ตอนที่2 รักที่พังทะลาย2

วิลล่าหรูนอกเมือง

         จวิ๋นมู่ จอดรถอยู่ถนนหน้าบ้าน เพราะเธอยังไม่อยากให้คนรัก เห็นน้องชายที่มาพร้อมเธอ หลีเสวียนเคยปรากฏตัวต่อสื่อหลายแห่ง ในฐานะบุตรชายคนเล็กสกุลหลี ส่วนเธอนั้นจะมีตัวแทนไปจัดการทุกอย่างแทน ชีวิตของเธอจึงเป็นเพียงเงาในจอ

         “พวกเธอรอฉันแปปนะ”

         หญิงสาวหันไปบอกเพื่อนกับน้องชาย ก่อนที่เธอจะลงจากรถไป จวิ๋นมู่มองไปที่รถของบอดี้การด์ของน้องชาย ก่อนจะส่ายหน้าน้อยๆ กับความเป็นลูกคนเล็ก ที่ทุกคนต้องประคบประหงม หญิงสาวเดินเข้าไปในบ้าน ตั้งใจจะทำให้คนรักแปลกใจ และคืนนี้เธอคงต้องหาข้ออ้างกลับไปนอนบ้านสักคืน

         “แกก็รู้ว่าตอนนี้ตัวเองกำลังจะรุ่งโรจน์ จะยอมให้ผู้หญิงจนๆ นั่นมาเป็นตัวถ่วงเหรอ”

         นิ้วที่กำลังจะวางลงบนแป้นสแกน ชะงักค้างไปในทันที เมื่อคำพูดที่ดังออกมาให้ได้ยิน มันเหมือนกับสายฟ้าที่ฝ่าลงมากลางใจของเธอ แม่ของคนรักคิดกับเธอแบบนี้จริงๆ เหรอ แล้วทำไมต่อหน้าถึงเอ็นดูเธอนักล่ะ

         “ผม...ไม่เคยคิดที่จะเก็บ คนอย่างจวิ๋นมู่ไว้ให้รกตาหรอกครับ ตอนนี้ทั้งเงินและชื่อเสียงผมมีครบแล้ว จวิ๋นมู่ก็หมดประโยชน์ แต่ก่อนเพราะเธอรู้จักคนในกองถ่าย ผมต้องหม้เธอช่วยแนะนำ ตอนนี้ไม่มีเธอผมก็ไม่เดือดร้อนแล้ว”

         ติ๊ด!! เสียงปลดล็อกประตู ทำให้ทุกสายตาหันไปทันที จวิ่นมู่เดินเข้ามาหยุดอยู่ต่อหน้าของคนรักและครอบครัว หญิงสาวแสร้งทำเหมือนเมื่อครู่ เธอไม่ได้ยินอะไร ใบหน้าของเธอยังยิ้มแย้ม เหมือนกับปกติเช่นในทุกๆ วัน

         “ฉันมาเอาของค่ะ คืนนี้จะกลับไปนอนที่บ้านพ่อกับแม่”

         หญิงสาวข่มเสียงไม่ให้สั่น และกลั้นน้ำตาเอาไว้อย่างสุดความสามารถ มันจริงเหมือนที่พ่อแม่เธอพูดไม่มีผิด ถ้าวันไหนเขาปีนขึ้นที่สูงได้ เขาจะไม่เหลียวมองคนที่เป็นบันได นี่สินะ! ที่เสี่ยวถง อึกอักไม่อยากให้เธอเปิดเผยฐานะตัวเอง

         “หล่อนจะกลับไปนานแค่ไหนก็ได้นะ”

         แม่ของชายหนุ่มพูดขึ้น พร้อมแสดงสีหน้าใส่เธออย่างไม่ปิดบัง เหอะ! หรือความช่วยเหลือที่เธอขอให้พี่ชายช่วย มันมาถึงเขาแล้ว เขาถึงได้เปลี่ยนไปขนาดนี้ การลงทุนในหนังเรื่องใหม่ของเขา เป็นเงินจากสกุลหลี พี่ชายของเธอยอมออกหน้าช่วย เพราะเห็นแก่คำขอร้องของเธอ แต่ไม่คิดว่าสุดท้ายเขาจะเขี่ยเธอทิ้ง หลังจากได้เป็นพระเอกในหนังฟอร์มยักษ์

         “ค่ะ”

         คำตอบรับสั้นๆ ของหญิงสาว ทำให้ชายหนุ่มเริ่มที่จะมองเธออย่างจริงจังอีกครั้ง นี่มันชัดเจนว่าเมื่อครู่ จวิ๋นมู่ได้ยินทุกอย่างหมดแล้ว

         “ขอตัวนะคะ”

         หญิงสาวหันสบตากับคนรัก ไม่มีเคยความรักหวานชื่น ที่เคยเห็นในทุกๆ วัน เธอเป็นแค่สะพานที่เขาสละทิ้งแบบไม่เสียดายเลย

         “ผมคิดเราต้องคุยกันหน่อย”

         ชายหนุ่มคว้าข้อมือหญิงสาวเอาไว้ ก่อนจะใช้สายตากดดัน เพื่อให้เธอยอมอยู่ใต้อาณัติ

         “ฉันรีบค่ะ กลัวจะถึงบ้านดึก ขอตัวนะคะ”

         เป็นความห่างเหินที่ชัดเจนมาก ทั้งคำพูดและสายตา หญิงสาวใช้มืออีกข้าง มาดันมือของคนรักออก จากข้อมือของตัวเอง แล้วเดินเลยขึ้นบันไดไป เธอเสียใจมากนะ แต่เธอไม่ใช่คนต้องจมกับเรื่องไหนนานๆ เพราะครอบครัวของเธอเป็นนักธุรกิจ ไม่มีเวลาให้อิดออดกับเรื่องไหนนาน นี่เป็นสิ่งที่เธอเรียนรู้และถูกสอนมาตั้งแต่จำความได้

         “แกต้องรีบจัดการ อย่าปล่อยหล่อนเอาไว้ทำลายอนาคตแกนะ ซือเส่า”

         คุณนายซือ บอกลูกชายด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความวิตก เธอได้มีหน้าตาในสังคมชั้นสูงแล้ว เธอไม่อยากที่จะกลับไปอยู่ในสภาพอดอยากแบบเดิม

         ชายหนุ่มขบกรามแน่น เขากลัวที่สุดว่าจวิ๋นมู่ จะไม่ยอมจากไปง่ายๆ และถ้าเรื่องที่เขาอยู่กินกับเธอหลุดออกไป ชื่อเสียงเขาต้องย่อยยับแน่ อีกอย่างคนที่แนะนำเขาจนได้เข้าวงการ ก็คือจวิ๋นมู่ ถ้าเธอแค้นแล้วเลือกทำลายเขาล่ะ...

         “อือ...”

         ชายหนุ่มตอบรับในลำคอ ก่อนจะเดินตามหยิงสาวขึ้นไปชั้นสอง เรื่องนี้ถ้าตกลงกันไม่ได้ เขาก็ต้องแล้งน้ำใจกับเธอแล้ว

         ฮึกๆ แค่ประตูปิดลงหญิงสาวก็สะอื้นหนักๆ จวิ๋นมู่เดินไปที่ตู้เสื้อผ้า เพื่อที่จะเก็บทุกความทรงจำ ไปจากวิลล่าแห่งนี้ แก๊ก! เสียงประตูเปิดออก หญิงสาวก็ไม่ได้หันกลับไปมอง เธอทำเพียงเก็บของอย่างเงียบๆ

         “จวิ๋นมู่ เราคุยกันหน่อยดีไหม”

         ชายหนุ่มพูดขึ้น สายตาเย็นชามองแผ่นหลังที่ไหวน้อยๆ ของคนรัก เขามาอยู่จุดนี้แล้ว ก็ไม่อยากให้มันพังเพราะคนที่ไม่คู่ควร

         “ฉันเข้าใจค่ะ”

         หญิงสาวตอบกลับเสียงสั่น โดยที่มือของเธอก็ยังคงเก็บของต่อไป ไม่ได้หันกลับไปมองคนรัก ที่ยืนอยู่ด้านหลัง

         “ผมไปส่งนะ”

         “ไม่เป็นไรค่ะ ฉันกลับเองได้ ขอบคุณ”

         หญิงสาวปฏิเสธเขา ทั้งที่ใจนั้นเจ็บร้าวจนอยากที่จะหายไปจากตรงนี้

         “คุณกำลังทำให้ผมลำบากใจ”

         ชายหนุ่มเดินมาหยุดอยู่ข้างหลังของคนรัก ก่อนจะรวบกอดเอจากด้านหลัง ทว่าใบหน้าของเขา มันไม่มีแล้วความรัก มีแค่ความเหี้ยมเกรียมในสายตาเท่านั้น เช่นเดียวกับแรงที่เขารัดร่างเธอเอาไว้แน่น ในแบบที่ไม่ใช่คนรักกันทำ

         “ฉันจะไม่กลับมาอีกค่ะ ปล่อยฉันเถอะ”

         หญิงสาวเข้าใจดีในความหมายของเขา เธอพยายามที่จะดิ้นให้หลุดจากอ้อมกอดจอมปลอมของคนรัก แต่มันดูไม่ง่ายอย่างที่คิด

         “ที่รัก...ผมคิดว่าคุณรู้ใช่ไหม ว่าต้องทำยังไงต่อจากนี้”

         “ฉันรู้ค่ะ ปล่อยฉันได้แล้ว”

         แต่แรงที่รัดตัวเธอมันไม่ได้คลายลง และดูเหมือนจะหนักขึ้น สัญชาติญาณของสิ่งมีชีวิต ที่รับรู้ว่าตัวเองกำลังตกอยู่ในอันตราย เริ่มที่จะชัดขึ้นมาแล้วในความรู้สึกของหญิงสาว เธอสะบัดตัวแต่ไม่หลุด

         “ความลับ...ที่จะเก็บได้ดีที่สุด คุณรู้ใช่ไหมว่าแบบไหน” ชายหนุ่มก้มกระซิบข้างหูของหญิงสาว น้ำเสียงที่เนิบช้า ทว่ามันทำให้คนฟัง ตื่นตัวในทันที

         “ปล่อยฉันนะซือเส่า คุณคิดจะทำอะไร!”

         หญิงสาวเริ่มที่จะดิ้นรนมากขึ้น แต่ชายหนุ่มกลับไม่ปล่อยโอกาสนั้นให้เธอ เพราะเขารู้ดีว่าหญิงสาวเก่งเรื่องการต่อสู้ เขาจะพลาดให้เธอไม่ได้ ฉึก! อ๊ะ! อึก! หญิงสาวยืนนิ่งค้างไปราวถูกสาป สีข้างของเธอ มีเหล็กแหมๆ แทงเข้าไป และเขาบิดข้อมือนั้น ทำให้สิ่งแปลกปลอมในร่างกาย มันหมุนวนเหมือนต้องการ คว้านเนื้อภายในของเธอให้แหลกละเอียด เขาต้องการฆ่าเธอ เพราะการอยู่แบบความลับของเธอกับเขา จะทำให้ไม่มีใครรู้ว่าเธออยู่ที่นี่ เขาคิดแบบนั้นจริงๆ เหรอ...