บทที่7

ขอรีเพลย์กลับไปก่อนหน้านี้แล้วไม่ถามได้ไหมว่าไปเจออะไรมาถึงมานอนบนรถ...

ผมโอดครวญในใจพลางอยากจะขยี้หัวตัวเองแรงๆ ถ้าผมรู้ว่าคำถามตามประสาคนเซ่อในวันนั้นจะเปลี่ยนชีวิตผมไปไกลขนาดนี้ ผมคงเลือกปิดปากเงียบแล้วปล่อยให้เฮียแกชักว่าวโชว์ให้หูดับไปเลยยังจะดีกว่า

นับตั้งแต่วันนั้น ชีวิตที่เคยสงบสุขของผมก็หายวับไปกับตา มาเฟียเสวียนอู่เข้ามาวุ่นวายในชีวิตแทบทุกวัน และไอ้คำว่า 'รับผิดชอบ' ที่เฮียแกประกาศกร้าวไว้ สรุปสั้นๆ ก็คือการลากผมไปเป็น 'เมียมาเฟีย' แบบมัดมือชก

...แต่เอาเข้าจริง หน้าที่เมียที่ว่ามันดันดูเหมือนไปเป็น 'ไม้กันหมา' ซะมากกว่า!

ผมเพิ่งมารู้ความจริงที่น่าปวดหัวยิ่งกว่าเดิม ว่าเหตุผลที่มาเฟียความกวนตีนระดับสิบต้องมานอนระเนระนาดอยู่หน้าบ้านคนอื่น เพราะแกดันติดหล่มความสัมพันธ์ที่ตัดไม่ขาด

ถูกเพื่อนสนิทกับแฟนหนุ่มหักหลังนี่มันพลอตน้ำเน่านะแต่ก็โดดเข้ามาเล่นบทนี้

ในโลกของสีเทาธุรกิจที่ทำร่วมกันมันค้ำคอไหนจะความลับเบื้องลึกเบื้องหลังที่พันกันยุ่งเหยิงราวกับสายไฟประเทศไทย ทำให้แกตัดขาดจากพวกนั้นไม่ได้ การต้องอยู่แบบคาราคาซังเห็นหน้ากันทุกวันในที่ทำงานคงพะอืดพะอมเกินกว่าจะกลับไปทำเหมือนไม่มีอะไรังรไม่ได้

จึงเป็นเหตุผลที่เฮียแกต้องทำตัวประหลาด ขนข้าวขนของมาปักหลักอยู่หน้าบ้านผม และพยายามดึงผมเข้าไปเป็นกันชนกลางศึกรักหักเหลี่ยมโหดครั้งนี้!

ในร้านเหล้าแหล่งโคจรคอมเพลกที่มีอบายมุขครบวงจรแห่งนี้

"นี่เมียใหม่มึง?"

เสียงทุ้มนุ่มของชายหนุ่มร่างสูงคนหนึ่งดังขึ้น แววตาที่เขามองมาที่ผมมันเต็มไปด้วยความฉงนสงสัยจนผมต้องขยับตัวลีบเข้าหามาเฟียข้างกายโดยอัตโนมัติ

แววตาของมาเฟียจีนจ้องตากันชั่วครู่ มันคล้ายมีสายฟ้าแล่บแปลบปลาบชวนขนลุกยังไงพิกล

สายตาของคนตรงหน้า มีความห่วงใยและความรู้สึกผิดซ่อนอยู่จนคนนอกอย่างผมสัมผัสได้

"เออ ทำไม" คุณนักเลงตอบนิ่งกวนประสาทตามสไตล์คนพาลนิสัยเสีย พลางวาดแขนหนัก ๆ มาพาดไหล่ดึงเข้าซุกอกกว้างจนหน้าผมแทบจะมุดเข้าอกของเขา

ชายหนุ่มร่างสูงถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่พลางยกมือนวดขมับเหมือนคนเหนื่อยจะเสวนา

ผมเข้าใจคุณ

เพราะผมก็โดนเหมือนกัน ฮึ้ก~

ท่าทางการขยับตัวที่ดูเข้าอกเข้าใจนิสัยกวนประสาทของคุณนักเลงเป็นอย่างดี แถมยังกล้าต่อปากต่อคำแบบไม่กลัวหัวหลุด ทำให้ผมเริ่มมั่นใจว่านี่แหละต้นเหตุที่ทำให้ตามาเฟียคนนี้ต้องไปอยู่บนรถหน้าบ้านของผม

"มึงนอนกับผู้หญิงไม่ซ้ำหน้ามาสามเดือน แต่ได้เมียเป็นเด็กผู้ชายหน้าเอ๋อคนนี้เนี่ยนะ?" เขาถามย้ำพลางหรี่ตามองผมอย่างพิจารณา

อีแก๊งขี้บูลลี่

ชอบเหยียดชาวบ้านเป็นงานอดิเรกเร๊อะ!!

"เสือกอะไร"

คุณนักเลงสวนกลับทันควัน ปากหมาคงเส้นคงวาจริง ๆ

"มึงไม่ใช่เพื่อนสนิทกูแล้ว เป็นแค่หุ้นส่วน... อย่ามาสาระแนเรื่องผัวเมียคนอื่น"

ประโยคนั้นทำเอาบรรยากาศรอบๆ เงียบกริบแบบเดตแอร์ ขนลุกวุ้ย~

ผมมองสลับไปมาระหว่างคนสองคนด้วยความมึนงง คือ..ถึงผมจะซื่อแต่ก็ไม่ได้โง่นะครับ ท่าทางอึดอัด กับสายตาเจ็บปวดของเพื่อนที่โดนคำพูดผลักไสใส่หน้า มันชัดเจนจนผมเริ่มใจคอไม่ดี นี่ผมโดนลากเข้ามารับกระสุนในสงครามรักเก่าของคุณนักเลงขี้ประชดคนนี้ไหมเนี่ย

"อ้าว? อาเสวียนมาร้านด้วยเหรอ"

หนุ่มหน้าสวยสวมผิวพรรณสะอาดตาเอ่ยขึ้นขณะเดินเข้ามาหยุดที่โต๊ะ

เขาคนนี้ดูเป็นคนใจเย็นกว่าใครในสามคนนี้ ต่างจากคนข้างตัวผมที่รังสีอัมหิตพุ่งพล่านทันทีที่เห็นหน้ากัน

"ทำไมกูจะมาไม่ได้นี่ก็ร้านกู" คุณนักเลงสวนกลับเสียงแข็ง แววตาดุดันขึ้นมาทันที

"แค่ถามน่า" เขายังคงรักษาระดับเสียงให้ราบเรียบพลางหันไปมองคนข้างๆ ที่นั่งอยู่ ก่อนจะปรายตามาทางผม

"แล้วนี่เด็กที่ไหน ใครให้เด็กมัธยมเข้ามาเดี๋ยวก็ซวยกันหมดหรอก"

เอ่อะ..

แม่งมึงก็เป็นสมาชิกแก๊งขี้บูลลี่สินะ

"มึงนี่มันมีตาหามีแววไม่จริงๆ นะอีเมียเก่า" คุณนักเลงแค่นยิ้มมุมปากอย่างผู้ชนะ พลางวาดแขนมาโอบไหล่ผมให้ขยับเข้าไปชิดอกกว้าง

"นี่เมียใหม่กูชื่อ... เบ๊บ"

(ใครวะเบ๊บ?!)

ผมได้แต่นั่งตาค้าง ทำหน้าเอ๋อใส่พวกเขาทั้งสามคน คือไอ้มาเฟียข้างตัวผมเนี่ย ตั้งแต่ลากผมมามันถามแค่อายุกับทำหน้าหื่นไปวันๆ ชื่อจริงชื่อเล่นผมมันเคยถามที่ไหนกันล่ะ! แล้วอยู่ ๆ มาอุปโลกน์ชื่อเบ๊บที่ฟังดูหวานแหว๋วแต๋วจ๋าเนี่ยนะ?

ผมสัมผัสได้ถึงแรงบีบที่ไหล่เหมือนเป็นการขู่บังคับว่า 'มึงต้องชื่อเบ๊บเดี๋ยวนี้' ผมเลยได้แต่เงียบกริบสวมบทเมียเด็กเบ๊บอะไรนั่นไปแบบงงๆ ท่ามกลางสายตาของแฟนเก่าเขาที่จ้องมองมานิ่ง ๆ บอกเลยว่าความอึดอัดนี้ทำเอาผมอยากจะสำลักเหล้าตายไปให้รู้แล้วรู้รอด

"อาเสวียน ลื้อคบเด็กเหรอ บ้าไปแล้ว"

อดีตเพื่อนสนิทถึงกับหลุดมาดขรึมโพล่งออกมาอย่างไม่เชื่อสายตาที่เขามองสลับไปมาระหว่างผมกับคุณนักเลง มันเต็มไปด้วยความสับสน แฟนเก่าของมาเฟียยืนนิ่งขมวดคิ้วเล็กน้อยพลางกวาดสายตามองสำรวจใบหน้าจืด ๆ ของผมละเอียดยิบแววตาสุขุมแฝงไปด้วยความสงสัย

"มึงสิบ้า เมียกูอายุสามสิบแล้วมันหน้าเด็กกว่ามึงสองตัวไง ไอ้พวกหน้าแก่"

คุณนักเลงสวนกลับทันควัน น้ำเสียงกวนประสาทกระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้นไปอีก

ท่าทางจริงจังปนกวนตีนนั่นทำเอาผมด่าในใจแต่ผมก็ทำได้แค่ปั้นหน้าเอ๋อเงียบปากรับบทเมียมาเฟียประสาทแดกไปตามระเบียบ

"มึงอายุเท่าพวกกูไอ้บ้าเสวียนอู่"

เพื่อนของเขาตอกกลับทันทีอย่างเหลืออดกับความปากหมาหน้าตาย ท่าทางของพวกเขาทั้งคู่ดูจะเหนื่อยหน่ายกับนิสัยเอาแต่ใจและปากหมาไม่เลือกที่ของคนข้างตัวผมอยู่ไม่น้อย

การปะทะคารมที่เกิดขึ้นมันแฝงไปด้วยความสนิทสนมในวันวานที่ยังตัดกันไม่ขาด แต่ความพยายามของคุณนักเลงที่ตั้งท่าจะขิงใส่พวกเขาในทุกประโยคนั้น มันทำเอาคนกลางอย่างผมอึดอัดจนอยากจะหายตัวไปจากตรงนี้

"พวกคุณอายุเท่าไหร่กันเหรอครับ"

ผมหลุดปากถามออกไปอย่างลืมตัว เพราะในหัวมันตีกันยุ่งไปหมดกับตัวเลขที่ขยับขึ้นลงเหมือนกราฟหุ้น