Share

ตอนที่ 5 มาเหมือนกันเหรอคะ

last update publish date: 2025-12-24 18:35:38

วันรุ่งขึ้นเป็นวันที่สิบสี่ อชิรวิชย์เตรียมข้าวของไปทำบุญที่วัดตามปกติ ชายหนุ่มขับรถออกจากบ้านแวะรับปิ่นโตอาหารจากร้านอาหารหน้าปากซอย จากนั้นวางไว้เบาะข้าง ๆ คนขับ ก่อนขยับเกียร์ เหยียบคันเร่งพารถไปข้างหน้า 

เจ็ดปีแล้ว ไอยรดายังค้างคาอยู่ในใจ อชิรวิชย์ตั้งคำถามภายในใจเดิม ๆ ซ้ำ ๆ ว่าถ้าหากตอนนั้นเขาไม่โหมงานหนัก ไม่เอาแต่หมกมุ่นกับการหาเงิน ถ้าเขาพาเธอไปหาหมอเร็วกว่านั้นสักสามเดือน หกเดือน หรือหนึ่งปี หรือพาเธอไปตรวจสุขภาพทุกปี 

ถ้า...ถ้า...และถ้า... 

อชิรวิชย์ไม่เคยได้คำตอบของคำถาม  เพราะเขาไม่ทำสิ่งที่ตั้งคำถามในใจ และไม่มีโอกาสทำมันอีกแล้ว

และคำถามเหล่านั้นยังคงค้างคาเนิ่นนานมาจนกระทั่งเจ็ดปี 

รถเลี้ยวเข้าบริเวณวัดตอนเกือบเจ็ดโมง ชายหนุ่มตรงเข้าไปในโบสถ์ หลวงลุงรูปเดิมทอดสายตาอ่อนโยนมาให้ แกมแปลกใจนิด ๆ ว่า วันนี้อชิรวิชย์มาคนเดียว ปราศจากเงาของหญิงสาวร่างเล็กผิวขาวผู้เป็นภรรยา

"โยมพิมพ์ไม่มารึ" หลวงลุงมองเลยไปด้านนอก เผื่อว่าพิมพ์ดาวจะเดินตามมาทีหลัง 

อชิรวิชย์นั่งคุกเข่าลงเบื้องหน้าพระพุทธรูป วางปิ่นโตไว้ด้านหน้า ก่อนจะตอบคำถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

"ทะเลาะกันนิดหน่อยครับ พิมพ์เลยไปหาเพื่อน"   ตอนสองทุ่มแก้วกานต์เป็นคนโทรมาบอกว่าพิมพ์ดาวอยู่ที่บ้าน อชิรวิชย์จึงไม่ได้โทรตามภรรยา

"อย่างนั้นเหรอ ผัวเมียกระทบกระทั่งกันบ้างเป็นเรื่องธรรมดาแต่โยมวิชย์ก็อย่าปล่อยทิ้งไว้นาน รีบคุยรีบปรับความเข้าใจกัน สามีภรรยาน่ะ ขัดแย้งกันนาน ๆ ไม่ดี"

"ครับ" อชิรวิชย์ตอบสั้น เลี่ยงหลบสายตา สำหรับคนเป็นสามีผู้เกาะเกี่ยวอดีตไว้แน่น ไม่ยอมปล่อยมือ ไม่ยอมให้ใครมาแกะออกจากความยึดมั่นถือมั่นในอดีต เชื่อว่าการเก็บไอยรดาไว้เป็นส่วนหนึ่งในชีวิตคือสิ่งอันสมควร

เขามองว่าการกระทำของพิมพ์ดาวแสนเอาแต่ใจ  ทุกเงื่อนไขตกลงกันไว้แล้ว เธอเองที่ผิดข้อตกลง 

เขาไม่ง้อเพราะเธอนั่นแหละผิด ควรจะต้องคิดพิจารณาตัวเองว่ากำลังละเมิดข้อตกลงอยู่หรือเปล่า การหนีหายไปก็เพื่อเล่นเกมส์ดึงเชิงให้ตัวเองเป็นฝ่ายชนะ

อชิรวิชย์ไม่เล่นด้วย อยากทำอะไรก็ทำไป เดี๋ยวเหนื่อยก็คงกลับมาเอง

ก่อนหน้านี้หญิงสาวถามหลายครั้ง ว่าจะลองขอมีลูกได้มั้ย

"จริง ๆ มีสักคนก็ดีนะคะ แก่มาเราจะได้ไม่ต้องเหงา"

และหลายครั้งอชิรวิชย์ก็จะส่งตาเขียวป้๊ดให้ภรรยา เพื่อบังคับให้เธอเลิกล้มความคิดนี้ไป พิมพ์ดาวจึงเงียบ ๆ ไป จนกระทั่งมาบอกว่าท้องแล้ว 

คนเป็นสามีจึงเชื่อเต็มอกว่าภรรยาจงใจ ไม่ใช่เป็นความพลาดพลั้ง เอาแค่เธอได้อะไรดี ๆ แทนที่ไอยรดาที่ตายไป เขาก็รู้สึกว่ามันไม่ยุติธรรมแล้ว ยิ่งเธอละเมิดข้อตกลงแบบนี้ เขายิ่งรู้สึกว่าพิมพ์ดาวเห็นแก่ตัว

"จะใส่บาตรให้โยมรดาเหมือนเดิมสินะ" 

หลวงลุงน้อมรู้จักทั้งไอยรดาและพิมพ์ดาว วัดนี้เป็นวัดประจำของอชิรวิชย์ ชายหนุ่มเติบโตที่นี่ แม่พามาวิ่งเล่น หลวงลุงเป็นคนสั่งสอน จนเติบโตก็ยังเป็นที่ปรึกษาเรื่องต่าง ๆ ในชีวิตให้

"เอ้อ ! คราวก่อนหลวงลุงว่าจะทักสักหน่อย เห็นโยมพิมพ์หน้าซีด ๆ แล้วเด็กวัดบอกว่าไปอาเจียนข้างวัด ได้ไปตรวจร่างกายบ้างหรือเปล่า " หลวงลุงน้อมพูดไปเรื่อย เพียงอยากเตือนสติให้หลานได้ใส่ใจภรรยาเพิ่มสักหน่อย คนผ่านโลกมาก่อนมองออกว่ามีความเป็นไปได้ที่พิมพ์ดาวอาจจะตั้งท้อง เพียงแต่ไม่กล้าพูดตรง ๆ เพราะดูสถานการณ์ความสัมพันธ์ไม่ค่อยดี

"ครับ" อชิรวิชย์ไม่พูดอะไร ยกปิ่นโตถวายให้หลวงลุง 

"แล้วจะแวะไปหาโยมรดาหรือเปล่า"

"ไปครับ"

"อดีตก็ดี มีไว้เรียนรู้ อนาคตก็ดีมีไว้เป็นความหวัง แต่โยมหลานวิชย์ก็อย่าลืมนะว่าปัจจุบันสำคัญที่สุด ใช้ปัจจุบันให้ดี จะได้ไม่ต้องทนทุกข์กับอดีตแล้วไม่ต้องกังวลกับอนาคต"

"ครับ" อชิรวิชย์พยักหน้าส่ง ๆ เมื่อเกาะเกี่ยวอดีตไว้แล้ว จะปัจจุบันหรืออนาคตก็ไม่มีทั้งสิ้น 

ชายหนุ่มบอกลาหลวงพ่อออกจากโบสถ์ อ้อมไปทางด้านหลัง ตรงไปยังป่าช้าที่บรรจุอัฐิของไอยรดา ภาพหญิงสาวใบหน้าอ่อนโยนประทับอยู่บนเจดีย์เล็ก ๆ ซึ่งตั้งบนพื้นดิน  รายล้อมด้วยต้นหญ้าผัดจากดินสีเข้มต้นเล็ก ๆ และดอกหญ้าเป็นหย่อม ๆ

อชิรวิชย์หยิบทิชชู่เปียกออกมาเช็ดภาพให้ใสกระจ่างดังเดิม จากนั้นวางดอกกุหลาบสีชมพูที่ไอยรดาโปรดปรานลงบนหน้ารูปสวย ดึงหญ้าให้เหลือเพียงดอกไม้เล็ก ๆ สีขาว เกลี่ยดินให้เรียบสบายตามากขึ้น 

ชายหนุ่มปัดเศษดินออกจากมือ สายตาของอชิรวิชย์เศร้าหมอง เมื่อรู้สึกว่าหญิงสาวในรูปกำลังถูกเอาเปรียบอีกครั้งจากการตั้งท้องของพิมพ์ดาว

ไอยรดาเคยอยากมีลูกมาก หญิงสาวตั้งครรภ์ได้สามเดือนตอนตรวจพบว่าเป็นมะเร็งระยะสุดท้ายที่ปอด ไอยรดาไม่ยอมรักษา ยืนยันจะเก็บลูกไว้ ทว่ามะเร็งลุกลามเร็วจนเธอไม่ทันได้คลอด สุดท้ายหญิงสาวจากไปพร้อมกับลูกและคำขอว่า 

"วิชย์อย่ามีลูกอีกได้มั้ย รดาไม่อยากให้ลูกเราเสียใจที่ไม่ได้เกิดมา"

การทำตามคำสัญญาคือสิ่งอันทรงพลังให้อชิรวิชย์ไม่รู้สึกผิดไปมากกว่านี้ เหมือนเขาได้ชดเชยความผิดพลาดเมื่อครั้งไม่มีเวลาพาไอยรดาไปหาหมอ 

หากแม้นสัญญานี้ถูกทำลาย ความรู้สึกผิดคงไหลท่วมท้นถล่มทับเขาจนหายใจไม่ออก 

ชั่วขณะความเงียบงันโอบล้อมอชิรวิชย์ ปลายเท้าใครคนหนึ่งค่อย ๆ กดน้ำหนักลงบนพื้น เกิดเป็นรอยเท้าขนาดเท่ารองเท้าที่เจ้าตัวสวมใส่ กว่าอชิรวิชย์จะรู้ตัว ใครคนนั้นก็เข้ามาประชิดตัวเขาจนส่วนไหล่เกยกัน พออชิรวิชย์หันไป ใบหน้าสวยหวานละม้ายเจ้าของอัฐิในเจดีย์ก็ส่งยิ้มมาให้

"มาเยี่ยมพี่รดาเหมือนกันเหรอคะพี่วิชย์"

#ไม่รัก #หย่าร้าง #แนะนำนิยาย #พระเอกเป็นสถาปนิก 

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • คุณสามีขา ลืมเหรอว่าเราหย่ากันแล้ว    ตอนที่ 29 อันตราย

    อชิรวิชย์ใช้เวลาช่วงเย็นไปจนถึงค่ำคิดเรื่องพิมพ์ดาว ร้านอาหาร ลูกน้องและบริษัทออกแบบ ขนาดว่าลูกน้องและเอกสิทธิ์กลับไปทั้งหมดแล้วก็ยังนั่งไตร่ตรองอยู่อย่างนั้นสายวันรุ่งขึ้นอชิรวิชย์ไม่เข้าออฟฟิศ ชายหนุ่มขับรถออกจากบ้านเลยไปยังร้านเดือนดาว คนตัวสูงยืนหลบเลี่ยงอยู่ด้านนึงของประตูรั้วมองเข้าไปข้างในเห็นเจ้าตัวยุ่งสะพายกระเป๋าราคาพันล้านเดินไปเดินมารอบ ๆ บ่อน้ำตก“จบ” " (กบ) ในบ่อมีไข่กบลอยเป็นแพ เด็กหญิงพิมพ์ประภานั่งยอง ๆ มองด้วยความสนใจอยู่อย่างนั้น วันนี้เจ้าตัวอยู่ในชุดกางเกงผ้าสีดำกับเสื้อยืดสีส้ม เกล้าผมแกละสามจุกรัดด้วยหนังยางสีสันสดใส ที่สดใสกว่าหนังยางก็เห็นจะมีแค่แววตากับใบหน้าเท่านั้นแหละ"ป้อแม่ยูก พี่หอมขา จบป้อแม่ยูกว่ายน้ำ น้องปอยอยากไหว้ด้วย" ( พ่อแม่ลูก พี่หอมขา กบพ่อแม่ลูกว่ายน้ำ น้องพลอยอยากว่ายด้วย )ไม่พูดเปล่า เจ้าตัวยังยืดมือประกบกันทำท่าจะกระโจนลงไปในน้ำ ต้นหอมร้องว้าย ! อชิรวิชย์ยังตกใจเกือบถลาออกไปดึงตัวคนที่เตรียมสวมบทเงือกสาวกระโดดลงบ่อ ดีกว่าต้นหอมคว้าตัวเอาไว้ได้ทัน เจ้าตัวยุ่งจึงไม่ทันได้เป็นเมอร์เมด กลับมานั่

  • คุณสามีขา ลืมเหรอว่าเราหย่ากันแล้ว   ตอนที่ 28 เดี๋ยวคิดอีกที

    น้ำอีกแก้วสาดมาเต็มหน้า เจ้าตัวเล็กห่อปากอย่างนึกสนุก เข้าใจว่าคนเป็นยายเล่นสงกรานต์กับคุณลุง ถึงกับชูมือร้องเย้สนุกสนาน"ออกไปเลย ไป๊" สามปีผ่านไปคนเป็นแม่ไม่หายโกรธ ไม่ดีขึ้นเลยสักนิด การต้องทนเห็นลูกสาวที่เคยฝากฝังกับผู้ชายคนนึงไว้ด้วยเชื่อว่าเขาจะดูแลลูกตัวเองได้ดีกลายเป็นแม่ม่ายลูกติดเหมือนตัวเองสร้างความเจ็บปวดให้กับนางหอมนวลเป็นอย่างยิ่ง ก็ตอนมาขอรับปากจะดูแล ไม่ทิ้งไม่ขว้าง ถึงเวลาเอาเข้าจริง ๆ ก็ทำไม่ได้อย่างที่พูดไอ้เฮงซวย !คนเป็นแม่ใช้คำด่าเดียวกับลูกสาวเปี๊ยบ ทำร้ายตัวเองยังไม่เจ็บเท่าทำร้ายแก้วตาดวงใจ ใครมันทำลูกแม่เจ็บ แม่เจ็บกว่าหลายเท่านัก"แม่" พิมพ์ดาวตกใจ เห็นลูกอยู่ด้วย ไม่อยากให้ลูกเลียนแบบพฤติกรรมไม่ดีตอนอยู่ออสเตรเลีย แม่ของพี่เขยเธอช่วยสอนหลายอย่าง ทั้งการใช้ชีวิต การเลี้ยงลูก การวางตัวโลกของพิมพ์ดาวที่เคยเป็นเพียงผู้หญิงบ้าน ๆ คิดว่าชีวิตก็ทำงาน มีสามี มีลูก ได้รับมุมมองใหม่ ๆ ทำให้รู้ว่าหนทางการใช้ชีวิตมีมากมาย เปลี่ยนผู้หญิงบ้าน ๆ ให้วางตัวได้อย่างมีชั้นเชิงมากขึ้น ไม่ได้ตรงไปตรงมาใ

  • คุณสามีขา ลืมเหรอว่าเราหย่ากันแล้ว    ตอนที่ 27 เกลียด

    ตำรวจเชิญตัวเชฟอดิศรกับไอยวรินทร์ออกไป อชิรวิชย์เดินตามพิมพ์ดาวมายังพื้นที่ด้านหน้าครัว ชายหนุ่มรั้งแขนภรรยาเอาไว้ พิมพ์ดาวกระชากมือออกแสดงท่าทางรังเกียจเปิดเผย“อย่ามาจับฉัน”เพราะเขาเธอถึงเสียเวลาวุ่นวาย แล้วเขายังพาผู้หญิงคนที่ทำร้ายความรู้สึกเธอเมื่อสามปีก่อนมาที่นี่อีก อชิรวิชย์ใจร้ายกับเธอเกินไป เขาทำอะไรไม่เคยเกรงใจ ไม่เคยแคร์เลยว่าเธอจะคิดจะรู้สึกยังไงไอ้ผู้ชายเฮงซวยเอ้ย !“ก็คุยกันก่อนสิพิมพ์” “จะคุยอะไร” พิมพ์ดาวไม่เห็นว่ามีเรื่องอะไรจะต้องคุยสักหน่อยพิมพ์ดาวโกรธจนหน้าแดงจัด เห็นเป็นปื้นแดงบนโหนกแก้มขาว ๆ ชัดเจนเธอพยายามอย่างเต็มที่ไม่ให้ตัวเองอาละวาดโวยวายกรีดร้องทั้งที่ความจริงอยากจะใช้มือตะกุยหน้าทั้งสามคนให้เลือดซิบ คนอะไรไม่มีมารยาทไม่ได้รับการอบรมสั่งสอนมาเลยสักนิด ถึงเธอจะเป็นคนต่างจังหวัด แต่ไม่เคยไปโวยวายทำตัวกร่างทุบโต๊ะในร้านอาหารคนอื่นปัง ๆ ไม่เกรงใจอย่างนี้แล้วเธอก็ไม่เคยไปแก้ผ้าเหลือแต่เสื้อในต่อหน้าผัวคนอื่นเหมือนผู้หญิงคนนั้นด้วย“เรื่องของเชฟอดิสรกับรินทร์ ไม่ต้องหนักใจนะ ผมจะจัดการให้เอง”“จัดการอะไรเหรอคะ” พิมพ์ดาวฟังแล้วระคายหู เขาจะมาจัดการอะไรได้ เ

  • คุณสามีขา ลืมเหรอว่าเราหย่ากันแล้ว   ตอนที่ 26 พอสักที

    "ขอสงวนสิทธิ์ในการบริการถ้าหากว่าลูกค้ายังยืนยันจะใช้โต๊ะที่จองไว้ให้แขกท่านอื่นนะคะ""มันจะเรื่องมากอะไรนักหนาเล่า" คนเอาแต่ใจแสนจะหงุดหงิด ความดัง ชื่อเสียง เงินทองทำให้เชื่อว่าตัวเองต้องได้ทุกสิ่งตามใจไปทั้งหมด อีกอย่างโม้กับอชิรวิชย์ไว้เยอะด้วยว่าไม่มีปัญหา หากเจรจาต่อรองไม่ได้ โดนฏิเสธก็หน้าแหกพอดี แล้วใครจะยอมให้เป็นอย่างนั้นเล่า“คนที่จองไว้ยังไม่มานี่คะ นั่งไปก่อนจะเป็นอะไร" ไอยวรินทร์ว่า อยากจะยียวนกวนประสาทให้สาแก่ใจ ถ้ารู้ก่อนว่าที่นี่เป็นร้านของพิมพ์ดาวจะชวนอชิรวิชย์มากินทุกวัน ผู้หญิงบ้านนอกคอกนามันจะได้รู้ว่าตัวเองน่ะเป็นแค่ของเก่าผู้ชายไม่เอาไปแล้วพิมพ์ดาวพรูลมหายใจระบายความอัดอั้น แม้เพียงนิดเดียวก็ไม่อยากกระทบกระทั่ง ทำร้านอาหารเกิดเหตุขึ้นมามีแต่เสียกับเสีย แต่ผู้ชายผู้หญิงสองคนนี้ก็มารยาททรามเกินกว่าจะยอมลงให้ได้“ขอความกรุณาใช้บริการโต๊ะที่ยังไม่มีการจองด้วยนะคะ ยังมีโต๊ะว่างสำหรับสามที่อยู่ทางด้านหลังอีกสองสามโต๊ะค่ะ" หญิงสาวทวนทางเลือกที่ถูกต้องอีกครั้งเชฟอดิสรตบโต๊ะดังปัง ! ดังจนสะเทือนลั่นร้าน พิมพ์ดาวเองย

  • คุณสามีขา ลืมเหรอว่าเราหย่ากันแล้ว   ตอนที่ 25 ไม่ได้จะขาย

    "พิมพ์"เข้ามาถึงเขาก็ตรงไปหาพิมพ์ดาวทันที หญิงสาวเพิ่งฟังเรื่องจากต้นหอมว่ามีลูกค้ากำลังวางท่ากร่างด้านนอก โยนป้ายจองของลูกคนรายอื่นทิ้งอย่างเสียมารยาท แล้วก็เรียกให้เจ้าของร้านออกไปพบ ความวัวไม่ทันหายความควายอย่างเขาก็โผล่เข้ามาอีกพอดี ตอนแรกพิมพ์ดาวคิดว่าเรื่องลูกค้ากร่างกับการมาถึงของอชิรวิชย์เป็นคนละเรื่องกัน แวบแรกหญิงสาวจึงไม่สนใจอดีตสามี ทำเป็นอากาศธาตุไม่เห็นไม่สนใจ ถอดผ้ากันเปื้อนจะออกไปจัดการลูกค้ามากเรื่องด้านนอก"พิมพ์คุยกันก่อน" อชิรวิชย์เข้ามาขวาง "พิมพ์จะขายร้านเหรอ"พิมพ์ดาวนิ่วหน้าขมวดคิ้วสีหน้าเคร่งเครียด ไม่เข้าใจว่าอชิรวิชย์หมายถึงเรื่องอะไร จู่ ๆ ทำไมมาถามว่าเธอจะขายร้านเหรอ เธอไม่ได้ติดป้ายประกาศขายอะไรสักหน่อย ไม่รู้ว่าอชิรวิชย์เอาความคิดนี้มาจากไหน แล้วเธอจะขายร้านได้อย่างไรก็เพิ่งเรียกแก้วกานต์มาทำในส่วนบาร์น้ำเพิ่มเติมไปเองหญิงสาวไม่เคยคิดจะขายร้าน ตรงกันข้าม พิมพ์ดาวกำลังขยายร้านนี้ให้เติบโตขึ้นไปอีก ร้านนี้พี่สาวเธอมีหุ้นอยู่ด้วย จะขายจะทำอะไรก็ต้องปรึกษากันหลายคน ไม่ใช่ว่าคิดจะทำอะไรก็

  • คุณสามีขา ลืมเหรอว่าเราหย่ากันแล้ว   ตอนที่ 24 กร่าง

    พิมพ์ดาวนั่งกอดอกหน้าเครียดหลังจากเพ่งมองภาพบนหน้าจอจากกล้องวงจรปิด ผู้ชายในภาพสวมฮู้ดกับหมวกปิดบังใบหน้า ทำให้มองไม่ออกว่าเป็นใคร พิมพ์ดาวยื่นหน้าเข้าไปเพ่งมองสลับกับถอยห่างออกมา ซูมเข้าไปใกล้ เปลี่ยนมุมมองไปมาก็ยังมองไม่เห็นว่าเป็นใครอยู่ดี"หรือจริง ๆ อาจจะเป็นคนแถวนี้ที่บังเอิญเห็นมือถือแกหล่นลงน้ำเลยมาแอบหยิบไปขายหรือเปล่า แกก็ไม่น่าจะมีศัตรูที่ไหนนี่นา"แก้วกานต์คิดว่าพิมพ์ดาวเพิ่งมาไทยได้ไม่ถึงปีดีด้วยซ้ำ คงยังไม่มีเวลาไปสร้างศัตรูที่ไหน แล้วก็ดูไม่มีเหตุผลอะไรที่ผู้ชายในภาพจะแอบมาเก็บโทรศัพท์มือถือของพิมพ์ดาวไปด้วยดูแล้วน่าจะเป็นพวกขโมยกิ๊กก็อกมากกว่า"ไม่ใช่หรอก" เรื่องว่าหัวขโมยบังเอิญเห็นว่าเด็กหญิงทำโทรศัพท์มือถือตกน้ำ แล้วอาศัยจังหวะไม่มีคนเข้ามาหยิบ น่าจะเป็นไปได้ยาก ถึงแม้ว่าที่นี่จะเป็นร้านอาหาร แต่รั้วรอบขอบชิด การจะบังเอิญมาเห็นและบังเอิญแต่งตัวปกปิดใบหน้ามาหยิบ เป็นเรื่องน่าเหลือเชื่อเกินไปในความคิดของพิมพ์ดาวในใจหญิงสาวตอนนี้คิดไปถึงสามีเก่า จะเป็นไปได้ไหมว่าเขาแอบมาหยิบหลังจากเดินตามเธอไปที่คลินิก  

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status