11 ไม้แก่เกินจะดัด

11

ไม้แก่เกินจะดัด

หลังจากผ่านพ้นช่วงพักกลางวัน  อาจารย์ซ่งก็เดินกลับมาทำการสอนซูซินที่เรือนท้ายจวนต่อ ที่ห้องโถงซูซินกำลังนั่งทำความสะอาดพิณอยู่ นางเพียงเงยหน้ามองอาจารย์วูบหนึ่ง  ก่อนจะรวบผ้าที่ใช้เช็ดพิณมาวางไว้ข้างตัวเพื่อจะได้เล่าเรียนต่อ  โดยมีอาหม่านคอยยืนให้กำลังใจอยู่มุมห้องโถง

อาหม่านได้ฟังเพลงพิณที่เจ้านายลองหัดเล่นเมื่อเช้าก็รู้สึกชื่นชมมาก เพราะซูซินใช้เวลาเรียนรู้เพียงไม่กี่ชั่วยามก็สามารถจดจำวิธีการดีดพิณได้แล้ว นางไม่ได้ดื้อด้านและกร้าวร้าวเหมือนอย่างที่อาจารย์ซ่งรายงานกับหลินฟูเหรินแม่แต่น้อย  กลับกัน  นางตั้งใจเล่าเรียนอย่างกระตือรือร้นเสียมากกว่า

ฟรึบ!

ทว่าจู่ๆ ในขณะที่ซูซินกำหัดดีดพิณอยู่นั้น  อาจารย์ซ่งก็เงื้อไม้เรียวฟาดลงหลังมืออย่างแรง

เสียงไม้ไผ่ที่เหลาจนเรียวบางดังแหวกอากาศ  แรงฟาดนั้นรุนแรงจนปลายนิ้วที่กำลังกดสายพิณถึงกับสั่นสะท้าน ทว่าซูซินกลับยังมีสีหน้าเรียบเฉย  ไม่ได้โวยวายหรือโต้ตอบด้วยถ้อยคำหยาบคายสักครึ่งคำ

"คุณหนูสี่หากยังใจลอยและดีดพิณผิดเพี้ยนเช่นนี้ ข้าก็จำเป็นต้องสั่งสอนให้ท่านรู้จักหลาบจำเสียบ้าง จารีตของกุลสตรีเริ่มต้นที่ความอดทน หากเท่านี้ท่านยังรักษาสมาธิไม่ได้ วันหน้าจะแต่งออกไปเป็นสะใภ้ที่ดีได้อย่างไร”

หญิงวัยกลางคนกล่าวด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความถือดี ขยับไม้เรียวในมือไปมาพลางจับจ้องไปที่มือของซูซิน  ราวกับว่าครั้งการตีครั้งแรกยังไม่สาแก่ใจ  อยากจะตีต่ออีกหลายๆ ครั้งให้สมกับเงินที่ซินเหยาติดสินบนมา 

แววตาของนางฉายแววสะใจที่ได้เห็นรอยแผลแดงๆ บนผิวพรรณที่เคยขาวผ่อง  ยิ่งซูซินนิ่งเงียบไม่โต้ตอบ  นางยิ่งรู้สึกว่าตนเองมีอำนาจมากกว่าจะทำสิ่งใดก็ได้

“อาจารย์ซ่งท่านทำเกินไปแล้วนะเจ้าคะ!”  อาหม่านร้องขึ้น

“ยังไม่ถึงตาสาวใช้อย่างเจ้าต้องมาสอดปาก!”

พอถูกตวาด  อาหม่านยืนกำหมัดแน่นอยู่มุมห้อง  รู้สึกโกรธแค้นแทนผู้เป็นนายจนหน้าแดงก่ำ  อยากจะกระโจนเข้าไปขวางแต่กลับถูกสายตาที่เย็นชาของซูซินปรามไว้ตลอดเวลา อาหม่านทำได้เพียงมองดูเจ้านายของตนถูกกระทำด้วยความเดือดดาล

"คุณหนูสี่ในชนบทที่ท่านจากมาคงไม่มีใครสั่งสอนเรื่องศิลปะทั้งสี่ของกุลสตรีเลยสินะ ช่างเป็นลูกอนุที่สอนยากเสียจริง ดีแค่ไหนแล้วที่ฮูหยินรับกลับมาทั้งๆ ที่ท่านเป็นเพียงบุตรอนุ ฮูหยินเมตตาถึงเพียงนี้ก็ควรจะซาบซึ้งใจให้มากเถอะ”

ซาบซึ้งใจงั้นหรือ ลูกอนุงั้นหรือ นางต่างหากล่ะที่เป็นลูกแท้ๆ ไม่แปลกใจเลยที่อาจารย์ซ่งจะเข้าใจไปแบบนั้น เพราะทุกคนในจวนเก็บเรื่องนี้ไว้เป็นความลับกันหมด ส่วนเรื่องคืนฐานะอะไรนั่นซูซินสิ้นหวังไปนานแล้ว

อาจารย์ซ่งพ่นคำถากถางออกมาไม่หยุดหย่อน คนภายนอกยังเข้าใจว่าซินเหยาคือบุตรสาวสายตรง  ส่วนซูซินเป็นได้แค่คุณหนูสี่ที่เกิดจากอนุต่ำต้อย นางจึงย่ามใจว่าต่อให้จะลงมือหนักเพียงใดก็คงไม่มีใครใยดีลูกอนุอยู่ดี

ขวับ!

เสียงไม้เรียวฟาดลงมาอีกครั้ง คราวนี้มันกระทบลงบนข้อนิ้วของซูซินอย่างแรงจนเลือดห่อขึ้นมาเป็นจุดเล็กๆ

"ดีดใหม่! หากเพลงนี้ยังมีที่ติก็ไม่ต้องลุกไปไหน"

อาจารย์ซ่งออกคำสั่งพลางเงื้อไม้เรียวขึ้นอีกครั้ง ทว่าในจังหวะที่ไม้กำลังจะสะบัดลงมาเป็นหนที่สาม มือของซูซินกลับคว้าปลายไม้ที่กำลังพุ่งลงมาไว้ได้ทัน แรงบีบจากมือของนางนั้นแรงจนไม้เรียวแทบจะแหลกคามือ

อาจารย์ซ่งชะงักไปครู่หนึ่งด้วยความตกใจ นางพยายามกระชากไม้เรียวกลับคืนแต่สู้แรงซูซินไม่ได้ ทำให้เกิดการยื้อยุดกันอยู่แบบนั้น

"พอเสียที"

ซูซินเอ่ยขึ้นเพียงสามคำสั้นๆ น้ำเสียงของนางเยือกเย็นดุจน้ำแข็ง นางค่อยๆ ลุกขึ้นยืนช้าๆ โดยที่มือยังคงกำไม้เรียวไว้แน่น แววตาที่เคยนิ่งสนิทบัดนี้กลับวาวโรจน์จนน่าขนลุก

แกร็ก!

ไม่นานไม้เรียวที่ยื้อยุดกันก็หักคามือของซูซิน อาจารย์ซ่งรีบปล่อยมือถอยกรูดไปหลายก้าวด้วยความตื่นตระหนก

"คุ...คุณหนูสี่! นี่ท่านกล้าขัดคำสั่งอาจารย์เชียวหรือ! ข้าได้รับคำสั่งจากฮูหยินให้สั่งสอนท่าน หากท่านดื้อด้านข้าจะไปรายงานฮูหยินเดี๋ยวนี้!"

นางละล่ำละลักพูดออกมาด้วยความหวาดกลัว ใบหน้าซีดเผือดลงอย่างรวดเร็วเมื่อสบเข้ากับดวงตาที่ไร้ซึ่งความยำเกรงของซูซิน อาจารย์ซ่งไม่คิดเลยว่าเด็กสาวที่พูดน้อยและนิ่งเงียบมาตลอดจะมีความน่ากลัวแฝงอยู่

“ยะ...อย่าเข้ามานะ  ข้าเป็นอาจารย์นะ!”

ซูซินขยับเข้าไปหาอาจารย์ซ่งเพียงก้าวเดียว แต่อีกฝ่ายกลับถอยหลังไปหลายก้าวจนเกือบจะชนเข้ากับแท่นวางพิณ

"กลัวงั้นหรือ หึ...วิชาที่ท่านสอนข้าพยายามเรียนรู้แล้ว อาจารย์ซ่ง ท่านควรจำไว้ว่าข้าคือบุตรสาวของจวนนี้ ส่วนท่านคือคนที่ถูกจ้างมา ไม่ว่าจะเป็นบุตรอนุหรือบุตรฮูหยินเอกถ้ารับเงินค่าจ้างแล้วท่านก็มีหน้าที่แค่ต้องสอน อย่าได้ริอ่านล้ำเส้น"

คำพูดของซูซินตรงไปตรงมาจนทำให้อาจารย์ซ่งตัวสั่นระริก นางกำลังจะอ้าปากโต้ตอบ ทว่าหางตากลับเหลือบไปเห็นเงาร่างของสตรีสองนางที่กำลังเดินผ่านซุ้มประตูหน้าเรือนเข้ามาพอดี

หลินฟูเหรินเดินนำหน้ามาด้วยสีหน้าเคร่งเครียด โดยมีหยางซินเหยาที่สวมชุดสีขาวบริสุทธิ์ดูอ่อนช้อยคอยพยุงแขนอยู่ข้างๆ

ในเสี้ยวขณะนั้นเอง  อาจารย์ซ่งเห็นว่าเป็นโอกาสเหมาะจึงแสร้งทำเป็นเสียหลักและล้มหงายหลังลงไปบนพื้นอย่างแรง เศษไม้เรียวที่หักสองท่อนถูกนางคว้ามาถือไว้ในมือ พลางทำท่าทางปัดแกว่งไปมาเหมือนกำลังปกป้องตนเองด้วยความหวาดกลัวสุดขีด

“โอ้ย!  อย่านะ  อย่าทำข้านะคุณหนูสี่  ข้าผิดเอง ต่อไปนี้ข้าจะไม่บังอาจสั่งสอนท่านอีกแล้ว”

"แย่แล้ว! อาจารย์ซ่ง!"

เสียงอุทานของซินเหยาดังขึ้น สตรีทั้งสองรีบเร่งฝีเท้าก้าวเข้ามาในห้องโถง ภาพที่ปรากฏตรงหน้าคืออาจารย์หญิงผู้ทรงเกียรตินอนฟุบอยู่บนพื้นด้วยท่าทางเวทนา ส่วนซูซินยืนตระหง่านอยู่เบื้องหน้าด้วยแววตาที่ยังคงแข็งกร้าว

"นี่มันเกิดเรื่องอะไรกัน!  เจ้าสี่ทำอะไรอาจารย์ซ่ง!"

หลินฟูเหรินแผดเสียงถามด้วยความโกรธจัด นางรีบเข้าไปประคองอาจารย์ซ่งให้ลุกขึ้น เมื่อเห็นเศษไม้เรียวที่หักเป็นสองท่อนในมือของอีกฝ่าย อารมณ์ของหลินฟูเหรินก็แทบจะระเบิดระออกมา

"ฮูหยินเจ้าคะ ขะ...ข้าน้อยเพียงแต่อยากให้คุณหนูสี่ตั้งใจเรียนให้มากกว่านี้ แต่นางกลับไม่พอใจข้าน้อย  นางข่มขู่ข้าน้อยซ้ำยังหักไม้เรียว  จากนั้นก็ผลักข้าน้อยจนล้มลงอย่างแรง  ข้าน้อยมิอาจสอนสตรีที่มีจิตใจอาฆาตเช่นนี้ได้อีกแล้วเจ้าค่ะ"

น้ำตาสองสามหยดไหลออกมาอย่างแนบเนียน นางซบหน้าลงบนไหล่ของหลินฟูเหรินพลางส่งสายตาให้ซินเหยาอย่างลับๆ ซูซินมองดูการละครตรงหน้าด้วยความรู้สึกสมเพช ไม่ได้รีบร้อนแก้ตัวหรือแสดงท่าทีหวาดหวั่น เพียงแต่ยืนนิ่งมองอยู่แบบนั้น