Part : อย่าเลิ่กลั่กสินานิ

[ขอให้สนุกกับการอ่านนะครับ] • [Have fun reading]

Part : อย่าเลิ่กลั่กสินานิ

--------------------------------------------------------------------------

หน้าห้องนอนโบอา...

นายใหญ่อุ้มเด็กสาวที่สลบคาบาร์เหล้าขึ้นมาชั้นบน เพื่อส่งเธอเข้านอนแต่ทว่าทางที่ต้องเดินผ่านนั้นมันต้องผ่านหน้าห้องนอนของลูกสาว ที่ตอนนี้ด้านในห้องกำลังทำศึกสงครามกันอยู่

ก๊อก ๆ

“เบา ๆ หน่อยลูก...เฮ้อ” ผมกลัวว่าลูกผมจะตื่นมาแล้วเจ็บคอหากว่าเธอใช้เสียงขนาดนั้น

ห้องพักนานิ...

ร่างบางของเด็กสาวถูกวางลงที่เตียงนอน ซึ่งเมื่อถึงที่นอนเธอก็กลิ้งเกลือกเอาหน้าซุกหมอนทันที และด้วยท่านอนที่ไม่ระวังนั้น ทำคนที่เห็นถึงกับต้องรีบดึงผ้าห่มมาคลุมตัวให้ เพราะกระโปรงที่เธอใส่อยู่มันถกขึ้นไปสูงจนเกือบถึงเอว ซึ่งมันเป็นภาพที่ไม่หน้าดูเท่าไหร่นัก

ศาลในวันตัดสินคดีของมิลา...

หญิงสาวหน้าตาสะสวยที่อยู่ในชุดคุมนักโทษ เธอเอาแต่นั่งซึมเหมือนคนไร้สติ เพราะสิ่งที่ตัวเธอก่อไว้ ตอนนี้เธอกลับมานึกเสียดายทุกอย่างที่เธอเคยมี หากว่าเธอหยุดเรื่องแก้แค้นไว้แค่นั้น แล้วใช้ชีวิตกับสามีของเธอต่อทุกอย่างคงไม่จบลงแบบนี้

“ศาลตัดสินให้จำเลยมีความผิดโดยไม่รอลงอาญาจำคุกสิบห้าปี”

และเมื่อคำตัดสินจบลงก็ถึงเวลาที่เธอนั้นต้องกลับเข้าไปในเรือนจำตามคำสั่งศาล

เรือนจำหญิง...

มิลาใช้ทุกวินาทีที่อยู่ในเรือนจำไปกับการตรอมใจ ร้องไห้เสียใจกับสิ่งที่ตัวเองทำลงไป เธอคิดว่าบทลงโทษที่เธอได้รับนั้นมันคือการลงโทษที่หนักที่สุดสำหรับเธอแล้วแต่เปล่าเลย เธอยังต้องพบกับบทลงโทษที่ใครบางคนเตรียมไว้ให้เธอแบบพิเศษอีก

“มึงจะร้องเหี้ยอะไรนักวะกูจะนอน!!” เสียงนักโทษหญิงในห้องนอนคนหนึ่งตะโกนขึ้น ก่อนจะลุกขึ้นมาแล้วเห็นว่าหญิงสาวผู้นั้นคือนักโทษใหม่

“ฮึก ๆ” หญิงสาวหลบตาเพราะว่ากลัวต่อเสียงเอ็ดตะโรนั้นก่อนจะเงียบเสียงและทิ้งตัวลงนอน

“เดี๋ยวกูขอนอนเอาแรงก่อน พรุ่งนี้มึงเจอกูแน่...” นักโทษสาวคนเดิมพูดขึ้นก่อนจะทิ้งตัวลงนอน

ที่บ้านคุณอิทธิก่อนหน้าวันเกิดคุณอิทธิหนึ่งวัน...

“โบอา” เสียงของคนหน้าหวานตะโกนเรียกเพื่อนของเธอเมื่อเดินเข้ามาด้านในบ้านหลังใหญ่ “โบอา ไปไหนนะ?”

เสียงคนเล่นน้ำอยู่ด้านนอกเรียกให้นานินั้นเดินเข้าไปดู เพราะคิดว่าน่าจะเป็นเพื่อนสาวของเธอแต่เมื่อเดินไปดูคนที่โผล่ขึ้นมาจากน้ำกลับเป็นคุณอิทธิพ่อของโบอา

“อ้าวนานิ มาหาโบอาเหรอลูก” เสียงคุณอิทธิที่อยู่ในสระว่ายน้ำเอ่ยถามสาวหน้าหวานที่ยืนอยู่ด้านบนขอบสระ

“คะ...เอ่อค่ะ” เจ้าของใบหน้าหวานตอบอย่างตะกุกตะกัก เพราะเธอกลับไปโฟกัสบางอย่างมากกว่าคำถามของเขา

“โบอาเพิ่งออกไปข้างนอกกับไอสองตัวน่ะ”

“เหรอคะ...” คนหน้าหวานทำหน้าหงอย เมื่อรู้ว่าเพื่อนของเธอไม่ได้อยู่บ้านอย่างที่คิดเอาไว้

“นานิลองโทรถามดูสิ ว่าจะกลับกันตอนไหน”

“อ๋อค่ะ” ว่าแล้วนานิก็รีบหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาโทรหาโบอาทันที “ฮาโหล แกจะกลับตอนไหน ตอนนี้ฉันอยู่ที่บ้านแก”

“อ้าว ฉันเพิ่งออกมาเมื่อกี้เอง จะมาทำไมไม่โทรบอกก่อนล่ะ”

“ก็ฉันคิดว่าแกอยู่บ้านน่ะสิ เลยไม่ได้โทร อุตส่าห์ซื้อปิ้งย่างเกาหลีมากินด้วย” ฉันอยากเปลี่ยนบรรยากาศมานั่งกินข้าวกับเพื่อนที่บ้านบ้าง เพราะว่าตอนนี้ที่บ้านของฉันต่างก็ยังเศร้า และช็อกกับเรื่องคำตัดสินของพี่มิลาอยู่

“ฉันออกมาซื้อของไปเตรียมจัดงานวันเกิดให้พ่อน่ะสิ ปีนี้ฉันอยากเป็นคนจัดการเอง คงจะกลับช้าหน่อยแกกินรอไปก่อนเลยนะ”

“จะให้ฉันกินคนเดียวเหรอ? อือ ๆ ไม่เป็นไร แกซื้อของไปเถอะ” ถึงจะเศร้านิดหน่อยที่เพื่อนไม่อยู่กินด้วย แต่ว่าถ้าจะงอนก็คงไม่ใช่เรื่อง เพราะเพื่อนฉันดันออกไปซื้อของมาเตรียมจัดงานวันเกิดให้พ่อ “เฮ้อ”

“เดี๋ยวพ่อกินเป็นเพื่อน” ว่าแล้วคุณอิทธิก็ดันตัวขึ้นจากสระว่ายน้ำในสภาพใส่แค่กางเกงในว่ายน้ำรัดรูป ซึ่งคนสวยถึงกลับต้องรีบเบือนหน้าหนีไปทางอื่น “แต่เดี๋ยวพ่อขอไปอาบน้ำก่อนนะ”

“ค่ะคุณพ่อ” นานิตอบรับคำพูดของคุณอิทธิก่อนที่เขาจะนุ่งผ้าขนหนูเดินผ่านหน้าไป

“ฉันจะบาปไหมเนี่ย เมื่อกี้ดันไปมองด้วย ฮึย แต่ว่าเป้าตุงขนาดนั้น ใครจะไม่มองล่ะ” นานิพูดบ่นกับตัวเองถึงเหตุการณ์ที่เพิ่งผ่านไปเมื่อกี้โดยที่คนที่เธอพูดถึงนั้น ยังไม่ทันเดินพ้นจากด้านหลังเธอไปเลย

“นานิ”

“อุ๊ย คะคุณพ่อ”

“ว่าแต่หนูซื้อของมาแล้วใช่ไหม...พวกของปิ้งย่างน่ะ”

“อะ...อ๋อค่ะ ซื้อมาแล้วค่ะ นะ...หนูเอาให้แม่บ้านไปแล้ว” ฮือ เมื่อกี้พ่อได้ยินที่ฉันพูดหรือเปล่าเนี่ย…อย่าเลิ่กลั่กสินานิ!

หญิงสาวพยามกักเก็บอาการไว้ แต่เหมือนยิ่งพยายามก็ยิ่งมีพิรุธ...

“โอเค เดี๋ยวพ่อรีบลงมานะ” คุณอิทธิกระตุกยิ้มให้กับท่าทางเลิ่กลั่กของเด็กสาว และไม่ได้เก็บคำพูดของนานิที่ได้ยินมาใส่ใจ เพียงแค่เอ็นดูเธอเท่านั้น

--------------------------------------------------------------------------

[ติดตามตอนต่อไป] • [Follow the next episode]

• เพิ่มเข้าชั้น • กดหัวใจ • คอมเมนท์ •กดติดตาม และฝากซัพพอร์ตนักเขียนด้วยนะครับ~