ตอนที่ 6 คนใหม่หน้าเดิม

ผุดลุกผุดนั่งมาสองสามวัน อารมณ์โกรธเคืองในใจของพิมพ์ดาวก็เริ่มจาง แล้วก็ตามประสาผัวเมีย นอนเห็นหน้ากันมาตลอดสามปี พิมพ์ดาวจึงเริ่มห่วงใยสามี

อชิรวิชย์เป็นคนกินยาก กระเทียมไม่กิน ปลาร้าไม่แตะ น้ำมันเยอะไปไม่ได้ ของอบแฉะไปไม่กิน ของผัดเค็มไปก็ไม่ได้ 

พิมพ์ดาวต้องคอยดูแลเรื่องอาหารการกินให้เขาตลอด

พอไม่อยู่สองสามวันแทนที่จะห่วงตัวเองกลับห่วงว่าผัวจะไม่ได้กินข้าว 

"แกก็กลับไปดูเขาสิไป ยังไงผู้หญิงคนนั้นก็ตายไปแล้ว มาแย่งผัวแกไม่ได้หรอก ถ้าไม่กลับชาติมาเกิดใหม่หรือวิญญาณไปเข้าร่างใครแบบในละครน่ะนะ"

แก้วกานต์ตวัดอายไลเนอร์กรีดลงบนเปลือกตา เห็นเพื่อนกระสับกระส่ายก็เข้าใจดี ผัวเมียกันถ้าไม่มีฝ่ายไหนฝ่ายนึงมีใหม่เป็นตัวเป็นตนก็ตัดกันยาก วนไปวนมาขี้คร้านก็กลับไปหากันเหมือนเดิม 

"คุณวิชย์เขาไม่โทรหาฉันสักกะสาย" พิมพ์ดาวพึมพำด้วยอารมณ์น้อยใจ ระทดท้อว่าสามีไม่รักไม่ห่วงเธอเลย คงเอาแต่นั่งขัดรูปคนรักเก่าอยู่แบบนั้น

"ฉันส่งข้อความบอกเขาว่าแกอยู่ที่นี่"

สีหน้าของพิมพ์ดาวจึงดีขึ้น แสดงว่าที่เขาไม่ตามไม่ใช่ว่าไม่ห่วง แต่เพราะรู้ว่าเธอปลอดภัยดีต่างหาก

"แต่ถ้าฉันกลับไปแล้วเขาบอกให้ฉันไปทำแท้งล่ะ"

"ลูกเขาทั้งคน เขาจะทำแบบนั้นเหรอ คุณวิชย์เขาไม่ใช่คนใจไม้ไส้ระกำขนาดนั้นหรอกมั้ง .... หรือใช่" แก้วกานต์หันมาถามเพื่อน หลังเสียบอายไลเนอร์ลงหลอดแล้วบิดฝาปิดจนสนิท จากนั้นวางไว้หน้าโต๊ะเครื่องแป้งตามเดิม

พิมพ์ดาวส่ายหน้าพรืด รีบแก้ตัวแทนมามี

"ไม่หรอก"

"งั้นอารมณ์ดีแล้ว แก็กลับไปหาเขาได้แล้วไป ยังไงผู้หญิงคนนั้นก็ตายไปแล้ว ไม่ต้องไปสงสัยหรอกว่ถ้าเขายังไม่ตายผัวแกจะเลือกใคร เพราะความจริงคือเขาตายไปแล้ว"

ก็จริงอย่างเพื่อนว่า ไอยรดาตายไปแล้ว ไม่มีวันฟื้นขึ้นมาอีก ป่วยการจะไปค้นหาคำตอบในสิ่งที่ไม่มีวันรู้ ไม่ว่าคำตอบของคำถามว่า

"ถ้าผู้หญิงคนนั้นยังไม่ตาย อชิรวิชย์จะเลือกใคร มันก็เป็นเพียงการคิดไปเอง เพราะความจริงตอนนี้ที่เกิดขึ้นคือเธอกับเขาเป็นสามีภรรยากัน และผู้หญิงคนนั้นก็คืออดีตที่ไม่มีวันหวนมา"

"งั้นฉันกลับก่อน"

"กลับได้ใช่มั้ย"

"ได้ เดี๋ยวนั่งแท็กซี่ไปเลย"

แก้วกานต์ลอบเบ้ปาก เผลอค้อนขวับให้เพื่อนวงเบ้อเริ่ม จะมาจะไปไวเหมือนพายุ ใช้อารมณ์มันก็มีแพสชั่นอย่างนี้ 

แพสชั่นจะบ่นผัวก็รีบปรี่มาหาเพืื่อนรวดเร็วทันใจไวยิ่งกว่านั่งจรวด แพสชั่นจะดีกับผัวก็พุ่งตัวออกไปเหมือนนักกีฬาว่ายน้ำออกตัวหลังได้ยินเสียงปืนยังไงอย่างนั้น 

พิมพ์ดาวกดเรียกแท็กซี่ในแอปพลิเคชั่นตามที่อชิรวิชย์เคยสอน พอรถจอดหน้าตึกอพาร์ทเมนต์ของแก้วกานต์ หญิงสาวก็บอกลาเพื่อนเดินลงมาข้างล่าง เห็นรถแท็กซี่สีชมพูจอดอยู่ เช็คเลขทะเบียนถูกต้องจึงเปิดประตูขึ้นไปนั่ง 

สักพักนึงฝนก็ตกกระหน่ำเทลงมา รถจึงติดเสียจนพิมพ์ดาวหลับไปหลายตื่นกว่าจะมาถึงหน้าบ้าน

หญิงสาวกดโทรศัพท์หาสามีจะเรียกให้เอาร่มมาให้ ทว่าเขาไม่รับสาย ทุ่มกว่าแล้วอชิรวิชย์ยังไม่น่าจะเข้านอน พิมพ์ดาวจึงกดโทรอีกที แต่เขาก็ไม่รับสายเหมือนเดิม

หญิงสาวตัดสินใจลงจากรถ เดินจ้ำฝ่าม่านฝนจนศีรษะและไหล่เปียก เปิดประตูรั้วบ้านเข้าไป แปลกใจว่ารถใครจอดอยู่คู่ซีวิคคันเก่งของสามี

ภายในบ้านเงียบเชียบ พิมพ์ดาวเดินเข้ามาในครัว อชิรวิชย์ไม่ได้อยู่ในนั้น ทว่าบนโต๊ะกินข้าวมีจานสองใบ 

ของใคร ?

ร้อยวันพันปีเขาไม่เคยพาใครมาบ้าน ซึ่งเรื่องนี้พิมพ์ดาวไม่แปลกใจ เพราะอชิรวิชย์คงไม่อยากให้คนถามว่ารูปผู้หญิงตรงโถงทางเดินคือใคร ทำไมไม่ใช่รูปของเธอที่เป็นภรรยาหรือมันควรจะเป็นรูปแต่งงานหรือเปล่า

เมื่อไม่เจอพิมพ์ดาวจึงเดินขึ้นไปข้างบน บ้านเงียบเกินคำว่าปกติ หญิงสาวตรงไปยังห้องนอน เปิดประตูเข้าไป ตอนนั้นลมหายใจของพิมพ์ดาวหยุดชะงัก เมื่อภายในห้องซึ่งควรจะเป็นพื้นที่ของเธอปรากฏร่างงอชิรวิชย์กับหญิงสาวคนหนึ่ง ในกิริยาสนิทชิดแนบแน่น 

ขณะที่อชิรวิชย์สวมเชิ๊ตสีน้ำเงินเข้ม รั้งแขนพับขึ้นส่วนหนึ่ง ผู้หญิงคนนั้นสวมเพียงบราเซียครึ่งตัว เขย่งปลายเท้าขึ้นเบียดบดริมฝีปากแนบลงบนคางเขา

ครั้นพอเห็นว่ามีคนเข้ามา 

เธอคนนั้นจึงผลจะออก หันมาด้วยอารามตกใจ 

พิมพ์ดาวตััวชาวาบเมื่อใบหน้านั่นละม้ายคล้ายรูปตรงโถงทางเดินของบ้านหลังนี้ไม่มีผิด 

ไอยรดา ...

#หย่าร้าง #รักสามเส้า #รักเก่า #พระเอกใจร้าย #พระเอกธงแดง #นางเอกเก่ง