านไปมันช่างหนักอึ้งและยาวนานเหลือเกิน ความเงียบเชียบเข้าปกคลุมบ้านหลังเล็กจนใจคอไม่ดีกลิ่นน้ำหอมจางๆ ของมาเฟียที่เคยติดอยู่ตามโซฟาและปลอกหมอนเริ่มเจือจางลงไปพร้อมกับลมหายใจที่เริ่มติดขัดของผม ผมเดินวนไปวนมาในห้อง สายตาคอยแต่จะเหลือบมองไปที่บานหน้าต่างนึกว่าจะเห็นแสงไฟหน้ารถส่องพาดผ่านประตูเหล็กเข้ามาเหมือนทุกที หรืออย่างน้อยเขาก็ควรจะกลับมาวนรถประชดประชันส่งเสียงเครื่องยนต์กวนประสาทตามนิสัยเดิมที่ชอบทำแต่นี่กลับเงียบกริบ...เงียบจนได้ยินเสียงหัวใจตัวเองที่เต้นผิดจังหวะ รถสปอร์ตคันนั้นไม่กลับมาจอดที่เดิมอีกผมทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟาตัวเก่าที่เพิ่งถูกเขาถีบจนเบี้ยวเอียงระหว่างการปะทะอารมณ์เมื่อครู่ ความเครียดเริ่มกัดกินหัวใจจนรู้สึกคลื่นไส้ผมเพิ่งไล่เขาไป...กล้าไล่มาเฟียขี้โมโหผู้ทรงอิทธิพลไปอย่างไม่ไว้หน้าเพียงเพราะอารมณ์โกรธที่ระเบิดออกมา แต่พอเขาหายไปจริงๆ โดยไม่แม้แต่จะปริปากด่ากลับสักคำ แววตาเจ็บปวดสุดท้ายของเสวียนอู่มันกลับฉายชัดขึ้นมาในความทรงจำ มันทำให้ผมรู้สึกเคว้งคว้างจนทำ

  • คุณมาเฟียครับอย่าจอดรถขวางหน้าบ้านผมได้ไหม   บทที่10

    วันหยุดที่แสนมีค่าของผมควรจะเป็นการได้นอนอืดเป็นผัก ดูซีรีส์ยาว ๆ พร้อมกองขนมที่กะว่าจะไปกวาดซื้อมาจากร้านสะดวกซื้อให้หนำใจ แต่ความฝันพังทลายลงทันทีที่ก้าวเท้าพ้นทรณีประตูบ้าน"เฮีย! เมียเฮียออกมาแล้ว!"เสียงตะโกนลั่นซอยทำเอาผมสะดุ้งโหยง มองไปที่หน้าบ้านตัวเองด้วยความตกใจใครอีกวะเนี่ย!กลุ่มชายฉกร

  • คุณมาเฟียครับอย่าจอดรถขวางหน้าบ้านผมได้ไหม   บทที่9 nc

    "เฮียเสวียน คิดถึงจังเลยค่ะ... อุ๊ย พาใครมาด้วย น่ารักเชียว หลานเหรอคะแต่ตาโตจัง"สาวสวยในชุดรัดรูปเดินนวยนาดเข้ามาทักทายด้วยจริตจะก้าน แววตาที่เธอมองผมมันเต็มไปด้วยความเอ็นดูปนสงสัย ซึ่งผมก็ได้แต่ทำหน้าไม่ถูกเพราะสถานะตอนนี้มันน่าปวดหัว แต่คนข้างตัวกลับตอบกลับด้วยน้ำเสียงเรียบสนิททว่าชัดเจน"เมีย"

  • คุณมาเฟียครับอย่าจอดรถขวางหน้าบ้านผมได้ไหม   บทที่2

    วันต่อมาสี่ทุ่มสิบห้านาที..."โอยย อยากลาออก..เหมือนร่างจะแหลกยังไงก็ไม่รู้งานออฟฟิศเหนื่อยมาก"ผมเดินลากขาไปตามฟุตบาทที่แสนคุ้นเคย ทว่าคืนนี้ บรรยากาศกลับผิดปกติไปอย่างสิ้นเชิง เสียงตะโกนด่าทอผสมกับเสียงของแข็งกระทบเนื้อดังระงมไปทั่วซอยตึกแถวเก่าๆ ของผมโครมมมมม!!ตุ้บตั้บๆๆๆๆๆ"แม่ง..ตีกันอีกแล้ว

  • คุณมาเฟียครับอย่าจอดรถขวางหน้าบ้านผมได้ไหม   บทที่1

    ทุ่มเศษ...เคยเจอไหมปัญหาที่จอดรถของคนที่มีบ้านโบราณย่านการค้าเก่าติดถนนแล้วชอบมีรถมาจอดแช่หน้าบ้านที่ไม่ได้ทำอาชีพค้าขายเหมือนบ้านอื่นไหมที่บ่นมาบ้านผมเองแหละไม่รู้เป็นอะไรจะมีรถคันนึงมาจอดเหมือนซื้อที่หน้าบ้านผมไว้จอดรถตัวเอง แต่อย่าคิดว่ามันธรรมดาเคลียกันได้ทั้งๆ ที่เจอเจ้าของรถตลอดเพราะ…ผมเด

บทอื่นๆ
สำรวจและอ่านนวนิยายดีๆ ได้ฟรี
เข้าถึงนวนิยายดีๆ จำนวนมากได้ฟรีบนแอป GoodNovel ดาวน์โหลดหนังสือที่คุณชอบและอ่านได้ทุกที่ทุกเวลา
อ่านหนังสือฟรีบนแอป
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป
DMCA.com Protection Status