ตอนที่ 31

ลองรักพ่อผัว ตอนที่ 2

“คุณหนู อย่าทิ้งพวกเราไปนะครับ...นะคะ...”

คนงานในโรงงานเล็ก ๆ ซึ่งเป็นที่พึ่งสุดท้ายของครอบครัวสิทธิรังสรรค์ ต่างพากันมารอพบพราวเดือน เพื่อขอร้องเธอ

แต่ละคนพร้อมจะต่อสู้เคียงข้างไปกับเธอ พวกเขาเรียกพราวเดือนว่าคุณหนู ตั้งแต่แรก ๆ ทั้ง ๆ ที่พราวเดือนมีฐานะเป็นแค่สะใภ้เล็กของบ้านเท่านั้น

อาจเป็นเพราะ เธอไม่ค่อยถือเนื้อถือตัว เป็นกันเองกับพวกเขาตั้งแต่แรก เธอจึงได้รับความเมตตาจากคนเก่าคนแก่ทุกคน

“หนูสัญญาค่ะ”

พราวเดือนเอ่ยอย่างมั่นใจ เธอตัดสินใจแล้วไม่ว่าจะอย่างไรก็ตาม จะอยู่ต่อไปเพื่อช่วยให้เสี่ยเวทินสามารถพลิกฟื้นกิจการทั้งหมดให้กลับคืนมาอีกครั้ง

มันอาจไม่ใช่เรื่องง่ายนัก แต่ก็ใช่ว่าจะเป็นไปไม่ได้ ในเมื่อ...เสี่ยเวทินมีพื้นฐานดีมาก เขาเป็นนักธุรกิจที่ตรงไปตรงมา คำไหนคำนั้น

หนี้สินที่มีอยู่อาจจะมหาศาลก็จริง แต่ยังมีโอกาส และจะว่าไปแล้วช่วงเวลานี้คือการพิสูจน์ตัวเองอีกครั้งก็ว่าได้

ยังมีโรงงานเล็ก ๆ ยังมีคนงานที่พร้อมจะร่วมหัวจมท้าย

ไม่เห็นจะต้องกลัวอะไรอีกแล้ว

“ถ้าพ่อไม่ได้หนู ป่านนี้ไม่รู้จะเป็นไงบ้าง”

เสี่ยเวทินเอ่ยกับพราวเดือน ขณะที่เธอมาช่วยทำกายภาพบำบัด ทุกอย่างยังคงดำเนินไปเหมือนเดิม

“ไม่เป็นไรค่ะ คุณพ่อก็ให้หนูเยอะเหมือนกัน ถ้าไม่ได้คุณพ่อ...”

“อย่าพูดแบบนั้นสิ พ่อต่างหากที่ควรต้องพูด”

พราวเดือนเพิ่งสังเกตว่า กางเกงของเสี่ยเวทินพองโตขึ้น ขณะที่มือของเธอเฉียดกรายไปโดนเข้า

หญิงสาวบอกตัวเองไม่ถูกเหมือนกันว่า รู้สึกอย่างไร ที่แน่ ๆ เธอไม่ได้รังเกียจอะไรเขาเลย นึกสนุกด้วยซ้ำ

“มีอารมณ์เหรอคะคุณพ่อ”

แกล้งถาม “แหม...เดี่ยวนี้แข็งแรงใหญ่แล้วนะคะ”

เสี่ยเวทินหน้าม้าน จนหญิงสาวนึกสงสาร

“คุณพ่อคะ หนูรู้นะคะว่า จริง ๆ แล้วคุณพ่อยังมีความต้องการเหลือเฟือ”

คราวนี้ อะไรสักอย่างดลใจให้เธอตัดสินใจทำ

มือที่นวดเฟ้น เลื่อนขึ้นมาที่หน้าขา แล้ว...วินาทีนั้นเอง พราวเดือนก็ทำในสิ่งที่ไม่น่าจะทำเลย มือเรียวของเธอวางประกบลงบนเอ็นเนื้อที่กำลังพองตัวของเสี่ยเวทิน

“หนู...”

เสี่ยเวทินถึงกับหลุดปากออกมา เสียงแหบพร่า ใบหน้าแดง

พราวเดือนตื่นในอารมณ์ เพราะเอ็นเนื้อนั้นพองเต็มจนล้นมือของเธอ  มันแข็งอย่างรวดเร็วเหมือนอารมณ์เก็บกดมาช้านาน

“คุณพ่อคะ หนูช่วยนะคะ”

ช่วยในความหมายของพราวเดือนก็คือใช้มือ  จากลูบภายนอกก็สอดเข้าไปสัมผัสกับแกนแท้ ๆ ข้างในกางเกง

ใบหน้าของพราวเดือนถึงกับแดงเรื่อขึ้น นึกเปรียบเทียบกับของวาทิต ยังไม่ได้ครึ่งของเสี่ยเวทินเลย ไม่เฉพาะขนาดเท่านั้น แม้ความแข็งแกร่งก็ยังไม่เท่า

เธองัดดุ้นเนื้อออกมาภายนอก

มือเรียวกำรวบความแข็งแกร่งเอาไว้

เสี่ยเวทินหน้าแดง แต่อารมณ์หวั่นไหวปั่นป่วน ก้นถึงกับขยับลอย ขณะที่ถูกลูกสะใภ้สาวชักสาวแท่ง เมือกเหนียวเล็ดลอดออกมาจากรูปล่อยกระสุน

มันคือลาวารักที่เก็บกักเอาไว้เนิ่นนาน ยังไม่เคยถูกปลดปล่อยออกมาแม้แต่ครั้งเดียว ระยะหลังร่างกายเริ่มเข้าที่เข้าทาง ได้แค่กลิ่นของสะใภ้สาว อาวุธก็มีอาการผงาดตื่นตัวชนิดที่ไม่สามารถหักห้ามเอาไว้ได้ทัน

เพราะเหตุนี้เอง พราวเดือนถึงได้ผิดสังเกต

ตอนนี้ ไม่มีอะไรจะเป็นความลับอีกแล้ว พราวเดือนทำให้อารมณ์ดำฤษณาซ่อนเร้นลุกโพลง และมันกำลังจะระเบิดออกมา

“หนู....อย่า...อย่าทำเลย”

พราวเดือนซ่อนรอยยิ้ม เมื่อเห็นอาหารทุรนทุรายของพ่อผัว  เธอมองแท่งในมือที่กำลังแข็ง ร่างกายกำลังเข้าสู่โหมดเกร็งสุดชีวิต

“อูยยย...ซี้ดดด” เสี่ยเวทินเหลืออด ส่งเสียงครวญครางออกมา “ตะ...แตกแล้ว”

ลาวาสีขาวขุ่นข้นพุ่งทะลักออกมาจากรู เลอะเทอะมือเรียวของพราวเดือน

“หนู  พ่อขอโทษ”

“ขอโทษทำไมคะ คุณพ่อคงต้องการ”

“ชะ...ใช่... แต่ไม่คิดว่าหนูจะ...”

“เรื่องธรรมดาค่ะ อย่าคิดมากเลยค่ะ”

พูดเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ทั้ง ๆ ที่ข้างในแปลกประหลาด อย่างที่ไม่เคยรู้สึกแบบนี้มาก่อนเลยในชีวิต

เธอผละจากไป ใบหน้าขณะนั้นระเรื่อร้อนผ่าวราวกับว่านี่เป็นครั้งแรกของตัวเอง

แต่ว่าจะอย่างนั้นก็ได้ นี่คือครั้งแรกที่ตัดสินใจทำอะไรห่าม ๆ แบบนี้ จะว่าไป อารมณ์ของเธอบางขณะก็เกิดความรู้สึกเปล่าเปลี่ยวเดียวดายเหมือนกัน

วาทิตยังไม่กลับมา เพิ่งมารู้ตอนหลังว่าเขาอยู่กับผู้หญิงอีกคน!

พราวเดือนเก็บอารมณ์ผิดหวังเอาไว้ส่วนลึกสุดของหัวใจ ไม่อยากเก็บเอามาบั่นทอนตัวเอง เพราะ...ทุกอย่างกำลังไปได้สวย

เธอสามารถเจรจากับเจ้าหนี้ในธุรกิจของเสี่ยเวทิน ในขณะที่โรงงานเล็ก ๆ แห่งนั้นเริ่มทำกำไร ส่วนทางกับธุรกิจด้านอื่น ๆ อย่างสิ้นเชิง

ในท่ามกลางความมืดมน กลับมีประกายวาบขึ้นมา แม้เพียงเล็ก ๆ ก็ยังสามารถทำให้หลาย ๆ ชีวิตมีความหวัง

อย่างไรก็ตาม ความเป็นเมียยังคงหลงเหลืออยู่ เพราะการเข้ามาอยู่ในบ้านสิทธิรังสรรค์ ถ้าหากเธอไม่ได้แต่งงานกับวาทิต มีหรือจะสามารถเข้ามาอยู่ได้ในฐานะสะใภ้ เอาเข้าจริง ๆ แล้ว ความรักที่เธอยังมีต่อวาทิตก็ยังคงมีอยู่มากมาย

พราวเดือนจึงตัดสินใจไปหาวาทิตในวันหนึ่ง...

แล้วเธอก็ต้องพบกับภาพบาดตา วาทิตดูมีความสุขดีกับผู้หญิงใหม่ ซึ่งแท้จริงแล้วเขาแอบคบหากันมานาน ตั้งแต่ธุรกิจของตระกูลเริ่มง่อนแง่น และในความเป็นจริงแล้ว เขาก็ไม่ได้ต่างจากพี่ชายทั้งสองคนที่...พยายามจะดูดเอาทรัพย์สินของตระกูลมาเป็นของตัวเองให้ได้มากที่สุดด้วยวิธีการต่าง ๆ

พราวเดือนเข้าใจแจ่มแจ้งแล้วว่าทำไม ธุรกิจของเสี่ยเวทินถึงได้ล่มสลาย

“ผมจะไม่กลับไปอีกแล้ว”

วาทิตเอ่ยกับพราวเดือน ไม่เหลือเยื่อใยใด ๆ ทั้งสิ้น

พราวเดือนเหลือบมองไปทางผู้หญิงของเขา เห็นกำลังตั้งท้องอ่อน ๆ เธอคงไม่รู้เรื่องหรืออาจจะรู้เรื่อง แต่พราวเดือนไม่คิดจะระราน ถึงอย่างไรก็มีความเป็นลูกผู้หญิงเหมือนกัน

เธอเจ็บปวดหัวใจ บอบช้ำกับความรู้สึก ไม่เคยคาดคิดเลยว่าวาทิตจะเปลี่ยนแปลงไปเหมือนเป็นคนละคน

แท้จริง  เธอเองนั่นแหละที่เพิ่งจะรับรู้ว่าวาทิตมีอีกคน ซึ่งเขามีมานานแล้ว ไม่ใช่เพิ่งจะมี เพราะเหตุนี้เอง หลาย ๆ เรื่องจึงห่างเหินกันไปโดยปริยาย ไม่มีการร่วมรัก ไม่มีคำปลอบโยน ในช่วงเวลาที่เขาทำตัวแย่ ๆ แท้จริงเขาต้องการออกจากบ้านสิทธิรังสรรค์ต่างหากล่ะ

พราวเดือนตบหน้าวาทิต แล้วหมุนร่างก้าวจากมา

ในเมื่อไม่เหลือเยื่อใยกับเธอ เธอก็ไม่จำเป็นต้องเหลือเยื่อใยใด ๆ กับเขาเหมือนกัน ชีวิตของเธอผ่านอะไรมามาก ยังจะต้องกลัวอะไรอีก

พราวเดือนกลับมาถึงบ้านสิทธิรังสรรค์ พยายามยิ้มกลบเกลื่อน แต่...

“เกิดอะไรขึ้น” เสี่ยเวทินถาม นี่ก็แสดงว่า เธอไม่สามารถปกปิดความผิดปกติบนสีหน้าได้เลย

แค่คำถามเดียว พราวเดือนต้องโผเข้าสู่อ้อมกอดของเสี่ยเวทิน ซึ่งเธอรู้ดีว่าฐานะของเธอเป็นแค่สะใภ้เท่านั้น

“บอกพ่อมา เกิดอะไรขึ้น”

“คุณวาทิต...” เสียงของหญิงสาวสะอื้นแทบจะฟังไม่รู้เรื่อง

แม้หญิงสาวจะไม่ได้อธิบายทั้งหมด แต่เสี่ยเวทินก็สามารถลำดับเรื่องราวได้ไม่ยาก

“ช่างมันเถอะ  ปล่อยมันไป”

“คุณพ่อคะ”

“พ่อเข้าใจหนูนะ เข้าใจดีด้วย พ่อให้สัญญาว่าจะช่วยหนูทุกอย่าง เราจะฟื้นทุกสิ่งทุกอย่างให้กลับคืนมาอีกครั้งให้ได้ แม้ว่าสภาพร่างกายของพ่อจะไม่เต็มร้อยก็ตาม”

อาจเป็นเพราะเหตุการณ์ดังกล่าว เหมือนกับกลายเป็นแรงผลักดันอีกอย่างหนึ่งให้กับทั้งพราวเดือนและเสี่ยเวทิน

ร่างกายของเสี่ยเวทินดูจะกลับมาดีวันดีคืน จนเกือบจะเป็นปกติ ซึ่งอันที่จริง ร่างกายเพิ่งจะห้าสิบเปอร์เซ็นต์ เสี่ยเวทินก็เริ่มทำงานแล้ว

เวลานี้ เสี่ยเวทินกับลูกสะใภ้สาวเหมือนตัวติดกัน เพราะที่ไหนมีเสี่ยเวทิน ที่นั่นต้องมีพราวเดือน

ด้วยว่าฐานะทางการเงินยังไม่เข้าที่เข้าทางดีนัก หนี้มหาศาลจำเป็นต้องได้รับการชำระ ธนาคารหลายแห่งยังไม่สามารถผ่อนผันใด ๆ ได้  มีอย่างเดียวต้องพยายามชำระให้ตรงตามเวลา คนงานในโรงงานที่เหลือแห่งเดียวไม่มีใครปริปากบ่น พยายามรัดเข็ดขัดทุกวิถีทาง