Part : โตแล้วสวยขึ้นนะเนี่ย^^

[ขอให้สนุกกับการอ่านนะครับ] • [Have fun reading]

Part : โตแล้วสวยขึ้นนะเนี่ย^^

--------------------------------------------------------------------------

ชายรูปหล่อหน้าตี๋ เดินลงมาจากรถพร้อมกับเลขาผู้ชายอีกคน และเมื่อเขาได้ยินเสียงหวานของน้องสาว ก็เดินตรงเข้ามาหาเธอที่ยืนรอรับอยู่ที่หน้าร้านทันที “กินข้าวเที่ยงหรือยัง?” มือหนาลูบลงที่หัวของเด็กสาวอย่างอบอุ่นในขณะที่เอ่ยถามเธอ

“ยังคะรอโบ...เอ่อ” นานิชะงักไปเมื่อจะพูดถึงโบอา

“โบเหรอ ใคร ลูกน้องเหรอ?” จูโน่ถามถึงคนที่นานิพูดค้างไว้

“โบอาน่ะค่ะ จำโบอาได้ไหมคะ?”

“โบอา?” จูโน่พูดพรางนึกถึงชื่อที่นานิพูดถึง แล้วก็นึกได้ว่าโบอาคือสาวน้อยที่เคยมาสารภาพรักกับเขาเมื่อหลายปีก่อน “อ๋อ โบอาเพื่อนหนูใช่ไหม”

“ใช่ค่ะตอนนี้โบอามาอยู่ที่ร้านกับหนู ยัยนั่นอาบน้ำแต่งตัวอยู่ข้างบนห้อง เดี๋ยวก็คงลงมาแล้วล่ะค่ะ”

จูโน่พยักหน้าตอบรับคำพูดของน้องสาว และไม่ได้คิดอะไรก่อนจะเดินจูงมือน้องเข้าไปด้านในร้านเพื่อรอลูกค้าเข้ามาคุยงาน

ด้านในร้าน...

“นี่ผ้ากันเปื้อนมัดตรงเอวแบบนี้นะคะ” เสียงพนักงานสาวเอ่ยบอกโบอา และสอนเธอผูกผ้ากันเปื้อนอยู่ด้านในเคาน์เตอร์คิดตัง

กรุ๊งกรี๊ง~

และเมื่อได้ยินเสียงกระดิ่งที่ประตูทางเข้าดังขึ้นเธอก็หันไปมองโดยอัตโนมัติ และลูกค้าที่เดินเข้ามาด้านในร้านก็เป็นรักแรก กับเพื่อนสนิทของเธอ ซึ่งเมื่อเธอเห็นภาพนั้นก็รีบมุดแอบบอยู่ใต้เคาน์เตอร์ทันที

“เชี้ยแล้ว!”

สิ่งที่เธอทำอยู่นั้น พรางทำให้พนักงานสาวที่ยืนอยู่ในเคาน์เตอร์ด้วยกันเกิดงงและทำตัวไม่ถูก แต่ก็ไม่ได้เอ่ยถามอะไรโบอา

“โบอายังไม่ลงมาเหรอ?” เสียงหวานของเจ้าของร้านคนสวย เอ่ยถามพนักงานที่ยืนอยู่ในเคาน์เตอร์

“เออคือ...” พนักงานสาวอั้มอึ้งที่จะพูด เพราะเธอมองลงไปใต้เคาน์เตอร์แล้วเห็นว่าโบอากำลังเหลือกตาใส่ทำท่าทางแปลกๆ เหมือนไม่อยากให้บอกว่าเธออยู่ตรงนั้น

คนสวยชะเง้อหน้ามามองด้านในเคาน์เตอร์ ก่อนจะขำเพื่อนสาวของเธอ “ทำอะไรของแก!” นานิพูดกระแทกเสียงเพราะกะจะแกล้งให้โบอาตกใจ ซึ่งมันก็ทำเธอตกใจเสียงนั้นจริงๆ “เห็นพี่ชายฉันแล้วใช่ไหม ถึงลงไปแอบแบบนั้น ฮ่า ๆ”

คำพูดของนานิทำชายรูปงามที่ยืนอยู่ตรงนั้น เกิดสงสัยว่าโบอาที่หลบอยู่ใต้เคาน์เตอร์นั้น โตแล้วจะหน้าตาเป็นยังไง เลยเดินอ้อมเคาน์เตอร์เข้าไปด้านในแล้วก็เห็นว่าโบอาทำท่าทางใบ้คำกับนานิน้องสาวของเขาอยู่ เหมือนว่าเธอนั้นจะเขินอายที่จะได้เจอกับเขาอีกครั้ง

จูโน่เดินเข้าไปใกล้และนั่งยอง ๆ ลงที่ด้านหลังของโบอา และทันทีที่เธอรู้ตัวและหันมาจ๊ะเอ๋เข้ากับจูโน่ เธอก็เซลงไปนั่งกองอยู่กับพื้นด้วยความตกใจก่อนจะก้มหน้าลงเพราะไม่กล้าสู้สายตาของชายที่อยู่เบื้องหน้า

“...”

“ตกใจขนาดนั้นเลยเหรอ” มือหนาลูบลงที่หัวของโบอาด้วยความเอ็นดู ก่อนจะเอียงหน้าเข้าไปใกล้ เพื่อต้องการมองหน้าโบอาให้ชัดขึ้น สายตาของชายหนุ่มที่จ้องมองเด็กสาวมีแต่ความเอ็นดู “โตแล้วสวยขึ้นนะเนี่ย^^”

เมื่อจูโน่พูดจบประโยคก็อมยิ้ม และดันตัวลุกขึ้นก่อนจะหันมาบอกน้องสาวที่ยืนหัวเราะเพื่อนของเธออยู่ “พี่ไปนั่งรอลูกค้าก่อนนะ” ชายรูปงามมองโบอาที่นั่งอยู่ที่พื้น ก่อนจะระบายยิ้มออกมาแล้วเดินไปนั่งรอที่โต๊ะในสวนด้านนอกร้าน

เมื่อโบอาเห็นว่าจูโน่เดินออกไปเธอก็ลุกยืนขึ้น พรางนึกอายเรื่องเมื่อครู่ที่เกิดขึ้น “งือ ๆ บ้าเอ๊ย”

เสียงงอแงของโบอาทำนานิที่ยืนมองอยู่ขำไม่หยุด “ฮ่าๆ เป็นอะไรของแก''

“ขำอะไรของแก ทำไมแกไม่บอกฉันก่อนล่ะว่าพี่แกจะเข้ามาที่ร้าน ฉันจะได้ไม่ลงมา”

“ฉันก็เพิ่งรู้ตอนเขาถึงหน้าร้านนี่แหละ อีกอย่าง ฉันคิดว่าเรื่องมันนานแล้ว แกก็คงจะเลิกชอบพี่ฉันไปแล้ว นี่อย่าบอกนะว่า...” นานิทำท่าทางสงสัยพร้อมกับยิ้มเล็กยิ้มน้อยใส่โบอา

“เปล่านะ” คนสวยพูดปฏิเสธเสียงแข็ง ทั้งที่เพื่อนของเธอยังไม่ทันได้พูดอะไร “ฉันก็แค่อายอ่ะ ไม่อยากให้เขาเห็นฉันในสภาพแบบนี้” หญิงสาวพูดพรางมองเสื้อผ้าบนร่างกายของตัวเอง ที่ใส่เพียงชุดธรรมดาไม่ใช่แบรนด์หรูยี่ห้อดัง

“แค่นี้ก็สวยแล้ว” มือน้อยสองมือประคองหน้าเพื่อนของเธอ ที่ทำหน้ามุ่ยเมื่อก้มมองสภาพของตัวเอง เพื่อให้เธอนั้นรู้สึกดีขึ้น “ไปกินข้าวกันเถอะ ฝากร้านแป๊บนึงนะจ๊ะ” นานิพูดบอกโบอาเสร็จ ก็หันไปบอกกับลูกน้องของเธอ ก่อนจะพาโบอาเดินออกจากร้านไปที่ร้านอาหารใกล้ๆ นั้น

ร้านอาหารใกล้กับร้านขนมของนานิ...

“อาหารร้านนี้อร่อยมากเลยนะ ถ้าแกอยู่ร้านคนเดียว แกก็โทรสั่งให้เขาไปส่งให้ได้นะ เขาส่งถึงสี่ทุ่มแหนะ” นานิพูดบอกโบอาและนำเสนอร้านอาหารตามสั่งธรรมดาให้กับโบอา เธออยากให้เพื่อนของเธอเปิดใจและลองใช้ชีวิตในแบบคนธรรมดาเหมือนกันกับเธอ เพราะสิ่งนี้มันเป็นความสุขที่ต่างออกไปที่เธอได้ค้นพบมัน

“แกได้ใช้ชีวิตธรรมดา ในแบบที่แกอยากทำจริงๆ ด้วย น่าอิจฉาจัง” โบอาพูดอิจฉาในความเรียบง่ายของนานิ ที่ถึงแม้ว่าเธอจะมีเงิน แต่เธอก็ยังชอบในความธรรมดาของชีวิต

“เพราะก่อนหน้านี้ฉันเคยลำบากไง เลยได้เรียนรู้ว่าชีวิตที่ธรรมดาก็มีความสุขอยู่เหมือนกัน”

ความมองโลกในแง่ดีของนานิ เป็นสิ่งที่ฉันอิจฉา และอยากมีเหมือนกันกับเธอ เพราะตั้งแต่เกิดมาฉันมัวแต่ยึดติดกับภาพลักษณ์ สิ่งของ จนลืมมองไปเลยว่าสิ่งของพวกนั้น มันไม่ได้ทำให้ฉันมีความสุขอย่างแท้จริง มันก็แค่ความสุขจอมปลอมเท่านั้น

--------------------------------------------------------------------------

[ติดตามตอนต่อไป] • [Follow the next episode]

• เพิ่มเข้าชั้น • กดหัวใจ • คอมเมนท์ •กดติดตาม และฝากซัพพอร์ตนักเขียนด้วยนะครับ~