ตอนที่ 14

การห้ามปรามกลับกลายเป็นการเอื้อให้กับเจ้าของลิ้นซุกซน สามารถฉกปลายลิ้นแทรกผ่านเข้ามาในจังหวะอ้าปากเผยอพูดเพียงนิดเดียวเท่านั้น

“อื้อออ หืมมมม”

ลำแขนของพ่อเลี้ยงรณชัยที่โอบกระหวัดรอบเรือนร่างของวาวไหมอย่างหลวม ๆ ก็กลับกลายเป็นรึงรัดด้วยความรัญจวนที่กำลังทวีอุณหภูมิขึ้น

อารมณ์ของวาวไหมเวลานี้ คงไม่ต่างอะไรกับพายุแห่งทะเลสวาทที่กำลังเชี่ยวกราก เนื้อนุ่ม ๆ ที่เลื่อนขยับเด้าบั้นเอวไหวระริกเข้าหาดุ้นเนื้อแข็ง ๆ แทบจะปริกางเกงของพ่อเลี้ยงรณชัย เป็นไปอย่างคล่องแคล่วราวกับว่าหล่อนช่ำชองเสียเหลือเกิน

ริมฝีปากสามารถบดขยี้กับริมฝีปากแล้วแทรกลิ้นเข้าไปข้างในเกี่ยวเอาลิ้นของพ่อเลี้ยงให้มาอยู่ในคอนโทรลของหล่อน ดูเหมือนว่าจะทำให้คนอยู่ใต้ร่างของหล่อนกำลังจะหมดหนทางเอาตัวรอด

ไม่สามารถเอาตัวรอดได้ เพราะแกนกายขนาดเท่าลำแขนของหล่อนตอบสนองต่อเนื้ออูมที่บดขยี้เข้าหาอย่างเร่าร้อน

จังหวะการเสียดสีเป็นไปตามอารมณ์ของหญิงสาว

เสียงที่เล็ดลอดออกมาจากริมฝีปากของทั้งคู่เวลานี้ ไม่มีความหมายเป็นอย่างอื่นไปได้นอกจาก วาบหวามรัญจวน

เอาเข้าจริง ๆ แล้ววาวไหมนั่นต่างหากหรอกที่รู้สึกเหมือนกำลังจะขาดใจเสียเอง หล่อนไม่เคยจูบใคร แค่เรียนรู้ทฤษฎีเท่านั้นแหละ ที่หล่อนทำ มันเป็นไปตามอารมณ์ที่กำลังถาโถมโหมกระหน่ำจนไม่เหลือสติคิดชั่วดี ยิ่งสามารถรุกเร้าพ่อเลี้ยงรณชัยจนกระทั่งเขานอนนิ่งได้แบบนี้ หล่อนยิ่งรู้ว่า ต้องเดินหน้าต่อ

มันอาจจะเกิดจากพายุแห่งอารมณ์ก็จริง แต่ถ้าหล่อนไม่รู้สึกกับเขาอย่างรุนแรง กลายเป็นความปรารถนาที่แทบระเบิดออกมานอกอกแบบนี้ มีหรือจะเกิดขึ้นได้

ก่อนที่ทุกอย่างจะล่วงล้ำมากไปกว่านี้ พ่อเลี้ยงรณชัยคล้ายกับสามารถกระชากสติให้กลับคืนมาได้สำเร็จ

เขากระหวัดร่างของหญิงสาวลงไปอยู่เบื้องล่าง แล้วกดทาบร่างนั้นเอาไว้

ตาสบตาใกล้ชิด ดวงตาต่างมีประกายรุนแรงไม่แตกต่าง เพียงแต่...คนหนึ่งยังมีความรู้สึกผิดชอบชั่วดี อีกคนอยากจะปลดปล่อยให้ทุกอย่างดำเนินไปตามกระแสอารมณ์

“ต่อสิคะคุณพ่อ”

“ไม่ วาวไหม”

ก้อนสะอื้นจุกแน่นอก ริมฝีปากขึงตึง อารมณ์ของวาวไหมทั้งมีความเป็นเด็ก ทั้งมีความเป็นผู้หญิง บทจะน้อยใจก็สามารถเกิดขึ้นได้

“คุณพ่อคงคิดว่าหนูไม่ดีใช่ไหมคะ คุณพ่อถึงได้รังเกียจหนู”

“ไม่ใช่เรื่องแบบนั้นแน่หนู พ่อบอกแล้วว่าหนูถูกวางยา หนูกำลังทำลงไปแบบคนไม่มีสติ”

“....”

พ่อเลี้ยงรณชัยเมื่อได้หลุดปากออกมาแล้ว ก็ดูเหมือนว่าเขาเองกำลังจะกลับมาเป็นผู้ใหญ่คนเดิม ความหื่นกระหายค่อย ๆ ลดลง เขาทำท่าจะขยับออกจากร่างของหญิงสาว แต่แล้ว แขนเรียวของหล่อนกลับโอบกระหวัดต้นคอของเขาแล้วรั้งเข้าหา

“หนู!”

“จูบหนูก่อนค่ะ ไม่งั้นหนูไม่ปล่อย”

“อื้อออ อืมมมมม หืมมมม”

ความดื้อดึงของวาวไหมได้ผลจริง ๆ ทำให้พ่อเลี้ยงรณชัยไม่สามารถปฏิเสธหล่อนได้เลย เรียวแขนที่รึงรัดรอบต้นคอ ริมฝีปากที่จรดประกบอย่างแนบสนิท ปลายลิ้นฉกเพื่อจะเปิดเผยอปากของพ่อเลี้ยงให้ขยับอ้า จนกระทั่งสามารถล้วงเข้าไปข้างในได้อีกครั้ง

จังหวะของลมหายใจรัวกระเส่า ไม่ได้เป็นเพราะวาวไหมคนเดียวเท่านั้น แม้พ่อเลี้ยงเองก็เริ่มหายใจติดขัด 

แกนความเป็นชายที่เพิ่งจะอ่อนตัวลงได้บ้างเพราะความพยายามที่จะสะกดกลั้นเอาไว้ ตอนนี้กลับแข็งตัวขึ้นมาอย่างรวดเร็วแทบจะทันที โดยเฉพาะอย่างยิ่ง เมื่อหญิงสาวขยับปลายเท้าออกห่างจากกัน แกนแข็งของพ่อเลี้ยงก็ประกบเข้ากับเนื้ออูมตรงกลางลำตัวของหล่อนโดยอัตโนมัติ

มันคือท่าร่วมรักเบสิก เพียงแค่พ่อเลี้ยงขยับบั้นเอวเด้าเข้าหา มันก็คือการสอดใส่ที่ยังไม่มีการสอดใส่จริง ๆ

เจอเข้าแบบนี้ จะเหลือความอดทนสักกี่น้ำ

วาวไหมรุกฆาต มือเรียวที่โอบรอบต้นคอเปลี่ยนเป็นเลื่อนไล้ไปบนแผ่นหลังของพ่อเลี้ยง อีกข้างสอดรุกเข้าหาแกนแข็งของเขาอย่างรวดเร็ว

ใบหน้าของวาวไหมแดงเข้ม เมื่อมือเรียวสามารถตะปบเข้าหาแกนแท้ ๆ ของพ่อเลี้ยงรณชัย เพิ่งรู้ตอนนี้เองว่า ไม่ธรรมดา หล่อนเคยได้เห็นได้สัมผัสของทรงฤทธิ์ตอนที่เขาพยายามจะปลุกปล้ำ แต่มันไม่สามารถเทียบได้เลยกับของพ่อเลี้ยง

ไม่ได้หมายความว่ามันมีลักษณะใหญ่โตแข็งแกร่งเพียงอย่างเดียว แต่ในความหมายของหล่อนก็คือ หล่อนรู้สึกตื่นเต้นกับของผู้เลี้ยงรณชัย และแสดงออกมาอย่างชัดเจนจากเบื้องลึกของหล่อนเองว่าหล่อนต้องการ

นี่คืออวัยวะเพศของผู้ชายที่หล่อนอยากให้เขาสอดใส่เข้ามาในร่างกายของหล่อน ต่อให้เล็กกว่านี้หลายเท่า หล่อนก็ยังรู้สึกตื่นเต้นกับของของผู้ชายที่หล่อนพึงพอใจอยู่ดี

เพราะฉะนั้น ขนาดไม่ได้สำคัญอะไรเลย!

“คุณพ่อครับ”

ทรงฤทธิ์ก้าวมาหยุดอยู่หน้าห้องพักของพ่อเลี้ยงรณชัย แน่ละว่า เขาต้องการเช็กให้ชัวร์ว่า เวลานี้พ่อหลับสนิทเรียบร้อยแล้ว

เมื่อไม่มีเสียงตอบรับ เขาจึงถือวิสาสะเปิดเข้าไป ถ้าล็อกเขาก็คงใช้กุญแจสำรองพยายามเข้าไปอยู่ดี แต่โชคดีประตูไม่ได้ล็อก ชายหนุ่มจึงสามารถเข้าไปได้อย่างง่ายดาย

“คุณพ่อครับ”

ชายหนุ่มกวาดสายตา แล้วชะงักหยุดอยู่ที่มุมนั่งเล่นของบิดา เครื่องดื่มชุดเล็กยังอยู่ตรงนั้น ไม่ได้มีร่องรอยของการดื่มเลยแม้แต่นิดเดียว

ทรงฤทธิ์ขมวดคิ้วเคร่งเครียดกว่าเดิม เพียงแค่นี้ก็รู้แล้วว่าแผนของเขาพลาด!

พ่อน่าจะรู้ระแคะระคายบ้างแล้ว เขาประมาทเกินไป

“คุณพ่อไม่ได้อยู่ห้องหรอกครับคุณทรงฤทธิ์”

เสียงนั้นทำให้ชายหนุ่มหันขวับ

“พี่เกียรติ”

ทรงฤทธิ์หลุดปากชื่อของคนสนิทของผู้เป็นพ่อ สีหน้าเปลี่ยนไปนิดเดียว ก่อนจะกลับคืนสู่สภาพปกติอย่างรวดเร็ว

“คุณพ่ออยู่ไหนครับพี่เกียรติ”

“ไม่ทราบครับ คงแถว ๆ นี้แหละมั้งครับ ผมแค่แวะมาดูเผื่อว่าพ่อเลี้ยงต้องการอะไรเพิ่มเติม ว่าแต่...คุณทรงฤทธิ์มาถึงตั้งแต่เมื่อไหร่ครับ น่าจะโทร.หาผมก่อน”

“เพิ่งมาถึงครับพี่” ทรงฤทธิ์ตอบทันทีราวกับคิดไว้แล้ว “ไม่อยากรบกวนใคร ตั้งใจจะมาเซอร์ไพรส์คุณพ่อด้วย”

“เซอร์ไพรส์เรื่องอะไรครับ บอกได้ไหม”

“ไม่งั้นจะเรียกเซอร์ไพรส์เหรอครับพี่ บอกไม่ได้”

“เดี๋ยวผมไปตามพ่อเลี้ยงนะครับ”

“พี่...”