10 สอนไม่ได้

 10

สอนไม่ได้

ยามเช้าอันเงียบสงบในจวนแม่ทัพหยาง บ่าวไพร่หลายนายกำลังช่วยกันแบกหีบตำราและพิณโบราณมุ่งหน้าสู่เรือนท้ายจวน หลินฟูเหรินยังคงมีความคิดอยากขัดเกลาก้อนหินที่หยาบกระด้างอย่างซูซินให้กลายเป็นหยกงามล้ำค่า นางจึงทุ่มเงินจ้างอาจารย์ซ่ง อาจารย์หญิงผู้มีชื่อเสียงในการสอนกุลสตรีจากสถานศึกษาที่มีชื่อในเมืองหลวงมาให้ซูซิน

การเรียนการสอนวันแรกเริ่มต้นขึ้นภายในห้องโถงเล็กของเรือนท้ายจวน ซูซินนั่งตัวตรง  เบื้องหน้ามีพิณเจ็ดสายวางอยู่ แววตาของนางเรียบเฉยจนยากจะคาดเดาอารมณ์ อาจารย์ซ่งเริ่มร่ายยาวถึงจารีตของกุลสตรีและพื้นฐานการดีดพิณ ทว่าทุกครั้งที่ซูซินขยับปลายนิ้วหรือตั้งคำถามเพียงสั้นๆ อาจารย์หญิงจะแสดงสีหน้าไม่พอใจออกมา

เมื่อตะวันตรงศีรษะ การเรียนการสอนรอบเช้าจบลง อาจารย์ซ่งรีบจัดแจงเสื้อผ้าแล้วมุ่งหน้าไปที่เรือนหลักทันที หลินฟูเหรินที่นั่งรอฟังผลการเรียนของบุตรสาวอยู่จึงรีบเอ่ยถามด้วยความคาดหวัง

"วันแรกเป็นอย่างไรบ้างอาจารย์หญิง ซูซินนางมีความก้าวหน้าบ้างหรือไม่"

หลินฟูเหรินถามพลางรินน้ำชาส่งให้ด้วยท่าทางให้เกียรติ  อาจารย์ซ่งรับถ้วยน้ำชามาถือไว้ ทว่ากลับจงใจไม่จิบเลยสักอึก มือที่ถือถ้วยชาอยู่สั่นระริกเล็กน้อย นางแสร้งทำเป็นถอนหายใจยาวพลางตีสีหน้าลำบากใจและจนปัญญา

"ข้าน้อยทำงานรับใช้ตระกูลขุนนางมานาน ไม่เคยพบเจอคุณหนูบ้านใดที่มีนิสัยแข็งกร้าวและไร้สัมมาคารวะเท่าคุณหนูสี่มาก่อนเลยเจ้าค่ะ  ขออภัยหยางฮูหยินที่ต้องพูดตรงเกินไป"

อาจารย์ซ่งกล่าวด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความน้อยเนื้อต่ำใจ นางจงใจใช้น้ำคำที่สั่นเครือเพื่อดึงดูดความสงสารจากคนฟัง  เหรินฟูเหรินจะได้คิดว่าไม่ใช่นางที่ไร้ความสามารถแต่เป็นหยางซูซินต่างหากที่หยาบเกินจะนำมาขัดเกลา

"นางทำสิ่งใดให้อาจารย์หญิงไม่พอใจงั้นหรือ"

หลินฟูเหรินขมวดคิ้วถามด้วยความรู้สึกผิดหวัง  ลึกๆ แล้วนางหวังเป็นอย่างยิ่งว่าจะได้ฟังถ้อยคำที่ดีกว่านี้  หวังอยากเห็นพัฒนาการของบุตรสาวรุดหน้าขึ้นมาบ้าง  แม้จะแค่สักหนึ่งขั้นก็ยังดี

"คุณหนูสี่นางหาได้ตั้งใจเรียนไม่  เมื่อข้าน้อยพยายามสั่งสอนเรื่องการวางมือบนสายพิณ  นางกลับมองข้าน้อยด้วยสายตาดูแคลน ซ้ำร้ายยังเอ่ยคำพูดที่ทำร้ายจิตใจข้าอย่างรุนแรง จนข้าน้อยแทบไม่มีหน้าจะยืนสอนนางต่อหน้าได้อีก"

อาจารย์ซ่งเริ่มร่ายกลอุบายที่ตกลงไว้กับซินเหยา นางใช้แขนเสื้อซับหางตาที่แห้งผาก  พอได้ยินแบบนั้นหลินฟูเหรินก็หน้าถอดสีทันที  สองวันที่ผ่านมานางรู้ว่าลูกสาวมีนิสัยยอมหักไม่ยอมงอ  แต่คิดไม่ถึงว่าซูซินจะเสียมารยาทกับคนนอกโดยที่ไม่ไว้หน้าพ่อกับแม่เลยสักนิด

"นางพูดว่าอย่างไรอีก บอกข้ามาตามตรงเถิด"

“จะดีหรือเจ้าคะหยางฮูหยิน”

“รีบบอกมาเถิด”

หลินฟูเหรินสั่งด้วยน้ำเสียงที่เริ่มแข็งกระด้างขึ้น ไฟโทสะที่มีต่อบุตรสาวในไส้เริ่มลุกโชนขึ้นมาอีกครั้ง

"นางบอกว่าความสามารถของข้าน้อยนั้นไม่ถึงขั้นที่จะไปอบรมสั่งสอนนางเจ้าค่ะ บอกว่าคนที่มีฝีเพียงเท่านี้ไม่สมควรจะมาเป็นอาจารย์สอนนาง นางบอกว่าแม้แต่นักดนตรีพเนจรในชนบทที่นางเคยเห็นยังมีฝีมือสูงส่งกว่าข้าน้อยเสียอีก การที่หยางฮูหยินจ้างข้ามาก็เท่ากับเป็นการดูหมิ่นสติปัญญาของนาง"

อาจารย์หญิงโป้ปดคำโต  จงใจปั้นแต่งคำพูดที่รู้ดีว่าจะทิ่มแทงหัวใจของหลินฟูเหรินได้ลึกที่สุด นั่นคือการกล่าวอ้างว่าซูซินดูถูกการตัดสินใจของผู้เป็นมารดาและดูแคลนอาจารย์ที่อุตส่าห์ว่าจ้างมาให้อบรมบ่มนิสัย

"นางกล้าพูดเช่นนั้นเชียวหรือ!"

หลินฟูเหรินตบโต๊ะเสียงดังปัง ความโกรธปะทุขึ้นจนใบหน้าที่เคยงดงามแข็งค้าง นางไม่ได้เฉลียวใจสักนิดว่าคนอย่างซูซินที่พูดน้อยและเย็นชาเพียงนั้น จะยอมเสียเวลาเอ่ยประโยคที่ยืดยาวและไร้สาระเช่นนั้นออกมาหรือไม่ นางเพียงแต่เชื่อในสิ่งที่ตนเองอยากจะเชื่อ นั่นคือซูซินเป็นเด็กป่าเถื่อนที่ไม่กตัญญูไม่รู้ความ

"ไม่เพียงเท่านั้นเจ้าค่ะ เมื่อข้าน้อยตำหนินางเรื่องกิริยาที่ไม่อ่อนน้อม นางกลับเชิดหน้าแล้วเดินออกจากห้องไปเฉยๆ ทิ้งให้อาจารย์อย่างข้าน้อยต้องนั่งอยู่ลำพัง หากเป็นเช่นนี้ต่อไป ข้าน้อยเกรงว่าจะไม่สามารถสั่งสอนคุณหนูสี่ให้เป็นผู้เป็นคนได้เลย  เป็นเพราะข้าน้อยเองที่ไร้ความสามารถ  ข้าน้อยทำผิดต่อความแม่ตาของหยางฮูหยินแล้ว"

หลินฟูเหรินอึ้งจนพูดไม่ออกไปพักใหญ่  ดวงตาของนางแดงก่ำเพราะรู้สึกผิดหวังในตัวซูซินอย่างรุนแรง  ในฐานะบุตรนางไม่เคารพมารดา  ในฐานะศิษย์นางก็ไม่เคารพอาจารย์อีก  ตกลงแล้วในโลกนี้ซูซินเคารพใครบ้าง!  ช่างเป็นเด็กหัวแข็งที่อบรมสั่งสอนไม่ได้เลยจริงๆ

"นางไปอยู่บ้านนอกมานาน ข้าอุตส่าห์หาทางช่วยเหลือนางเพื่อให้มีที่ยืนในเมืองหลวง แต่นางกลับทำลายน้ำใจข้าด้วยกิริยาต่ำทรามเช่นนี้หรือ..."

หลินฟูเหรินถอนหายใจแรงๆ  คิดว่าความใจดีที่นางพยายามมอบให้นั้นสูญเปล่าสิ้นดี  ซูซินช่างเป็นเด็กที่ใจคอคับแคบและดื้อรั้นเกินเยียวยา

"ฮูหยินเจ้าคะ หากจะดัดไม้ที่แก่จัดเช่นนี้ เห็นทีจะใช้เพียงคำพูดคงไม่อาจเปลี่ยนนิสัยได้ ข้าน้อยลำบากใจเหลือเกินที่จะต้องดำเนินการสอนต่อในวันพรุ่งนี้"

อาจารย์ซ่งทิ้งท้ายด้วยท่าทางที่ทำท่าจะถอนตัว เพื่อบีบให้หลินฟูเหรินเป็นคนมอบอำนาจเด็ดขาดให้แก่นาง

"ไม่ได้นะ!  อาจารย์หญิงท่านต้องสอนนางต่อไป  ถึงแม้นางจะแข็งกระด้างไปบ้างแต่จริงๆ แล้วนางเป็นคนหัวดีใช้ได้เลยทีเดียว  ข้ามอบอำนาจให้ท่านอย่างเต็มที่  หากนางไม่เชื่อฟังหรือกระทำตัวโอหังอวดดีอีก ท่านสามารถลงโทษนางได้ตามสมควรในฐานะศิษย์ที่ไม่เชื่อฟังอาจารย์ ข้าจะถือว่าเป็นความเมตตาของท่านที่ช่วยดัดนิสัยนาง"

หลินฟูเหรินกล่าวด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ แต่ไม่ได้นึกเฉลียวใจเลยว่าการอนุญาตให้อาจารย์ซงใช้กำลังลงโทษซูซินนั้น จะกลายเป็นการเปิดทางให้คนนอกกระทำรุนแรงต่อลูกสาวของตนเอง

"ถ้าฮูหยินอนุญาตเช่นนั้น ข้าน้อยก็จะพยายามอย่างสุดความสามารถเพื่อดัดนิสัยคุณหนูสี่ให้ดีขึ้นเจ้าค่ะ"

อาจารย์ซ่งรับคำ  ก่อนจะลอบส่งยิ้มให้ซินเหยาซึ่งยืนพัดวีให้หลินฟูเหรินอยู่ข้างๆ  หลังจากอาจารย์ซ่งเดินออกไปแล้วหลินฟูเหรินนั่งกุมขมับอย่างอ่อนแรง  นางรู้สึกผิดหวังในตัวซูซินเป็นอย่างมาก  และคิดว่าถ้าหากเห็นท่าทางโอหังของลูกสาวกับตาตัวเองจริงๆ  กลัวเหลือเกินว่าตนจะระงับอารมณ์โกรธไว้ไม่อยู่  และสุดท้ายก็ต้องลงเอยด้วยการมีปากเสียงกันเหมือนทุกครั้ง